Tag: Decyzja

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wskazuje Panią Elżbietę Wielg jako swoją przedstawicielkę do prac w Zespole wspierającym prace nad przygotowaniem Planu Partnerstwa Krajowego i Regionalnego dla Polski na lata 2028-2034.

(do użytku służbowego)

rezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o doręczeniach elektronicznych oraz niektórych innych ustaw (UD236).
Celem projektowanych zmian ma być m.in. poszerzenie zakresu podmiotowego ustawy
o podmioty niepubliczne. Zmiana ta ma na celu umożliwienie dodania przepisu o zastosowaniu tzw. fikcji doręczenia w przypadku doręczenia korespondencji przez podmiot niepubliczny do innego podmiotu niepublicznego z wykorzystaniem kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego. W konsekwencji, w przypadku korespondencji między podmiotami niepublicznymi, po upływie 14 dni od jej wpłynięcia na adres elektroniczny – pismo uważa się za doręczone, mimo braku potwierdzenia odbioru.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3), dalej: ustawy o doręczeniach elektronicznych, podmiotem niepublicznym jest osoba fizyczna i podmiot inny niż podmiot, o którym mowa w pkt 6, tj. inna niż podmiot publiczny. Zgodnie z przytoczoną definicją podmiotów niepublicznych, do tej kategorii zaliczają się związki zawodowe. Tym samym związki zawodowe mają możliwość złożenia wniosku o utworzenie dla podmiotu niepublicznego adresu do doręczeń elektronicznych (e-doręczenia).
Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 440 z późn. zm.) pozwala związkom zawodowym na dowolne określenie swojej struktury organizacyjnej w statucie lub w uchwałach (art. 9). Związek zawodowy może więc, w ramach swojej struktury organizacyjnej, posiadać jednostki organizacyjne, którym przysługuje osobowość prawna (art.15). Nie ma obowiązku rejestrowania tych jednostek organizacyjnych związku w KRS. Tak też jest w przypadku NSZZ „Solidarność”. W ramach wykonywania działalności związkowej, jednostki organizacyjne związku zawodowego prowadzą korespondencję zarówno z podmiotami publicznymi (np. urząd skarbowy) jak i z podmiotami niepublicznymi.
Zgodnie z definicją podmiotu niepublicznego, jednostki organizacyjne związku zawodowego, którym przysługuje osobowość prawna – nie będąc podmiotem publicznym – zalicza się do podmiotów niepublicznych. Tym samym jednostki organizacyjne związku zawodowego powinny być uprawnione do złożenia wniosku o utworzenie adresu i skrzynki do doręczeń elektronicznych i dla tych jednostek Minister do spraw cyfryzacji powinien utworzyć adres do doręczeń elektronicznych (e-doręczenia).
W praktyce jednak tak nie jest.
W Instrukcji dla podmiotu niepublicznego niebędącego osobą fizyczną. Wnioskowanie o utworzenie adresu i skrzynki do doręczeń elektronicznych, zawartej na stronie internetowej Uzyskaj adres do e-Doręczeń u publicznego dostawcy usługi – Gov.pl – Portal Gov.pl, na stronie 5 zawarty
jest wykaz podmiotów niepublicznych dla których można złożyć wniosek o adres do doręczeń elektronicznych. Dotyczy to następujących form prawnych: • fundacja • fundacja rodzinna
• fundusz • inna osoba prawna • izba gospodarcza • izba rzemieślnicza • kolumna transportu sanitarnego • kościół • kółko rolnicze • niepubliczne szkoły, zespoły szkół i placówki oświatowe • organizacja pożytku publicznego • organizacja pracodawców • partia polityczna • podmiot zagraniczny • przedstawicielstwo zagraniczne • przedszkole niepubliczne • stowarzyszenie rejestrowe • stowarzyszenie nierejestrowe • uczelnia wyższa • wspólnota mieszkaniowa
• związek pracodawców • związek zawodowy • związek, zrzeszenie lub jego reprezentacja.
O ile w wykazie form prawnych, dla których można złożyć wniosek o utworzenie adresu
i skrzynki do doręczeń elektronicznych są wymienione związki zawodowe, to brak jest tam wskazania jednostek organizacyjnych związków zawodowych. Jednostki organizacyjne związku zawodowego mają nadany własny REGON, ale KRS jest jeden dla całego związku zawodowego, gdyż jednostek organizacyjnych związku zawodowego nie rejestruje się w KRS.
W konsekwencji, obecnie brak jest praktycznej możliwości złożenia wniosku o utworzenie dla jednostek organizacyjnych związku zawodowego adresu do doręczeń elektronicznych. Problemu tego nie rozwiązuje również opiniowany projekt, mimo, iż Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” na początku lutego br. sygnalizowała Ministerstwu Cyfryzacji wskazane powyżej problemy.
Brak możliwości utworzenia dla jednostek organizacyjnych związku zawodowego adresu do doręczeń elektronicznych stanowi znaczny mankament samego systemu e-doręczeń jak i opiniowanego projektu, w szczególności w kontekście propozycji rozszerzenia zakresu podmiotowego ustawy o doręczeniach publicznych.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi o uzupełnienie projektu lub o wprowadzenie rozwiązań technicznych, pozwalających na wnioskowanie o utworzenie adresu i skrzynki do doręczeń elektronicznych również przez jednostki organizacyjne związku zawodowego.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu ustawy Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o zmianie ustawy o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych z dnia 28 stycznia 2026 r.

Jak wynika z uzasadnienia opiniowanego projektu celem zmian jest zwiększenie dostępności, jakości i efektywności usług społecznych realizowanych w środowisku lokalnym w ramach centrów usług społecznych (dalej CUS), źródłem proponowanych zmian legislacyjnych jest inicjatywa własna Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, oparta na wynikach prac Zespołu do spraw reformy systemu pomocy społecznej. W skład Zespołu wchodzą praktycy, przedstawiciele samorządów oraz środowiska naukowego, jednak nie przedstawiciele partnerów społecznych. Co za tym idzie ich rola sprowadza się jedynie do recenzowania przedłożonych projektów i pomysłów, a odmawia się im aktywnego udziału w pracach dotyczących nie tylko reformy i nowego kształtu pomocy społecznej oraz usług społecznych, ale również wynikających z tego praw pracowniczych dla zawodów pomocowych.

Należy przypomnieć, że w dniu 19 grudnia 2025r., podczas posiedzenia zespołu problemowego ds. usług publicznych Rady Dialogu Społecznego, podczas którego uczestniczyli także przedstawiciele Trójstronnego Zespołu Branżowego ds. Pomocy Społecznej uzgodniono z przedstawicielami MRPiPS, że wszelkie projekty dotyczące reformy pomocy społecznej trafią najpierw do prac w TZB ds. Pomocy Społecznej. Pomimo tego, że projekt dotyczy wspomnianej reformy, sposób procedowania potwierdza, że kolejny raz MRPiPS nie wywiązało się z uzgodnień.

Uwagi szczegółowe:

1. W zmienianym art. 2 w ust. 1. wprowadza się definicję usług społecznych. Wynika
   z niej, że są to działania o charakterze niepieniężnym, polegające na świadczeniu bezpośredniej pomocy, wsparcia lub opieki na rzecz osób, rodzin, grup społecznych albo ogółu mieszkańców. Wątpliwości budzi zapis dotyczący działań o charakterze niepieniężnym. Co do zasady CUS-y mają realizować również zadania z zakresu pomocy społecznej, a szczególnie tam gdzie Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) został już przekształcony w CUS, to działania o charakterze pieniężnym są nieodzownym elementem systemu pomocy społecznej. MRPiPS nie ukrywa również, że ideą CUS jest przekształcenie OPS w CUS, co ma wyeliminować stygmatyzację związaną z pomocą społeczną oraz poszerzyć ofertę pomocy na rzecz ogółu mieszkańców gminy. W tym kontekście definicja wydaje się niespójna z działaniami już przekształconych OPS i tych, które w przyszłości zostaną przekształcone. Zdaniem Prezydium KK należy uzupełnić przepisy o wyraźne wskazanie, że w CUS realizowane są także wypłaty odpowiednich świadczeń.
2. W zmienianym art. 30 proponuje się, aby koordynatorem indywidualnych planów usług społecznych mogła być osoba, która spełnia wymogi przewidziane do wykonywania zawodu pracownika socjalnego, czyli pracownik socjalny. Dlatego, zdaniem NSZZ „Solidarność’ bardziej stosownym byłoby ustalenie, że zadania pracownika socjalnego w CUS wynikają z ustawy o realizowaniu usług społecznych. Należy zauważyć, że pracownik socjalny, który jest zatrudniany poza systemem pomocy społecznej np. w służbie zdrowia lub zakładach penitencjarnych czy placówkach opiekuńczo-wychowawczych i tam realizuje zadania wynikające z innych ustaw, nadal jest pracownikiem socjalnym. Niepokojący jest trend, mnożenia liczby zawodów pomocowych, których zadania i kompetencje się pokrywają lub zasadniczo przenikają. To może powodować z jednej strony konflikty, a z drugiej chaos kompetencyjny, co nie usprawnia systemu pomocy społecznej.

Prezydium KK przypomina, że w 2023 roku obchodzone było 100-lecie pomocy społecznej w Polsce, a w 1990 roku ustawa o pomocy społecznej wprowadziła profesjonalizację zawodu pracownika socjalnego. Mimo to, nie udało się nadal wprowadzić do systemu pomocy społecznej ustawy o zawodach pomocowych, chociaż jest to wieloletni postulat środowiska pracowników pomocy społecznej oraz NSZZ „Solidarność”.

Opiniowany projekt dyrektywy przewiduje zmiany w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/2341 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U.UE.L.2016.354.37), zwana dalej „dyrektywą IORP 2” oraz 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U.UE.L.2016.26.19). Dyrektywa IORP 2 została implementowana do polskiego porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz ustawy o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1474). Implementacji dyrektywy 2016/97 dokonano ustawą z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U. z 2026, poz.12).

Jak wynika z uzasadnienia projektu opiniowanej dyrektywy jej celem jest m.in. uczynienie IORP bardziej odpowiednimi i dostępnymi dla państw członkowskich, w których są one obecnie słabo rozwinięte, przy jednoczesnym promowaniu lepszych i bardziej zrównoważonych wyników inwestycyjnych w całej UE. Cel ten ma zostać osiągnięty poprzez wzmocnienie zdolności pracowniczych funduszy emerytalnych do zapewniania adekwatnych dochodów emerytalnych, do działania jako stabilni inwestorzy długoterminowi wspierający zrównoważony wzrost gospodarczy oraz do przyczyniania się do odporności i pogłębiania rynków kapitałowych UE. Inicjatywa ma na celu wzmocnienie ram dla świadczeń emerytalnych zabezpieczonych aktywami oraz wspieranie lepszych długoterminowych wyników inwestycyjnych dla uczestników i beneficjentów.

Zmiany zawarte w projekcie opiniowanej dyrektywy zmierzają w kierunku wzmocnienia nadzoru, standardów zarządzania i przejrzystości działalności pracowniczych programów emerytalnych. W celu zachęcenia do poprawy skali, efektywności i jakości systemu właściwe organy krajowe stosowałyby środki nadzorcze i przeprowadzałyby regularne przeglądy tematyczne kluczowych obszarów skuteczności działania, takich jak wyniki inwestycji, oszczędność kosztowa, realizacja indeksacji i wszelkie ograniczenia korzyści. W ramach tych przeglądów oceniałoby również dostosowanie strategii inwestycyjnych do zobowiązań funduszy emerytalnych oraz kompetencji powierników lub zarządów nadzorujących systemy. Przepisy dotyczące przenoszenia uprawnień zostałyby uproszczone w celu zwiększenia dostępności ram IORP II, zwłaszcza w państwach członkowskich, w których sektor pracowniczych programów emerytalnych jest nadal słabo rozwinięty. Projekt kładzie nacisk na wzmocnienie ram zarządzania ryzykiem, poprawę ujawniania kosztów i zwrotów oraz wspieranie stabilniejszych i bardziej zrównoważonych strategii inwestycyjnych. Reforma ma również na celu usunięcie barier strukturalnych, które ograniczają efektywność i skalę, takich jak rozdrobnienie, ograniczona współpraca między systemami i nierównomierne zdolności nadzorcze.

Zdaniem Prezydium KK, kierunek zmian zaproponowanych w projekcie opiniowanej dyrektywy zasługuje na pozytywną ocenę. Projekt zmierza do zwiększenia atrakcyjności pracowniczych programów emerytalnych dla potencjalnych uczestników. Wzmocnienie nadzoru, standardów zarządzania i przejrzystości działalności PPE może spowodować wzrost zaufania do tego segmentu systemu emerytalnego. W państwach członkowskich UE, w których pracownicze programy emerytalne nie rozwinęły się do tej pory w sposób dostateczny rozwiązania zaproponowane w projekcie dyrektywy nie spowodują nagłego wzrostu zainteresowania PPE. W opinii Prezydium KK, aby osiągnąć ten cel niezbędne są dalej idące reformy o charakterze parametrycznym oraz systemowym w poszczególnych państwach członkowskich.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)