Tag: Decyzja

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień
§ 17 ust. 2 Uchwały KK nr 17/08 z późniejszymi zmianami, zatwierdza Regulamin Krajowej  Sekcji Pracowników Przemysłu Tytoniowego NSZZ „Solidarność” przyjęty podczas Walnego Zebrania Delegatów Krajowej Sekcji Pracowników Przemysłu Tytoniowego, które odbyło
się w Zakopanem 28 października 2013 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień
§ 17 ust. 2 Uchwały KK nr 17/08 z późniejszymi zmianami, zatwierdza Regulamin Krajowej  Sekcji Hutnictwa NSZZ „Solidarność” przyjęty podczas Walnego Zebrania Delegatów Krajowej Sekcji Hutnictwa, które odbyło się  w Bochni 23 maja 2013 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzeniaMS ws. stosowania do funkcjonariuszy Służby Więziennej przepisów Kodeksu Pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” podtrzymuje swoją jednoznacznie negatywną ocenę ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku
z określeniem zasad wypłaty emerytur ze środków zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych wyrażoną w Decyzji Prezydium KK nr 188/2013. Zawarte w tej opinii krytyczne uwagi należy odnieść również do przesłanych do zaopiniowania projektów aktów wykonawczych:

1.   Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie trybu i terminu powiadamiania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przez otwarty fundusz emerytalny o zawarciu umowy z członkiem oraz dokonywania wypłaty transferowej;

2.    Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia maksymalnej części aktywów otwartego funduszu emerytalnego, jaka może zostać ulokowana w poszczególnych kategoriach lokat;

3.   Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dodatkowych ograniczeń w zakresie prowadzenia działalności lokacyjnej przez fundusze emerytalne;

4.   Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia wzoru oświadczenia o posiadaniu współmałżonka, stosunkach majątkowych ubezpieczonego ze współmałżonkiem, oraz wskazaniu osób uprawnionych do otrzymania środków po jego śmierci;

5.   Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej Funduszu Ubezpieczeń Społecznych;

6.    Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia wzoru oświadczenia członka otwartego funduszu emerytalnego o przekazywaniu składki do otwartego funduszu emerytalnego oraz o zapoznaniu się z informacją dotyczącą powszechnego systemu emerytalnego oraz aktualną informacją dotyczącą otwartych funduszy emerytalnych; 

7.    Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Funduszu Gwarancyjnego;

8.    Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie lokowania środków Funduszu Rezerwy Demograficznej; 

9.   Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie szczegółowego sposobu i trybu przekazania aktywów przez otwarte fundusze emerytalne do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

10.    Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie obowiązków informacyjnych funduszy emerytalnych.

Ponieważ zarówno ustawa z 6 grudnia 2013 r. jak i akty wykonawcze do niej realizują
tę samą, w ocenie Związku szkodliwą oraz wątpliwą, co do zgodności z Konstytucją koncepcję likwidacji kapitałowego segmentu ubezpieczenia emerytalnego, zasadnicze zastrzeżenia zgłoszone pod adresem ustawy zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do projektów aktów wykonawczych. Niezależnie od tego, przesłane do zaopiniowania projekty aktów wykonawczych do ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r., zawierają szereg błędów wynikających z pośpiechu towarzyszącemu pracom nad zmianami zasad funkcjonowania otwartych funduszy emerytalnych:

·                 Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia wzoru oświadczenia o posiadaniu współmałżonka, stosunkach majątkowych ubezpieczonego ze współmałżonkiem, oraz wskazaniu osób uprawnionych do otrzymania środków po jego śmierci

Projekt rozporządzenia wynika z zapisu art. 39 ust. 1b ustawy z dnia 13 października 1998 r.
o systemie ubezpieczeń społecznych, w którym nakazuje się stosowanie odpowiednio art. 82 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych. Tekst oświadczenia nie uwzględniając wspomnianych powyżej odwołań jest mało czytelny.  Wzór oświadczenia, zdaniem NSZZ „Solidarność”, powinien zawierać takie informacje jak:

– dane identyfikacyjne współmałżonka: imię, nazwisko, adres i nr PESEL;

– rozszerzenie zakresu danych osób wskazanych o udział procentowy oraz adres;

– możliwość zmiany przez członka otwartego funduszy emerytalnego poprzedniej dyspozycji poprzez wskazanie innych osób uprawnionych do otrzymania środków po jego śmierci zamiast lub oprócz osób wcześniej przez niego wskazanych oraz oznaczając w inny sposób udział wskazanych osób w tych środkach.

·                 Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie określenia wzoru oświadczenia członka otwartego funduszu emerytalnego o przekazywaniu składki do otwartego funduszu emerytalnego oraz o zapoznaniu się z informacją dotyczącą powszechnego systemu emerytalnego oraz aktualną informacją dotyczącą otwartych funduszy emerytalnych. 

Upoważnienie do wydania tego rozporządzenia Rady Ministrów jest określona w art. 11 ust. 10 ustawy z dnia 6 grudnia 2013 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad wypłaty emerytur zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych, a nie jak błędnie podano
w przysłanym do zaopiniowania projekcie w art. 12 ust. 4.

·                 Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Funduszu Gwarancyjnego

Projekt rozporządzenia uchyla przepis dotyczący środków odzyskanych w §2 pkt 6 aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Jest to skutek wcześniejszego uchylenia w ustawie
z dnia 6 grudnia 2013r. o zmianie niektórych ustaw w związku z określeniem zasad wypłaty emerytur zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych art. 175-180 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych dotyczących niedoboru.

Należy, więc konsekwentnie w projekcie rozporządzenia uchylić bądź zmienić dalsze przepisy dotyczące niedoboru oraz środków odzyskanych, które w związku z uchyleniem przepisów ustawowych tracą moc obowiązującą. Takimi przepisami są na przykład §3 pkt 7, §6 ust. 3
oraz §14 projektu.

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 Uchwały KK nr 14/2012 ws. interpretacji § 41
ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” układu zbiorowego pracy –Polska Żegluga Bałtycka SA/ NMS NSZZ „Solidarność” & SFTUF ITF UNIFORM „TCC” COLLECTIVE AGREEMENT.

Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność”, oraz Adama Mazurkiewicza – członka Prezydium Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność” do podpisania w/w układu.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 Uchwały KK nr 14/2012 ws. interpretacji § 41
ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” dwóch Addendum do istniejącego układu zbiorowego pracy – Cyfadaco Shipmamagement Ltd / NMS NSZZ „Solidarność” & SFTUF TCC Agreement for ferry vessels.

Pierwsze Addendum dotyczy zmiany czarterującego na Unity Line Ltd. oraz zmiany Crew Managera na Cyfadaco Malta Ltd.

Drugie Addendum dotyczy zmiany wzoru formularza umowy o pracę zgodnie
z wymaganiami Konwencji o Pracy na Morzu (MLC 2006).

Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność”, oraz Adama Mazurkiewicza – członka Prezydium Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność” do podpisania wyżej wymienionych Addendum.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 Uchwały KK nr 14/2012 ws. interpretacji § 41
ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” układu zbiorowego pracy –Polska Żegluga Bałtycka SA/ NMS NSZZ „Solidarność” & SFTUF ITF UNIFORM „TCC” COLLECTIVE AGREEMENT. 

Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność”, oraz Adama Mazurkiewicza – członka Prezydium Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność” do podpisania w/w układu.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 Uchwały KK nr 14/2012 ws. interpretacji § 41
ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” dwóch Addendum do istniejącego układu zbiorowego pracy – Cyfadaco Shipmamagement Ltd / NMS NSZZ „Solidarność” & SFTUF TCC Agreement for ferry vessels.

Pierwsze Addendum dotyczy zmiany czarterującego na Unity Line Ltd. oraz zmiany Crew Managera na Cyfadaco Malta Ltd. 

Drugie Addendum dotyczy zmiany wzoru formularza umowy o pracę zgodnie
z wymaganiami Konwencji o Pracy na Morzu (MLC 2006). 

Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność”, oraz Adama Mazurkiewicza – członka Prezydium Rady Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność” do podpisania wyżej wymienionych Addendum.

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, wyraża zgodę na podpisanie przez Fundację Promocji Solidarności umowy dotyczącej udzielenia prawa do używania nazwy i znaku NSZZ „Solidarność” przy produkcji wyrobów pamiątkarskich przez firmę PHU BADY z siedzibą w Kobyłce.

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, w związku
z zaakceptowaniem i przyjęciem do realizacji wniosku o dofinansowanie Projektu pt. „Konstruktywny dialog IV – wzmocnienie potencjału eksperckiego NSZZ „Solidarność” przez Instytucję Wdrażającą, upoważnia:

– Bogdana Bisia – Zastępcę Przewodniczącego KK NSZZ „Solidarność”,

– Henryka Nakoniecznego – Członka Prezydium KK NSZZ „Solidarność”

do reprezentowania Komisji Krajowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ramach realizacji w/w Projektu w tym do podpisania Umowy o dofinansowanie wskazanego Projektu.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, ocenia Sprawozdanie MPiPS dotyczące praktycznego wdrażania dyrektyw z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy –
w odniesieniu do dyrektywy 89/391/EWG, jej dyrektyw szczegółowych oraz dyrektyw 2009/148/WE, 91/383/EWG, 92/29/EWG i 94/33/WE jako mało obiektywne, gdyż nie zawiera ono informacji o brakach w regulacjach systemu bezpieczeństwa i higieny pracy występujących w przepisach krajowych regulujących zagadnienia ujęte
w przedmiotowych dyrektywach.

Prezydium KK wnosi o zmianę odpowiedzi na pytanie zawarte w części
I Sprawozdania, punkt 3.3 – „Jaki jest łączny i interaktywny wpływ dyrektyw (synergia, pokrywanie się, sprzeczności)”. Proponowane przez MPiPS sformułowanie:
„Nie dostrzega się sprzeczności ani luk w dyrektywie ramowej i dyrektywach szczegółowych, a także w przepisach krajowych regulujących te zagadnienia” nie oddaje stanu faktycznego istniejącego w naszym kraju.

Prezydium KK stoi na stanowisku, że w sprawozdaniu nie ujęto:

1. Braku regulacji dotyczącej czasookresu szkoleń dla społecznej inspekcji pracy
   w nowym rozporządzeniu ws. szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Sytuacja taka jest sprzeczna z art. 11 pkt. 5 i art. 12 pkt. 3 Dyrektywy Rady 89/383/EWG i powoduje deprecjonowanie społecznego nadzoru nad warunkami pracy, co obniża efektywność całego systemu bezpieczeństwa pracy w Polsce;
2. W przepisach o ocenie ryzyka zawodowego brak jest doprecyzowania w przepisach prawa wykorzystania tejże oceny przez medycynę pracy. W celu polepszenia jakości profilaktyki medycznej w zakresie badań wstępnych i okresowych lekarz medycyny pracy świadczący usługi na rzecz danego zakładu powinien otrzymywać obligatoryjnie kopię oceny ryzyka zawodowego. Brak takiego obowiązku powoduje, iż jedynym źródłem wiedzy o warunkach pracy pacjenta jest często tylko skierowanie, które nie zawsze odzwierciedla rzeczywisty stan warunków pracy, a pracodawcy traktują obowiązek przeprowadzenia oceny ryzyka jedynie jako „biurokratyczną formalność”. Regulacja taka byłaby spójna z art. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r.
   o służbie medycyny pracy;
3. Warto zwrócić uwagę na brak regulacji w kwestii warunków pracy i badań medycyny pracy w stosunku do osób samozatrudnionych. Osoby takie mogą korzystać z usług medycyny pracy na zasadach dobrowolności. Często, aby nie ponosić kosztów rezygnują z tego typu usług. Nie ma więc kontroli nad stanem ich zdrowia i warunkami pracy, natomiast ciężar ewentualnych świadczeń odszkodowawczych ponosi całe społeczeństwo.

Prezydium KK pozytywnie ocenia sugestie proponowane w pkt. 3.4 dotyczące zmian w Dyrektywie Rady 90/270/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe.

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, desygnuje  Barbarę Surdykowską
i Annę Redę – Ciszewską jako przedstawicielki NSZZ „Solidarność” do prac w Zespole do spraw oceny wpływu regulacji dotyczących elastycznego czasu pracy na wzrost gospodarczy oraz konkurencyjność polskich przedsiębiorstw powołanego Zarządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 7 listopada 2013 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, wnosi następujące uwagi
do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Społecznej o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

1. Projekt ustawy nie rozwiązuje problemu opiekunów osób niepełnosprawnych, którzy na skutek zmiany przepisów dokonanych ustawą z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 1548
   z 2012 r.) zachowali prawo do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie do 30 czerwca 2013 r. Zmiana warunków nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego
   i wprowadzenie nowych warunków uprawniających do ubiegania się o specjalny zasiłek opiekuńczy spowodowała, że znaczna część osób pobierających świadczenie, została pozbawiona do niego prawa i nie spełniła warunków wymaganych do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Rzecznik Praw Obywatelskich złożył wniosek do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ uznał, że doszło do ingerencji
   w prawa nabyte, a także do naruszenia zasady zaufania obywateli do Państwa
   i stanowionego prawa. NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że wniosek zostanie rozpoznany w Trybunale Konstytucyjnym 5 grudnia 2013 roku i należy liczyć się
   z ewentualną koniecznością wprowadzenia zmian w przesłanym do konsultacji projekcie.
2. Proponowana nowelizacja ustawy, zakłada likwidację specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz skupia się przede wszystkim na zmianie rozwiązań dotyczących kwoty wsparcia dla osób korzystających z pomocy w formie świadczenia pielęgnacyjnego. Projekt zakłada odejście  od zasady automatyzmu przyznawanej pomocy oraz wprowadza zróżnicowanie wysokości wsparcia finansowego,
   w zależności od indywidualnych potrzeb, które są bezpośrednio związane
   ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Jednocześnie nie skonkretyzowano stwierdzenia „zakres konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną” oraz zasadności określenia go w pięciostopniowej skali. Z projektu także nie wynika, w jaki sposób w tej pięciostopniowej skali będzie obliczany poziom zapotrzebowania na opiekę osób wymagających określonego typu pielęgnacji.  Punktowe wyliczenie spraw, które zostaną rozstrzygnięte w drodze rozporządzenia jest za mało konkretne. Zgodnie z wyrokiem TK z dnia 31 marca 2009 r. (K28/08) przepis upoważniający powinien wyznaczyć, co najmniej w sposób ogólny, lecz jednocześnie dostatecznie wyraźny kierunek unormowań, które mają nastąpić
   w drodze rozporządzenia. Zbyt ogólne określenie kluczowych warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uniemożliwia ustosunkowanie się do proponowanych rozwiązań.
3. Wątpliwości budzi wybór Wojewódzkich Zespołów do Spraw Orzekania
   o Niepełnosprawności jako organów mających oceniać zasadność pomocy. W chwili obecnej obowiązują orzeczenia z Powiatowych Zespołów do Spraw Orzekania
   o Niepełnosprawności. Wszystkie niezbędne dokumenty są tam złożone. Niezasadne wydaje się tworzenie po raz kolejny dokumentacji, skoro w większości jest ona już skompletowana i zgromadzona na szczeblu powiatu.
4. Nie zaproponowano w projekcie rozwiązania kwestii osób, które sytuacja zmusza do podjęcia opieki nad więcej niż jedną osobą niepełnosprawną, przewidując możliwość przyznania świadczenia tylko na jedną osobę wymagającą opieki. Zdaniem Prezydium KK NSZZ „Solidarność” istnieje potrzeba wprowadzenia dodatkowego wsparcia osób znajdujących się w takich sytuacjach, tym bardziej, że opieka osoby bliskiej jest rozwiązaniem tańszym niż objęcie osób niepełnosprawnych opieką instytucjonalną.
5. Zaproponowana w opiniowanym projekcie ustawy zmiana  (Art. 1  zm. 7c), dotycząca art. 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych – określająca termin rozpatrzenia wniosku przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności – jest niewłaściwa, gdyż sprawy dotyczące wsparcia powinny być rozpatrywane bez zbędnej zwłoki zwłaszcza, kiedy chodzi o tak istotną kwestię, jak sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym oraz przyznaniem w związku z tym świadczenia. Termin 60 dni na wydanie decyzji w sprawach szczególnie skomplikowanych – jak to określono
   w projekcie – wydaje się zbyt długi.
6. Należy rozwiązać kwestię powrotu na rynek pracy osób, które zaprzestały wykonywania pracy w związku z opieką nad osobami niepełnosprawnymi na skutek zmiany okoliczności uzasadniających konieczność sprawowania takiej opieki, np. śmierć osoby, nad którą opieka była sprawowana. Dobrym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie w ustawie o promocji zatrudnienia dodatkowego świadczenia aktywizacyjnego finansowanego z Funduszu Pracy, na mocy którego osoby, które zaprzestały opieki na określony czas, mogłyby otrzymywać wsparcie finansowe.
7. Przypominamy, że świadczenia pielęgnacyjne, podobnie jak inne świadczenia rodzinne, w obowiązującym stanie prawnym, podlegają co trzy lata weryfikacji. Zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych, najbliższa weryfikacja ma być przeprowadzona w 2015 roku. Ponieważ w  uzasadnieniu do opiniowanego projektu ustawy podano, że w latach 2014-2017 najniższa wartość świadczenia pielęgnacyjnego (620 zł) pozostanie bez zmian, nasuwa się pytanie, czy po raz kolejny rząd w 2015 roku chce się uchylić od weryfikacji świadczeń rodzinnych?

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag
do projektu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie powołania Międzyresortowej Komisji do Spraw Najwyższych Dopuszczalnych Stężeń i Natężeń Czynników Szkodliwych
dla Zdrowia w Środowisku Pracy.