Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na pokrycie z Krajowego Funduszu Strajkowego kosztów przejazdów uczestników manifestacji organizowanej przez Sekretariat Łączności w Warszawie, 18 października 2014 r.
Manifestacja będzie formą sprzeciwu wobec wypowiedzeniu przez pracodawcę ZUZP dla Pracowników Poczty Polskiej S.A. .
Działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 Konstytucji RP, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” reprezentowana, zgodnie z decyzją Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nr 119/11 ws. upoważnienia do składania oświadczeń woli w imieniu NSZZ „Solidarność”, przez:
1) Piotra Dudę – Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” oraz
2) Bogdana Bisia – Zastępcę Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”
wnosi o zbadanie zgodności art. 239 § 3 pkt 1 kodeksu pracy:
1) z art. 59 ust. 2 Konstytucji – w zakresie wyłączenia prawa do zawarcia układu zbiorowego pracy dla członków korpusu służby cywilnej,
2) z art. 59 ust. 4 Konstytucji – w zakresie zgodności z art. 1 oraz art. 7 konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy nr 151 dotyczącej ochrony prawa organizowania się i procedury określania warunków zatrudnienia w służbie publicznej z dnia 27 czerwca 1978 r., ratyfikowanej przez Polskę dnia 12 lipca 1982 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 22, poz. 78) oraz art. 4 konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy nr 98 dotyczącej stosowania zasad prawa organizowania się i rokowań zbiorowych z dnia 1 lipca 1949 r., ratyfikowanej przez Polskę dnia 25 lutego 1957 r. (Dz. U. z 1958 r. Nr 29, poz. 130),
3) z art. 59 ust. 4 Konstytucji – w zakresie zgodności z art. 11 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. ratyfikowanej przez Polskę dnia 19 stycznia 1993 r., (Dz. U. Nr 61, poz. 284-285, dalej: EKPC.).
4) z art. 59 ust. 4 Konstytucji – w zakresie zgodności z art. 6 ust. 2 Europejskiej Karty Społecznej sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” upoważnia Annę Redę-Ciszewską do reprezentowania Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wniosek
o zbadanie zgodności art. 239 § 3 pkt 1 k.p. z Konstytucją
Przepis art. 239 § 3 k.p. przewiduje, że układu zbiorowego pracy nie zawiera się dla członków korpusu służby cywilnej. Przepis wyłącza z zakresu podmiotowego także pracowników urzędów państwowych zatrudnionych na podstawie mianowania i powołania, pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru, mianowania i powołania w: a) urzędach marszałkowskich, b) starostwach powiatowych, c) urzędach gminy, d) biurach (ich odpowiednikach) związków jednostek samorządu terytorialnego, e) biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego, oraz sędziów i prokuratorów. Powyższe wyłączenie znajdzie zastosowanie, na podstawie art. 772 § 5 k.p., także do regulaminów wynagradzania. Podstawą sformułowania tych wyjątków jest pełnienie w ramach stosunku pracy określonych funkcji państwowych, publicznych lub wykonywanie niektórych zawodów wymagających zaufania publicznego.
Najdalej idące wyłączenie w art. 239 § 3 k.p. dotyczy członków korpusu służby cywilnej. Najwięcej wątpliwości budzi to, że omawiane wyłączenie dotyczy także pracowników służby cywilnej zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Kategoryczne wyłączenie w art. 239 § 3 pkt 1 k.p. wobec wszystkich członków korpusu służby cywilnej budzi zastrzeżenia wyrażane od dawna w piśmiennictwie (zob. G. Goździewicz, Ograniczenia negocjacji układowych, [w]: Z. Hajn (red.), Związkowe przedstawicielstwo pracowników zakładu pracy, Warszawa 2012, s. 254.). Wskazuje się na brak racjonalnych argumentów tak szerokiego wyłączenia (Z. Góral, Zbiorowa reprezentacja pracowników sfery publicznej, [w]: A. Wypych-Żywicka, M. Tomaszewska, J. Stelina (red.), Zbiorowe prawo pracy w XXI w., Gdańsk 2010, s. 144).
Zdaniem wnioskodawcy art. 239 § 3 pkt 1 k.p. jest niezgodny z art. 59 ust. 2 i 4 Konstytucji. Przepis art. 59 ust. 2 stanowi, że związki zawodowe oraz pracodawcy i ich organizacje mają prawo do rokowań, w szczególności w celu rozwiązywania sporów zbiorowych, oraz do zawierania układów zbiorowych pracy i innych porozumień. Ust. 4 tego przepisu przewiduje, że zakres wolności zrzeszania się w związkach zawodowych i organizacjach pracodawców oraz innych wolności związkowych może podlegać tylko takim ograniczeniom ustawowym, jakie są dopuszczalne przez wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe. W konsekwencji trzeba dojść do wniosku, że art. 239 § 3 pkt 1 K.p. jest niezgodny Konstytucją i ratyfikowanymi przez Polskę umowami międzynarodowymi, ponieważ eliminuje całkowicie metodę układową dla wszystkich pracowników administracji rządowej.
UZASADNIENIE
I. W pierwszej kolejności należy wskazać na niezgodność art. 239 § 3 k.p. z konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy.Art. 4 konwencji 98 MOP nie przewiduje żadnych wyłączeń prawa do rokowań zbiorowych, ale ustawodawca krajowy ma prawo określić, w jakim zakresie gwarancje z tym związane będą stosowanie do policji i sił zbrojnych (art. 5 ust. 1 tej konwencji). Choć sama konwencja wyłącza ze swojego zakresu podmiotowego w art. 6 urzędników państwowych organy kontrole MOP wskazują jednak, że konwencja nr 98, a w szczególności jej art. 4 dotyczący promowania i wspierania rokowań zbiorowych, odnosi się zarówno do sektora prywatnego, jak i do przedsiębiorstw znacjonalizowanych oraz instytucji publicznych. Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy, z jednej strony, pracownikami administracji publicznej, którzy z tytułu pełnionej funkcji bezpośrednio uczestniczą w zarządzaniu państwem (tzn. urzędników zatrudnionych w ministerstwach i innych podobnych instytucjach) albo pełnią w tym procesie funkcje pomocnicze, a z drugiej strony – osobami pracującymi w instytucjach rządowych czy w przedsiębiorstwach lub autonomicznych instytucjach sektora publicznego. Tylko pracownicy tej pierwszej kategorii mogą nie być objęci postanowieniami Konwencji nr 98 (Zob. Pkt 885, 887 [w:] Wolność związkowa, Przegląd podjętych decyzji i wprowadzonych zasad przez Komitet Wolności Związkowych Rady Administracyjnej MBP, Wydanie piąte poprawione, Międzynarodowe Biuro Pracy, Genewa 2006).
W większym zakresie do pracowników administracji rządowej odnosi się konwencja nr 151 Międzynarodowej Organizacji Pracy ma zastosowanie do wszystkich osób zatrudnionych przez władze publiczne w zakresie, w jakim nie stosuje się do nich korzystniejszych postanowień innych międzynarodowych konwencji dotyczących pracy (art. 2 konwencji). Konwencja dopuszcza odstępstwa od wolności rokowań w odniesieniu do pracowników na wysokich stanowiskach, których czynności uważa się z reguły za związane z tworzeniem polityki lub za funkcje kierownicze, albo do pracowników, których obowiązki mają w wysokim stopniu poufny charakter (art. 1 ust. 2 konwencji). Poza urzędnikami zajmującymi wyższe stanowiska w służbie cywilnej (np. dyrektora generalnego) nie odpowiadają tej charakterystyce inne osoby zatrudnione w polskiej administracji publicznej (zob. Z. Góral, Zbiorowe prawo pracy w sferze publicznej, [w:] System prawa pracy, TOM V, Zbiorowe prawo pracy, red. K.W. Baran, Warszawa 2014, s. 1106). Konwencja nr 151 pozwala na wyraźne wyłączenia względem sił zbrojnych i policji (art. 1 ust. 3 konwencji).
Według wnioskodawcy art. 239 § 3 pkt 1 k.p jest niezgodny z art. 7 Konwencji nr 151 MOP. Zgodnie z tym przepisem w razie potrzeby będą podejmowane kroki odpowiadające warunkom krajowym, zmierzające do udzielenia poparcia i pomocy w jak najszerszym rozwijaniu i stosowaniu mechanizmu rokowań między zainteresowanymi władzami publicznymi i organizacjami pracowników publicznych co do warunków zatrudnienia lub każdej innej metody pozwalającej na uczestniczenie przedstawicieli pracowników publicznych w ustalaniu tych warunków. Polski ustawodawca nie gwarantuje pracownikom administracji publicznej innych metod niż rokowania układowe pozwalające na uczestniczenie ich przedstawicieli w ustalaniu warunków wynagradzania za pracę (L. Florek, [w:] Kodeks pracy. Komentarz, (red.) L. Florek, Warszawa 2009, s. 1190). Takie wyłączenie byłoby uzasadnione, jeśli tej grupie wyłączonych pracowników zapewniono by udział w ustalania warunków zatrudnienia ich dotyczących w inny niż układ zbiorowy pracy sposób (Zob. J. Skoczyński, Reprezentacja praw i interesów pracowników służby publicznej, [w:] Reprezentacja praw i interesów pracowniczych, red. G. Goździewicz, Toruń 2001, s. 267-272; W. Sanetra, Wyrok w sprawie Turcji a sprawa polska, Praca i Zabezpieczenie Społeczne 2009, nr 5, s. 8.). Art. 239 § 3 k.p. wprowadza szersze ograniczenie swobody układowej, niż przewidują to umowy międzynarodowe przy jednoczesnym braku zapewnienia innej metody pozwalającej na uczestnictwo osób zatrudnionych w służbie publicznej w ustalaniu uch warunków pracy i płacy (zob. H. Szewczyk, Układy zbiorowe w służbie publicznej, [w:] Układy zbiorowe pracy w stulecie urodzin profesora Wacława Szuberta, (red.) Z. Góral, Warszawa 2013, s. 390). W obecnym stanie prawnym taki udział nie został członkom korpusu służby cywilnej zapewniony.
Objęcie wszystkich członków korpusu służby cywilnej wyłączeniem nie jest uzasadnione. W doktrynie dostrzega się niekonsekwencję ustawodawcy w zakresie wyłączenia podmiotowego w art. 239 § 3 k.p., wskazując, że odmiennie potraktowano umownych i pozaumownych pracowników administracji publicznej. Trudno znaleźć racjonalne powody, które uzasadniałyby pozostawienie poza metodą układową umownych pracowników służby cywilnej i zachowanie możliwości zawierania układów dla umownych pracowników zatrudnionych w innych urzędach (zob. Z. Góral, Zbiorowe prawo pracy w sferze publicznej, [w:] System prawa pracy, TOM V, Zbiorowe prawo pracy, red. K.W. Baran, Warszawa 2014, s. 1106). Układ zbiorowy pracy może obejmować urzędników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, a wyłącza pracowników urzędów państwowych zatrudnionych na podstawie mianowania i powołania (art. 239 § 3 pkt 2 k.p.). Możliwe będzie zawarcie układu dla określonych instytucji administracji państwowej i objęcie jego regulacją urzędników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, do których zastosowanie ma ustawa o pracownikach urzędów państwowych, a nie będzie możliwe zawarcie takiego układu w przypadku służby cywilnej (tak K. Rączka w: M. Gersdorf, K. Rączka, J. Skoczyński, Kodeks pracy. Komentarz, Warszawa 2004, s. 769.).
II. Art. 239 § 3 pkt 1 k.p. jest także nezgodny z art. 11 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, który przewiduje zasadę swobodnego stowarzyszania się, włącznie z prawem tworzenia związków zawodowych i przystępowania do nich. W ust. 2 tego przepisu przewiduje się, że wykonywanie tych praw nie może podlegać innym ograniczeniom niż te, które określa ustawa, i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na interesy bezpieczeństwa państwowego lub publicznego, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwu, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Przepis ten nie stanowi przeszkody w nakładaniu zgodnych z prawem ograniczeń korzystania z tych praw przez członków sił zbrojnych, policji lub administracji państwowej.
W oparciu o ten przepis Europejski Trybunał Praw Człowieka zakwestionował rozwiązania ograniczające wolności związkowe tureckich pracowników administracji samorządowej w sprawie Demir i Baykara przeciwko Turcji (Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 21 listopada 2006 r., Demir i Baykara v. Turcji nr 34503/97). Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że „członkowie administracji państwowej” podlegają ochronie art. 11 Konwencji, a władze krajowe mogą w odniesieniu do nich nakładać „zgodne z prawem (z ustawą)” ograniczenia na podstawie art. 11 ust. 2 Konwencji. Jednocześnie Trybunał szeroko zinterpretował prawo do tworzenia i wstępowania do związków zawodowych włączając w ramy tego prawa także prawo do rokowań zbiorowych. Władze tureckie odmówiły pracownikom samorządu miejskiego prawa do utworzenia związku zawodowego, prowadzenia rokowań zbiorowych i zawierania układów zbiorowych. Trybunał uznał, iż takie ograniczenia naruszają art. 11 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (M. A. Nowicki, Europejski Trybunał Praw Człowieka. Wybór Orzeczeń, Warszawa 2008, s. 245 i nast.). Trybunał dokonał interpretacji art. 11 Konwencji w świetle innych międzynarodowych źródeł prawa (Demir i Baykara, p. 147-154). Trybunał powołał się na uregulowania Międzynarodowej Organizacji Pracy:
a dokładnie na Konwencje Międzynarodowej Organizacji Pracy Nr 98 oraz Nr 151. Warto zauważyć, że Trybunał podkreślił, iż jest obowiązany brać pod uwagę także inne akty prawa międzynarodowego niż Konwencja o ochronie praw człowieka i obywatela. Uwzględniając inne źródła prawa pracy dokonuje się całościowej i wyczerpującej interpretacji. Trybunał stwierdził, że to, że z wcześniejszych jego orzeczeń nie wynika, że prawo do rokowań nie zostało uznane za istotny element prawa zrzeszania się, nie wynika, że lista tych elementów jest zamknięta. Konwencję należy interpretować w świetle dzisiejszych warunków i zgodnie ze zmianami w prawie międzynarodowym, tak aby odzwierciedlać coraz wyższe standardy wymagane w dziedzinie ochrony praw człowieka prawa (Demir i Baykara, p. 146).Warto dodać, że państwo, które wprowadza ograniczenia prawa do rokowań zbiorowych w służbie publicznej powinno zagwarantować przedstawicielom pracowników rolę w procesie ustalania warunków zatrudnienia. Art. 239 § 3 pkt 1 k.p jest niezgodny z nowym rozumieniem art. 11 EKPC (zob. W. Sanetra, Wyrok przeciwko Turcji a sprawa polska, PiZS 5/2009, s. 9).
III. Europejska Karta Społeczna stanowi w art. 6 ust. 2, że jej Strony zobowiązują się popierać, kiedykolwiek będzie to konieczne i właściwe, mechanizm dobrowolnych negocjacji między pracodawcami lub organizacjami pracodawców z jednej strony a organizacjami pracowników z drugiej strony, dla uregulowania, w drodze układów zbiorowych pracy, warunków zatrudnienia w celu zapewnienia skutecznego wykonywania prawa do rokowań zbiorowych. Zdaniem Komitetu Niezależnych Ekspertów – strony Karty zobowiązały się nie tylko do uznania w drodze ustawodawczej możliwości pracowników i pracodawców do regulowania ich wzajemnych stosunków poprzez układy zbiorowe pracy, ale także do popierania i przy zastosowaniu odpowiednich środków zawierania takich układów, jeśli stan ich spontanicznego rozwoju nie jest dostateczny i do zapewnienia w szczególności, aby partnerzy społeczni byli skłonni do podejmowania rokowań między sobą (R. Blainpain, M. Matey, Europejskie prawo pracy w polskiej perspektywie, Warszawa 1993, s. 285).
Prawo do rokowań zbiorowych ma powszechny charakter w Europejskiej Karcie Społecznej. Ograniczenia muszą odpowiadać ogólnym warunkom przewidzianym także względem innych praw w art. 31 EKS. Dopuszczalne są ograniczenia wprowadzane w drodze ustawowej, jeżeli są niezbędne w społeczeństwie demokratycznym dla ochrony praw i wolności innych osób lub dla ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa narodowego, zdrowia publicznego lub dobrych obyczajów. Pojęcie pracownika w świetle EKS obejmuje także urzędników państwowych i funkcjonariuszy publicznych, co zostało potwierdzone w wypowiedziach Komitetu Niezależnych Ekspertów (zob. Z. Góral, Zbiorowe prawo pracy w sferze publicznej, [w:] System prawa pracy, TOM V, Zbiorowe prawo pracy, red. K.W. Baran, Warszawa 2014, s. 1087).
W sprawie pracowników publicznych Komitet stwierdził, że jeśli ze względu na ich podległość regulacjom ustawowym zawieranie umów zbiorowych nie jest możliwe, to jednak art. 6 ust. 2 Karty nakłada obowiązek zorganizowani im uczestnictwa, za pośrednictwem swoich przedstawicieli, w opracowaniu przepisów prawnych, które mają ich obowiązywać (R. Blainpain, M. Matey, Europejskie prawo pracy w polskiej perspektywie, Warszawa 1993, s. 286; J. Skoczyński, Reprezentacja praw i interesów pracowników służby publicznej, [w:] Reprezentacja praw i interesów pracowniczych, red. G. Goździewicz, Toruń 2001, s. 271).
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” z oburzeniem przyjmuje wypowiedzenie przez pracodawcę zakładowego układu zbiorowego pracy w przedsiębiorstwie Poczta Polska SA. Sposób w jaki to nastąpiło – bez prób podjęcia jakiegokolwiek wcześniejszego dialogu ze związkami zawodowymi – jest przykładem drastycznego naruszenia standardów dialogu społecznego.
Wypowiedzenie układu zbiorowego, podpisanego po trudnych negocjacjach zaledwie 4 lata wcześniej, stanowi uderzenie w uprawnienia ponad 80 tysięcy pracowników Poczty Polskiej. Należy ten fakt uznać również za jawną prowokację wobec związków zawodowych, gdyż realna jest perspektywa wszczęcia sporów zbiorowych ze wszelkimi tego konsekwencjami. W rezultacie sytuacja w przedsiębiorstwie, stojącym wobec wyzwania zmian własnościowych, może ulec daleko idącej destabilizacji.
Komisja Krajowa udziela pełnego wsparcia Komisji Międzyzakładowej Pracowników Poczty NSZZ „Solidarność” w jej działaniach na rzecz obrony praw pracowniczych oraz oczekuje od Ministra Administracji i Cyfryzacji jako reprezentanta Skarbu Państwa – jedynego akcjonariusza Poczty Polskiej SA – doprowadzenia do cofnięcia przez zarząd spółki wypowiedzenia układu zbiorowego oraz nakłonienia go do powrotu na drogę dialogu z organizacjami związkowymi.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przyjmuje „Sprawozdanie z prac Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” za kadencję 2010 – 2014”, przygotowaną na XXVII sesję Krajowego Zjazdu Delegatów.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stanowczo protestuje przeciwko zamrożeniu płac w oświacie na okres kilku kolejnych lat.
Od 2012 roku wynagrodzenia nauczycieli pozostają na niezmienionym poziomie. W tym samym czasie, na skutek zmian w prawie oświatowym, znacznie zwiększono zakres zadań i obowiązków, a tym samym odpowiedzialności nauczycieli. Jednocześnie ustawowo zobowiązano naszą grupę zawodową do nieodpłatnego świadczenia pracy w wymiarze 1 lub 2 godzin tygodniowo (tzw. godziny karciane).
Przypominamy, że minimalne stawki wynagrodzenia zasadniczego, ustalane na szczeblu ministerstwa, są głównym składnikiem średniego wynagrodzenia nauczycieli. Stanowią one przeciętnie proporcję wynoszącą niespełna 2/3 w ogólnej strukturze wynagrodzenia pracowników pedagogicznych. Kolejny rok z rzędu równoważenie finansów publicznych odbywa się kosztem pracowników oświaty.
W związku z powyższym Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stanowczo żąda, aby w pracach nad budżetem państwa na 2015 rok zabezpieczyć środki w wysokości 9% na podwyżkę wynagrodzeń nauczycieli, która obowiązywać będzie od 1 stycznia 2015 roku. Byłoby to także spełnieniem obietnicy danej kilka lat temu przez Premiera RP.
Protestujemy przeciwko projektom szkodliwych zmian w ustawie – Karta Nauczyciela i w ustawie o systemie oświaty, które niekorzystnie wpłyną na całe środowisko oświatowe.
W przypadku braku pozytywnej reakcji ze strony rządu Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” podejmie przewidziane prawem działania protestacyjne, włącznie z wykorzystaniem ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych.
Komisja Krajowa NSZZ Solidarność wyraża głębokie zaniepokojenie kierunkiem polityki płacowej rządu w odniesieniu do pracowników państwowej sfery budżetowej. Z założeń budżetu państwa na rok 2015 wynika, że po raz kolejny mogą oni zostać pozbawieni wzrostu swoich wynagrodzeń.
Zwracamy uwagę, iż w czerwcu br. Rada Unii Europejskiej zawiesiła wobec Polski procedurę nadmiernego deficytu, której wprowadzenie w 2009 r. leżało u podstaw decyzji rządu dotyczącej zamrożenia płac w sferze budżetowej. Oznacza to, że dalsze odmawianie podnoszenia wynagrodzeń nie jest uzasadnione przesłankami makroekonomicznymi lecz zaczyna mieć znamiona działań dyskryminacyjnych. Ponad pół miliona polskich obywateli oraz ich rodzin stało się zakładnikami polityki rządu w sytuacji gdy od kilku lat następuje wzrost realnych wynagrodzeń w całej gospodarce. Jest to tym bardziej naganne, że dotyka m.in. tych grup pracowników, które państwo polskie wbrew ratyfikowanym przez siebie konwencjom MOP wciąż pozbawia prawa do podejmowania akcji zbiorowych w obronie swoich interesów.
Obecna polityka płacowa rządu ma skutki dewastacyjne dla stabilności istotnych obszarów funkcjonowania państwa. Trudne do społecznej akceptacji są próby pozyskiwania środków na wzrost wynagrodzeń indywidualnych, poprzez oszczędności wynikające z mechanicznej redukcji zatrudnienia. Ma to niewiele wspólnego z racjonalizacją zatrudnienia, lecz przyczynia się raczej do nadmiernego obciążania obowiązkami pozostałych pracowników oraz do wypychania z rynku pracy osób starszych, co stoi w jaskrawej sprzeczności z priorytetami promowanego przez rząd programu „Solidarność pokoleń”. O potencjalnie negatywnych skutkach utrzymywania zamrożenia wynagrodzeń w służbie cywilnej alarmuje w swojej uchwale z dnia 6 maja 2014 r. Rada Służby Cywilnej.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wzywa rząd RP do dokonania takiej weryfikacji założeń budżetowych na rok 2015, by średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej wyniósł co najmniej 9%, zgodnie ze wspólną propozycją trzech reprezentatywnych central związkowych. Jest to wezwanie wystosowane w duchu dialogu. Jednakże w przypadku braku reakcji rządu, NSZZ „Solidarność” rozważy wszelkie dostępne środki, które pomogą pracownikom sfery budżetowej w walce o ich słuszne prawa, a także przyczynią się do zwrócenia uwagi krajowej i europejskiej opinii publicznej na obecną patologiczną sytuację.
W 34. rocznicę podpisania Porozumień Sierpniowych Komisja Krajowa Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” dziękuje wszystkim, dzięki którym „Solidarność” powstała, przetrwała stan wojenny i trwa do dzisiaj, kontynuując walkę o prawa pracownicze i wrażliwą społecznie Polskę.
Sierpniowe postulaty są nadal aktualne i mimo przeżywanych obecnie trudności, mimo antyspołecznej, antypracowniczej i antyzwiązkowej postawy rządu Związek istnieje i realizuje swój najważniejszy cel, jakim jest obrona godności ludzi pracy.
Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” zburzył powojenny porządek w Europie, po wielu latach totalitarnego zniewolenia umożliwił powrót naszej Ojczyzny do rodziny wolnych, demokratycznych państw.
Dzięki solidarności milionów Polaków wydarzenia sprzed 34 lat stały się jedną z najpiękniejszych kart historii Polski.
Po 34 latach, na potrzeby bieżącej polityki, sprawujący władzę w Polsce próbują pisać historię naszego kraju na nowo. Próbują wymazać fakt, że do zmian doprowadziły strajki milionów pracowników w zakładach pracy, którzy byli członkami Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Próbują zatrzeć w pamięci Polaków, że do pierwszych wolnych wyborów w czerwcu 1989 r. doprowadziła fala strajków pracowników zrzeszonych w zdelegalizowanej wówczas „Solidarności”, że zmiany ustrojowe nie byłyby możliwe bez „Solidarności”.
Ale my, ludzie „Solidarności” pamiętamy komu zawdzięczamy wolną Polskę. Dlatego będziemy robić wszystko, aby 21 sierpniowych postulatów nie było tylko napisami na historycznych tablicach.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 5 ust.1 pkt 3 oraz § 8 ust. 1 uchwały KK 22/2013 ws. stwierdzenia nieważności uchwał i decyzji podjętych z naruszeniem Statutu NSZZ „Solidarność” oraz innych aktów prawa wewnątrzzwiązkowego, po rozpatrzeniu wniosku Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w Urzędzie Miejskim w Głogowie, nie stwierdza nieważności uchwały Zarządu Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność” nr 23/14/908 ws. unieważnienia wyboru niektórych członków władz Organizacji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w Urzędzie Miejskim w Głogowie.
UZASADNIENIE – do użytku służbowego
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając w trybie § 87 ust. 3 Ordynacji wyborczej NSZZ „Solidarność” utrzymuje w mocy decyzję Krajowej Komisji Wyborczej zatwierdzającą wybory w Krajowej Sekcji Piwowarstwa NSZZ „Solidarność”.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając w trybie § 87 ust. 3 Ordynacji Wyborczej NSZZ „Solidarność” zmienia decyzję Krajowej Komisji Wyborczej nr 6/2014 z 22 czerwca 2014 r. i stwierdza ważność wyboru Jana Szewczyka na funkcję delegata na WZD Regionu Gdańskiego.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 3 ust.1 pkt 2 oraz § 8 ust. 1 Uchwały KK 22/13 ws. stwierdzenia nieważności uchwał i decyzji podjętych z naruszeniem Statutu NSZZ „Solidarność” oraz innych aktów prawa wewnątrzzwiązkowego, po rozpatrzeniu wniosku Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”, stwierdza nieważność Uchwały nr 383/XXVI/2014 Prezydium Zarządu Regionu Środkowowschodniego NSZZ „Solidarność” ws. rejestracji organizacji związkowej, jako niezgodnej z postanowieniami § 13 ust. 2 Uchwały KK 16/06 ws. zakończenia istnienia jednostki organizacyjnej Związku, zmian zasięgu działania regionów oraz zmian miejsca rejestracji jednostek organizacyjnych Związku oraz § 2 ust. 2 pkt a Uchwały KK nr 24/04 ws. rejestracji i zasad działania organizacji wydziałowej lub oddziałowej obejmującej swoim działaniem część zakładu pracy na terenie innego regionu niż region rejestrujących organizację zakładową.
UZASADNIENIE
I. 15 maja 2014 roku Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 22 ust. 4 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 ust. 1 Uchwały Nr 7 XIX KZD ws. zasad tworzenia i funkcjonowania regionów oraz § 13 ust. 1 Uchwały KK nr 16/06 ws. zakończenia istnienia jednostki organizacyjnej związku, zmian zasięgu działania regionów oraz zmiany miejsca rejestracji jednostek organizacyjnych Związku, na wspólny wniosek Zarządu Regionu Mazowsze i Zarządu Regionu Chełmskiego, przyjęła Uchwałę o zmianie zasięgu działania obu Regionów rozszerzając obszar Regionu Mazowsze o powiaty: włodawski, chełmski, chełmski grodzki i krasnostawski w województwie lubelskim.
II. W związku z powyższym, na podstawie § 13 ust. 2 Uchwały KK 16/06 ws. zakończenia istnienia jednostki organizacyjnej związku, zmian zasięgu działania regionów oraz zmiany miejsca rejestracji jednostek organizacyjnych Związku, wszystkie jednostki organizacyjne dotychczasowego Regionu Chełmskiego powinny zostać przerejestrowane do Regionu Mazowsze. Zarejestrowanie Organizacji Oddziałowej w rejestrze Organizacji Oddziałowych Regionu Środkowowschodniego jest złamaniem tego przepisu. Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej argumenty, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanowiła jak w uchwale.
próba
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na wykorzystanie środków z Krajowego Funduszu Strajkowego na pokrycie kosztów związanych z ogólnopolskimi akcjami protestacyjnymi sekretariatów: Górnictwa, i Energetyki oraz Środków Masowego Przekazu.
Akcje mają odbyć się do 30 czerwca 2014 r.
§ 1
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 22 ust. 4 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 ust. 1 Uchwały Nr 7 XIX KZD ws. zasad tworzenia i funkcjonowania regionów oraz § 13 ust. 1 Uchwały KK nr 16/06 ws. zakończenia istnienia jednostki organizacyjnej związku, zmian zasięgu działania regionów oraz zmiany miejsca rejestracji jednostek organizacyjnych Związku, na wspólny wniosek Zarządu Regionu Mazowsze i Zarządu Regionu Chełmskiego, podejmuje decyzję o zmianie zasięgu działania obu Regionów rozszerzając obszar Regionu Mazowsze o powiaty: włodawski, chełmski, chełmski grodzki i krasnostawski w województwie lubelskim.
§ 2
1.Niniejsza uchwała stanowi podstawę do niezwłocznego zarejestrowania jednostek organizacyjnych z powiatów włodawski, chełmski, chełmski grodzki i krasnostawski do regionalnych rejestrów jednostek organizacyjnych w Regionie Mazowsze. Zarejestrowanie tych jednostek organizacyjnych w Regionie Mazowsze, co powinno nastąpić nie później niż do dnia 18 czerwca 2014 r., skutkuje jednoczesnym wyrejestrowaniem jednostek organizacyjnych z rejestrów Regionu Chełmskiego ze wszystkimi tego konsekwencjami.
2.Region rejestrujący jednostki organizacyjne jest zobowiązany do poinformowania pracodawców, których przejmowane jednostki organizacyjne obejmują swoim działaniem, o zmianie ich władz nadrzędnych.
§ 3
Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
§ 1
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 Uchwały KK nr 16/06 (z późn. zm.) ws. zakończenia istnienia jednostki organizacyjnej Związku, zmian zasięgu działania regionów oraz zmiany miejsca rejestracji jednostek organizacyjnych Związku w związku z § 7 ust. 2 Uchwały nr 7 XIX KZD ws. zasad tworzenia funkcjonowania regionów wyrejestrowuje Region Chełmski NSZZ „Solidarność” z Rejestru Regionów KK.
§ 2
Komisja Krajowa upoważnia Prezydium KK do powołania likwidatora zgodnie z zapisem par. 32 ust. 2 Statutu NSZZ „Solidarność”.
§ 3
Uchwała wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2014 r.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 5 ust. 2 uchwały nr 18 XXVI KZD ws. przyznawania tytułu Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” oraz tytułu Honorowy Członek NSZZ „Solidarność”przyjmuje Regulamin funkcjonowania Kapituły Tytułu Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” i Honorowy Członek NSZZ „Solidarność”, stanowiący załącznik do niniejszej uchwały.
Regulamin funkcjonowania
Kapituły Tytułu Zasłużony dla NSZZ „Solidarność”
i Honorowy Członek NSZZ „Solidarność”
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie §5 ust. 2 Uchwały nr 18 XXVI KZD, postanawia:
§ 1
Skład i powołanie Kapituły
§ 2
Cele i zasady funkcjonowania
§ 3
Sprawy proceduralne
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 5 ust. 2 Uchwały nr 18 XXVI KZD ws. przyznawania tytułu Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” oraz tytułu Honorowy Członek NSZZ „Solidarność” powołuje Kapitułę Tytułu Zasłużony dla NSZZ „Solidarność” i Honorowy Członek NSZZ „Solidarność” w składzie:
1. Bogdan Biś – przewodniczący
2. Waldemar Bartosz
3. Jerzy Kłosiński
4. Jan Mosiński
5. Maria Ochman
6. Ewa Tomaszewska
7. Tomasz Wójcik.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” ustala następujące zasady przyznawania, sposobu rozdysponowania oraz rozliczania środków z dotacji ujętej w budżecie KK na dany rok na wsparcie statutowych zadań jednostek organizacyjnych NSZZ „Solidarność”.
§1
Zasady ubiegania się o przyznanie środków z dotacji:
a) cała dotacja dzielona jest po połowie dla regionów i krajowych sekretariatów branżowych;
b) podział części dotacji dla regionów jest proporcjonalny do wielkości składki przekazanej z danego regionu do Komisji Krajowej za rok ubiegły;
c) podział części dotacji dla krajowych sekretariatów branżowych jest proporcjonalny do liczby członków zrzeszonych w danym sekretariacie.
§ 2
1. Warunki dla regionów:
a) warunek wstępny – brak zaległości w płaceniu składek na rzecz Komisji Krajowej oraz Krajowego Funduszu Strajkowego. Średnie wielkości składek na rzecz Komisji Krajowej i Krajowego Funduszu Strajkowego nie mogą być niższe od wielkości tychże składek obliczonych na podstawie najniższej płacy krajowej;
b) wniosek musi być potwierdzony uchwałą zarządu regionu;
c) we wniosku należy:
– podać konkretny cel, w ramach danego obszaru (§ 5 ust. 2), na który będą wykorzystane środki,
– podać imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu, oraz osobę odpowiedzialną za rozliczenie otrzymanych środków;
d) do wniosku musi być załączony planowany kosztorys przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego.
§ 3
1. Warunki dla krajowych sekretariatów branżowych:
a) wniosek musi być potwierdzony uchwałą rady sekretariatu;
b) we wniosku należy podać:
– liczbę członków zrzeszonych w strukturze branżowej potwierdzoną przez Dział Branżowo-Konsultacyjny KK,
– określenie konkretnego celu, w ramach danego obszaru (§ 5 ust. 2), na który będą wykorzystane środki,
– imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu, oraz osobę odpowiedzialną za rozliczenie otrzymanych środków;
c) do wniosku musi być załączony kosztorys przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego.
§ 4
Zasady rozliczania środków z dotacji:
§ 5
a) 40% – na pozyskiwanie nowych członków Związku,
b) 30% – na finansowanie szkoleń,
c) 20% – na pomoc ekspercką,
d) 10% – na informację wewnątrzzwiązkową
z zastrzeżeniem postanowień §6.
§ 6
§ 7
Środki niewykorzystane w danym roku, nie przechodzą na rok następny.
§ 8
Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.
(tekst jednolity zmieniony Uchwałą KK nr 4/14) Traci moc uchwala KK nr 15/2012.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 42 ust. 6 Statutu NSZZ „Solidarność”, postanawia scedować uprawnienie wynikające z § 10 ust. 2 pkt 1) Uchwały KK nr 17/08 ws. zasad rejestracji i wyrejestrowania oraz funkcjonowania branżowych jednostek organizacyjnych Związku, dotyczące wyrażania zgody na utworzenie międzyregionalnej sekcji branżowej obejmującej swym działaniem zakład(y) pracy działający(e) na terenie dwu lub więcej województw, na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”.