Kategoria: 2012 – KK

2012 Komisja Krajowa

Uchwała KK nr 24/12 ws. zwrotu kosztów manifestacji w dniu 21 lutego 2012 roku

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” po zapoznaniu się z rekomendacją Krajowego Funduszu Strajkowego postanawia pozytywnie rozpatrzyć wniosek Sekretariatu Górnictwa i Energetyki  NSZZ „Solidarność” ws. zwrotu części kosztów poniesionych przez Organizacje Związkowe NSZZ „Solidarność” działające w PGE S.A w trakcie manifestacji w dniu 21 lutego 2012 r.

Uchwała KK nr 18/12 ws. wprowadzenia zarządu komisarycznego w Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność”

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Na posiedzeniu Komisji Krajowej w Kielcach w dniu 21 listopada 2012 r – P.Duda poinformował do protokołu członków Komisji Krajowej, że Uchwała KK  nr 18/2012 o wprowadzeniu zarządu Komisarycznego w Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków straciła swoją moc, ponieważ Prezydium KK zatwierdziło regulamin KSMiR a wszystkie organizacje zakładowe, które wchodzą w skład tej sekcji podpisały się pod porozumieniem.

§ 1

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 58 Statutu NSZZ „Solidarność”, w związku z uchwałą KK nr 10/12 ws. dostosowania  działalności Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków do wymogów prawa wewnątrzzwiązkowego, postanawia zawiesić z dniem 1 listopada 2012 r. działalność Rady Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków oraz Komisji Rewizyjnej Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków oraz wprowadzić zarząd komisaryczny w składzie:

1)      Ewa Zydorek – Przewodnicząca

2)      Jerzy Jaworski

3)      Dorian Sterniński

4)      Krzysztof Woźniewski.

Obowiązki władzy kontrolnej w Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków przejmuje Krajowa Komisja Rewizyjna.

§ 2

Niniejsza uchwała straci moc z chwilą wypełnienia przez KSMMiR w terminie do 31 października br. następujących warunków:

1) WZD Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków wprowadzi następujące zmiany do Regulaminu Sekcji:

I. W § 3 ust 1. otrzymuje nową treść o brzmieniu:

„1. Zawieranie i wypowiadanie układów zbiorowych pracy dla marynarzy i rybaków morskich oraz innych porozumień zbiorowych, a w szczególności z pracodawcami zagranicznymi, na mocy odpowiednio, upoważnień właściwego sekretariatu branżowego lub scedowania uprawnień przez Komisję Krajową, o których mowa w pkt. 4) i 6) ust. 2 § 41 Statut NSZZ „Solidarność” ”.

 II. W § 8 ust. 1. po pkt. „g)” dodaje się pkt. „h)” o treści:

 „h) uchwalanie wysokości składek należnych sekcji od jednostek organizacyjnych związku zrzeszonych w sekcji.”

III. W § 11 ust. 1:

Punkty 1) i 2) otrzymują brzmienie:

„1) z dobrowolnych składek członków załóg statków objętych działalnością Sekcji

  2) z dobrowolnych wpłat członków związku przeznaczonych na określone cele.”

2) W okresie przejściowym do czasu uregulowania poboru i przekazywania składki członków związku NSZZ „Solidarność” zgodnie z Uchwałą Nr 5 XIX KZD ws. działalności finansowej Związku, w oparciu o układy zbiorowe dla marynarzy i rybaków morskich, a także innych porozumień wymaganych i zatwierdzanych przez International Transport Federation (ITF) wynikających z afiliacji w ITF, Rada Sekcji zawrze porozumienie, o którym mowa w § 2 uchwały KK nr 24/06 z właściwymi podstawowymi jednostkami organizacyjnymi zrzeszającymi marynarzy i rybaków o przekazywaniu składki członków NSZZ „Solidarność” za jej pośrednictwem w myśl, którego:

–        tzw. „opłata układowa za ochronę i na pomoc socjalną” (Union and protection fees) zostaje uznana za równoważną składce członka NSZZ „Solidarność”,

–        będzie ona przekazywana w wysokości należnej za członka związku danej podstawowej jednostce organizacyjnej zrzeszającej marynarza na podstawie przekazywanych do Rady Sekcji imiennych list marynarzy członków NSZZ „Solidarność”,

–        zaokrętowanych na statkach objętych układami zawartymi przez KSMMiR bez względu na to, który z afiliantów ITF podpisał tzw. „Special Agreement”.

 § 3

Potwierdzeniem wypełnienia warunków, o których mowa w § 2 będzie złożenie do Komisji Krajowej tekstów przyjętych przez WZD uchwał zmieniających Regulamin oraz porozumień zawartych przez Radę Sekcji z właściwymi organizacjami zrzeszającymi marynarzy.

Stanowisko KK nr 16/12 ws. zagrożenia wrogim przejęciem spółki Azoty-Tarnów

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” po zapoznaniu się ze stanowiskami przyjętymi przez Zakładowe Organizacje Związkowe: Zakładów Chemicznych Police S.A., Zakładów Azotowych „Kędzierzyn” S.A. i Zakładów Azotowych w Tarnowie – Mościcach S.A., w związku z ogłoszeniem przez rosyjską Grupę Acron wezwania na zakup akcji Zakładów Azotowych w Tarnowie – Mościcach S.A. w pełni je popiera.

W wyniku wezwania Grupa Acron chce osiągnąć 66% głosów na Walnym Zgromadzeniu, co stanowi zagrożenie dla stabilności zakładów znajdujących się w fazie organizacji i poszukiwania najlepszych rozwiązań dotyczących zarządzania grupą kapitałową po ubiegłorocznych akwizycjach. Komisja Krajowa podziela obawy związków zawodowych oraz pracowników tych Zakładów, publikowane w mediach, że „w chwili obecnej sprzedaż akcji spółki Grupie Acron nie znajduje uzasadnienia, bowiem jej intencje noszą cechy wrogiego przejęcia.”

Wobec powyższego zwracamy się do Ministra Skarbu Państwa, jako głównego akcjonariusza, o podjęcie negatywnej decyzji wobec wezwania firmy Acron.

Stanowisko nr 15/12 ws. nowelizacji ustawy o zgromadzeniach publicznych

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” sprzeciwia się zmianom w ustawie o zgromadzeniach publicznych dokonanym z inicjatywy Prezydenta RP przez koalicję PO – PSL, ograniczającym podstawowe prawo wolności obywateli – prawo do zgromadzeń publicznych. Wprowadzone zmiany nadają urzędnikom uprawnienia do decydowania o podstawowych swobodach obywateli. Przepisy te zostały zmienione w taki sposób, aby praktycznie uniemożliwić zorganizowanie legalnej manifestacji. Nie znajdują one oparcia w żadnych standardach państwa demokratycznego.

Komisja Krajowa stwierdza ponadto, że zmiany te zostały przyjęte bez konsultacji społecznych, co jest łamaniem obowiązującego w Polsce prawa. Szczególnie jest to rażące dla NSZZ „Solidarność”, dzięki któremu doszło do demokratycznych przemian w Polsce. To kolejny w ostatnim czasie przykład wprowadzania ważnych dla obywateli ustaw z pominięciem dialogu społecznego.

Rządząca koalicja, przerzucając odpowiedzialność na organizatorów manifestacji, zdejmując ją ze służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny, wprowadzając jednocześnie kary materialne, cofa Polskę do mrocznej przeszłości PRL, oddalając nas od demokratycznego państwa szanującego prawo swoich obywateli do społecznego sprzeciwu.

Stanowisko nr 14/12 ws. forsowania przez Rząd RP zmian w systemie emerytalnym

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wzywa Rząd RP do wycofania się z projektu wydłużania wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę.

Nie do przyjęcia są argumenty rządu uzasadniające te zmiany. Dotyczy to zarówno powoływania się na czynniki demograficzne, tzn.  starzenie się polskiego społeczeństwa – co jest konsekwencją notowanego od lat spadku dzietności oraz jednoczesnym wydłużaniem się trwania życia – jak i  straszenie niskim poziomem przyszłych świadczeń emerytalnych obliczanych według formuły zdefiniowanej składki.

„Solidarność” po raz kolejny stwierdza, że mechaniczne podnoszenie wieku emerytalnego nie zastąpi systemowych rozwiązań, których konieczność uznajemy, czego dowodem są przedstawione przez Związek pierwsze projekty ustaw.

Najważniejszym działaniem na rzecz poprawy i stabilizacji systemu emerytalnego powinna być Narodowa Strategia Demograficzna uwzględniająca rozwój polityki prorodzinnej oraz polityki migracyjnej, co w perspektywie 20-30 lat odwróciłoby niekorzystne trendy demograficzne.

Strategia rozwoju ludnościowego Polski powinna wpływać na wszystkie inne strategie narodowe. Z niej muszą wynikać i jej powinny być podporządkowane wszystkie działania i rozwiązania systemowe o charakterze legislacyjnym, instytucjonalno-prawnym, organizacyjnym i fiskalnym. Narodowa Strategia Demograficzna winna być dokumentem posiadającym szerokie poparcie społeczne.

Polski system zabezpieczenia społecznego opiera się w głównej mierze na  zasadzie solidaryzmu międzypokoleniowego i tylko w nieznacznej na mechanizmie kapitałowym oraz ustalaniu wysokości świadczeń wynikającej ze zdefiniowanej składki. Świadomość tego, w jaki sposób wydłużenie okresu pracy zarobkowej wpływa na wysokość przyszłego świadczenia stanowi wystarczający czynnik zachęcający ubezpieczonych do odkładania momentu przejścia na emeryturę.

Dla polepszenia funkcjonalności systemu emerytalnego – w tym zmniejszenia  kosztów jego utrzymania – konieczne jest zwiększenie przychodów.

W tym celu należy objąć obowiązkiem ubezpieczenia emerytalno-rentowego wszystkie jego tytuły niezależnie od ich charakteru i czasu powstawania, a więc: umowy cywilno-prawne w tym umowy o dzieło, tantiemy autorskie, wynagrodzenie za sprawowanie funkcji członka Rady Nadzorczej spółek, świadczenia i zasiłki przedemerytalne, umowy zlecenia, umowy o świadczenie usług. Konieczne jest również objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem emerytalno-rentowym wszystkich posiadanych przez daną osobę tytułów ubezpieczeniowych, a nie tylko jednego wybranego. Dobrowolność ubezpieczenia powinna dotyczyć uczniów gimnazjów, szkół ponadgimnazjalnych, a także studentów zatrudnionych na podstawie umów cywilno-prawnych.

Podstawą wymiaru składek emerytalno-rentowych osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą muszą być ich rzeczywiste przychody, a nie deklarowane kwoty, będące proporcją prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce, a przynajmniej nie powinny być one mniejsze od przeciętnego wynagrodzenia.

Takie działania nie tylko rzeczywiście poprawią kondycję finansową systemu i zmniejszą obciążenie budżetu państwa, ale również przyczynią się do ograniczenia patologii w samozatrudnieniu i stosowania „umów śmieciowych”. Wpłyną również pozytywnie na wielkość kapitału emerytalnego gromadzonego przez ubezpieczonych, a tym samym na wysokość ich przyszłych świadczeń. Będzie to miało korzystny wpływ na stabilizację zawodową ludzi młodych.

Działania te należy połączyć ze zmianami regulacji prawnych w zakresie pracy tymczasowej. Praca tymczasowa z definicji powinna mieć charakter okresowy i być pomostem do stabilnego zatrudnienia, a nie patologicznie przekształcać się w „wieczną” pracę tymczasową. Konsekwencją naruszenia przesłanek pracy tymczasowej oraz okresu jej wykonywania powinno być przekształcenie terminowej umowy o pracę czy też umowy cywilno prawnej w umowę o pracę na czas nieokreślony. Konieczne jest ograniczenie sytuacji, w której wykonywanie pracy przez pracownika w całości lub w części jest zastępowane jej wykonywaniem przez pracownika tymczasowego.

Niezbędne jest także podjęcie działań na rzecz wydłużenia rzeczywistego wieku aktywności zawodowej i poprawienia fizjologicznych możliwości wykonywania pracy przez osoby w wieku około emerytalnym. Konieczne jest podjęcie działań organizacyjnych i prawnych tworzących system stopniowego wyłączania się tych osób z aktywności zawodowej. Sprzyjać temu powinno  skracanie czasu ich pracy i elastyczne dostosowywanie go do ich indywidualnych oczekiwań. Musiałoby to łączyć się z uzupełniającym wypłacaniem częściowego świadczenia emerytalnego w wymiarze proporcjonalnym do skróconego czasu pracy. Ograniczenie obciążeń pracą fizyczną, upowszechnienie mądrego zarządzania wiekiem powinno  preferować  przedsiębiorców stosujących takie praktyki wobec osób w wieku 50+ w ubieganiu się o zamówienia publiczne.

Jednocześnie należy podjąć działania sprzyjające poprawie stanu zdrowia ogółu społeczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem profilaktyki zorientowanej na wydłużenie zdolności do pracy poprzez:

–       zwiększenie środków na cele związane z przeciwdziałaniem wypadkom przy pracy i powstawaniem chorób zawodowych oraz prewencją rentową;

–       ustalenie najniższej wysokości odpisu na cele prewencyjne;

–       umożliwienie finansowania wieloletnich projektów w obszarze prewencji;

–       rozszerzenie pojęcia prewencji o działania wspierające tworzenia bezpiecznych i przyjaznych warunków pracy dla osób w wieku starszym;

–       stworzenie możliwości współfinansowania projektów przez pracodawców.

Racjonalne zwiększenie wydatków na te cele nie będzie miało negatywnego wpływu na finanse publiczne, gdyż finansowane byłyby w całości z funduszu wypadkowego, który jako jedyny ma dodatnie saldo wpływów i wydatków oraz stabilną sytuację finansową.

Nierozerwalną częścią tych działań musi być zwiększenie efektywności służb publicznych i instytucji rynku pracy. Stworzenie nadzoru partnerów społecznych nad funduszem pracy (w części pozazasiłkowej) oraz ograniczenie wpływu ministra finansów nad rozporządzaniem wydatkami funduszu pracy jest potrzebą chwili. Zamrażanie depozytów funduszu pracy dla poprawy wyniku budżetowego, w czasie gdy bezrobocie przekracza 13%,  jest nieracjonalne i szkodliwe.

Koniecznością jest rozbudowa systemu usług publicznych wspierających rynek pracy w zakresie bezpiecznego transportu, instytucjonalnej opieki nad dziećmi i ludźmi starszymi, kształcenia i dokształcania oraz dostępu do tanich mieszkań na wynajem. Skuteczność tych działań zasadniczo zwiększy mobilność wszystkich uczestników rynku pracy oraz poprawi dostęp do jakościowo lepszych miejsc pracy.

Mając na uwadze dobro wszystkich Polek i Polaków oraz wyzwania rozwojowe stojące przed naszym krajem, wzywamy rząd do powrotu do negocjacji w przedstawionych sprawach. Ich zaniechanie będzie dowodem na brak dialogu, lekceważenie innych opinii i stosowanie polityki siły. Dla tak istotnych zmian konieczne jest zbudowanie szerokiego poparcia społecznego wspartego autorytetem wielu środowisk naukowych, a nie ograniczanie się do formalnych 30-dniowych konsultacji projektu podwyższającego wiek emerytalny.

Domagamy się od Posłanek i Posłów do Sejmu RP  odrzucenia projektu ustawy emerytalnej przedłożonego przez rząd. W przeciwnym przypadku wszelkie skutki  społecznego protestu będą obciążały rządzącą naszym krajem koalicję.

Stanowisko KK nr 13/12 ws. sytuacji w branży transportu lotniczego

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wyraża głębokie zaniepokojenie narastającymi problemami w branży transportu lotniczego. Dążenie do obniżenia kosztów świadczonych usług i maksymalizacji zysków powoduje pogorszenie warunków pracy oraz brak odpowiednich szkoleń dla zatrudnionych osób. Dodatkowo sytuację pogarszają przepisy umożliwiające świadczenie usług firmom nie posiadającym wykwalifikowanych pracowników ani odpowiedniego sprzętu, których jedynym atutem jest oferowanie usługi o najniższej cenie bardzo niskiej jakości. Ta sytuacja powoduje niebezpieczną i niezdrową konkurencję, której koszty ponoszą w obecnej chwili pracownicy, a w niedługim czasie poniosą pasażerowie.

Komisja Krajowa potępia coraz powszechniejszą praktykę zatrudniania na podstawie umów śmieciowych. Brak stabilizacji zatrudnienia, uwłaczające warunki zatrudnienia oraz uprzywilejowanie jednej grupy zawodowej kosztem innych powoduje odchodzenie z pracy wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników. Jako naganną odbieramy również praktykę nakładania zbyt wielu obowiązków, nie zawsze związanych z ich zakresem działania, na służby dyżurne oraz ratownicze przy minimalistycznej obsadzie. Niedopuszczalne jest również podnoszenie wynagrodzeń jednej grupy zawodowej przy równoczesnym obniżaniu wynagrodzeń pozostałym pracownikom zatrudnionym w tej samej firmie. Wszystkie te czynniki wpływają na obniżenie bezpieczeństwa w portach lotniczych i w ruchu lotniczym, co stanowi realne zagrożenie dla pasażerów oraz załóg samolotów.

Dlatego wzywamy Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz Urząd Lotnictwa Cywilnego do podjęcia prac nad nowelizacją prawa lotniczego, której celem będzie zapewnienie:

– zatrudnienia przez pracodawców świadczących usługi szeroko pojętej obsługi pasażersko-bagażowej pracowników posiadających odpowiednie kwalifikacje,

– ograniczenia zatrudniania na podstawie umów o pracę na czas określony oraz umów cywilnoprawnych do niezbędnego minimum,

– zawierania umów przez zarządzających portami lotniczymi z firmami zapewniającymi pracowników i narzędzia niezbędne do świadczenia usług na poziomie zapewniającym bezpieczeństwo,

– ujednolicenie zawodów mających bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo statku powietrznego oraz ich licencjonowanie,

– zwiększenia obsady służb ratowniczych oraz ochrony lotnisk.

Uchwała KK nr 15/12 ws. zasad rozdysponowania dotacji Komisji Krajowej na wsparcie działań statutowych Regionów i Sekretariatów Branżowych

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” ustala następujące zasady przyznawania sposobu rozdysponowania oraz rozliczania środków z dotacji ujętej w budżecie KK na 2012 r. na wsparcie statutowych zadań struktur NSZZ „Solidarność”.

 § 1

Zasady ubiegania się o przyznanie środków z dotacji:

  1. O przyznanie środków z dotacji mogą ubiegać się Zarządy Regionów oraz Rady Krajowych Sekretariatów Branżowych.
  2. Środki przekazywane będą w następujący sposób:

a)      cała dotacja dzielona jest po połowie dla regionów i krajowych sekretariatów branżowych;

b)      podział części dotacji dla regionów jest proporcjonalny do wielkości składki przekazanej z danego regionu do Komisji Krajowej w 2011 roku;

c)      podział części dotacji dla krajowych sekretariatów branżowych jest proporcjonalny do liczby członków zrzeszonych w danym sekretariacie.

 § 2

  1. Warunki dla regionów:

a)      warunek wstępny – brak zaległości w płaceniu składek na rzecz Komisji Krajowej oraz krajowego funduszu strajkowego. Średnie wielkości składek na rzecz Komisji Krajowej i krajowego funduszu strajkowego nie mogą być niższe od wielkości tychże składek obliczonych na podstawie najniższej płacy krajowej;

b)      wniosek musi być potwierdzony uchwałą zarządu regionu;

c)      we wniosku należy:

–        podać konkretny cel, w ramach danego obszaru, na który będą wykorzystane środki,

–        podać imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu,

oraz osobę odpowiedzialną za rozliczenie otrzymanych środków,

d)      do wniosku musi być załączony planowany kosztorys przedsięwzięcia,
z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego.

 § 3

  1. Warunki dla krajowych sekretariatów branżowych:

a)      wniosek musi być potwierdzony uchwałą rady sekretariatu;

b)      we wniosku należy podać:

–        liczbę członków zrzeszonych w strukturze branżowej potwierdzoną przez Dział Branżowo-Konsultacyjny KK,

–        określenie konkretnego celu, w ramach danego obszaru, na który będą wykorzystane środki,

–    imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu, oraz osobę odpowiedzialną za rozliczenie otrzymanych środków,

c)    do wniosku musi być załączony kosztorys przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego,

 § 4

Zasady rozliczania środków z dotacji:

  1. Sprawozdanie z rozliczenia środków otrzymanych w danym roku z dotacji powinno zostać przekazane przez Zarządy Regionów oraz Krajowe Sekretariaty Branżowe do Działu Branżowo-Konsultacyjnego Komisji Krajowej na adres:

80-855 Gdańsk, ul. Wały Piastowskie 24, do dnia 30 kwietnia roku następnego.

  1. Sprawozdanie powinno zawierać:

a)     część merytoryczną, z której będzie wynikać, w jakim stopniu zostały zrealizowane zakładane cele;

b)     zestawienie dokumentów księgowych dotyczących wydatkowania środków dotacji, opatrzone podpisem przewodniczącego odpowiednio zarządu regionu  lub krajowego sekretariatu branżowego;

c)      zespół ds. dotacji może w celach kontrolnych zwrócić się o udostępnienie kopii dokumentów księgowych.

  1. Przekazanie rozliczenia z otrzymanych środków stanowi warunek niezbędny do ubiegania się o środki z dotacji w kolejnym roku.

 § 5

1.   Decyzję o przyznaniu środków podejmuje zespół w składzie:

      1. Andrzej Buczek

      2. Danuta Czernielewska

      3. Roman Jakim

      4. Andrzej Kropiwnicki

      5. Adam Lach

      6. Jarosław Najmoła

      7. Mirosław Nowicki

      8. Jerzy Wielgus

   Zespół wybierze spośród siebie przewodniczącego.

  2. Środki pozyskane z dotacji przez Zarząd Regionu lub Krajowy Sekretariat Branżowy powinny być wydatkowane w następujących proporcjach dla niżej wymienionych obszarów:

a)      40% – na pozyskiwanie nowych członków związku,

b)      30% – na finansowanie szkoleń,

c)      20% – na pomoc ekspercką,

d)      10% – na informację wewnątrzzwiązkową i informatyzację

z zastrzeżeniem postanowień § 6

 § 6

Sekretariaty Branżowe mogą przyznane środki w całości przeznaczyć na afiliację do międzynarodowych struktur branżowych.

 § 7

Środki niewykorzystane w 2012 roku, nie przechodzą na rok następny.

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 14/12 ws. interpretacji § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność”

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 61 ust. 2 Statutu dokonuje interpretacji postanowień § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność”.

 § 1

Zgodnie z § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” jest władzą upoważnioną do zawierania w imieniu NSZZ „Solidarność” innych niż wymienione w § 41 ust. 3 pkt 2 i 4 Statutu NSZZ „Solidarność” ponadzakładowych układów zbiorowych pracy oraz porozumień zbiorowych, w tym układów zbiorowych pracy oraz innych porozumień zbiorowych o charakterze międzynarodowym.

 § 2

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” może scedować to uprawnienie na poszczególne władze wykonawcze jednostek organizacyjnych Związku.

 § 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 13/12 ws. zmiany uchwały KK nr 153/03 ws. prowadzenia działalności gospodarczej przez struktury Związku

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

§ 1

 W uchwale KK nr 153/03 ws. prowadzenia działalności gospodarczej przez struktury Związku:

 1) § 1 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

 „Postanowienia ust. 1 nie oznaczają ograniczenia możliwości tworzenia lub współtworzenia przez Związek lub jego struktury fundacji czy stowarzyszeń prowadzących działalność zbieżną ze statutowymi celami Związku”

 2) § 2  otrzymuje brzmienie:

Działalność gospodarcza, o której mowa w § 1, może być prowadzona wyłącznie przez struktury Związku posiadające osobowość prawną na podstawie § 17 Statutu NSZZ „Solidarność”:

  1. NSZZ „Solidarność” – reprezentowany przez Komisję Krajową,
  2. region – reprezentowany przez zarząd regionu,
  3. krajowy sekretariat branżowy – reprezentowany przez radę sekretariatu,
  4. podstawowa jednostka organizacyjna Związku w rozumieniu § 19 ust. 1 Statutu  – reprezentowana przez komisję zakładową (międzyzakładową),
  5. Krajowa Sekcja Morska Marynarzy i Rybaków – reprezentowana przez Radę Sekcji.

 § 2

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 11/12 ws. kontynuowania akcji protestacyjnej

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wobec odrzucenia przez Sejm RP wniosku o przeprowadzenie referendum w sprawie wydłużenia wieku emerytalnego, postanawia  bezterminowo kontynuować akcje w postaci działań protestacyjnych i medialnych.

Komisja Krajowa wyraża zgodę na pokrycie kosztów tych akcji z Krajowego Funduszu Strajkowego.

Uchwała KK nr 10/12 ws. dostosowania działalności Krajowej Sekcji Morskiej Marynarzy i Rybaków do wymogów prawa wewnątrzzwiązkowego

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” w trybie § 58 w związku z § 56 Statutu NSZZ „Solidarność” zobowiązuje Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” do dostosowania działalności do wymogów prawa wewnątrzzwiązkowego w terminie do dnia 26 lipca 2012 roku.

W szczególności dotyczy to Regulaminu  KSMMiR w § 3 pkt. 1 oraz w § 11 ust.1 pkt.1, a także dostosowania działalności do wymogów § 2 pkt. 1 w związku z § 1 uchwały KK 24/06 ws. sposobu regulowania składek członkowskich przez marynarzy i rybaków pracujących na statkach obcych bander.

Stanowisko KK nr 12/12 ws. sytuacji w kolejowych przewozach regionalnych

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” z niepokojem przyjmuje informacje o nierozwiązanych i narastających problemach w spółce Przewozy Regionalne.

Po raz kolejny stwierdzamy, że koncepcja rozdrobnienia przewozów regionalnych musi prowadzić do negatywnych skutków zarówno dla pasażerów, bezpieczeństwa i standardów przewozów jak i pracowników.

Pomimo wyrzeczeń pracowniczych (najniższa średnia płaca w spółce w porównaniu do firm o tym samym lub podobnym profilu działalności oraz redukcja zatrudnienia ponad 3,5 tys. osób od 2009 roku) i równowagi budżetowej w bieżącej działalności gospodarczej, spółka nadal posiada 820 mln zł długu.

Jest to skutkiem złych decyzji właścicielskich, tzn.:

– Niepełne oddłużenie spółki w momencie przekształcania w grudniu 2008 roku w firmę podległą samorządom wojewódzkim. Zadłużenie to wówczas wynosiło 360 mln zł;

– Niepełne dofinansowanie, zamówionych przez organizatorów – samorządów województw, kolejowych przewozów regionalnych od momentu zmiany właścicielskiej spółki, co w znacznym stopniu zawiera się w obecnym zadłużeniu spółki;

– Tworzenie przez niektóre samorządy województw konkurencyjnych spółek, pomimo tego, iż samorządy te są współwłaścicielami Przewozów Regionalnych Sp. z o.o.

– Zawieranie w większości województw rocznych umów na realizację przewozów, co obniża wiarygodność rynkową spółki i ogranicza jej możliwości inwestycyjne. Wieloletnie umowy posiadają Koleje Mazowieckie, Koleje Wielkopolskie oraz Ariwa (działająca w województwach: Pomorskie i Kujawsko-Pomorskie oraz nie będąca własnością tych samorządów), co daje tym podmiotom przewagę konkurencyjną względem spółki Przewozy Regionalne.

– Brakiem jasnego stanowiska samorządów województw co do przyszłości spółki, czego dowodem była absencja wszystkich marszałków na tzw. „szczycie kolejowym”.

Istnieje w związku z tym niebezpieczeństwo destrukcji spółki Przewozy Regionalne. Symptomem tego niebezpieczeństwa jest koncepcja podziału spółki, lansowana przez zespół pięciu marszałków i przedstawicieli rządu.

Dlatego domagamy się:

  1. Rozwiązań ustawowych gwarantujących:
    -ustanowienia spółki Przewozy Regionalne narodowym przewoźnikiem kolejowych przewozów pasażerskich o charakterze usług publicznych;
    -zawierania umów przez organizatorów publicznych kolejowych przewozów pasażerskich na okres nie krótszy niż 15 lat;
  2. Pakietu gwarancji pracowniczych dla pracowników spółki Przewozy Regionalne w związku ze stałą reorganizacją i restrukturyzacją (pracowniczą, organizacyjną, finansową) oraz brakiem ostatecznej struktury docelowej spółki Przewozy Regionalne;
  3. Utrzymania przez organizatorów publicznych przewozów kolejowych pracy przewozowej na poziomie nie mniejszym niż w roku 2011;
  4. Pełnej realizacji porozumienia w sprawie „usamorządowienia” spółki Przewozy Regionalne z dnia 22 grudnia 2008 roku;
  5. Pokrycia przez właścicieli zobowiązań spółki, powstałych od dnia zmiany właścicielskiej jak również tych które są wynikiem działań poprzedniego właściciela a przejętych przez samorządy;
  6. Brak realizacji porozumień: z 17 lipca 2008 roku między Grupą PKP a organizacjami związkowymi o objęciu pakietem socjalnym pracowników; z 27 maja 2009 roku między prezesem spółki Przewozy Regionalne a organizacjami związkowymi o niedokonywaniu zwolnień pracowniczych do czasu spisania pakietu gwarancji pracowniczych;
  7. Przeprowadzenia audytu i kontroli przez uprawnione organa kontroli państwowej wydatkowanych przez samorządy województw publicznych środków finansowych na kolejowe przewozy regionalne przewoźnikom realizującym te przewozy oraz upublicznienie wniosków z przeprowadzonych czynności;
  8. Przeprowadzenie badania decyzji Urzędów Marszałkowskich w przedmiocie zgodności z obowiązującym prawem powołania kolejowych spółek przewozowych konkurencyjnych dla spółki Przewozy Regionalne (Koleje Wielkopolskie, Koleje Dolnośląskie, Koleje Śląskie oraz Koleje Łódzkie).

Stanowisko KK nr 11/12 ws. wieku emerytalnego

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wzywa Rząd RP do wstrzymania projektowanych zmian wydłużających ustawowy wiek uprawniający do przejścia na emeryturę i zrównujących ten wiek dla kobiet i mężczyzn i powrót do stołu negocjacyjnego.

Po raz kolejny stwierdzamy, ze mechaniczne podnoszenie wieku emerytalnego nie jest reformą systemu ubezpieczeń społecznych.

Komisja Krajowa uważa, że najważniejszym elementem reformy emerytalnej powinna być Narodowa Strategia Demograficzna, która w perspektywie 20-30 lat będzie w stanie odwrócić niekorzystne trendy demograficzne, będące jedną z istotnych przyczyn zapaści systemu emerytalnego. Niezbędne jest także podjęcie działań na rzecz wydłużenia rzeczywistego wieku aktywności zawodowej i podniesienia zdrowotnych możliwości  wykonywania pracy osób w wieku około emerytalnym. Dlatego jeszcze raz wskazujemy
na konieczność:

– ujednolicenia i uzależnienia składek na ubezpieczenie społeczne od rzeczywistych dochodów,

– stworzenia mechanizmów motywujących do wydłużenia aktywności zawodowej,

– uszczelnienia systemu ubezpieczeń rolniczych,

– ograniczenia patologii w samozatrudnieniu i stosowania „umów śmieciowych”,

– zwiększenia efektywności służb publicznych i instytucji rynku pracy,

– ustabilizowania zatrudnienia ludzi młodych i stworzenia bezpiecznych warunków do pracy dla osób starszych,

– zwiększenia efektywności opieki zdrowotnej, w tym profilaktyki zorientowanej na wydłużenie zdolności do pracy,

– rozbudowania systemu usług publicznych wspierających rynek pracy w zakresie bezpiecznego transportu, żłobków, przedszkoli, instytucjonalnej opieki nad ludźmi starszymi.

Zgodnie z przyjętą 16 lutego 2012 roku przez Komisję Europejską „Białą Księgą – Plan na rzecz adekwatnych, bezpiecznych i stabilnych emerytur”, zmiany w systemach emerytalnych powinny być przeprowadzane w dialogu z partnerami społecznymi, a możliwość wydłużenia wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę, musi być uzależnione od poziomu zatrudnienia i wielkości bezrobocia.

Tego typu zmiany w krajach europejskich poprzedzano wielomiesięczną, a często wieloletnią dyskusją. W Niemczech trwała ona dwa lata. W Polsce próbuje się wprowadzić zmiany dotyczące wielu pokoleń zaledwie w dwa miesiące mimo, iż inicjatywę referendum ogólnokrajowego w sprawie utrzymania dotychczasowego wieku uprawniającego do przejścia na emeryturę poparło półtora miliona Polaków.