Autor: Sekretariat Prezydium

Obecna sytuacja geopolityczna, charakteryzująca się wzrostem napięć i działaniami hybrydowymi na wschodniej granicy Polski, wymusza podjęcie pilnych decyzji na rzecz wzmocnienia bezpieczeństwa państwa. Dotychczasowy okres względnej stabilności uległ nieodwracalnej zmianie, co skłania europejskie państwa do rewizji swojej polityki obronnej i do zwiększania inwestycji w sektorze zbrojeniowym. Przykład stanowią niektóre kraje UE, które nawet kosztem deficytu budżetowego zdecydowały się na znaczące zwiększenie wydatków na obronność, co pokazuje skalę wyzwań i konieczność podjęcia analogicznych kroków w Polsce.
Poszczególne województwa dysponują znaczącym potencjałem przemysłowym, naukowo-badawczym i kadrowym, który może zostać wykorzystany na potrzeby produkcji zbrojeniowej.
Kluczowe atuty to:
– rozwinięta infrastruktura przemysłowa: istniejące zakłady produkcyjne, hale, dostęp do mediów (energia, gaz) – stanowią bazę dla szybkiego uruchomienia nowej produkcji, w tym tej związanej z obronnością,
– potencjał ludzki: wykwalifikowani pracownicy, inżynierowie i naukowcy z doświadczeniem w branżach pokrewnych (hutnictwo, metalurgia, chemia) stanowią cenny zasób kadrowy,
– zaplecze naukowo-badawcze: uczelnie wyższe i instytuty badawcze regionu mogą wspierać rozwój innowacyjnych technologii obronnych i prowadzić badania na potrzeby przemysłu zbrojeniowego,
– dogodne położenie logistyczne: rozwinięta sieć dróg, linii kolejowych i dostęp do lotnisk ułatwiają transport surowców i gotowych produktów.
Pomimo posiadanego potencjału, rozwój produkcji zbrojeniowej napotyka na szereg barier, jak:
– złożone procedury administracyjne – długotrwałe i skomplikowane procesy uzyskiwania pozwoleń i koncesji na produkcję zbrojeniową hamują inicjatywy przedsiębiorców,
– brak jasno określonych priorytetów i zachęt – brak strategicznych wytycznych i systemu wsparcia ze strony państwa utrudnia firmom podjęcie decyzji o inwestycjach w sektorze obronnym,
– skutki recesji – niedawna recesja gospodarcza spowodowała zamknięcie wielu zakładów i utratę miejsc pracy, co osłabiło potencjał przemysłowy regionu, jednakże nie zaprzepaściło go całkowicie.
W celu pełnego wykorzystania potencjału poszczególnych województw dla wzmocnienia obronności konieczne jest podjęcie następujących działań:
– uproszczenie procedur – należy pilnie znowelizować przepisy dotyczące produkcji zbrojeniowej, wprowadzając ułatwienia w uzyskiwaniu koncesji i pozwoleń, skracając czas trwania postępowań oraz eliminując zbędne formalności. Możliwe jest wzięcie przykładu z rozwiązań wdrożonych w innych krajach Unii Europejskiej, czy USA, by w jak największym stopniu ułatwić potencjalnym inwestorom start w tym segmencie rynku,
– określenie priorytetów i strategii – Rząd RP powinien jasno określić, jakie rodzaje produkcji zbrojeniowej są priorytetowe dla bezpieczeństwa państwa oraz opracować długofalową strategię rozwoju tego sektora, uwzględniającą rolę poszczególnych regionów,
– stworzenie systemu zachęt inwestycyjnych – należy wprowadzić pakiet proinwestycyjnych rozwiązań, takich jak ulgi podatkowe, dotacje, preferencyjne kredyty, gwarancje państwowe dla firm inwestujących w produkcję zbrojeniową
w regionie,
– wsparcie dla badań i rozwoju – należy zwiększyć nakłady na badania naukowe i prace rozwojowe w dziedzinie technologii obronnych, wspierając współpracę między przedsiębiorstwami, uczelniami i instytutami badawczymi,
– promocja potencjału regionu – należy aktywnie promować możliwości inwestycyjne w regionie wśród krajowych i zagranicznych przedsiębiorstw z sektora obronnego. Należy pamiętać, że rozwinięcie przemysłu zbrojeniowego w naszym kraju pociągnie za sobą łańcuch korzyści dla innych gałęzi gospodarki, generując dodatkowy popyt i miejsca pracy.
Wykorzystanie istniejącego potencjału w sektorze zbrojeniowym stanowi strategiczną szansę na wzmocnienie bezpieczeństwa Polski oraz impuls dla rozwoju gospodarczego regionów. Szybka i zdecydowana reakcja rządu na przedstawione postulaty jest kluczowa dla osiągnięcia tych celów. Należy określić priorytetowe znaczenie produkcji zbrojeniowej i wyznaczyć w stosownych aktach prawnych (ustawa) szczegółowe, merytoryczne i proinwestycyjne zachęty dla potencjalnych inwestorów. Z tej szansy skorzysta również wiele innych gałęzi przemysłu, co niewątpliwie będzie miało swój pozytywny i szeroki wpływ na rozwój gospodarki. Oczekujemy szybkiej i odpowiedniej reakcji Rządu RP. Przed nami szansa, której nie wolno nam zaprzepaścić.

Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” wyraża stanowczy sprzeciw wobec przyjętej przez Parlament RP ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw. Jest to kolejna zmiana dotycząca składki zdrowotnej, która zwiększa dysproporcję w obciążeniu zobowiązaniami o charakterze publicznoprawnym pracowników zatrudnionych na etacie w porównaniu z osobami prowadzącymi jednoosobową działalność gospodarczą. Takie działania promują samozatrudnienie kosztem zatrudnienia pracowniczego. Od 2022 roku pracownik nie może odliczyć składki na ubezpieczenie zdrowotne od wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych, wskutek czego łączne obciążenie podatkowo-składkowe wzrosło o 1,75% i które opłaca oraz finansuje w całości z własnych środków składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wymiarze 9%, obliczaną od całości jego przychodów ze stosunku pracy. Tymczasem składka na ubezpieczenie zdrowotne, opłacana przez przedsiębiorców opodatkowanych podatkiem liniowym, wynosić ma 4,9% dochodu, nie mniej niż 9% minimalnego wynagrodzenia.
Obniżka składki zdrowotnej wiąże się z uszczupleniem dochodów NFZ, a w konsekwencji obniżeniem poziomu finansowania ochrony zdrowia. Wprowadzenie w życie zapisów ustawy przełoży się bezpośrednio na pogorszenie programu dostępności i jakości świadczeń zdrowotnych.
Projekt ustawy nie podlegał konsultacjom publicznym i opiniowaniu. Jest to niedopuszczalne, szczególnie przy tak ważnych społecznie projektach. Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” wnioskuje do Prezydenta RP o niepodpisywanie ustawy.