Autor: Sekretariat Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do opiniowanego projektu zmian Kodeksu pracy.

Negatywnie należy ocenić możliwość zniszczenia dokumentacji z akt osobowych po zmarłym pracowniku w razie uzyskania informacji o przyznaniu renty rodzinnej (art. 94⁴
§ 4 projektu).  Zgodnie z art. 63¹ § 2 Kp, prawa majątkowe ze stosunku pracy, po śmierci pracownika przechodzą w równych częściach, na małżonka oraz inne osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, w myśl przepisów o emeryturach i rentach
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie braku takich osób, prawa te wchodzą do spadku. Nie można wykluczyć sytuacji, w której po śmierci pracownika dokumentacja osobowa będzie konieczna do dochodzenia praw majątkowych po zmarłym pracowniku.

Poważne zastrzeżenia budzą przepisy przejściowe projektu, w szczególności art. 4 i 5 projektu. W przypadku art. 4, niedopuszczalne jest przyznanie pracodawcy prawa do samodzielnego podejmowania decyzji, co do dalszego przechowywania dokumentów pracowniczych osób zatrudnionych w chwili wejścia w życie projektu. Dotyczy to zatem także pracowników, którzy mogą pozostawać w zatrudnieniu u tego samego pracodawcy od wielu lat, w szczególności, także przed rokiem 1999. Regulacja ta jest szczególnie niezrozumiała, jeżeli weźmie się pod uwagę, że w art. 5 projektu dopuszcza się zniszczenie dokumentów wytworzonych po dniu 31 grudnia 1998 r.

Z zastrzeżeniami do treści art. 4 i 5 projektu bardzo ściśle wiąże się fakt, że brak jest podstaw do szczegółowych uwag w kwestii oceny rodzaju dokumentów, w stosunku do których zmianie (skróceniu) ulegnie okres przechowywania w związku z brakiem przedstawienia do zaopiniowania projektu rozporządzenia, które ma zostać wydane na podstawie art. 94⁵ § 3 projektu.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt Wytycznych. Szczególną wartość przedstawia całościowe ujęcie rewitalizacji jako procesu, który obejmuje łącznie kwestie społeczne, ekonomiczne, przestrzenne, infrastrukturalne, środowiskowe i kulturowe. Pomimo ogólnej, pozytywnej oceny aktu pragniemy przedstawić nasze uwagi dotyczące projektu:

1)      projekt Wytycznych, jako jeden z kilku aktów prawnych, które odnoszą się do problematyki rewitalizacji powinien zawierać odniesienia do pozostałych aktów normatywnych, które również regulują omawianą kwestię. Są to zwłaszcza: Projekt założeń ustawy o rewitalizacji (Projekt przyjęty przez Radę Ministrów 24 marca 2015 roku), oraz Narodowy Plan Rewitalizacji 2022 (w fazie założeń). Choć oba dokumenty są we wstępnej fazie wdrażania, w naszym przekonaniu, warto o nich wspomnieć również w Wytycznych. Należy pamiętać do kogo adresowane jest prawo. To obywatel jest odbiorcą aktów prawnych, dlatego odpowiednie informowanie powinno stanowić priorytet. Dzięki temu odbiorca będzie świadomy tego, w jaki sposób tworzony jest system stosowanych rozwiązań w zakresie rewitalizacji;

2)      należy zmienić kategorię celu tematycznego nr 9iv „ułatwianie dostępu do niedrogich, trwałych oraz wysokiej jakości usług, w tym opieki zdrowotnej i usług społecznych świadczonych w interesie ogólnym” w Tabeli numer 1 z „uzupełniające” na „kluczowe”. Cel wpisuje się w przyjęte w tej kategorii ramy
i jego klasyfikacja jako działanie uzupełniające jest niezrozumiała. Cel 9a zakłada „inwestycje w infrastrukturę zdrowotną i społeczną, co przyczynić się ma do zmniejszenia nierówności w zakresie stanu zdrowia, promowania włączenia społecznego poprzez lepszy dostęp do usług społecznych, kulturalnych i rekreacyjnych oraz przejścia z usług instytucjonalnych na usługi na poziomie lokalnym”. W naszym przekonaniu wybudowanie i wyposażenie odpowiednich placówek jest jedynie pierwszym z kroków. Równie istotne jest zapewnienie odpowiedniego dostępu do usług publicznych, które będą realizowane w danym miejscu;

3)      należy również zmienić klasyfikację wszystkich celów z celu tematycznego numer 10, który stanowi o „inwestowaniu w edukację, umiejętności i uczenie się przez całe życie”. Nieodzownym elementem poprawy sytuacji jednostki na rynku pracy jest odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności, dlatego w związku z celem tematycznym numer 8, który koncentruje się na promowaniu trwałego i wysokiej jakości zatrudnienia oraz wsparciu mobilności pracowników należy uznać za kluczowe inwestowanie w edukację, umiejętności i uczenie się przez całe życie, co jest przedmiotem celu tematycznego nr. 10. Ponad to, odpowiedni poziom usług publicznych w zakresie edukacji jest w pełni kompatybilny z celem  tematycznym ujętym w punkcie numer 9,  w którym mowa o dostępie do usług społecznych, kulturalnych i rekreacyjnych. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” podtrzymuje swoją negatywną ocenę projektu. Pomimo zmian w projekcie w odniesieniu do dokumentu przesłanego w pierwszej fazie konsultacji projekt nadal pozostaje jedynie wycinkiem koniecznej, całościowej zmiany polskiego systemu wspierania innowacyjności. NSZZ „Solidarność”  z zadowoleniem jednak przyjmuje fakt, że w wersji dokumentu otrzymanego z Kancelarii Sejmu usunięto dwie propozycje zmian, które były negatywnie ocenione przez Krajową Sekcję Nauki NSZZ „Solidarność” (zwana dalej KSN NSZZ „Solidarność”), mianowicie  dotyczącą zwiększenia udziału naukowców z zagranicy i managerów w strukturach jednostek naukowych, oraz o ustalaniu pensum przez rektora uczelni. Mimo negatywnej oceny liczymy, że przedstawiony projekt jest przyczynkiem do dalszej dyskusji na temat stanu polskiej gospodarki, bo jak wskazują autorzy raportu „Konkurencyjna Polska – Jak awansować
w światowej lidze gospodarczej” pod red. J. Hausnera „(…) Konieczne jest zatem podjęcie działań, które uchroniłyby polską gospodarkę przed spowolnieniem tempa wzrostu wydajności i utknięciem w tzw. pułapce średniego poziomu rozwoju (middle income trap). Osiągnięcie takiego celu wymaga prowadzenia całościowych i skoordynowanych działań, które określa się w literaturze jako nową politykę przemysłową lub nową politykę strukturalną”. NSZZ „Solidarność” wyraża gotowość do wzięcia udziału w dyskusji i pracach nad nowym kształtem polskiej gospodarki, którą będzie cechowała wysoka innowacyjność.

            Podobnie jak w pierwszej fazie konsultacji przedstawiamy szczegółową ocenę projektu przygotowaną przez KSN NSZZ „Solidarność”.

Wspieranie innowacyjności poprzez zmiany w obowiązujących zapisach prawa, powinno skutkować wzrostem środków finansowych przeznaczonych na ten obszar oraz usunięciem ograniczeń, które stawiają administracyjne bariery. Warto w tym miejscu wspomnieć, że warunkiem koniecznym sukcesu jest stworzenie wizji rozwoju kraju, która ponad podziałami będzie mogła być realizowana przez wszystkie podmioty uczestniczące w tym zadaniu. Podstawą działań systemowych prowadzących do wzrostu innowacyjności muszą być konkretne propozycje dotyczące systematycznego zwiększania nakładów finansowych na naukę połączone z systemem współpracy nauki i biznesu. Przy obecnym systemie podatkowym obowiązującym podmioty gospodarcze, obserwuje się brak zainteresowania inwestycjami wysokiego ryzyka, a takimi są innowacje. W Polce brakuje dużych podmiotów gospodarczych, które mogłyby korzystać z innowacyjnych opracowań powstałych w krajowych uczelniach i instytutach. W większości przypadków, podmioty gospodarcze z obcym kapitałem wykorzystują rozwiązania opracowane w krajach swoich siedzib. Należy zatem zadać pytanie, czy przedstawione propozycje będą skutkować po pierwsze powstaniem rozwiązań krajowych, z których dochód pomnoży polski kapitał? Oby nie były zachęta do kolejnych działań spekulacyjnych.

Jesteśmy przekonani, że priorytetem Polski powinny być właśnie działania prowadzące do podniesienia innowacyjności polskiej gospodarki. Mając np. na uwadze unijną perspektywę finansową 2014-2020 należałoby zacząć od zmiany systemu dystrybucji środków na innowacyjność i połączyć go z systemem ewaluacji osiąganych efektów. Jednym z podstawowych działań wspierających, powinno być też obligatoryjne wprowadzenie ewaluacji efektów zrealizowanych projektów badawczo-rozwojowych, bo „o sukcesie nie świadczy ilość (procent) wydanych pieniędzy, tylko uzyskane efekty” (prof. K. Rybiński).

W odniesieniu do zmian w nauce chcemy zwrócić uwagę, że dokument nie odpowiada też na pytanie, jak najlepiej wykorzystać potencjał polskich instytutów badawczych (zbyt niskie stabilne nakłady finansowe z budżetu i brak nakładów na badania ze strony gospodarki). Instytuty te od 2014 r. przeżywają regres, w tym finansowy, związany z brakiem nakładów finansowych na badania ze strony gospodarki i ograniczeniem liczby konkursów na projekty. Stan polskiej gospodarki i nauki wskazuje, że to instytuty powinny w pierwszym rzędzie mieć możliwość zintensyfikowania działalności badawczo-rozwojowej, jako najbardziej przystosowane do wdrażania innowacji.

Uważamy, że autonomia uczelni, swoboda prowadzenia badań naukowych i jak wspomniano wyżej, wzrost ich stabilnego finansowania, a także kształcenie na najwyższym poziomie to gwarancja rozwoju innowacyjnej gospodarki i społeczeństwa informacyjnego. Nawiązując do tego stwierdzenia, zwracamy uwagę, że Komisja Europejska dla stworzenia najbardziej konkurencyjnej i dynamicznej gospodarki opartej na wiedzy, zaleca przyjęcie Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu Postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych. Przypominamy, że oba dokumenty – w Polce ciągle dostatecznie nie wdrożone – są dla UE podstawowymi i niezbędnymi elementami mającymi pobudzić gospodarkę i wzrost zatrudnienia. Projekt ustawy pomijając ten aspekt problemu, nie może spełnić oczekiwań deklarowanych w tytule projektu.

Pragniemy stwierdzić, iż dostrzegamy korektę proponowanych zmian w stosunku do opiniowanych nie tak dawno przez nas założeń projektu. Zastanawia jednak propozycja przeniesienia zapisów z ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym do ustawy o zasadach wykonywanych uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa – czy chodzi tutaj jedynie o zmiany porządkowe, czy też przeniesienie niezwykle ważnych przepisów, które przecież nawet mogą skutkować komercjalizacją szkół publicznych – do ustawy, która nie będzie podlegać wnikliwemu oglądowi społeczności akademickiej? Mamy nadzieję, że jakiekolwiek dalsze zmiany jej zapisów będą konsultowane z tym środowiskiem.

Podsumowując podkreślamy, że działania prowadzące do wzrostu innowacyjności w Polsce są konieczne, ale proponowany kierunek działań w tym zakresie jest niepełny, a przez to musi zostać skwalifikowany jako nietrafiony.

Krajowa Sekcja Nauki krytycznie odnosi się do przedstawionego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wspieraniem innowacyjności (druk sejmowy nr 3286), gdyż wniesione propozycje i uzasadnienie są nieprzekonujące, iż wprowadzone zmiany przełożą się na wzrost innowacyjności polskiej gospodarki w określonym czasie, a nie wprowadzą działań zachęcających do kolejnych nadużyć.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” na wniosek Muzeum Emigracji w Gdyni wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w stałej ekspozycji poświęconej historii Solidarności i jej znaczenia dla dziejów Polski.

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, w związku z podpisanym przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej zarządzeniem nr 7 z dnia 27 lutego 2015 roku w sprawie
powołania Krajowego Komitetu Rozwoju Ekonomii Społecznej wyznacza do prac
w Komitecie jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” Agnieszkę Kochańską.

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przyjmuje zmiany Regulaminu Organizacyjnego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” określone w złącznikiem nr 1
i załącznikiem nr 2.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” upoważnia Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” – Dyrektora Naczelnego do wydania stosownego Zarządzenia.

Zmiany wchodzą w życie z dniem 1 maja 2015 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia zmiany  zaproponowane w projekcie poselskim (SLD) Ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz Ustawy o emeryturach pomostowych. Wpisują się one w potrzebę ingerencji ustawodawcy w ukształtowane orzecznictwo sądów administracyjnych, które w wyniku wykładni pozbawia organy PIP decydowania o tym, czy dany pracownik pracuje, czy nie pracuje w warunkach szczególnych lub przy pracy o szczególnym charakterze. 

Prezydium KK zwraca uwagę, że nadanie organom PIP uprawnienia do rozstrzygania sporów między pracownikiem a pracodawcą (art. 11a projektu) spowoduje konieczność zmian innych aktów prawnych, co nie zostało uwzględnione w projekcie. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza uwagi do projektu Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze rynku pracy na lata 2014-2020. Wykaz uwag stanowi załącznik do decyzji.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zlecanych fundacjom oraz organizacjom pozarządowym.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje poselski projekt Klubu Parlamentarnego Sprawiedliwa Polska ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz innych ustaw.

 Projekt zakłada ustanowienie dualnego systemu ubezpieczeń społecznych, polegającego na wprowadzeniu emerytury minimalnej, jako świadczenia dla osób, które nie zdecydują się pozostać  w lub wejść do aktualnie obowiązującego powszechnego systemu ubezpieczenia emerytalnego.

W ocenie Prezydium KK proponowane zmiany są zagrożeniem dla stabilności systemu ubezpieczeń społecznych, przyczyniając się do znacznego ograniczenia wpływów Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez proponowane w projekcie obniżenie obowiązkowych najniższych składek na ubezpieczenie emerytalne. Należy założyć, że osoby o wysokich  dochodach i dużej zapobiegliwości chętnie poszukają swojego zabezpieczenia na starość w zupełnie innych instrumentach niż ubezpieczeniowe, ograniczając wysokość wnoszonych składek, a nie wolno nam zapominać, że jako uczestnicy systemu ubezpieczeń społecznych ponosimy ciężary solidaryzmu międzypokoleniowego.

Ponadto zaproponowane w projekcie rozwiązania  przyczyniłyby się do zróżnicowania sytuacji osób ubezpieczonych, zwłaszcza tych, o najniższych dochodach z pracy, a które nie zdecydowałyby się na przejście do systemu minimalnego świadczenia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” popiera wszelkie inicjatywy ustawodawcze, które przyczyniają się do zwiększania wysokości świadczeń ukształtowanych poniżej średnich świadczeń emerytalnych, przede wszystkim poprzez wzmacnianie samego systemu ubezpieczeń społecznych, ale nie zgadza się na jego demontaż.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do rządowego projektu ustawy – Prawo o zgromadzeniach przedłożonego w związku
z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2014 r. (K 44/12). 

1.         Art. 4 ust. 2: Negatywnie należy ocenić posłużenie się generalnym zwrotem „inne niebezpieczne materiały lub narzędzia”. Konieczne jest jego doprecyzowanie, należy bowiem mieć na uwadze fakt, że o egzekwowaniu tego zakazu będą decydować na miejscu różne służby porządkowe i łatwo o dowolność interpretacyjną. Ponadto zasadne byłoby ze względów bezpieczeństwa wprowadzenie w tym miejscu również zakazu uczestniczenia w zgromadzeniu osób „zamaskowanych”, co również utrudniłoby anonimowe działania różnego rodzaju prowokatorów.

2.         Art. 3: Pozytywnie należy ocenić rozróżnienie dwóch rodzajów zgromadzeń
tj. stacjonarne i marsze; w konsekwencji wprowadza się 2 tryby postępowania
w przedmiocie „legalizacji” danego zgromadzenia tj. postępowanie w sprawach marszów (rozdział 2) oraz postępowanie w sprawach zgromadzeń stacjonarnych (rozdział 3).

3.         Art. 5 ust. 1:Słuszne w naszej ocenie jest wydłużenie terminów do notyfikacji zamiaru organizowania marszu dla organizatorów marszu z 3-ech  dni do 6-ściu.

4.         art. 5 ust. 3: Projekt ustawy przewiduje, iż jeśli planowana trasa marszu przebiega przez teren więcej niż jednej gminy, w każdej z gmin prowadzi się odrębne postępowanie. Powyższe prowadzi do mnożenia postępowań administracyjnych co więcej, skutkiem tychże może być wydanie różnych decyzji w przedmiocie dopuszczalności prowadzenia marszu.

5.         Art. 7 ust. 2: Przepis ten nakłada słusznie obowiązek dołączenia pisemnej zgody na przyjęcie obowiązków przewodniczącego przez osobę nie będącą organizatorem marszu; Ponieważ możliwe jest dokonanie zawiadomienia przy użyciu środków komunikacji elektronicznej może zawsze powstać wątpliwość, czy "zeskanowany" tekst zgody nie został podrobiony lub przerobiony. W takiej sytuacji należy wprowadzić wymóg, aby oryginał zgody należało niezwłocznie przekazać do organu, po wcześniejszym przekazaniu drogą elektroniczną.

6.         Art. 8 ust. 1. Nie kwestionując dopuszczalności telefonicznego wezwania organizatorów marszu na rozprawę administracyjną w celu dokonania zmiany albo miejsca marszu, albo trasy przejścia uczestników w przypadku zbiegu kolizji dwóch lub więcej marszów
z uwagi na ich tożsamość co do czasu i miejsca, należy zauważyć, że zawiadomienie telefoniczne może okazać się nieefektywne i tym samym prawnie bezskuteczne, choćby
z uwagi na przypadkowe wyłączenie telefonu. Należy rozważyć zawiadomienie w formie poczty elektronicznej oraz faksu. Wprawdzie ustawa przewiduje ponowienie czynności telefonowania w przypadku bezskuteczności pierwszego wezwania telefonicznego, ale ponowienie czynności nie załatwia sprawy w przypadku gdy telefon jest nieczynny. Proponujemy następujące brzmienie ust. 2 art. 8 ,,W przypadku bezskuteczności wezwania telefonicznego organ gminy ponawia je w formie wiadomości e-mail lub faksu”. W związku z powyższym proponujemy również nowe brzmienie ustępu 3: „Niestawienie się organizatora marszu prawidłowo zawiadomionego nie wstrzymuje rozprawy administracyjnej”.

7.         Art. 10 ust. 2. Wątpliwości budzi ustalenie początku biegu terminu na wniesienie odwołania od udostępnienia decyzji na stronie podmiotowej BIP. Naszym zdaniem początek terminu powinien również biec od daty doręczenia odwołania pocztą elektroniczną, tzn. od momentu otrzymania przez organ administracji potwierdzenia, że decyzja dotarła do adresata.

8.         Art. 12 ust. 3. Wydaje się, że obciążenie organizatora marszu odpowiedzialnością za ewentualne szkody z winy uczestników przy wyposażeniuw bardzo iluzoryczne
w praktyce środki oddziaływania jest nadmierne i nieuzasadnione. 

9.         Art. 12 ust. 8. Nałożenie na przewodniczącego obowiązku rozwiązania marszu
w przypadku, gdy przebieg marszu ,,narusza przepisy karne” należy ocenić krytycznie, albowiem nie można wymagać od przewodniczącego marszu gruntownej znajomości przepisów karnych tj. kodeksu wykroczeń, kodeksu karnego oraz innych przepisów karnych, zawartych w innych ustawach. Pociągnięcie go do odpowiedzialności z tego tytułu będzie trudne z uwagi na możliwość zastosowania tutaj np. kontratypu błędu co do prawa. Naszym zdaniem przewodniczący marszu powinien odpowiadać tylko wtedy, gdy nie zwrócił się o pomoc do policji lub straży gminnej. Natomiast w przypadku, kiedy zwrócił się o pomoc do policji lub straży gminnej, a organy te odmówiły pomocy lub nie podjęły żadnych działań o charakterze porządkowym obciążanie go jakąkolwiek odpowiedzialnością byłoby bezpodstawne.

10.     Art. 14 ust. 3. Pewne wątpliwości budzi możliwość przekazywania informacji
o mających się odbyć zgromadzeniu stacjonarnym drogę telefoniczną. Dotyczy to zwłaszcza zasad i skuteczności dokonywania uzgodnień w kwestii zagrożeń mogących się wówczas pojawić. Chodzi o to, że w takiej sytuacji brak jest możliwości potwierdzenia wiarygodności takiej informacji, zwłaszcza szybkiego zidentyfikowania osoby zgłaszającej. Z tego względu może dochodzić do nieuzasadnionych nadużyć
np. fałszywych zgłoszeń itp.

Proponujemy zatem nowe brzmienie ust. 3: ,,Informację, o której mowa w ust. 1 i 2 organizator przekazuje telefonicznie, oraz do celów dowodowych, niezwłocznie przy użyciu środków komunikacji elektronicznej.”

11.     Art. 18. W odniesieniu do jego brzmienia mogą być podnoszone wątpliwości natury konstytucyjnej związanej z zasadą nullum crimen sine lege certa, wyrażoną w art. 42 ust. 1 Konstytucji. Podstawowe znamiona czynu zabronionego muszą zostać określone
w ustawie w sposób odpowiadający pewnym minimalnym wymogom precyzji tak, aby adresat normy prawnej mógł się zorientować na podstawie samej tylko ustawy co do zasadniczej treści ustanowionego zakazu. W pełni zdekodowana norma art. 18 brzmi: „Kto przewodnicząc marszowi lub będąc organizatorem zgromadzenia stacjonarnego nie żąda opuszczenia marszu przez osobę, która swoim zachowaniem narusza przepisy ustawy albo uniemożliwia lub usiłuje udaremnić marsz albo nie podejmuje decyzji
o jego rozwiązaniu, gdy uczestnicy marszu nie podporządkują się poleceniom przewodniczącego lub gdy przebieg marszu sprzeciwia się niniejszej ustawie albo narusza przepisy karne, podlega karze grzywny.”  Określenie znamiona w postaci „osoba, która swoim zachowaniem narusza przepisy ustawy” jako warunku poniesienia odpowiedzialności karnej w zakresie prawa wykroczeń nie spełnia reguły określoności wyrażonej w art. 42 ust. 1 Konstytucji. Pragniemy podkreślić, że powyższe wątpliwości były, miedzy innymi, przedmiotem wniosku Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”
w 2012 r. do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie analogicznego obecnego przepisu  art. 13a  ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. Prawo o zgromadzeniach w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy – prawo o zgromadzeniach (Dz.U. poz. 1115). 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” ogłasza z dniem 1 kwietnia 2015 r.  rozpoczęcie VIII edycji konkursu „Pracodawca Przyjazny Pracownikom”.Termin zgłaszania wniosków upływa 30 czerwca 2015 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” na wniosek Zarządu Regionu Rzeszowskiego NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w logotypie „Nocny Bieg Uliczny”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na przygotowanie i realizację projektu roboczo zatytułowanego „Nowa ERA – aplikacja internetowa na rzecz rozwoju związku”, przedkładanego Komisji Europejskiej w ramach linii budżetowej 04030105 – „Działania informacyjne i szkoleniowe dla organizacji pracowniczych”.

Za realizację projektu odpowiadać będą:

1. Jerzy Jaworski – menedżer projektu
2. Maria Żytko – kierownik administracyjny
3. Karol Nosal – asystent ds. finansowych
4. Krzysztof Kutzmann – księgowy
5. Kacper Stachowski – ekspert wewnętrzny
6. Janusz Zabiega – trener
7. Jarosław Kobylański – informatyk

Prezydium Komisji Krajowej negatywnie opiniuje projekt rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę.

            Z uwagi na trudną sytuację na polskim rynku pracy należy z dużą ostrożnością odnosić się do  zatrudnienia cudzoziemców w Polsce. Obecnie działania podejmowane przez rząd kategorycznie zmierzają do szerokiego otwarcia polskiego rynku pracy dla obywateli państw obcych niebędących członkami UE. Prezydium Komisji Krajowej mając na uwadze obowiązywanie przepisów rangi międzynarodowej wskazuje, iż obecna liberalizacja polityki społecznej rządu w zakresie zatrudniania cudzoziemców nie sprzyja ochronie miejsc pracy dla polskich obywateli.

            Prezydium Komisji Krajowej wskazuje również, iż polscy obywatele powinni mieć zapewnione co najmniej równe prawo do otrzymania pracy na godnych warunkach. Mając na uwadze dotychczasowe podejście polskich pracodawców, którzy w przeważającej mierze nastawieni są na osiąganie w krótkim czasie zysku z prowadzonej działalności gospodarczej, istnieje poważne ryzyko, iż obywatele RP poszukujący pracy nie będą konkurencyjni na rynku pracy, albowiem cudzoziemcy, zwłaszcza z krajów Europy wschodniej akceptują warunki pracy znacznie gorsze (na granicy ubóstwa), i to nie tylko w zakresie wysokości otrzymywanego wynagrodzenia za pracę, ale również w zakresie rodzaju zawieranych umów (tzw. „umów śmieciowych”). Mając na uwadze powyższe, należy wypracować mechanizmy, zgodnie z którym proces wyboru osoby na pracownika będzie w przeważającej mierze oparty na wykształceniu, doświadczeniu oraz predyspozycjach kandydata, przy jednoczesnym sztywnym określeniu wartości wynagrodzenia za oferowaną pracę.

Biorąc pod uwagę obecną sytuację na rynku pracy oraz fakt, iż z samego uzasadnienia projektu wynika, że do pracy w Polsce bez zezwolenia może być uprawnionych ponad 300 000 cudzoziemców,  Prezydium Komisji Krajowej ponownie wzywa do ochrony, miejsc pracy oraz promocji zatrudnienia polskich pracowników i bezrobotnych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart parkingowych.