Uchwała KK nr 8/21 ws. rozpatrzenia wniosku ws. odwołania ZKK w PGNiG od Uchwały KK nr 10/20

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie par. 5 ust. 1 Uchwały KK nr 22/2013 ws. stwierdzenia nieważności uchwał i decyzji podjętych z naruszeniem Statutu NSZZ „Solidarność” oraz innych aktów prawa wewnątrzzwiązkowego (z późn. zmianami), po rozpatrzeniu wniosku ws. odwołania ZKK w PGNiG od Uchwały KK nr 10/20 postanawia podtrzymać swoją uchwałę podjętą 19 sierpnia 2020 r.

Decyzja Prezydium KK nr 8/21 ws. poselskiego projektu ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych (…)

s. poselskiego projektu ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

 

Przedmiotem projektu jest wprowadzenie rozwiązania polegającego na tym, aby w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ze względu na COVID- 19 świadczenia przysługujące pracownikowi w czasie czasowej niezdolności do pracy finansowane były przez Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” ocenia projekt jednoznacznie krytycznie.

Po pierwsze okres epidemii łączy się z licznymi dodatkowymi obciążeniami dla Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Postrzegamy jako nieodpowiedzialne przenoszenie kolejnych obciążeń na Fundusz Chorobowy FUS. Kierunek działania powinien być wręcz przeciwny, a zmierzający do tego, aby wszystkie osoby funkcjonujące na rynku pracy, a więc zarówno pracownicy jak i osoby samozatrudnione, podlegały obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu tak, aby w równomierny sposób przyczyniały się do zapewnienia wpływów do Funduszu Chorobowego. W ocenie NSZZ „Solidarność” reformy wymaga przede wszystkim konstrukcja dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego.

Po drugie należy zwrócić uwagę, że okres epidemii ze względu na COVID – 19 w różnorodny sposób dotknął pracodawców, w dużej mierze skutek epidemii zależny jest od sektora gospodarki. Występują przypadki, gdy okres epidemii wręcz zwiększył skalę zamówień u danego pracodawcy. Stąd też proponowane rozwiązanie traktujące tak samo pracodawcę w branżach jednoznacznie dotkniętych skutkami epidemii (przykładowo branża turystyczna) i pozostałych pracodawców uważamy za podejście nieefektywne.

Należy podkreślić, że jedną z cech stosunku pracy jest zasada, że ryzyko socjalne obciąża pracodawcę. Oznacza to między innymi, konieczność ponoszenia kosztów ryzyka czasowej niezdolności do pracy pracowników. Jest to jedno z fundamentalnych założeń prawa pracy i nie powinno być modyfikowane bez głębszego uzasadnienia.

Zwracamy także uwagę, że projekt nie zawiera żadnych wyliczeń związanych z potencjalnymi dodatkowymi kosztami po stronie FUS. Rozumiejąc specyfikę projektów poselskich zwracamy uwagę na konieczność budowania bardziej spójnych uzasadnień do projektów.