W 35 rocznicę Pierwszej Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” ogłasza rok 2014 rokiem „Solidarności i sprawiedliwości Społecznej”.
Dzień: 2014-01-28
Uchwała KK nr 5/2014 ws. stwierdzenia nieważności Uchwały nr 7 z dnia 11 czerwca 2010 r. WZD NSZZ „Solidarność” Regionu Częstochowskiego
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 61 ust. 2 Statutu NSZZ „Solidarność” w zw. z § 3 ust.1 pkt 2 oraz § 8 ust. 1 Uchwały KK 22/13 ws. stwierdzenia nieważności uchwał i decyzji podjętych z naruszeniem Statutu NSZZ „Solidarność” oraz innych aktów prawa wewnątrzzwiązkowego, po rozpatrzeniu wniosku Regionu Częstochowskiego NSZZ „Solidarność” stwierdza nieważność Uchwały nr 7 z dnia 11 czerwca 2010 r. Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Częstochowskiego, jako niezgodnej z postanowieniami § 38 ust. 1 Statutu NSZZ „Solidarność”.
UZASADNIENIE
I. 22 października 2013 r. do Komisji Krajowej wpłynął wniosek Zarządu Regionu Częstochowskiego NSZZ „Solidarność” podpisane przez dwóch jego uprawnionych członków o stwierdzenie nieważności Uchwały nr 7 z dnia 11 czerwca 2010 r. Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Częstochowskiego jako niezgodnej ze Statutem NSZZ „Solidarność” wskazując w uzasadnieniu na sprzeczność z § 34 ust. 3 pkt Statutu.
II. 11 czerwca 2010 r. Walne Zebranie Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Częstochowskiego podjęło Uchwałę nr 7 zobowiązującą Przewodniczącego Zarządu Regionu „o comiesięczne” [pisownia oryginalna] spotkania z przewodniczącymi organizacji związkowych w wyznaczonym stałym terminie. Powstaje zatem pytanie czy tego rodzaju zobowiązanie dotyczące członka władzy wykonawczej jakim jest przewodniczący zarządu regionu NSZZ „Solidarność” może być przedmiotem uchwały walnego zebrania delegatów jako władzy stanowiącej w rozumieniu § 34 ust. 2 pkt 3 Statutu ?
III. Przed przejściem do odpowiedzi na powyższe pytanie należy zauważyć, że zgodnie § 34 ust. 3 Statutu władzą wykonawczą organizacji regionalnej jest zarząd regionu a nie przewodniczący zarządu regionu, którego formalny status jest taki sam jak pozostałych członków zarządu regionu (primus inter pares). Ponadto zgodnie z § 38 ust. 1 Statutu władza stanowiąca podejmuje uchwały i decyzje wiążące dla pozostałych władz danej jednostki organizacyjnej Związku oraz wszystkich władz jednostek podrzędnych w zakresie ich właściwości […]. Oznacza to, że walne zebrania delegatów regionu są uprawnione do podejmowania uchwał i decyzji wiążących zarządy regionu rozstrzygające określone kwestie prawne. Kwestionowana Uchwała nr 7 z dnia 11 czerwca 2010 r. Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność” Regionu Częstochowskiego dotyczy kwestii czysto faktycznej związanej z bieżącym funkcjonowaniem Przewodniczącego Zarządu Regionu Częstochowskiego, który nie jest władzą wykonawczą w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Z tego względu należy powyższą Uchwałę w jej warstwie normatywnej uznać za niezgodną ze Statutem NSZZ „Solidarność”.
IV. Na marginesie Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” pragnie zauważyć, iż „zobowiązanie”, „obowiązek” czy „powinność”, dotyczące sposobu funkcjonowania np. przewodniczącego zarządu regionu, może zawsze być przedmiotem aktów prawnych wskazanych w § 60 ust. 1 pkt 2 Statutu NSZZ „Solidarność” tj. stanowiska, opinii, apelu jako oświadczeń wyrażających pogląd danej władzy jednostki organizacyjnej Związku w określonej sprawie.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej argumenty, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanowiła jak w uchwale.
Uchwała KK nr 4/2014 ws. zmian w Statucie ECS
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 27 ust. 2 Statutu ECS, nie wyraża zgody na wprowadzenie do Statutu Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku zmiany polegającej na nadaniu w § 15 ustępowi 1 brzmienia:
„1. Rada Europejskiego Centrum Solidarności wybiera ze swego grona przewodniczącego, jego zastępcę i sekretarza. Rada może również powołać Honorowego Przewodniczącego Rady ECS, który sprawuje funkcję tytularną”.
Uchwała KK nr 3/2014 ws. wyborów delegatów na KZD na kadencję 2014 – 2018
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia, że:
- Podstawą do ustalenia liczby delegatów na Krajowy Zjazd Delegatów przypadającej danemu regionowi w kadencji 2014 – 2018 będzie liczba (średnia arytmetyczna) członków Związku w regionie wyliczona na podstawie liczby, członków Związku w latach 2010, 2011, 2012 i 2013 podanych przez zarząd regionu zgodnie z postanowieniami uchwały KK nr 14/2010.
- Weryfikacja deklarowanej liczby członków Związku w regionie, o której mowa w pkt. 1 odbędzie się zgodnie z postanowieniami uchwały nr 6 XIX KZD.
- Jeden mandat delegata na Krajowy Zjazd Delegatów w kadencji 2014 – 2018 przypada na każde pełne 2.100 członków Związku w regionie. Do tak wyliczonej liczby delegatów przypadających poszczególnym regionom nie wlicza się mandatów delegatów na KZD przypadających przewodniczącym zarządów regionów, rad krajowych sekretariatów branżowych i Krajowego Sekretariatu Emerytów i Rencistów.
- Walne zebrania delegatów regionu muszą przy dokonywaniu wyboru delegatów na Krajowy Zjazd Delegatów określić kolejność miejsc mandatowych tak, by można było – w razie potrzeby – zweryfikować według wymienionych wyżej kryteriów liczbę delegatów przypadającą regionowi.
- Wszelkie zobowiązania składkowe wobec Komisji Krajowej i Krajowego Funduszu Strajkowego za lata 2010 – 2013 muszą być wpłacone najpóźniej do 15 marca 2014. Po upływie tego terminu zostaną obliczone – w sposób określony w uchwale nr 6 XIX KZD – kwoty stanowiące podstawę do weryfikacji liczby delegatów na KZD przypadającej poszczególnym regionom.
- Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
Uchwała KK nr 2/2014 ws. interpretacji Statutu oraz zmiany Uchwały nr 9/05
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 61 ust. 2 Statutu NSZZ „Solidarność” dokonuje interpretacji § 19 ust. 8 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz na podstawie § 19 ust. 6 Statutu NSZZ „Solidarność” zmiany Uchwały KK nr 9/05 ws. zasad funkcjonowania zakładowych organizacji koordynacyjnych NSZZ „Solidarność”.
§ 1.
Nie jest możliwe przekształcenie zakładowych organizacji koordynacyjnych, o których mowa w § 19 ust. 6 Statutu NSZZ „Solidarność” w organizacje podzakładowe.
§ 2.
- Organizacje zakładowe lub międzyzakładowe, które w wyniku zmiany struktury pracodawcy utworzyły zakładową organizacje koordynacyjną jednocześnie zachowały nazwę i pozycję w Regionalnym Rejestrze Organizacji Zakładowych, mogą się przekształcić w organizacje podzakładowe.
- Powyższe przekształcenie jest dopuszczalne jeżeli w wyniku przekształceń struktury pracodawcy zakładowa organizacja koordynacyjna traci status podstawowej jednostki organizacyjnej Związku.
§ 3.
W § 6 Uchwały KK nr 9/05 dodaje się literę „d” w brzmieniu:
d) przekształcenia struktury pracodawcy, w wyniku którego zakładowa organizacja koordynacyjna traci status podstawowej jednostki organizacyjnej Związku.
§ 4
- Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
- Postanowienia niniejszej uchwały stosuje się również do już rozpoczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie uchwały czynności dotyczących dostosowania struktury Związku podjętych w wyniku zmiany struktury pracodawcy.
Uchwała KK nr 1/2014 ws. terminu i miejsca XXVII KZD
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia, że XXVII sesja Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” odbędzie się w terminie od 8 do 9 października 2014 r. w Bielsku-Białej.
Komisja Krajowa zobowiązuje Prezydium KK do zawarcia umowy określającej warunki organizacji Zjazdu, którego koszt zostanie umieszczony w budżecie Komisji Krajowej na 2014 r.
Apel KK nr 4/2014 ws. łamania praw pracowniczych i związkowych przez Lidl Polska
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stanowczo protestuje przeciwko łamaniu podstawowych praw pracowniczych i związkowych w „Lidl Polska Sklepy Spożywcze sp. z o.o.” sp. k.
W styczniu 2013 roku pracownicy sieci Lidl założyli organizację NSZZ „Solidarność” aby skutecznie upomnieć się o prawa pracownicze. Niestety kierownictwo firmy nie podjęło rzeczywistego dialogu ze stroną pracowniczą. Niemal od początku funkcjonowania „Solidarności” w Lidl Polska, zarząd spółki rozpoczął działania noszące znamiona szykanowania działalności związkowej. W grudniu 2013 roku przewodnicząca oraz wiceprzewodniczący Organizacji Zakładowej NSZZ „Solidarność” otrzymali dyscyplinarne wypowiedzenia z pracy. Jako przyczynę zwolnienia pracodawca podał m.in. udział tych osób w akcjach protestacyjnych, które rzekomo były nielegalne. W Niemczech, skąd pochodzi Lidl, wyrzucanie z pracy działaczy związkowych oraz jawne zwalczanie legalnie działającego związku zawodowego byłoby nie do pomyślenia.
W związku z powyższym Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” rozpoczyna długofalową akcję protestacyjną w celu znormalizowania stosunków pracowniczych w sieci sklepów Lidl. W pierwszym etapie akcji apelujemy do członków NSZZ „Solidarność” o zaniechanie zakupów w tej sieci w lutym br.
Ponadto KK skieruje skargę na działania zarządu Lidl Polska do instytucji międzynarodowych m.in. OECD i MOP.
Stanowisko KK nr 3/2014 ws. Lasów Państwowych
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” z wielkim zaniepokojeniem ocenia zamiar obciążenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe daniną w wysokości 1,6 mld zł w latach 2014 i 2015 oraz podatkiem od przychodów, począwszy od 2016 roku, w wysokości 2 %, na mocy projektu zmiany ustawy o lasach, przyjętego przez Radę Ministrów.
Zakładane wielkości obciążeń zagrażają zdolności funkcjonowania Lasów Państwowych na zasadach samowystarczalności finansowej, a także właściwego mu funkcjonowaniu tego podmiotu w gospodarce narodowej oraz mogą skutkować utratą tysięcy miejsc pracy w leśnictwie.
W pracach nad nowelizacją ustawy o lasach nie był dochowany warunek przeprowadzenia konsultacji społecznych w odniesieniu do projektu założeń lub projektu ustawy, wyczerpującej wszelkie znamiona ustawy podatkowej – przed ich skierowaniem do zaopiniowania przez Stały Komitet Rady Ministrów.
Ponadto projekt został skierowany pod obrady Stałego Komitetu Rady Ministrów bez uzgodnień międzyresortowych, przeprowadzonych choćby w trybie obiegowym, oraz przy istotnym naruszeniu Regulaminu pracy Rady Ministrów. Nie został też poprzedzony analizą finansowo – gospodarczą Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.
Komisja Krajowa w pełni popiera działania Krajowego Sekretariatu Zasobów Naturalnych Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ „Solidarność” i wzywa Parlament Rzeczypospolitej Polskiej do odrzucenia tego projektu.
Stanowisko KK nr 2/2014 ws sytuacji w województwie zachodniopomorskim
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” obradująca w dniach 28 – 29 stycznia 2014 r. w Szczecinie, po zapoznaniu się z sytuacją społeczno-gospodarczą województwa zachodniopomorskiego wyraża swoje oburzenie brakiem dialogu społecznego i brakiem reakcji władz na postulaty zgłaszane przez stronę społeczną. NSZZ „Solidarność” domaga się realizacji postulatów krajowych i regionalnych zgłoszonych 6 grudnia 2013 r.:
- opracowania i wdrożenia Specjalnego Programu Gospodarczego dla województwa zachodniopomorskiego, który przyczyni się do ożywienia gospodarczego, przeciwdziałania bezrobociu i tworzenia nowych miejsc pracy,
- rewitalizacji przemysłu stoczniowego, zachowania podmiotowości ZCH Police, Zespołu Elektrowni Dolna Odra i PKP Cargo S.A. Zachodniopomorskiego Zakładu w Szczecinie; Zachodniopomorskiego Zakładu Przewozów Regionalnych i Szczecińskiej Stoczni Remontowej „Gryfia”.
Rozwiązanie tych problemów ma kluczowe znaczenie dla stabilizacji społecznej i gospodarczej województwa. Szczególnie bulwersujący jest fakt, niepodejmowania rozmów z rolnikami, którzy od kilkunastu dni okupują Agencję Nieruchomości Rolnych w Szczecinie w oczekiwaniu na spotkanie z Stanisławem Kalembą, Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” oświadcza, że w przypadku braku rzetelnego dialogu nakierowanego na rzeczywiste rozwiązywanie problemów, ogłosi akcję protestacyjną w obronie województwa zachodniopomorskiego.
Stanowisko KK nr 1/2014 ws. sytuacji w Poczcie Polskiej S.A.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wyraża stanowczy sprzeciw wobec działań polskiego rządu, dotyczących Poczty Polskiej S.A. Wynik przetargu na usługi pocztowe dla sądów i prokuratur, biorąc pod uwagę jego absurdalność, nasuwa podejrzenie zaistnienia korupcji w niebywałej skali. Przetarg wygrała firma Polska Grupa Pocztowa nie mająca żadnych możliwości zrealizowania zobowiązań wynikających z przetargu. W konsekwencji takiego podejścia do obowiązku nadzoru właścicielskiego, polscy obywatele i organy wymiaru sprawiedliwości zostali pozbawieni rzetelnej obsługi pocztowej. Dostarczanie korespondencji sądów i prokuratur przez PGP powoduje, że dane wrażliwe polskich obywateli są ciągle narażane na ujawnianie. Należy podkreślić, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej potwierdził, że jeżeli państwo członkowskie skorzysta z prawa do zastrzeżenia pewnych usług dla operatora wyznaczonego (jak najbardziej obejmuje to prawo doręczenia sądowe), to nie musi nawet stosować reguł udzielania zamówień publicznych. Przepisy dotyczące zamówień publicznych powinny być bowiem stosowane wyłącznie do usług niezastrzeżonych (wyrok TS z dnia 18 grudnia 2007 r., sprawa C-220/06 Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia v. Administración General del Estado, Zb. Orz. 2007, s. I-12175).
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” potępia trwające od kilku lat zwolnienia pracowników PP SA. Obecny poziom zatrudnienia osiągnął stopień niebezpieczny dla Przedsiębiorstwa. Dalsze bezrefleksyjne stosowanie redukcji zatrudnienia, jako podstawowego sposobu na poprawianie wyniku finansowego, godziłoby w największą wartość Poczty Polskiej – rzetelność i jakość proponowanych obywatelom usług.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” w pełni solidaryzuje się z działaniami struktur Związku oraz pracowników Poczty Polskiej w obronie godności pracy, zdecydowanie sprzeciwia się wprowadzaniu systemu oceny pracowników nazwanego obłudnie „DIALOG” i wzywa do niezwłocznego odstąpienia od tego społecznie szkodliwego eksperymentu. Aktualnie obowiązujące w Polsce przepisy prawa pracy zawierają wystarczające dla uczciwych pracodawców mechanizmy oceny pracowników według kryteriów odnoszących się do wykonywania zadań i czynności określonych w umowach o pracę oraz w indywidualnych zakresach czynności. Wdrażany obecnie w PP SA system oceny pracowników „DIALOG” odchodzi od tych reguł.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” oczekuje od Rządu RP właściwego i pełnego nadzoru nad procesami zachodzącymi w PP S.A., firmie strategicznej dla interesu narodowego.
Decyzja Prezydium KK nr 27/2014 ws. wyrażenia zgody na podpisanie Addendum do układu zbiorowego pracy NMS NSZZ „Solidarność” – POL-LEVANT/ ITF TCC CBA
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie Addendum do układu zbiorowego pracy NMS NSZZ „Solidarność” – POL-LEVANT/ ITF TCC CBA, dotyczącego:
– zastąpienia dotychczasowego Aneksu nr 1 nowym Aneksem nr 1a – zmiana nazwy statku z DIVIO na CHODZIEZ;
– wprowadzenia nowego formularza umowy o pracę zgodnie z wymogami Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o Pracy na Morzu (MLC), 2006.
Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Bogdana Kubiaka oraz Andrzeja Kościka do podpisania wyżej wymienionego Addendum.
Decyzja Prezydium KK nr 26/2014 ws. wyrażenia zgody na podpisanie układu zbiorowego pracy dla statków: „PAPER STAR” bandery Antiqua & Barbuda numer IMO 8905892 i „PAPER MOON” bandery Antiqua & Barbuda numer IMO 8919855 pomiędzy Krajową Sekcją Morską
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie układu zbiorowego pracy dla statków: „PAPER STAR” bandery Antiqua & Barbuda numer IMO 8905892 i „PAPER MOON” bandery Antiqua & Barbuda numer IMO 8919855 pomiędzy Krajową Sekcją Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” a firmą Seatrans Shipmanagement AS, Bergen, Norway w imieniu Cargo Shipping Sp. z o.o.
Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Bogdana Kubiaka oraz Andrzeja Kościka do podpisania wyżej wymienionego układu zbiorowego.
Decyzja Prezydium KK nr 25/2014 ws. wyrażenia zgody na podpisanie ITF Special Agreement dla statków: NORWID bandery maltańskiej numer IMO 9133422, PARANDOWSKI bandery cypryjskiej numer IMO 9432139, SZYMANOWSKI bandery cypryjskiej numer IMO 8821929
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie ITF Special Agreement dla statków: NORWID bandery maltańskiej numer IMO 9133422, PARANDOWSKI bandery cypryjskiej numer IMO 9432139, SZYMANOWSKI bandery cypryjskiej numer IMO 8821929, WIENIAWSKI bandery maltańskiej numer IMO 8821931, WŁADYSŁAW ORKAN bandery cypryjskiej numer IMO 9271925, LEOPOLD STAFF bandery cypryjskiej numer IMO 9272228, CHODZIEZ bandery maltańskiej numer IMO 8302301 i ZERAN bandery maltańskiej numer IMO 8302272 potwierdzającego ważność układu zbiorowego pracy na okres: 01.01.2014 – 31.12.2014.
Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Bogdana Kubiaka oraz Andrzeja Kościka do podpisania wyżej wymienionego ITF Special Agreement.
Decyzja Prezydium KK nr 24/2014 ws. wyrażenia zgody na podpisanie Addendum do układu zbiorowego pracy NMS NSZZ „Solidarność” – Chipolbrok/ ITF TCC CBA
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie Addendum do układu zbiorowego pracy NMS NSZZ „Solidarność” – Chipolbrok/ ITF TCC CBA, dotyczącego nowego formularza umowy o pracę zgodnie z wymogami Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy o Pracy na Morzu (MLC).
Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Bogdana Kubiaka oraz Andrzeja Kościka do podpisania wyżej wymienionego Addendum.
Decyzja Prezydium KK nr 23/2014 ws. opinii o projekcie z dnia 23 grudnia 2013 r. ustaw o zasadach realizacji programów operacyjnych polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 -2020
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” po zapoznaniu się z przesłanym przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju projektem z dnia 23 grudnia 2013 r. ustawy
o zasadach realizacji programów operacyjnych polityki spójności finansowanych
w perspektywie finansowej 2014 -2020 zgłasza następujące uwagi.
1. Projektowana ustawa jest bardzo istotnym narzędziem prawnym w procesie realizacji programów operacyjnych na lata 2014 – 2020. Jej celem jest określenie zasad realizacji programów operacyjnych, podmiotów uczestniczących w realizacji polityki spójności oraz sposób współpracy między nimi. Dlatego jej treść powinna być spójna z innymi projektami (np. projektem ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju).
2. Opiniowany projekt nie zawiera wyraźnych odesłań do już obowiązujących nowych unijnych aktów prawnych (np. odesłanie 1) w tytule ustawy czy w tzw. słowniczku ustawy). Zdając sobie sprawę z konieczności przygotowania przez MiR wcześniej projektu ustawy, nie można przy jej ocenie pominąć faktu, że w dniu 17 grudnia 2013 r. został zakończony w UE proces legislacyjny, którego celem było ustanowienie nowych unijnych regulacji prawnych mających dotyczyć zasad programowania, finansowania i realizacji unijnej polityki spójności w latach 2014 – 2020.
W dniu 17 grudnia 2013 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła finalnie szereg rozporządzeń unijnych dotyczących tej problematyki. Rozporządzenia te zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 20 grudnia 2013 r. (L 347) i weszły w życie następnego dnia, czyli w dniu 21 grudnia 2013 r.
3. W art. 2 nie zdefiniowano strategii realizacji zasady partnerstwa.
4. W art. 5powinien być dodany pkt 12 o treść: „wytycznych dotyczących strategii realizacji zasady partnerstwa dla wszystkich programów krajowych i regionalnych”. W art.5 ust. 1 proponujemy wykreślić słowo „może”.
5. Wątpliwości budzą analizowane razem zapisy ust. 5 i 6 art. 13 projektu. Zgodnie
z treścią ust. 5: „do udziału w pracach komitetu monitorującego krajowy lub regionalny program operacyjny instytucja zarządzająca zaprasza przedstawicieli wszystkich organizacji pracowników i organizacji pracodawców reprezentowanych
w Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i w wojewódzkich komisjach dialogu społecznego”. Dlatego uzasadnionym wydaje się nadanie następującego brzmienia pkt 1) ust 5 art. 13 projektu:„ reprezentatywne organizacje pracowników i pracodawców, o których mowa w ust. 6.
6. Rozpatrywanie zastrzeżeń powinno być dwuinstancyjne, a podmiot kontrolujący nie może pełnić funkcji drugiej instancji.
7. Art. 25 ust. 6 zbyt ogólnikowy zapis: „niewykonanie wskaźnika w projekcie może stanowić przesłankę do stwierdzenia nieprawidłowości” pozwala na uznanie nieprawidłowości nawet wtedy, gdy osiągnie się wartość wskaźnika np. 99 zamiast planowanej wartości 100 (analogicznie, gdy wartość będzie określona w %).
W konsekwencji pozwala „ukarać” projektodawcę poprzez zastosowanie do wszystkich wydatków projektowych zasady proporcjonalności, co zaskutkuje zwrotem środków wraz z odsetkami. Dlatego zapis ten powinien zawierać konkretniejsze sformułowania np. „widełki ” określające przedział. Inaczej będzie to skutkowało zbyt dużą dowolnością interpretacyjną.
8. Wskazany w Art.41 ust. 1 termin jest zbyt krótki. Postulujemy wydłużenie terminu co najmniej do 14 dni, natomiast najbardziej optymalnym jest termin 21- dniowy.
9. Art. 42jest nieprecyzyjny. W tekście nie ma określenia na czym ma polegać etapowość prowadzenia konkursu. Brak definicji, która instytucja i na podstawie jakich kryteriów będzie decydowała o zakwalifikowaniu projektu do kolejnego etapu.
10. Analizując przepisy Rozdziału 15 dotyczące procedury odwoławczej dodatkowego wyjaśnienia wymaga kwestia wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektu w ramach działania lub priorytetu w przypadku złożenia skutecznego protestu (art. 62 ust. 2 projektu).
Decyzja Prezydium KK nr 22/2014 ws. opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” po zapoznaniu się z przesłanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości projektem z dnia 10 grudnia 2013 r. ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustawzgłasza następujące wątpliwości do nowego brzmienia niektórych postanowień art. 34 i 35 kodeksu karnego zawartych w art. 1 pkt 10 i 11 Projektu ustawy.
Art. 1 pkt 10 Projektu zmienia brzmienie art. 34 kodeksu karnego dodając § 1a pkt 4 stanowiąc, że kara ograniczenia wolności polega na „4) potrąceniu od 10% do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd”.
W konsekwencji nowe brzmienie art. 35 § 2 k.k. zezwala na orzeczenie potrącenia wynagrodzenia wobec osoby zatrudnionej, a wobec której sąd orzekł karę ograniczenia wolności.
Po wejściu w życie proponowanych zmian może powstać problem w praktyce ich stosowania wobec pracowników, którzy są objęci już potrąceniami kwot wynagrodzeń na mocy tytułów prawnych wynikających z prawa cywilnego czy rodzinnego z uwzględnieniem przepisów kodeksu pracy o ochronie dochodu pracownika przed nadmiernym rozmiarem potrąceń.
Wątpliwości w szczególności może budzić stosowanie do proponowanego potrącenia przepisów Kodeksu pracy o ochronie wynagrodzenia za pracę, ograniczających swobodę pracodawcy dopuszczalności dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracę (ograniczenie maksymalnych granic dopuszczalnych potrąceń do ½ wynagrodzenia w art. 87 § 1 pkt 2 i § 3 pkt 2 k.p. lub 3/5 w zbiegu z potrąceniem na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych oraz ustanowienie kwoty wolnej od potrąceń w art. 871 § 1 pkt 1 k.p.).
Projektowane przepisy kodeksu karnego o potrąceniu kwoty wynagrodzenia z kodeksu karnego oraz kodeksu karnego wykonawczego (kluczowy w tej kwestii art. 59 k.k.w. pozostaje niezmieniony tworząc niezgodność z „nowym” art. 34 k.k. jeśli ten wejdzie
w życie) nie są skorelowane z wyżej wskazanymi przepisami kodeksu pracy. Projektowane przepisy nie odpowiadają na pytanie, które z zasądzonych „potrąceń” ma realizować pracodawca w pierwszej kolejności gdy będzie miał do realizacji wyrok sądu karnego
z orzeczeniem potrącenia w ramach kary ograniczenia wolności w zbiegu ze świadczeniem alimentacyjnym, zaliczką pieniężną oraz kwotami z tytułu pożyczek czy kredytów bankowych. Ponadto wyraźnego uregulowania wymaga kwestia projektowanych potrąceń
z k.k. w kontekście ochrony minimalnego wynagrodzenia za pracę z art. 871 kodeksu pracy,
o co apelujemy.
Decyzja Prezydium KK nr 21/2014 ws. projektu wniosku rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia, dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalszej integracji rynków pracy z dnia 17 s
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do wniosku rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia, dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności oraz dalszej integracji rynków pracy z dnia 17 stycznia 2014 r. COM (2014) 6.
Mając na uwadze, iż przedstawiony do konsultacji projekt wniosku rozporządzenia Parlamentu Europejskiego nawiązuje do artykułu 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zapewniającego swobodę przepływu pracowników wewnątrz Unii, istnieją obawy dotyczące ewentualnych skutków dalszego poszerzania działalności EURES.
W art. 46 ww. Traktatu zapewniono środki niezbędne do wprowadzenia swobody przepływu pracowników, w szczególności poprzez zapewnienie ścisłej współpracy pomiędzy publicznymi służbami zatrudnienia krajów członkowskich Unii Europejskiej. Współpraca ta nie powinna jednak stwarzać zagrożenia dla krajowych i lokalnych rynków pracy państw członkowskich. W wyniku znacznego i nadmiernego rozszerzenia migracji pracowników mogą zachodzić niekorzystne procesy na rynku pracy w Polsce. O ile w krajach „starej Unii” zagrożenia takiego nie ma, to w naszym kraju jest ono znaczne, mając na uwadze dotychczasową politykę rządu. Warunki pracy w Polsce nie są w żadnym stopniu konkurencyjne wobec zachodu, ponieważ cechują się one rażąco niskimi zarobkami, niską jakością miejsc pracy i brakiem perspektyw realnego zabezpieczenia społecznego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz stale pogarszające się dane dotyczące niżu demograficznego w Polsce, może zaistnieć taka sytuacja, że osoby młode, posiadające wysokie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie będę emigrowały na zachód pomimo tego, że w Polsce mogłyby znaleźć pracę. Prezydium Komisji Krajowej obawia się, iż Polska stanie się dostarczycielem wykwalifikowanej siły roboczej dla państw zachodniej Unii, wcześniej ponosząc koszty wychowania oraz wykształcenia.
Należy wyraźnie podkreślić, iż NSZZ „Solidarność” nie dąży do naruszenia lub zaprzeczenia istocie i celom ustanowionym w art. 3 ust. TUE, zgodnie z którymi Unia Europejska ustanowiła rynek wewnętrzny, czy też w ww. art. 45 w zakresie prawa do ubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy oraz prawa do swobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium państw członkowskich, jednakże proponowane zmiany powinny mieć również na celu ochronę interesów wszystkich krajów Unii.
Zwracamy uwagę na fakt, iż liczba osób poszukujących pracy zarejestrowanych
w portalu EURES wzrosła w okresie od 2007 r. do grudnia 2013 r.
ze 175 000 do 1 200 000. Mając na uwadze realia polskiego rynku pracy dalszy wzrost w tym zakresie w znacznym stopniu będzie dotyczył polskich pracowników. Prezydium Komisji Krajowej zwracało już wcześniej uwagę, iż obecna liberalizacja polityki społecznej rządu
w zakresie zatrudniania cudzoziemców i migracji nie sprzyja ochronie miejsc pracy polskich pracowników.
Prezydium KK wzywa do ochrony polskiego rynku pracy w zakresie w jakim jest to możliwe w świetle obowiązujących przepisów krajowych i międzynarodowych.
Niezależnie od powyższego Prezydium KK zgłasza następujące uwagi formalne do treści projektu rozporządzenia:
- W art. 30 projektu dotyczącym przedkładania sprawozdań przez Komisję Europejską w zakresie dotyczącym mobilności pracowników w Unii oraz usług świadczonych na rzecz pracowników w celu ułatwienia korzystania ze swobody przemieszczania się wpływu stosowania rozporządzenia na rynek pracy danego kraju członkowskiego, należy wyraźnie wskazać, że sprawozdania te będą zawierały określenie skutków funkcjonowania sieci EURES na rynki pracy poszczególnych krajów członkowskich.
- W pkt 2 załącznika nr 1 do projektu należy doprecyzować, iż organizacje działające jako partnerzy sieci EURES muszę potwierdzić nie tylko zdolność do oferowania usług w zakresie kojarzenia ofert pracy i wniosków o zatrudnienie, ale również zdolność do wykonywania tych usług.