Decyzja Prezydium KK nr 11/2012 ws. opinii o projekcie ustawy Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości z dnia 15 września 2011 r. o podatku od towarów i usług

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”  pozytywnie ocenia intencje uporządkowania ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie zwracamy uwagę na następujące kwestie:

  1. Obok rozwiązań zawartych  w ustawie obowiązującej, projekt  włącza do treści ustawy  rozwiązania  uregulowane obecnie w aktach wykonawczych, a także takie, które  znajdują potwierdzenie w  wyrokach sądów  np. NSA.  Zdaniem autorów wszystkie istotne problemy muszą być rozstrzygnięte przez bezpośrednie stosowanie ustawy. Niestety jedną
    z konsekwencji tej pozytywnie ocenianej koncepcji jest znaczne zwiększenie objętości aktu prawnego ze 176 artykułów do 445.
  2. NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia pozostawienie na niezmienionym poziomie podwyższonych stawek podatku od towarów i usług.  Projektodawca w uzasadnieniu wprawdzie rozważa możliwość powrotu do poprzednich stawek – jednak z projektu to nie wynika. Prezydium KK w swojej decyzji nr 221/10 podkreślało, że podwyższenie stawek będzie miało niekorzystne konsekwencje dla społeczeństwa oraz gospodarki. Wpłyną one na wzrost cen energii, paliw i gazu a w konsekwencji spowodują wzrost kosztów wytwarzania, efektem czego będzie wzrost cen. Będzie to miało bezpośrednie przełożenie na siłę nabywczą społeczeństwa. Jak wynika z danych Głównego Urzędu Statystycznego średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych np. dla gospodarstw domowych emerytów
    i rencistów w 2011 r. w stosunku do 2010 r. wyniósł  104,8 (wzrost cen o 4,8%)
    . Natomiast dalszy wzrost cen spowodowany aktualnym wzrostem cen paliw nadal będzie obniżał siłę nabywczą społeczeństwa.
  3. Brak jest uzasadnienia do likwidacji analogicznego do aktualnego załącznika nr 11 obowiązującej ustawy, zawierającego wykaz towarów o których mowa w art. 17 ust 1 pkt 7 ustawy.

Decyzja Prezydium KK nr 10/2012 ws. opinii o projektach MG prawo energetyczne oraz prawo gazowe w części dotyczącej ochrony odbiorców energii elektrycznej i gazu

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uważa za niezbędne wprowadzenie systemu ochrony odbiorców energii znajdujących się w trudnym położeniu, natomiast negatywnie ocenia sam sposób reglamentacji tej ochrony proponowany przez Ministerstwo Gospodarki w projektach ustaw:

  • Prawo energetyczne;
  • Prawo gazowe.

W projektach ustaw prawo energetyczne i prawo gazowe odbiorca wrażliwy został zdefiniowany jako „odbiorca energii elektrycznej / gazowej w gospodarstwie domowym, któremu przyznano zasiłek stały lub zasiłek okresowy, albo będącemu członkiem rodziny, której przyznano zasiłek okresowy na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej”.

Zdaniem NSZZ „Solidarność” wprowadzenie takiej koncepcji ochrony „odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej” nie rozwiązuje problemu tzw. ubóstwa energetycznego
a tym samym nie wypełnia zapisów dyrektywy 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku zewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz zapisów dyrektywy 2009/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku zewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE. Jedną z kluczowych spraw w tych dyrektywach jest stworzenie mechanizmu ochrony „odbiorców wrażliwych”: określenie pojęcia kto jest odbiorcą wrażliwym, zapewnienie stosowania odpowiednich praw dla tej kategorii odbiorców i zapewnienie im wysokiego i skutecznego poziomu ochrony. Zgodnie z dyrektywami przyznawanie przez państwa członkowskie rekompensat finansowych oraz innych form rekompensaty odbywać się musi w sposób przejrzysty
i niedyskryminacyjny.

NSZZ „Solidarność” po raz kolejny przypomina, że aby otrzymać zasiłek stały bądź okresowy to oprócz kryterium dochodowego (ubóstwa) wymagane jest posiadanie jeszcze jednej z określonych w ustawie o pomocy społecznej (art. 7 i 8) czternastu dysfunkcji (np. bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, przemocy w rodzinie, alkoholizmu i klęski żywiołowej). Osoby ubogie np. tak zwani „biedni pracujący” spełniający kryterium dochodowe a nieposiadający dodatkowej dysfunkcji nie dość, że nie otrzymają wsparcia finansowego w postaci zasiłku okresowego, to zgodnie z przyjętą w projekcie ustawy definicją „odbiorcy wrażliwego” będą również pozbawieni możliwości ubiegania się o kwotę ryczałtu. Szczególnie uderzy to w rodziny w których jedna osoba pracująca otrzymuje niskie wynagrodzenie i ma na utrzymaniu pozostałych członków rodziny.

W trakcie prac nad projektem „Założeń do aktów prawnych wprowadzających system ochrony odbiorców wrażliwych energii elektrycznej” w Trójstronnej Komisji ds. Społeczno – Gospodarczych w dniu 10 czerwca 2010 r. padło zapewnienie ze strony przedstawiciela Ministerstwa Gospodarki: „że w momencie przygotowywania projektu ustawy Ministerstwo Gospodarki zwróci uwagę na ten problem jeszcze raz, aby przy definicji odbiorcy wrażliwego wyeliminować wymóg posiadania dysfunkcji”.

Niestety tych deklaracji nie tylko nie dotrzymano, ale ponadto w projekcie założeń skierowanym na Radę Ministrów przez Ministerstwo Gospodarki zamieszczono w części „Ocena skutków regulacji” nieprawdziwy zapis, że „projekt założeń został pozytywnie zaopiniowany przez Trójstronną Komisję ds. Społeczno-Gospodarczych”. Tym samym wprowadzono w błąd członków Rady Ministrów ponieważ, ani na forum zespołu problemowego TK ds. S-G ds. budżetu, wynagrodzeń i świadczeń socjalnych, ani na Posiedzeniu Plenarnym nie zostało przyjęte żadne stanowisko pozytywnie opiniujące projekt założeń. NSZZ „Solidarność” podtrzymuje swój postulat, aby przy ubieganiu się o kwotę ryczałtu brać pod uwagę wyłącznie kryterium dochodowe.

Należy przypomnieć, że kryteria dochodowe uprawniające do ubiegania się o pomoc społeczną (także o zasiłki stałe i okresowe) nie były podwyższane od 2006 roku. Z badań prowadzonych przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych nad poziomem minimum egzystencji w 2010 roku w odniesieniu do osób w rodzinach wynika, że wartości minimum egzystencji są wyższe niż obowiązujące kwoty uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej (patrz tabela).

Gospodarstwa pracownicze

2-osobowe

 

3-osobowe

z dzieckiem młodszym

3-osobowe

z dzieckiem starszym

4-osobowe

z dwójką dzieci

5-osobowe

z trójką dzieci

Wysokość kryteriów uprawniających do ubiegania się o świadczenia z pomocy społecznej 2011 r.

702 zł

1053 zł

1053 zł

1404 zł

1755 zł

Wartość minimum egzystencji w 2010 r.

(liczone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych)

794,2 zł

1145,64 zł

1253,3 zł

1607,93 zł

2069,83 zł

Różnica

– 92,2 zł

– 92,64 zł

– 200,3 zł

– 203,93 zł

– 314,83 zł

Mimo rosnących kosztów utrzymania w projekcie budżetu na rok 2012 nie przewidziano środków finansowych na przeprowadzenie ustawowej weryfikacji kryteriów dochodowych uprawniających do ubiegania się o pomoc społeczną oraz na wzrost wysokości świadczeń z pomocy społecznej. Należy podkreślić, że minimum egzystencji uwzględnia tylko te potrzeby, których zaspokojenie nie może być rozłożone w czasie a konsumpcja niższa od tego poziomu prowadzi do biologicznego wyniszczenia. Zdaniem ekspertów próg dochodowy uprawniający do udzielenia pomocy nie może być niższy niż wartość minimum egzystencji. W przeciwnym razie pomoc społeczna nie zapewni standardów potrzebnych do przeżycia.

Ceny energii elektrycznej i gazu stale rosną a tendencja ta najprawdopodobniej utrzyma się w kolejnych latach w kontekście liberalizacji rynku oraz trwającego kryzysu gospodarczego. Oznacza to, że należy działać szybko i skutecznie, aby liczba odbiorców energii znajdujących się w trudnej sytuacji znacząco nie wzrosła. Jednakże proponowane rozwiązania wyrażające się w oparciu o kryteria dochodowe niższe od poziomu minimum egzystencji, wymóg posiadania dodatkowej dysfunkcji oraz możliwości pomniejszania
w stosunku do projektu założeń kwoty ryczałtu (z 30% do 20%) nie są absolutnie odpowiedzią na sygnalizowane zagrożenia. Biorąc pod uwagę corocznie zmniejszającą się liczbę osób uprawnionych do otrzymywania zasiłków społecznych (w wyniku zamrożenia progów dochodowych) propozycje zawarte w opiniowanych projektach świadczą o jedynie pozornym charakterze ochrony odbiorców najbardziej wrażliwych.

NSZZ „Solidarność” postuluje, aby projekt ustawy skierować do Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych w celu wypracowania stanowiska.

 

Decyzja Prezydium KK nr 9a/2012 ws. powołania zespołu ds. układu zbiorowego obejmującego członków NSZZ „Solidarność” zatrudnionych przez Cyfadaco Shipmanagement Ltd

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” powołuje zespół ds. nowelizacji układu zbiorowego zawartego w 2008 r. przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” z Cyfadaco Shipmanagement Ltd. W skład zespołu wchodzą:

  1. Jerzy Wielgus
  2. Janusz Maciejewicz
  3. Andrzej Kościk
  4. Paweł Kowalski
  5. Krzysztof Linek
  6. Krzysztof Woźniewski

Zespół złożony jest z przedstawicieli Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, Sekretariatu Transportowców NSZZ „Solidarność” oraz Komisji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” przy Polskiej Żegludze Morskiej, a jego zadaniem jest wypracowanie propozycji nowych rozwiązań dla postanowień układu dotyczących składki członkowskiej
i jej podziału odnośnie członków NSZZ „Solidarność” zatrudnionych przez Cyfadaco Shipmanagement Ltd, w celu zapewnienia zgodności z postanowieniami Rozdziału I Uchwały Finansowej nr 5 XIX KZD NSZZ „Solidarność”  ws. działalności finansowej Związku.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność”  postanawia – z uwagi na międzynarodowy charakter układu zbiorowego zawieranego przez związki zawodowe z Cyfadaco Shipmanagement Ltd. – iż stroną powyższego układu będzie NSZZ „Solidarność”  reprezentowany przez Komisję Krajową NSZZ „Solidarność”  lub wskazaną przez nią właściwą branżową jednostkę organizacyjną NSZZ „Solidarność” .

Decyzja nr 9a/12 została zmieniona Decyzją Prezydium KK nr 21/12 z dnia 7 lutego 2012 r.

Decyzja Prezydium KK nr 9/2012 ws. zgody na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” na wniosek Rady Oddziału w Wołowie NSZZ „Solidarność”  wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na tablicach informacyjnych dotyczących nazwy ronda przy zbiegu ulic Jana Pawła II, Mostowej i Joachima Lelewela w Brzegu Dolnym.

Decyzja Prezydium KK nr 8/2012 ws. wykreślenia MKK w Przedsiębiorstwie Napraw Infrastruktury Sp. z o.o. z rejestru

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na mocy uchwał KK
nr 29/04 oraz nr 555/96, w związku z utworzeniem jednej organizacji związkowej
w Przedsiębiorstwie Napraw Infrastruktury Sp.. z o.o. skreśla z rejestru Międzyzakładową Komisję Koordynacyjną NSZZ „Solidarność” w Przedsiębiorstwie Napraw Infrastruktury  Sp. z o.o. zarejestrowaną pod nr 77 w Krajowym Rejestrze MKK.

Decyzja Prezydium KK nr 7/2012 ws. podejmowania zobowiązań finansowych przez NSZZ „Solidarność” na rzecz projektu „Konstruktywny dialog II – mediacje i negocjacje dla członków NSZZ „Solidarność””

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja nr 7/12 została anulowana Decyzją Prezydium KK nr 58/12 z dnia 11.4.2012 r.

Decyzja Prezydium KK nr 6/2012 ws. opinii o poselskim (SLD) projekcie ustawy o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu (Sojusz Lewicy Demokratycznej) ustawy o zmianie ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przedmiotowy projekt jest propozycją realizacji punktu 5 „Pakietu działań antykryzysowych”, przyjętego na forum Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych, tj. osiągnięcie przez minimalne wynagrodzenie za pracę poziomu
50% przeciętnego wynagrodzenia.

Decyzja Prezydium KK nr 4/2012 ws. przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do prac w Komitecie Monitorującym Narodowy Plan Rozwoju

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyznacza Mieczysława Jurka jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do prac w Komitecie Monitorującym Narodowy Plan Rozwoju jako członka Komitetu oraz  Daniela Czerwińskiego jako jego zastępcę.

Decyzja Prezydium KK nr 238/2011 ws. opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy MPiPS o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia rozwiązania zawarte w przedłożonym projekcie ustawy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej
z dnia 8 grudnia 2011 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.

Proponowane w projekcie nowe zasady podwyższania świadczeń emerytalno-rentowych wymagają w pierwszej kolejności oceny z punktu widzenia zgodności
z Konstytucją R.P. oraz z ratyfikowanymi przez Polskę umowami międzynarodowymi.

Zgodnie z art. 65 ust. 10 Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy nr 102 dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego (Dz. U. z 2005 r. Nr 93,
poz. 775) wysokość bieżących wypłat periodycznych udzielanych na starość, w razie wypadku przy pracy i choroby zawodowej (z wyjątkiem przypadku niezdolności do pracy), w razie inwalidztwa i śmierci żywiciela rodziny będzie rewidowana w następstwie znacznych zmian ogólnego poziomu zarobków, wynikających ze znacznych zmian kosztów utrzymania. Art. 12 ust. 2 i 3 Europejskiej Karty Społecznej (Dz. U. z 1999 r.
Nr 8, poz. 67, z późn. zm.) wymaga utrzymywania systemu zabezpieczenia społecznego na zadawalającym poziomie, równym co najmniej poziomowi niezbędnemu dla ratyfikowania Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 102) dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego oraz zabiegania o stopniowe podnoszenie poziomu systemu zabezpieczenia społecznego.

W swoim dotychczasowym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny traktował prawo do waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych jako jeden z elementów konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego gwarantowanego przez art. 67 ust. 1 Konstytucji.

Waloryzacja kwotowa w kształcie zaproponowanym w projekcie ustawy nowelizacyjnej narusza istotę prawa do waloryzacji, gwarantowanego przez art. 67 Konstytucji RP. Projekt ten zakłada bowiem, w istocie rzeczy, trwałe usunięcie z ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych mechanizmu waloryzacji systematycznej. Choć w projekcie przewiduje się  utrzymanie zasady, że emerytury
i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca (art. 88 ust. 1 ustawy
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), to jednocześnie zakłada się wykreślenie przepisów art. 89 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych określających zasady jej przeprowadzania. Wejście w życie ustawy nowelizacyjnej w proponowanym brzmieniu spowoduje, że zasady waloryzacji nie będą znane świadczeniobiorcom z góry, lecz poprzez określenie kwoty waloryzacji będą one ustalane każdorazowo w ustawie budżetowej. Projekt ustawy nowelizacyjnej nie określa, choćby w przybliżony sposób obiektywnych kryteriów, w oparciu o które będzie ustalana tzw. kwota waloryzacji. Oznacza to, że wysokość kwoty waloryzacji będzie
w całości uzależniona od decyzji politycznej parlamentu, a ta będzie zdeterminowana głównie sytuacją finansów publicznych. W trudnej sytuacji finansowej państwa ustawodawca może zdecydować się na symboliczne podwyższenie świadczeń emerytalno-rentowych, które spowoduje, że świadczenia emerytalno-rentowe nie zostaną utrzymane na odpowiednim poziomie wartości realnej, a nawet na ich niepodwyższanie (co będzie miało miejsce w sytuacji, w której kwota waloryzacji zostanie określona
w ustawie budżetowej na poziomie 0 zł). Innymi słowy projekt ustawy nowelizacyjnej umożliwia pozorną waloryzację świadczeń emerytalno-rentowych. Wprowadzenie waloryzacji kwotowej w kształcie zaproponowanym w projekcie ustawy nowelizacyjnej oznacza wyeliminowanie z polskiego systemu emerytalno-rentowego mechanizmu waloryzacji systematycznej i powrót do modelu waloryzacji ad hoc realizowanego
w Polsce do końca 1982 r. Przeprowadzenie waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych będzie uzależnione od uchwalenia budżetu państwa. Jeżeli ustawa budżetowa albo ustawa o prowizorium budżetowym nie wejdą w życie w dniu rozpoczęcia roku budżetowego to, zgodnie z art. 219 ust. 4 Konstytucji RP, podstawę prowadzenia przez Radę Ministrów gospodarki finansowej będzie stanowić przedłożony projekt ustawy budżetowej. W takim przypadku kwota waloryzacji byłaby określana nie w ustawie
a w projekcie ustawy budżetowej posiadającej charakter uchwały Rady Ministrów. Wtedy doszłoby do naruszenia zasady wyrażonej w art. 67 ust. 1 zdanie 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą zasady i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa.

Oceny tzw. waloryzacji kwotowej dokonał Trybunał Konstytucyjny
w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2001 r. (TS 24/01), którego przedmiotem była skarga konstytucyjna dotycząca art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 136, poz. 636) wprowadzającego zasadę waloryzacji procentowej świadczeń emerytalno-rentowych. Trybunał stwierdził, że potrzeba waloryzacji świadczeń emerytalnych jest spowodowana występującą inflacją i służy zniwelowaniu jej skutków. Celem waloryzacji jest więc zachowanie realnej wartości przyznanych emerytur i rent w odniesieniu do wzrostu cen towarów i usług. Zachowanie realnej wartości przyznanych świadczeń emerytalnych za pomocą waloryzacji kwotowej, którą postuluje skarżący, byłoby możliwe tylko
w sytuacji, w której wszystkie świadczenia emerytalne byłyby jednakowej wysokości. Tylko w takim stanie faktycznym można by zachować  realną wartość świadczeń poprzez powiększenie ich o ściśle określoną kwotę, obliczoną w oparciu o wskaźnik inflacji. Jednakże przy istniejącym zróżnicowaniu wysokości przyznawanych świadczeń emerytalnych stosowanie waloryzacji kwotowej prowadziłoby do trudnych do zaakceptowania rezultatów. Wyliczenie przykładowo kwoty, o którą należałoby powiększyć świadczenia emerytalne, na podstawie wskaźnika inflacji oraz przeciętnej emerytury, a następnie zwaloryzowanie wszystkich emerytur w oparciu o tę kwotę, pociągałoby za sobą spadek realnej wartości tych emerytur, których wartość jest wyższa niż przeciętna, a co za tym idzie do pokrzywdzenia emerytów, którym one przysługują.
Z drugiej strony realna wartość emerytur niższych niż przeciętne zwiększyłaby się. Efektem tego byłoby wprawdzie powolne zmniejszanie się różnic w wysokości przysługujących świadczeń emerytalnych, jednakże nie zostałyby zniwelowane skutki inflacji, a co za tym idzie nie zostałaby zachowana realna wartość przyznanej emerytury, a takie cele leżały u podstaw wprowadzenia mechanizmu waloryzacji.

Należy jednak podkreślić, że obecnie ustalony sposób waloryzacji w oparciu o średnioroczną inflację nie gwarantuje utrzymania realnej wartości najniższych świadczeń emerytalnych i rentowych z uwagi na fakt, iż wzrost kosztów utrzymania
w najniższych grupach dochodowych jest znacznie wyższy niż wynosi średnioroczny wzrost cen i usług konsumpcyjnych. W latach 2009 do 2010 średnioroczny wzrost cen
i usług konsumpcyjnych wyniósł odpowiednio 3,5% i 2,6% natomiast wzrost kosztów utrzymania dla gospodarstwa emeryckiego o najniższych dochodach według Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych w tych latach ukształtował się na poziomie 8,3% i 6,1%. NSZZ „Solidarność” w ostatnich kilku latach wielokrotnie zwracał na tą sytuację uwagę i wnosił – niestety bezskutecznie, o wypracowanie w Trójstronnej Komisji ds. Społeczno – Gospodarczych zasad waloryzacji najniższych świadczeń gwarantujących zachowanie
ich wartości realnej, a tym samym spełnienie warunków określonych w art. 67 Konstytucji RP.

Mając na uwadze słowa premiera wygłoszone w trakcie prezentacji swojego expose, o konieczności zapewnienia finansowego elementarnego bezpieczeństwa obywateli ze szczególną troską o ludzi niezamożnych, proponujemy waloryzację kwoty najniższej emerytury oraz kwot najniższych rent z tytułu niezdolności do pracy wskaźnikiem niemniejszym niż średnioroczna dynamika wzrostu zmodyfikowanego minimum egzystencji dla jednoosobowego gospodarstwa emeryckiego liczonego przez IPiSS jeżeli jest ona wyższa od średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych dla gospodarstw domowych emerytów i rencistów albo od średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem.

Projekt nowelizacji przewiduje wprowadzenie zmiany w art. 85 ust. 3 dopiero od 1 marca 2013 roku. Oznacza to, że osoby pobierające w 2011 roku najniższe świadczenia emerytalno-rentowe zostaną objęte zwiększeniem kwotowym świadczenia, natomiast wysokość najniższych świadczeń emerytalno-rentowych obowiązujących od 1 marca 2012 roku zostanie zwiększona tylko o wskaźnik waloryzacji liczony procentowo według dotychczasowych zasad tj. o 4,8%. Takiej wielkości świadczenia otrzymywać będą osoby przechodzące na najniższą emeryturę lub rentę po 29 lutym 2012 roku. Te osoby praktycznie nie odniosą korzyści z przeprowadzonej waloryzacji kwotowej.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia uchylenie art. 89 ustawy. Jedną z cech ubezpieczeń społecznych jest udział podmiotów bezpośrednio zaangażowanych w realizację zadań z zakresu ubezpieczeń
i administrowania tym systemem. Elementem tej partycypacji był do tej pory udział partnerów społecznych reprezentowanych w Trójstronnej Komisji ds. Społeczno – Gospodarczych w ustalaniu wskaźnika waloryzacji. Proponowane w opiniowanym projekcie rozwiązanie niestety pozbawia parterów społecznych tego ważnego dla nich uprawnienia, co należy uznać za jednostronne złamanie szerokiego konsensusu społecznego osiągniętego w okresie transformacji systemu ubezpieczeń społecznych.

Decyzja Prezydium KK nr 237/2011 ws. wniosku do KFS o refundację kosztów akcji protestacyjnej

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca się do Rady Krajowego Funduszu  Strajkowego o pokrycie kosztów związanych z rozpoczętą akcja protestacyjną przeciw zapowiedzianym w expose premiera Donalda Tuska planom podnoszenia wieku emerytalnego mężczyzn i kobiet.

Decyzja Prezydium KK nr 236/2011 ws. powołania koordynatorów akcji referendalnej

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zobowiązuje  zastępców przewodniczącego Komisji Krajowej Tadeusza Majchrowicza i Jerzego Wielgusa  oraz    rzecznika prasowego przewodniczącego Komisji Krajowej Wojciecha Gumułkę do koordynowania akcji  zbierania podpisów pod wnioskiem  o poddanie pod referendum ogólnokrajowe sprawy  dotyczącej powszechnego wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.

Decyzja Prezydium KK nr 235/2011 ws. zarejestrowania Krajowej sekcji Transportu Drogowego NSZZ „Solidarność”

 

  1. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 7 ust. 2 uchwały KK nr 17/08 z późniejszymi zmianami, na podstawie wniosku złożonego przez Tymczasową Radę Sekcji, dokonuje rejestracji Krajowej Sekcji Transportu Drogowego NSZZ „Solidarność” i wpisuje tę sekcję do Rejestru Krajowych Sekcji Branżowych.
  2. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień
    § 7 ust. 3 uchwały KK nr 17/08 z późniejszymi zmianami, na podstawie wniosku złożonego przez Tymczasową Radę Sekcji stwierdza, iż zarejestrowana Krajowa sekcja Transportu Drogowego NSZZ „Solidarność” przynależeć będzie do sekretariatu Transportowców NSZZ „Solidarność”.
  3. Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Decyzja Prezydium KK nr 234/2011 ws. zmian w Statucie Fundacji Gospodarczej

Prezydium Komisji Krajowej  NSZZ „Solidarność”  na podstawie uchwały KK
nr 667/99 z dnia 14.09.1999 roku postanawia przyjąć następujące zmiany w  Statucie Fundacji Gospodarczej w Gdyni:

 

1)  §10 b)  ust. 1 nadać brzmienie:

1. Członków Rady wybiera Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”

 

2)  §10 b) ust. 2   skreślić.

 

3) § 10 b) ust. 5  nadać brzmienie :

5. Członkostwo w Radzie wygasa na skutek rezygnacji przyjętej przez Komisję Krajową         NSZZ „Solidarność”, odwołania lub śmierci.

Decyzja Prezydium KK nr 233/2011 ws. zgody na bezciężarowe odłączenie działki nr 515/53 należącej do Fundacji Gospodarczej w Gdyni

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na bezciężarowe
(tj. bez obciążenia działki hipoteką wpisaną do księgi wieczystej) odłączenie z księgi wieczystej nr GD1Y/00105514/0 działki nr 515/53 położonej przy ul. Olimpijskiej 2
w Gdyni.

Do wykonanie czynności upoważnia się dwóch członków Prezydium KK spośród niżej wymienionych:

1. Piotr Duda – Przewodniczący KK

2. Bogdan Biś – Zastępca Przewodniczącego KK

3.Jerzy Wielgus – Zastępca Przewodniczącego KK

4. Tadeusz Majchrowicz – Zastępca Przewodniczącego KK

5. Ewa Zydorek – Sekretarz KK

6. Jerzy Jaworski – Skarbnik KK

7. Henryk Nakonieczny – Członek Prezydium KK