ws. zatwierdzenia wspólnej propozycjitrzech central reprezentatywnych związków zawodowych ws. wzrostu wynagrodzeń w gospodarce narodowej, w tym w państwowej sferze budżetowej, minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz waloryzacji emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zatwierdza treść wystąpienia  trzech central reprezentatywnych związków zawodowych  w sprawie wzrostu w 2016 rokuwynagrodzeń w gospodarce narodowej, w tym w państwowej sferze budżetowej, minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz waloryzacji emerytur i rent z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, będącego wypełnieniem mandatu przedstawicieli NSZZ „Solidarność”, w uzgodnieniach między centralami reprezentatywnych związków zawodowych.

            Prezydium KK NSZZ „Solidarność” postanawia, że w odpowiedzi na konkurs VP/2015/03 ogłoszony przez KE, Związek złoży wniosek o dofinansowanie dla projektu pod roboczym tytułem „Europejskie Rady Zakładowe jako platforma wsparcia dla ponadnarodowych układów ramowych”. Celem projektu będzie podniesienie wiedzy/świadomości przedstawicieli partnerów społecznych w zakładach pracy w zakresie regulacji europejskich dotyczących ponadnarodowego zaangażowania pracowników oraz  podniesienie ich zdolności do właściwej realizacji wynikających z tego praw i obowiązków.            

W ramach projektu zaplanowano przeszkolenie członków Związku będących członkami ERZ z bieżącego funkcjonowania rad i ich wpływu na negocjowanie TCAoraz przeprowadzenie analizy wpływu wybranych TCA na stosunki pracy w filiach krajowych (m.in. badania case study z państw biorących udział w projekcie).

            Projekt ten zostanie przygotowany w partnerstwie z S.Partnerem, który wspólnie z Komisją Krajową w latach 2008 – 2009 w ramach współpracy przygotował ośmiodniowe szkolenie dla członków rad zakładowych, które stanie się kanwą dla nowego szkolenia dla ERZ.

            Potencjalni i wymagani  partnerzy projektu to organizacje związkowe z krajów członkowskich UE, w tym także z tzw. nowych krajów członkowskich. O wsparcie zostanie także poproszona EKZZ. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyznacza Annę Wolańską jako eksperta NSZZ „Solidarność” w pracach grupy roboczej ds. równości szans kobiet i mężczyzn dla funduszy unijnych 2014-2020.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” powołuje z dniem 26 maja 2015 r. na stanowisko pełnomocnika do spraw kobiet Panią Annę Wolańską.

            Jednocześnie Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” anuluje swoją
decyzję nr 58/01 z 9 kwietnia 2001.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

 (do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do przyjętego przez Radę Ministrów XIV sprawozdania z działań podjętych przez Polskę, celem wprowadzenia w życie ratyfikowanych postanowień Europejskiej Karty Społecznej (artykuły 7,8,16,17,19) w latach 2010-2013.

Artykuł 8 – Prawo pracownic do ochrony

Art. 8 ustęp 2

Pytania dodatkowe

Biorąc pod uwagę pytania dodatkowe, zwracamy uwagę na następujące kwestie:

Zgodnie z brzmieniem art. 47 § 2 k.p. w razie rozwiązania z naruszeniem prawa umowy
o pracę z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego,  pracownikiem będącym ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego,  przysługuje wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy, pod warunkiem podjęcia pracy przez przywróconego do pracy pracownika. Analogiczne wynagrodzenie przysługuje w wypadku przywrócenia do pracy pracownicy w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego  lub pracownikowi będącemu ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego, z którymi bezprawnie rozwiązano umowę o pracę bez okresu wypowiedzenia – art. 57 § 2 k.p. Warunkiem uzyskania prawa do wynagrodzenia jest podjęcie pracy w terminie 7 dni od prawomocnego przywrócenia do pracy chyba, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pracownika.

Nabycie prawa do wynagrodzenia na podstawie art. 47 albo art. 57 k.p. nie jest uwarunkowane wystąpieniem jakiejkolwiek realnej szkody po stronie pracownika.

W Uchwale Sądu Najwyższego, która zapadła w składzie 7 sędziów z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. (I PZP 2/09) Sąd Najwyższy wskazał, iż pracownik, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach, po ustaleniu przez sąd pracy, że wypowiedzenie przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, nie ma prawa do odszkodowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego ponad przysługujące mu na podstawie art. 47 k.p. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.  W konsekwencji, wobec wyczerpujących i zupełnych regulacji prawa pracy w omawianym zakresie nie ma podstaw prawnych ani uzasadnienia do sięgania do przepisów Kodeksu cywilnego przy osądzaniu dalszych lub innych roszczeń odszkodowawczych. W dalszej części uzasadnienia przywołanego wyroku Sąd Najwyższy zaliczył do żądań nadmiernie wygórowanych żądanie przyznania od pracodawcy zadośćuczynienia za krzywdę. „Czasami niektóre roszczenia odszkodowawcze pracowników bywają formułowane w rozmaitych wręcz „interdyscyplinarnych” zakresach, niekiedy wykraczających poza materię prawa pracy, co dotyczy na przykład zgłaszania bezterminowych roszczeń odszkodowawczych z tytułu nienabycia prawa do emerytury w kwotach odpowiadających wysokości tego świadczenia z ubezpieczenia społecznego, którego pracownik nie uzyskał z powodu niezaliczenia do okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu całego okresu pozostawania bez pracy wskutek wadliwego lub niezgodnego
z prawem zwolnienia z pracy. Tymczasem skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę nie powinny polegać na „kreowaniu” rozmaitych roszczeń przez pracownika, tylko dlatego, że czuje się pokrzywdzony utratą zatrudnienia wskutek skorzystania przez pracodawcę ze „zwykłego” wypowiedzenia umowy o pracę.”

W świetle przytoczonych rozważań Sądu Najwyższego uzasadniony jest wniosek, iż  przyjęcie możliwości dochodzenia zadośćuczynienia na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, w przypadku przywrócenia do pracy pracownika, z którym rozwiązano umowę
o pracę z naruszeniem przepisów,  jest wyłączone.

Artykuł 16 – Prawo rodziny do ochrony społecznej, prawnej i ekonomicznej

Politykę wsparcia pieniężnego w ostatnich latach cechuje wysoka niestabilność. 
W odpowiedzi na Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. Akt K38/13)przygotowywane są aktualnie kolejne zmiany prawne budzące sprzeciw środowiska opiekunów.  Przyznanie tych świadczeń uzależnione jest od niepodejmowania aktywności zawodowej. Zapomina się, że łączenie wsparcia z tytułu opieki z zakazem aktywności pogłębia wykluczenie społeczne rodzin i nie przyczynia się do polepszenia warunków ich życia.

W Polsce brak jest wsparcia instytucjonalnego – pracownik opiekun zazwyczaj nie spełnia kryterium, aby otrzymać wykwalifikowaną pomoc i móc w tym czasie pracować lub po prostu odpocząć. Musi sam zatrudnić pomoc, na co większości opiekunów nie stać. Kwestia ta łączy się również z postulatem dot. tzw. urlopu wytchnieniowego dla opiekuna. Każdy opiekun powinien mieć prawo do urlopu wytchnieniowego, a na ten czas powinna być zapewniona opieka całodobowa w domu pomocy lub poprzez wykwalifikowanego opiekuna w miejscu zamieszkania osoby wymagającej opieki. 

Obok tego należy stwierdzić, że w systemie brakuje doradztwa, informacji i szkoleń, a tym bardziej działań o charakterze terapeutycznym i integracyjnym dla opiekunów. Niestety projekty ustaw poruszające kwestie opiekunów osób z niepełnosprawnością nie przewidują
w tym zakresie żadnych zmian.

Świadczenia rodzinne, a w szczególności zasiłki rodzinne wraz z dodatkami, które stanowią element polityki społecznej i rodzinnej państwa, powinny stanowić realne wsparcie dla budżetów rodzin. Ze sprawozdania dowiadujemy się, że MPiPS, które jest odpowiedzialne za wdrażanie przepisów oraz realizowanie polityki państwa w tym zakresie, nie prowadziło dotychczas kompleksowej analizy wpływu świadczeń społecznych (w tym świadczeń
i dodatków rodzinnych, czy też świadczeń z pomocy społecznej) na sytuację finansową rodzin. Wydaje się to nie tylko zaskakujące, ale również, a może przede wszystkim nieodpowiedzialne, gdyż są to środki w całości pochodzące z budżetu państwa. Jednak ze względu na wysokość tych świadczeń oraz kryteria dochodowe, którymi są obwarowane, nie można uznać ich za mające istotny wpływ na sytuację budżetów rodzin. Pozostawianie kryteriów dochodowych oraz samych świadczeń na skrajnie niskim poziomie powoduje, że polityka państwa w tym zakresie jest całkowicie nieskuteczna. Stało się tak na skutek działań rządu: – zamrożono na blisko 8 lat kryteria dochodowe uprawniające do świadczeń rodzinnych, – w momencie odmrożenia tych progów, nie zwiększono kwot zasiłków oraz dodatków. Skutek jest taki, że obywatele RP mają systematycznie ograniczony dostęp do pomocy państwa w zakresie świadczeń rodzinnych, a należy pamiętać, że pomoc ta trafia jedynie do rodzin najuboższych, co nie tylko nie ogranicza sfery ubóstwa i wykluczenia społecznego, ale je utrwala i pogłębia.

Tab. Świadczenia rodzinne i kryteria dochodowe*

*Opracowanie własne

Pomoc społeczna –głównym jej celem jest zabezpieczenie przed ryzykiem życia poniżej minimum egzystencji. Poziom minimum egzystencji stanowi skrajne ubóstwo i właściwie pozwala jedynie na przetrwanie na poziomie biologicznym. Jednocześnie, aby uzyskać wsparcie z pomocy społecznej, paradoksalnie nie wystarczy być biednym, gdyż należy spełnić dodatkowe kryteria, takie jak m.in. bezrobocie, bezdomność, niepełnosprawność, czy też ochrona macierzyństwa lub wielodzietność. Pomoc społeczna w Polsce właściwie całkowicie wyklucza tzw. pracujących biednych, którzy na pomoc państwa liczyć nie mogą.  Analizując zarówno poziom minimum egzystencji, jak i progów interwencji socjalnej
w okresie sprawozdawczym za lata 2010-2013, można zauważyć, że pomoc społeczna nie chroni w wystarczającym stopniu polskich obywateli przed skrajnym ubóstwem.

Tab. Zestawienie minimum egzystencji i kryteriów z pomocy społecznej według typów gospodarstw domowych w latach 2011-2013

*Opracowanie własne

Przeciwdziałanie przemocy w rodziniejest realizowane w ramach ustawy od 2005 roku. Ponadto rząd przyjął Krajowy Program na lata 2006-2016, zgodnie z którym, zjawisko przemocy ma być systematycznie diagnozowane i monitorowane. W tym celu, co roku, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej opracowuje sprawozdanie, które powinno być wyczerpującym źródłem wiedzy na temat tego zjawiska. Niestety, co roku, sprawozdanie dotyczy innej kategorii ofiar przemocy. I tak, w roku 2010 skupiono się na przemocy wobec kobiet i mężczyzn, w 2011 już na samych sprawcach przemocy, w 2012 omawiano procedurę „Niebieskiej Karty”, a w 2013 podjęto się ewaluacji lokalnego systemu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Traktowanie tego problemu w sposób fragmentaryczny powoduje, że dokumentów nie można ze sobą porównać, a więc nie da się monitorować skali zjawiska, co również uniemożliwia ocenę skuteczności wdrażanych procedur.

Sytuacja mieszkaniowaw naszym kraju miała się zmienić dzięki programom wspierania budownictwa społecznego, które były realizowane głównie przez TBS-y. Niestety taka forma nabywania mieszkań nie powiodła się, gdyż program był skierowany do osób o dochodach uniemożliwiających zakup mieszkania na wolnym rynku. Państwo nie buduje tanich mieszkań pod wynajem, a ostatnie pomysły, aby je odkupić od deweloperów i wynająć taniej niż na rynku, też są oderwane od rzeczywistości. Kolejne programy „Rodzina na swoim”, czy też „Mieszkanie dla młodych” nie ułatwiają nabycia mieszkania, natomiast niewątpliwie stanowią pomoc dla deweloperów, którzy mieli problemy ze zbyciem lokali. Brak mieszkań komunalnych, których liczba systematycznie spada, zbyt drogie kredyty, wygórowane ceny mieszkań oraz umowy śmieciowe, właściwie uniemożliwiają zakup mieszkania, co
w przyszłości może skutkować wzrostem zjawiska bezdomności.

Artykuł 19 – Prawo pracowników migrujących i ich rodzin do ochrony i pomocy

Negatywnie należy ocenić brak danych dotyczących zasad stosowania przez samorządy przy przyznawaniu lokali komunalnych, danych odnośnie liczby pracowników migrujących, którzy skorzystali z takiego zakwaterowania oraz ewentualnych przypadków dyskryminacji. Brak także danych dotyczących wykonywania badań, czy lokal mieszkalny, w którym cudzoziemiec przebywa lub zamierza przebywać, ma wystarczającą powierzchnię.Brakuje wreszcie danych na temat liczby cudzoziemców, którym została przyznana pomoc obrońcy (pełnomocnika) czy tłumacza. W sprawozdaniu nie podano przyczyn zaniechania  tego typu działań.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia zaproponowane kierunki zmian w poselskim projekcie Klubu Parlamentarnego SLD ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednocześnie zwracamy uwagę na następujący aspekt.

Projekt zakłada zróżnicowanie minimalnej długości okresów składkowych uprawniających do świadczenia emerytalnego dla kobiet i mężczyzn.  Wyrażamy obawę, że takie zróżnicowanie, bez należytego uzasadnienia, może być podstawą do skutecznego zaskarżenia proponowanych rozwiązań, jako niezgodnych z Konstytucją RP.  Projektodawcy powinni w sposób niepodważalny wykazać konieczność takiego zróżnicowania uprawnień
z uwagi na różny stan faktyczny oraz prawny osób, którye takie zróżnicowanie ma objąć. Powołanie się w uzasadnieniu do projektu ustawy na przykłady takiego zróżnicowania, występujące w obrębie systemu emerytalnego, wydaje się mało trafne tym bardziej, że w przypadku wskazanych uprawnień do emerytury częściowej, Trybunał Konstytucyjny już uznał takie zróżnicowanie za niezgodne z Konstytucją RP.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” widząc potrzebę przyjęcia w systemie zabezpieczenia emerytalnego możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę, niż przewiduje to aktualnie ustawa o emeryturach i rentach z FUS, wnosi do projektodawcy
o zaproponowanie systemowych rozwiązań, które uwzględnią faktyczne zróżnicowanie sytuacji ubezpieczonych przed 1999 rokiem i po wejściu w życie reformy emerytalnej. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do opiniowanego projektu rozporządzenia.

Przedstawiony projekt zawiera wyższe niż dotychczas wymogi uzyskania stypendium za wybitne osiągnięcia, co dotyczy zarówno osiągnięć naukowych, artystycznych jak i sportowych. Stypendia powinny w założeniu trafiać do najlepszych studentów w skali kraju, jednakże ustanowienie zbyt rygorystycznych wymagań, może doprowadzić do znacznego ograniczenia liczby osób, które będą się mogły o nie ubiegać.

Wymóg wysokiej rangi innowacyjności lub nowatorstwa nie przystaje do wszystkich rodzajów aktywności zdefiniowanych jako wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne. Jest to ponadto kryterium mało precyzyjne.

Ocenianie wyników metodą punktową, bez wskazania sposobu i metody przyznawania punktów za poszczególne osiągnięcia jest pozbawione niezbędnego elementu obiektywności i weryfikowalności.  

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do opiniowanego projektu rozporządzenia.Przedstawiony projekt zawiera wyższe niż dotychczas wymogi uzyskania stypendium za wybitne osiągnięcia, co dotyczy zarówno osiągnięć naukowych, artystycznych jaki sportowych. Stypendia powinny w założeniu trafiać do najlepszych doktorantów w skalikraju, jednakże ustanowienie zbyt rygorystycznych wymagań, może doprowadzić do znacznego ograniczenia liczby osób, które będą się mogły o nie ubiegać.Wymóg wysokiej rangi, innowacyjności lub nowatorstwa nie przystaje do wszystkich rodzajów aktywności zdefiniowanych jako wybitne osiągnięcia naukowe lub artystyczne.  Jest to ponadto kryterium mało precyzyjne.Ocenianie wyników metodą punktową, bez wskazania sposobu i metody przyznawania punktów za poszczególne osiągnięcia jest pozbawione niezbędnego elementu obiektywności  i weryfikowalności.  

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Pana Marcina Wałdocha, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na okładce książki „O chojnickim karnawale „Solidarności””, która zostanie wydana przez Stowarzyszenie Arcana Historii w Chojnicach.

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia, że Związek weźmie udział, jako partner, w szkoleniu poświęconym wpływowi REFIT (Regulatory Fitness and Performance Program:  program sprawności i wydajności regulacyjnej), CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement: porozumienie o wolnym handlu pomiędzy Kanadą a Unią Europejską), TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership: Transatlantyckie Partnerstwo w dziedzinie Handlu i Inwestycji) oraz TISA (Trade in Services Agreement: porozumienie handlowe pomiędzy Unią Europejską i USA) na przedsiębiorstwa
i partycypację pracowników na terenie krajów UE, którego głównym organizatorem jest ETUI, a partnerem –gospodarzem francuski związek CGT.

Szkolenie odbędzie się w Marsylii (Francja), w terminie od 22 do 24 września 2015 r.

NSZZ „Solidarność” jako partner zobowiązuje się do:

– zapewnienia 1 trenera na czas szkolenia (koszt pracy trenera refundowany przez ETUI);

– zapewnienia 4 uczestników (należy wnieść bezzwrotną opłatę za każdego uczestnika z tytułu udziału w szkoleniu; koszty dojazdu podlegają całkowitej refundacji przez ETUI).

Osobą odpowiedzialną za współpracę w ramach tego szkolenie będzie Agnieszka Rybczyńska.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Zarządu Regionu Piotrkowskiego NSZZ „Solidarność”, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na potrzeby monografii PGE Elektrowni Bełchatów w tytule części poświęconej Międzyzakładowej Organizacji Związkowej NSZZ „Solidarność” działającej przy tym zakładzie pracy.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

ws. opinii o Komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Banku Centralnego i Eurogrupy Europejski Semestr 2015: ocena wyzwań związanych ze wzrostem gospodarczym, zapobiegania zakłóceniom równowagi makroekonomicznej i ich korygowania oraz wyników szczegółowych ocen sytuacji przeprowadzonych zgodnie
z rozporządzeniem (UE) nr 1176/2011 COM(2015) 08

Przedstawione opracowanie w głównej mierze odnosi się do państw, wobec których zastosowano procedurę dotyczącą zakłóceń równowagi makroekonomicznej i pomimo, że Polska nie zalicza się do nich, należy wskazać stwierdzenia, z którymi Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie może się zgodzić i przedstawia następujące uwagi:

 Już w pierwszym akapicie rozdziału „Kontekst” (Rozdział 1) autorzy wspominają o tym, że skutki  społeczne spowolnienia gospodarczego lub brak wzrostu, są odczuwalne w „niektórych” państwach członkowskich (dalej również PCz). Patrząc na dane statystyczne trudno się z takim twierdzeniem w pełni zgodzić. Kryzys dotknął większości państw należących do UE. Zagrożenie ubóstwem i wykluczeniem społecznym w całej UE wzrosło w latach 2010 – 2013 z 23,7% do 24,5%. Ten sam wskaźnik zmienił się niekorzystnie w 18
z 28 państw członkowskich. Należy zaznaczyć, że to tylko jeden z wielu mierników kondycji społecznej, który uległ pogorszeniu. Polityka oszczędności stosowana od roku 2010 stała się przyczyną masowych protestów w wielu krajach UE, dlatego w naszym przekonaniu należy zdecydowanie bardziej podkreślić dramatyczne skutki społeczne poszczególnych działań podejmowanych przez rządy pod nadzorem Komisji Europejskiej.

W podrozdziale 3.3 „Dążenie do odpowiedzialności budżetowej sprzyjającej wzrostowi gospodarczemu” autorzy odnoszą się do kwestii reformowania systemów emerytalnych. We fragmencie, który jest przedmiotem niniejszej analizy wskazuje się wyzwania jakie stoją przed rządami, a więc starzenie się społeczeństw i rosnące wydatki związane z rosnącą grupą osób starszych. Brakuje tutaj propozycji Komisji Europejskiej, do których można byłoby się bezpośrednio odnieść, mimo to stwierdzenie „Należy też ograniczyć wzrost wydatków związanych ze starzeniem się społeczeństwa, aby w ten sposób przyczynić się do długookresowej stabilności finansów publicznych (…)” budzi nasze obawy.  Pojawia się pytanie o priorytety polityki europejskiej. Czy celem nadrzędnym jest stabilność finansów publicznych, czy jakość życia obywateli, w tym tak ważnej i licznej grupy osób starszych? Cięcie wydatków na politykę senioralną pogorszy jakość życia osób starszych, dlatego podkreślamy, że z takim stwierdzeniem nie możemy się zgodzić. Ponadto, stoi to w sprzeczności z pozostałymi fragmentami dokumentu, w których wiele uwagi poświęca się społecznemu wymiarowi reform. Oczekujemy, że KE szczegółowo przedstawi swoje propozycje w tym zakresie. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia przygotowany przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju projekt ustawy o rewitalizacji. Podobnie, jak w przypadku Projektu Wytycznych w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014-2020, za podstawową zaletę projektu należy uznać całościowe i kompleksowe ujęcie problematyki rewitalizacji oraz uznanie kwestii społecznych za jeden z priorytetów tego procesu. Pomimo ogólnej pozytywnej oceny, Prezydium KK wnosi następującą uwagę do projektu ustawy.

 Wątpliwości budzi sposób wyłaniania członków Komitetu Rewitalizacji, oraz funkcja tego gremium. Zgodnie z tekstem założeń do projektu ustawy w skład Komitetu mieli wchodzić przedstawiciele wybrani przez grupy interesariuszy, mieszkańców obszarów zdegradowanych niebędących właścicielami/użytkownikami nieruchomości, innych zainteresowanych mieszkańców gminy, radę gminy a także wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Niestety, projekt ustawy tego nie precyzuje, pozostawiając tę kwestię do uregulowania w gminnym programie rewitalizacji lub uchwale rady gminy. Należy również wskazać, zgodnie z treścią uzasadnienia, że ostateczny skład Komitetu ustala wójt w drodze zarządzenia. Doprecyzowania, na poziomie ustawy wymaga wskazanie, jakie osoby powinny wchodzić w skład Komitetu. Ponadto Komitet nie został wyposażony w jakiekolwiek funkcje stanowiące. Zgodnie z tekstem projektu, Komitet jest jedynie gremium opiniodawczo-doradczym, którego stanowiska nie są wiążące. Pomimo nałożenia na organ wykonawczy gminy obowiązku zasięgnięcia opinii Komitetu, np. w sprawie gminnego programu rewitalizacji, wyrażamy obawy, że podmiot ten stanie się ciałem fasadowym, które nie spełni ambitnych celów projektodawcy w zakresie włączenia społeczności gminnej do prac dotyczących rewitalizacji.