Decyzja Prezydium KK nr 143/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia Ministra Zdrowia ws. połączenia Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Raciborzu z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” mając na uwadze lokalny charakter oddziaływania projektowanego rozporządzenia Ministra Zdrowiaw sprawie połączenia Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Raciborzu z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Katowicach, podziela i przedstawia opinię Zarządu Regionu  Śląsko- Dąbrowskiego  NSZZ „Solidarność”  o następującej treści.

    Zarząd Regionu Śląsko- Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia projekt rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie połączenia Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Raciborzu z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa
i Krwiolecznictwa w Katowicachnie tylko z formalno-prawnego punktu widzenia, ale również i przede wszystkim zasadność i celowość jego wydania.

     Podstawę prawną wydania rozporządzenia stanowi art. 66 ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r. Przepis ten określa, w jaki sposób i na podstawie jakiego aktu dokonać można połączenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej (dalej zwanych SPZOZ-ami). Ustęp 3 tego artykułu określa minimalne wymogi, jakie spełniać winien akt o połączeniu – w tym wypadku, zgodnie z art. 66 ust. 2 pkt. 1 wspomnianej ustawy – akt o połączeniu stanowić będzie rozporządzenie. Wniosek dotyczący tego, że ustawa reguluje tylko minimalne warunki jakie spełniać musi akt o połączeniu, wynika wprost z brzmienia art. 66 ust. 3, w którym użyto słowa „w szczególności”. Gdyby owo sfomułowanie nie zostało zawarte w treści przepisu, katalog elementów treściowych stawianych aktowi o połączeniu miałby charakter zamknięty i wyczerpujący, bez możliwości rozszerzenia takiego aktu o elementy dodatkowe.

W sytuacji natomiast, gdy w wyniku tego rodzaju konstrukcji przepisu użyte zostało sformułowanie „w szczególności”, przyjąć należy stanowczo, że akt o połączeniu (rozporządzenie) może regulować kwestie związane z połączeniem SPZOZ-ów bardziej szczegółowo i szerzej aniżeli wynika z brzmienia ustawy – dopuszcza to bowiem sam ustawodawca. Jednocześnie w art. 66 ust. 6 wspomnianej ustawy, połączenie, o którym mowa w ust. 1, następuje bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego podmiotu przejmowanego. Przepis ten może być interpretowany jednakże dwojako – albo jako zakaz likwidacji podmiotu przejmowanego albo stricte jako ułatwienie formalnego przeprowadzenia połączenia się SPZOZ-ów, nie wykluczające jednak możliwości faktycznego ograniczenia lub nawet zaprzestania działalności (w perspektywie czasu) podmiotu przejętego.  Powstaje więc konieczność gruntownej analizy podstaw i następstw wydania aktu o połączeniu (rozporządzenia).

Wymogi legislacyjne, jakie stawia się projektom aktów prawnych wydawanych w ramach swoich kompetencji przez organy administracji rządowej – ministra, określone zostały w uchwale nr 190 Rady Ministrów z dnia 29 października 2013 r. „Regulamin pracy Rady Ministrów”. Stosownie do § 20 ust. 1 tejże uchwały do opracowania, prowadzenia procesu uzgodnień, konsultacji publicznych lub opiniowania oraz wnoszenia do rozpatrzenia projektu dokumentu rządowego jest uprawniony między innymi członek Rady Ministrów, stosownie do zakresu swojej właściwości, zwany także „organem wnioskującym”. Przed dokument rządowy lub akt normatywny zgodnie z § 19 ust. 1 pkt. 3 rozumieć należy między innymi projekt rozporządzenia ministra. Podstawy uzasadniające przygotowanie projektu dokumentu urzędowego w sprawie określa § 24 wspomnianej uchwały, z którego wynika, że organ wnioskujący podejmuje prace nad projektem dokumentu rządowego, jeżeli opracowanie danego dokumentu wynika w szczególności z:

1.       obowiązujących przepisów;

2.       konieczności wdrożenia lub wykonania prawa Unii Europejskiej;

3.       przyjętych strategii lub programów;

4.       dokonanych analiz i ocen stanu prawnego lub sytuacji społeczno-gospodarczej, w tym uwzględniających konsultacje zagadnień z danej dziedziny życia społeczno-gospodarczego.

Przed rozpoczęciem prac nad opracowaniem projektu dokumentu rządowego, o którym mowa w § 19 ust. 1, zwanego dalej „projektem aktu normatywnego” oraz projektu założeń projektu ustawy organ wnioskujący dokonuje oceny przewidywanych skutków społeczno-gospodarczych ich wydania. Zgodnie z § 27 uchwały wraz z projektem aktu normatywnego organ wnioskujący opracowuje uzasadnienie projektu. Uzasadnienie projektu aktu normatywnego powinno:

1.   wyjaśniać potrzebę i cel wydania aktu;

2.   przedstawiać rzeczywisty stan w dziedzinie, która ma być unormowana;

3.       wykazywać różnicę między dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym     (przewidywane skutki prawne wejścia aktu w życie);

4.       zawierać:

a.      oświadczenie organu wnioskującego co do zgodności projektu z prawem Unii Europejskiej,

  1. ocenę organu wnioskującego, czy projekt aktu podlega notyfikacji zgodnie
    z przepisami dotyczącymi funkcjonowania krajowego systemu.

 

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt przesłanego projektu rozporządzenia oraz jego uzasadnienia stwierdzić trzeba, iż samo rozporządzenie zawiera jedynie podstawowe tj. minimalnie wymagane, stosownie do art. 66 ustawy o działalności leczniczej, unormowania dotyczące połączenia wskazanych w nim SPZOZ-ów i nie reguluje w sposób szczegółowy istotnych dla dalszego funkcjonowania RCKiK w Raciborzu kwestii, zwłaszcza w zakresie mienia podmiotu przejmowanego (ogranicza się jedynie do wskazania, że mienie to stanie się własnością RCKiK w Katowicach) i zagadnień personalnych (tutaj też zawiera jedynie odesłanie do art. 231 KP i mówi o przejściu pracowników RCKiK w Raciborzu do RCKiK w Katowicach). Ustawa zaś dopuszcza uregulowanie tychże kwestii w sposób bardziej szczegółowy, wprost stanowiąc, iż akt o połączeniu zawiera postanowienia „w szczególności” o przejęciu mienia podmiotu przejmowanego (ustawa więc odsyła do aktu o połączeniu, jako dokumentu uszczegóławiającego te kwestie).  Przedstawione zaś uzasadnienie projektu, w ocenie Zarządu Regionu Śląsko- Dąbrowskiego, nie odpowiada  wymogom stawianym w wyżej powołanych przepisach Regulaminu pracy Rady Ministrów i z racji jego braków  nie pozwala na akceptację projektu rozporządzenia.

Całokształt uzasadnienia ogranicza się do bardzo ogólnikowych sformułowań sprowadzających się do następujących wniosków:

–        RCKiK w Raciborzu posiada zadłużenie i jest w złej sytuacji finansowej

–        zasięg działania RCKiK w Raciborzu jest niewielki;

–        RCKiK w Raciborzu  posiada nadmiar krwi, którą niekiedy trzeba było zniszczyć;

Z kolei RCKiK w Katowicach:

–        jest jednostką dużą

–        znajduje się w dobrej sytuacji materialnej

–        jest w stanie przejąć RCKiK w Raciborzu i uczynić z niego sprawnie działający oddział terenowy.

Z przesłanek tych projektodawca wywodzi dalece ogólną konkluzję, iż połączenie poprawi dystrybucję krwi, wpłynie na racjonalizację kosztów funkcjonowania publicznej służby krwi, i doprowadzi do skuteczniejszego i bardziej efektywnego zarządzania aktywami i personelem.

Powyższe wnioski, wbrew wymogom określanym w § 27 Regulaminu pracy Rady Ministrów, są tak dalece ogólne, że w zasadzie opatrzyć można by nimi  każdy postulowany do wejścia w życie projekt aktu normatywnego i tym samym nie pozwalają ocenić jakie skutki socjalne
i pracownicze będzie mieć połączenie.

Połączenie jako takie wywierać będzie skutki tak dla osób korzystających z RCKiK w Raciborzu, ale przede wszystkim na jego pracowników. Gruntowej analizie poddać trzeba więc celowość dokonania połączenia obu podmiotów. W ocenie Zarządu Regionu Śląsko – Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność”, przy takim brzmieniu uzasadnienia projektu rozporządzenia,  brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że połączenie obu podmiotów nie wpłynie negatywnie na sytuację pracowników, zwłaszcza, że w kilku miejscach uzasadnienia akcentuje się konieczność podjęcia radykalnych działań naprawczych i efektywnego zarządzania personelem.

 Z uzasadnienia projektu ani dołączonej do niego Oceny Skutków Regulacji (OSR) nie wynika na podstawie jakich konkretnie danych, analiz, opinii czy też badań przyjęto konieczność połączenia obu SPZOZów i w oparciu o jakie przesłanki przyjmuje się, że połączenie to doprowadzi do pozytywnych następstw, o których mowa w uzasadnieniu. Połączenie dwóch istotnych dla województwa śląskiego regionalnych centrów służby krwi (wbrew temu co wskazano w uzasadnieniu RCKiK w Raciborzu obsługuje bardzo znaczący region w województwie, w tym miasta powyżej 100 000 mieszkańców) wymaga przeprowadzenia gruntowych analiz, ocen, kontroli i konsultacji. RCKiK w Raciborzu jest podmiotem posiadającym znaczące aktywa majątkowe, w tym nowy, warty miliony złotych budynek, w którym mieści się siedziba tej jednostki. Proces analiz i konsultacji powinien poprzedzać samo opracowanie projektu aktu o połączeniu. W uzasadnieniu projektu brak jest odniesienia, na jakich konkretnie wartościach i danych (w tym kwotowych i procentowych), oparł się Minister Zdrowia przystępując do opracowania projektu rozporządzenia. Pod uwagę wziąć trzeba uregulowania art. 51 i nast. ustawy o działalności leczniczej, który określa zasady gospodarki finansami SPZOZ-u, w tym zasady pokrywania ujemnego wyniku finansowego i możliwości pozyskiwania środków na jego pokrycie, w tym ze strony podmiotu tworzącego.

Uznając, że RCKiK w Raciborzu znajduje się w złej sytuacji finansowej i że połączenie to jedyna droga do jej poprawy, nie podaje się żadnych konkretnych danych.  Pomija się także, z niewiadomych względów, iż zasadniczą przyczyną powstania zadłużenia jest przede wszystkim realizowana przez RCKiK w Raciborzu inwestycja w nowy budynek, która to inwestycja realizowana była za wiedzą i każdorazową zgodą Ministerstwa Zdrowia
w zakresie planowania finansowego i zwiększających się kosztów inwestycji. Pomija się także, że zadłużenie RCKiK w Raciborzu w porównaniu z sytuacją finansową innych SPZOZ-ów na terenie Polski i województwa nie jest aż tak wysokie. Istnieją podmioty z zadłużeniem sięgającym setek milionów złotych, które nie są restrukturyzowane, a dostają rządowe środki na poprawę finansową. W uzasadnieniu projektu rozporządzenia nie podaje się nawet przybliżonych danych dotyczących zadłużenia RCKiK w Raciborzu i ocena jego sytuacji ekonomicznej ogranicza się do ogólników. Akcentuje się konieczność dokonania zmian o charakterze naprawczym, także bez bardziej szczegółowego wskazania jakie będą wynikać z tego skutki (ocena skutków jest jednym z wymogów stawianych uzasadnieniu projektu dokumentu rządowego). Jeśli Minister wysuwa tak dalece idące wnioski
o pozytywnym oddziaływaniu zmian na sytuację RCKiK w Raciborzu to znaczy, że wnioski takie poparte musiały być na jakichś konkretnych podstawach i danych – niestety nie poddano ich w uzasadnieniu, a zatem nie można zapoznać się odpowiednio z powodami przyjęcia wyłącznie pozytywnych następstw połączenia.  Uzasadniając połączenie przy użyciu argumentu o nadwyżkach krwi w RCKiK w Raciborzu i jej niedoborach w RCKiK
w Katowicach, nie bierze się pod uwagę sygnałów jakie Ministerstwo Zdrowia już otrzymywało, a mianowicie, że RCKiK w Katowicach posiadając niedobory krwi praktycznie nie zwracało się do RCKiK w Raciborzu o jej udostępnienie, a zwracało się o to przykładowo do RCKiK w Raciborzu centrum małopolskie. Pod wątpliwość zatem poddać należy założenie, że połączenie tych konkretnych podmiotów poprawi dystrybucję krwi.
W uzasadnieniu projektu nie jest w ogóle poddana analizie specyfika regionu. Katowice i Racibórz to miasta oddalone od siebie blisko o 80 km. Jeśli w ramach postulowanego planu naprawczego dojdzie do likwidacji pewnych pracowni w RCKiK w Raciborzu, określone czynności lub badania wykonać będzie można wyłącznie w Katowicach, co skutkować będzie poniesieniem w efekcie większych kosztów i przedłużeniem się czasu wykonywania badań. Nie wiadomo skąd Minister wywodzi, że odsetek zniszczeń krwi w RCKiK w Raciborzu jest duży – w ocenie tego centrum nie przekracza on średniej krajowej, a mógłby być jeszcze niższy, gdyby prawidłowo odbywała się współpraca ze strony RCKiK w Katowicach. Nie określono w rozporządzeniu ani w jego uzasadnieniu co planowane jest w perspektywie czasowej z majątkiem RCKiK w Raciborzu, brak jest jakichkolwiek gwarancji czy też chociażby ram pozwalających ustalić jak majątek ten będzie zagospodarowany, czy zostanie utrzymany czy też dokonane zostaną nim po połączeniu pewne rozporządzenia. Jeśli połączenie ma mieć efekt pozytywny, to z pewnością została opracowana analiza założenia działań o charakterze  naprawczym po połączeniu (bez niej przecież nie można wywodzić racjonalnych wniosków o skutkach połączenia – brak jest jednakże odniesienia się do tego w uzasadnieniu projektu).

Nie jest także brany pod uwagę aspekt społeczny i lokalny przy ocenie konieczności i skutków połączenia obu jednostek, gdzie plany ich połączenia spotykają się radykalnym sprzeciwem tak pacjentów, organów samorządowych jak i dawców – nie ulega wątpliwości, że organy administracji rządowej powinny ten aspekt brać pod uwagę na równi z aspektem ekonomicznym (choć także i ten, co wynika z uzasadnienia, nie został dokładnie przeanalizowany).

Wreszcie – co najistotniejsze – uzasadnienie wskazuje, że wydanie rozporządzenia i połączenie podmiotów nie wypłynie na rynek pracy, a pracownicy RCKiK w Raciborzu w trybie art. 231 KP staną się pracownikami RCKiK w Katowicach. Jest to sformułowanie oczywiście mające wprost odzwierciedlenie w treści ustawy o działalności leczniczej, ale samo rozporządzenie ani jego uzasadnienie nie reguluje w jakikolwiek sposób tego jakie będą następstwa połączenia dla pracowników w dalszej perspektywie czasowej. Wiadomym jest, że samo przejście zakładu pracy na nowego pracodawcę nie może być powodem rozwiązania stosunków pracy z pracownikami (art. 231§ 6 KP).  Jednakże po połączeniu, zmiany organizacyjne z powodów ekonomicznych wynikających z takiego przejścia zakładu pracy, mogą w ocenie pracodawcy uzasadniać redukcję etatów. Tutaj szczególny niepokój budzić musi silnie akcentowany w uzasadnieniu projektu rozporządzenia postulat radykalnych działań naprawczych i optymalizacji zarządzenia personelem. W powiązaniu z brakiem jakichkolwiek dalszych postanowień co do planowanej organizacji RCKiK w Raciborzu po połączeniu, jego struktury organizacyjnej i personalnej, brakiem jakiegokolwiek planu lub założeń w tej kwestii (gdyby takowy istniał, projekt rozporządzenia lub jego uzasadnienie odnosiłby się do niego) sytuacja pracowników RCKiK w Raciborzu jest wysoce niepewna
i zachodzi duże prawdopodobieństwo, że kierując się postulatem „optymalizacji zarządzania” po połączeniu dojdzie do licznych zwolnień pracowniczych, co wywoła nie tylko szkodliwe skutki dla samych pracowników, ale także i pacjentów, którzy od lat korzystają ze specjalistycznej wiedzy doświadczonych pracowników RCKiK w Raciborzu. Po ich zwolnieniu większość pacjentów zmuszona będzie dojeżdżać do Katowic. Zarząd Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność” wyraźnie wskazuje na konieczność dogłębnej analizy i przedstawienia jej efektów przed wydaniem rozporządzenia w zakresie sytuacji pracowników RCKiK w Raciborzu po połączeniu. Za celowe uznajemy wprowadzenie gwarancji zatrudnienia po połączeniu, tak aby wskazany w rozporządzeniu status pracowników miał rzeczywiście realne znaczenie i nie odnosił się wyłącznie do chwili połączenia. Pracownicy boją się marginalizacji i zwolnień – co zrozumiałe z racji tego, że ich dotychczasowy zakład pracy stanie się jednostką podległą innej jednostce i to jej oddziałowi terenowemu.

Zdumienie budzi i niepokój strony związkowej ekspresowe tempo wprowadzenia w życie projektowanego rozporządzenia, w szczególności rezygnacja z okresu vacatio legis, co budzi poważne zastrzeżenia co do zgodności projektowanego aktu normatywnego w Konstytucją. Przy tak istotnych brakach informacyjnych i braku wszechstronnej analizy problemu wydanie tego aktu normatywnego nie tylko może nie spełnić oczekiwań ujętych
w uzasadnieniu, co wręcz prowadzić może do skutków szkodliwych

Zarząd Regionu Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ „Solidarność” wskazuje na konieczność bezpośrednich spotkań strony rządowej ze stroną związkową tak na szczeblu wojewódzkim jak i centralnym. Należy wysłuchać stanowiska strony pracowniczej i środowisk lokalnych, aby móc podjąć racjonalną decyzję i na jej podstawie wydać akt normatywny, który przyniesie postulowane w nim efekty. W chwili obecnej prace legislacyjne prowadzone są pospiesznie i bez odpowiednich konsultacji. Uprzedzamy, że uchwalenie rozporządzenia bez wcześniejszego dokładnego omówienia podstaw i następstw jego wydania wywoła z pewnością duże wzburzenie społeczne, a organy władzy publicznej powołane są by służyć obywatelom.

 

Decyzja Prezydium KK nr 142/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. bezpieczeństwa i higieny pracy przy instalacjach ziębniczych

 

            Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznejzmieniającego rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy instalacjach ziębniczych.

 

Decyzja Prezydium KK nr 141/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MRiRW uchylającego rozporządzenie ws. bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach przetwórstwa rybnego

            Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylającego rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładach przetwórstwa rybnego.

Decyzja Prezydium KK nr 140/15 ws. zgody na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Europejskiego Centrum Solidarności, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na instalacji ze zdjęciem przedstawiającym moment podpisania Porozumień Sierpniowych.

Decyzja Prezydium KK nr 138/15 ws. zgłoszenia przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do prac w Grupie Wysokiego Szczebla Niezależnych Ekspertów ds. monitorowania uproszczeń dla beneficjentów funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (ESI

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza kandydaturę Karola Nosala do prac w Grupie Wysokiego Szczebla Niezależnych Ekspertów ds. monitorowania uproszczeń dla beneficjentów funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (ESI).

Decyzja Prezydium KK nr 137/15 ws. udziału NSZZ „Solidarność” w charakterze współwnioskodawcy w projekcie: „Promocja współpracy międzynarodowej i rozpowszechnianie dobrych praktyk dla wzmocnienia wdrażania regulacji europejskich w zakresie problematy

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na udział NSZZ „Solidarność” w charakterze współwnioskodawcy, w projekcie ponadnarodowym o tytule ”Promocja współpracy międzynarodowej i rozpowszechnianie dobrych praktyk dla wzmocnienia wdrażania regulacji europejskich w zakresie problematyki delegowania pracowników” VP/2015/007/0007, przygotowywanym przez organizację non-profit z Litwy  „PVMC” – centrum szkoleniowe i zarządzania projektami.

NSZZ „Solidarność” reprezentować będą:

·         ekspert ds. delegowania pracowników: Ewa Podgórska Rakiel

·         konsultant ds. delegowania pracowników: Janusz Zabiega

·         asystent administracyjny: Katarzyna Jażdżewska

·         koordynator : Karol Nosal

Decyzja Prezydium KK nr 137/15 ws. udziału NSZZ „Solidarność” w charakterze współwnioskodawcy w projekcie: „Promocja współpracy międzynarodowej i rozpowszechnianie dobrych praktyk dla wzmocnienia wdrażania regulacji europejskich ..

 

ws. udziału NSZZ „Solidarność” w charakterze współwnioskodawcy w projekcie: „Promocja współpracy międzynarodowej i rozpowszechnianie dobrych praktyk dla wzmocnienia wdrażania regulacji europejskich w zakresie problematyki delegowania pracowników”

 

            Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na udział NSZZ „Solidarność” w charakterze współwnioskodawcy, w projekcie ponadnarodowym o tytule ”Promocja współpracy międzynarodowej i rozpowszechnianie dobrych praktyk dla wzmocnienia wdrażania regulacji europejskich w zakresie problematyki delegowania pracowników” VP/2015/007/0007, przygotowywanym przez organizację non-profit z Litwy  „PVMC” – centrum szkoleniowe i zarządzania projektami.

NSZZ „Solidarność” reprezentować będą:

·         ekspert ds. delegowania pracowników: Ewa Podgórska Rakiel

·         konsultant ds. delegowania pracowników: Janusz Zabiega

·         asystent administracyjny: Katarzyna Jażdżewska

·         koordynator : Karol Nosal

 

Decyzja Prezydium KK nr 136/15 ws. opinii o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podobnie jak autorzy projektu, Prezydium KK spodziewa się, że przywrócenie ulgi może pozytywnie wpłynąć na kondycję sektora usług remontowo-budowlanych w Polsce. Spodziewamy się zwłaszcza poprawy koniunktury na rynku materiałów budowlanych i usług remontowych, co pozytywnie wpłynie na wielkość zatrudnienia, poprawę warunków pracy, na poziom bezpieczeństwa socjalnego pracowników sektora usług budowlanych.

Za niezwykle istotny należy uznać fakt, że dzięki przywróceniu ulgi remontowej ulegnie zmniejszeniu szara strefa w tej gałęzi gospodarki. Zwracamy uwagę na  badanie Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową z kwietnia 2014 roku „Szara strefa w polskiej gospodarce”, gdzie wykazano, że budownictwo odpowiadało za 19 procent szarej strefy w Polsce. Jednocześnie firmy prowadzące działalność budowlaną zaliczaną do szarej strefy wytworzyły 2,4 procent PKB (dane za 2011 rok). Dla stanu finansów państwa ważne jest by szara strefa była jak najmniejsza. Dzięki jej ograniczeniu zwiększą się z pewnością wpływy do budżetu z podatku VAT oraz podatku dochodowego od osób wykonujących usługi remontowe. W długiej perspektywie dużego znaczenia nabiera również poprawa stanu technicznego budynków i mieszkań oraz zmniejszenie energochłonności. 

Decyzja Prezydium KK nr 135/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie lokat aktywów funduszu emerytalnego w instrumenty pochodne

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia przygotowany przez Ministra Finansów projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie lokat aktywów funduszu emerytalnego w instrumenty pochodne (projekt z dnia 9 lipca 2015). Ministerstwo Finansów już po raz kolejny (11 maja 2015 roku został przedstawiony projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie warunków i trybu udzielania przez fundusze emerytalne pożyczek papierów wartościowych) przedstawia projekt przepisów, które radykalnie zmieniają charakter oszczędności zgromadzonych w funduszach emerytalnych i narażają je na nadmierne ryzyko.

Ostatnie lata pokazały jak niestabilny i ryzykowny jest obecny system finansowy, czego konsekwencje odczuwamy do dnia dzisiejszego. Dlatego też trudno jest ocenić długofalowe skutki wszelkiego rodzaju inwestycji. Fundusze emerytalne zarządzają pieniędzmi przyszłych emerytów i są inwestycją długoterminową, dlatego należy stosować do nich specjalne środki ostrożności. To właśnie państwo poprzez swoje działania regulacyjne powinno stać na straży ich bezpieczeństwa.Niestety projektowane przez Ministerstwo Finansów rozporządzenia zmierzają do zmiany charakteru funduszy emerytalnych
w agresywne fundusze inwestycyjne, co stoi w sprzeczności z potrzebą bezpieczeństwa oszczędności emerytalnych.

Decyzja Prezydium KK nr 134/15 ws. zgody na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Katolickiego Gimnazjum bł. ks. Jerzego Popiełuszki, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na plakacie konkursowym II Ogólnopolskiego Konkursu poświęconego bł. ks. Jerzemu Popiełuszce.

 

Decyzja Prezydium KK nr 133/15 ws. zgody na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na potrzeby Kalendarza Pomorskiego na rok 2016, który ma być bezpłatnym materiałem promującym region.

Decyzja Prezydium KK nr 132/15 ws. przedstawiciela NSZZ „Solidarność” w Grupie roboczej ds. równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza Krzysztofa Rowińskiego
do prac w „ Grupie roboczej ds. równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami”.

Decyzja Prezydium KK nr 131/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wystawianego przez lekarza orzecznika ZUS (…

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 25 czerwca 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wystawianego przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, sposobu dokumentowania orzeczonej niezdolności do pracy oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim oraz przekazywania ubezpieczonemu i płatnikowi składek informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w  którym został popełniony błąd i wydruku nowego zaświadczenia lekarskiego.

Decyzja Prezydium KK nr 130/15 ws. opinii o komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Sprawiedliwy i skuteczny system opodatkowania przedsiębiorstw w Unii Europejskiej: pięć głównych obszarów działania”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia proponowaną przez Komisję Europejską w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Sprawiedliwy i skuteczny system opodatkowania przedsiębiorstw w Unii Europejskiej: pięć głównych obszarów działania”, koncepcję wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania (Common Consolidated Corporate Tax Base – zwaną dalej CCCTB), która stanowi próbę harmonizacji podatku dochodowego od osób prawnych (CIT).

Podatki bezpośrednie, do których należy podatek dochodowy od osób prawnych (CIT), są bardzo istotne z punktu widzenia prowadzenia polityki gospodarczej, a przede wszystkim fiskalnej. Wprowadzenie w życie koncepcji CCCTB doprowadziłoby do całkowitej utraty możliwości prowadzenia aktywnej polityki fiskalnej na poziomie państwa członkowskiego. Wszelkie decyzje w tym zakresie podejmowane byłyby na poziomie unijnym. Biorąc pod uwagę, że państwa UE nie mają jednakowych cykli koniunkturalnych
i znajdują się na różnych poziomach rozwoju, istnieje zagrożenie, że decyzje fiskalne podejmowane na poziomie unijnym byłyby niedostosowane do potrzeb danego państwa członkowskiego. Skutkowałoby to pogorszeniem lub utrwaleniem sytuacji dekoniunkturalnych. W naszej ocenie, obecna niestabilność makroekonomiczna w Unii Europejskiej nie pozwala na tak daleko idące działania konsolidacyjne.

Dla sprawnego funkcjonowania CCCTB należałoby utworzyć specjalny „urząd podatkowy” na poziomie europejskim, który rozstrzygałby spory i wydawał niezbędne interpretacje podatkowe. Z całą pewnością wydłużyłoby to czas rozstrzygania wątpliwości podatkowych przedsiębiorców oraz wpłynęłoby na zwiększenie biurokracji, co jest charakterystyczne dla tak skomplikowanych struktur ponadnarodowych.

CCCTB daje korporacjom ponadnarodowym możliwość ustalenia zagregowanej straty, co spowoduje obniżenie płaconego przez te korporacje podatku lub brak konieczności jego płacenia w ogóle. Takie rozwiązanie nie wydaje się właściwe, ponieważ mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której korporacje ponadnarodowe nie płacąc podatku w ogóle, nie przyczyniałyby się tym samym do rozwoju poszczególnych krajów, w których prowadzą działalność gospodarczą.

Kolejne kontrowersje wywołuje zagadnienie sposobu przyporządkowania dochodu do poszczególnych państw. Problemem kluczowym jest sposób podziału obliczonego na poziomie unijnym podatku, bo to on determinuje wielkość wpływów budżetowych każdego państwa. Istnieje zagrożenie, że państwa członkowskie będą zmierzały do manipulacji klucza podziału tak, aby osiągnąć z tego tytułu jak największe korzyści finansowe.

Decyzja Prezydium KK nr 129/15 ws. opinii o poselskim projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia próbę dokonania zmiany w polskim systemie podatkowym, tak by ten był bardziej „przyjazny” osobom żyjącym na poziomie minimum egzystencji.

Dokonując szczegółowej oceny poselskiego projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Prezydium przedstawia następujące uwagi.

Zaproponowane zmiany w zakresie kwoty wolnej od podatku nie niwelują niesprawiedliwości systemu podatkowego. Jak trafnie zauważają autorzy projektu, kwoty wolne w poszczególnych krajach europejskich są znacznie wyższe, przy czym tamtejsza progresja podatkowa jest o wiele bardziej wyraźna. Polski system podatkowy premiuje osoby najlepiej zarabiające. Zgodnie z danymi Ministerstwa Finansów podatek w I przedziale podatkowym w 2013 roku zapłaciło 97,53% podatników. Wynika z tego, że nie tylko podatek CIT, ale również PIT jest w zasadzie podatkiem liniowym. W związku z tym uważamy,
że należy rozpocząć zmiany w polskim systemie podatkowym tak, by ten stał się bardziej sprawiedliwy.

W naszym przekonaniu, podwyższenie kwoty wolnej jest działaniem ważnym, ale
w obecnej sytuacji nie priorytetowym. Należy skupić uwagę na progresywności stawek podatkowych. Wydaje się koniecznym wprowadzenie niższej stawki PIT dla najmniej zarabiających i wprowadzenie wyższej dla osób pobierających najwyższe wynagrodzenia. Obniżenie stawki będzie rzeczywistą ulgą dla osób z najniższymi dochodami,
a wprowadzenie dodatkowego wyższego progu pozwoli zbilansować ubytek dochodów budżetu państwa. Dopiero po dokonaniu tej istotnej zmiany możliwe będą zmiany innych instrumentów systemu podatkowego w Polsce, a więc kwoty wolnej od podatku, oraz zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu, które mają charakter kwotowy i nie przyczyniają się do realizacji zasady sprawiedliwości społecznej. Ponadto, stoimy na stanowisku, że kwota wolna od podatku powinna mieć charakter degresywny, tak by stanowiła wsparcie dla najmniej zamożnych Polaków.

Tak zdecydowane zwiększenie kwoty wolnej wiąże się w krótkim okresie ze znacznym kosztem dla budżetu państwa. Cieszy fakt, że projektodawca uwzględnia fakt, iż część środków wróci do budżetu w formie podatków i wywoła efekt mnożnikowy. Jest to podejście nietypowe dla debaty nt. kwoty wolnej, w której mówi się jedynie o koszcie dla budżetu państwa. Mimo to, analiza konsekwencji musi być zdecydowanie bardziej szczegółowa i długookresowa.

Wiele uwagi w projekcie poświęca się osobom zarabiającym minimalne wynagrodzenie. Jednak według danych GUS takie wynagrodzenie otrzymuje 1,3 mln osób, co stanowi 13 % ogółu zatrudnionych. Należy zaznaczyć, że emeryturę nie wyższą niż 1750 zł otrzymuje 2,1 mln osób, a rentę – 732,7 tys. osób. W sumie daje to szacunkową liczbę osób, którym realnie możliwa jest pomoc poprzez zmianę kwoty wolnej około 4,1 mln osób. Oznacza to, że w przybliżeniu wyższa kwota wolna będzie stanowiła wsparcie dla jedynie około 13% Polaków, którzy otrzymują wynagrodzenie, emeryturę lub rentę. Powyższy wynik można interpretować również w inny sposób – 87% skutków tego rozwiązania, trafi do podatników innych niż ci których wskazano w uzasadnieniu projektu. W związku z tym, skuteczność tego instrumentu wydaje się wątpliwa i należy rozważyć inne warianty wsparcia dla mniej zamożnych.

Nie zgadzamy się ze stwierdzeniem, że podwyższenie kwoty wolnej od podatku nie będzie miało wpływu na stan finansów NFZ. Z naszych analiz wynika, że wpływy do NFZ zmniejszyłyby się. Ma to związek z tym, że przy niskich zarobkach, poniżej 2260 zł brutto, zaliczka na podatek dochodowy do pobrania będzie zbyt niska by pokryć wysokość składki zdrowotnej (biorąc już pod uwagę zaproponowaną przez projektodawcę kwotę wolną wynoszącą 12 000 zł rocznie). Im niższe zarobki tym niższa składka wpłynie do NFZ. Nasze analizy znajdują odzwierciedlenie również w raporcie CENEA: „Przedwyborcze miliardy: jak je wydać, skąd je wziąć” z dnia 28 maja 2015, gdzie wskazano, że podwojenie kwoty wolnej obniży dochody NFZ o około 1,5 mld zł.

W związku z powyższym, mając na uwadze dobro pacjentów oraz finansów publicznych, uważamy że reforma systemu podatkowego powinna skupić się na zwiększeniu progresji podatkowej. Etapem następnym może stać się zmiana wysokości kwoty wolnej od podatku (jak już wspomniano wyżej, proponujemy rozpoczęcie debaty nad wprowadzeniem degresywnej kwoty wolnej od podatku), oraz waloryzacji zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu. Naszym zdaniem musi to być reforma rzetelna i nie może być przeprowadzona w sposób gwałtowny. Odwrócenie kolejności może w konsekwencji oznaczać pogorszenie stanu finansów publicznych i dalszy brak realizacji zasady sprawiedliwości społecznej.

Decyzja Prezydium KK nr 128/15 ws. opinii o poselskim projekcie KP PSL ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ Solidarność zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw.

Idea dokonania zmian w ustawie o emeryturach i rentach z FUS bliska jest NSZZ „Solidarność”, o czym świadczy zaangażowanie w działania na rzecz przeprowadzenia referendum dotyczącego wieku emerytalnego. Niemalże 2 miliony podpisów zebranych pod wnioskiem referendalnym pokazuje skalę niezadowolenia Polaków z obecnie obowiązujących regulacji.

Zmiany powinny mieć jednak charakter kompleksowy, a nie wybiórczy. Przedstawiony projekt tego nie gwarantuje. Wątpliwości budzi jednocześnie zgodność zaproponowanych w nim rozwiązań prawnych z konstytucyjną zasadą równości. Artykuł 32 Konstytucji stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Obok normy konstytucyjnej należy podkreślić, że art. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych  wskazuje, że ustawa stoi na gruncie równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, stan cywilny oraz stan rodzinny.

Takie wątpliwości budzi w szczególności uzależnienie prawa do emerytury od spełnienia warunku osiągnięcia wyłącznie okresu składkowego wynoszącego co najmniej 40 lat. Wliczanie do okresu od którego zależy prawo do emerytury bez względu na wiek wyłącznie okresu składkowego spowoduje, że rozwiązanie to znajdzie zastosowanie wyłącznie do relatywnie nielicznej grupy osób, które w stosunkowo młodym wieku rozpoczęły wykonywanie pracy i za które wcześnie zaczęto opłacać składki na ubezpieczenie społeczne, a które następnie w sposób nieprzerwany kontynuowały zatrudnienie aż do osiągnięcia wymaganego okresu składkowego. W tej grupie znajdą się również osoby,
o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS tj. osoby, którym do stażu składkowego wlicza się okresy ubezpieczenia społecznego rolników, okresy prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia. Z proponowanego rozwiązania nie będą mogły skorzystać osoby, które z uwagi na naukę w szkole ponadpodstawowej, ponagimnazjalnej lub studia wyższe zostały objęte ubezpieczeniem społecznym później, a także osoby, które w okresie swojej kariery zawodowej przed dniem 1 stycznia 1999 r. korzystały z urlopu wychowawczego. Okresy nauki w szkole wyższej jak również okresy urlopu wychowawczego przypadające przed dniem 1 stycznia 1999 r. są bowiem traktowane przez ustawodawcę jako okresy nieskładkowe.  Z proponowanego rozwiązania nie będą mogły skorzystać również osoby, które w okresie swojej aktywności zawodowej z uwagi na okresowe trudności ze znalezieniem nowej pracy czasowo pozostawały bez pracy albo świadczyły pracę na podstawie tytułu nie rodzącego obowiązku ubezpieczenia społecznego (np. umów o dzieło). Powyższy problem dotyczy zwłaszcza młodszych uczestników polskiego rynku pracy. Przytoczone argumenty dają podstawę do sformułowania pod adresem rozwiązania zawartego w art. 1 pkt 1 projektu opiniowanej ustawy nowelizacyjnej zarzutu dyskryminacji ze względu na wiek, płeć, stan rodzinny, datę urodzenia czy wykształcenie. Zarzutu tego można by uniknąć, gdyby prawo do emerytury bez względu na wiek zostało uzależnione od osiągnięcia przez ubezpieczonego stażu ubezpieczeniowego, do którego byłyby wliczane zarówno okresy składkowe jak i nieskładkowe.

Nie do zaakceptowania jest także propozycja, aby do stażu ubezpieczeniowego, od którego zależy nabycie prawa do emerytury bez względu na wiek były wliczane wyłącznie okresy opłacania składki na ubezpieczenie emerytalne od podstawy wymiaru nie niższej od kwoty minimalnego wynagrodzenia pracowników. Do okresu składkowego uprawniającego do emerytury bez względu na wiek nie będą zatem wliczane okresy ubezpieczenia, w trakcie których zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składka na ubezpieczenie emerytalne odprowadzana była od podstawy wymiaru niższej niż minimalne wynagrodzenie np. w trakcie okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych albo sprawowania opieki nad dzieckiem na podstawie art. art. 18 b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” zwraca także uwagę na niedociągnięcia
w uzasadnieniu projektu polegające na braku szacunków obciążenia budżetu konsekwencjami normy projektowanej w art. 1 ust. 6 i 7, gdzie proponuje się podnoszenie wysokości emerytury do emerytury minimalnej ze środków budżetu państwa.

Prezydium KK wskazuje na potrzebę kompleksowego rozwiązania, które prawo do emerytury będzie łączyć zarówno z latami składkowymi jak i nieskładkowymi oraz odwoływać się do wieku osoby ubezpieczonej.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” widzi potrzebę włączenia w system zabezpieczenia emerytalnego możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę. Musi być to jednak regulacja która uwzględni faktyczne zróżnicowanie sytuacji ubezpieczonych przed 1999 rokiem i po wejściu w życie reformy emerytalnej.  Widzimy także potrzebę debaty nad problemem drastycznego spadku wysokości emerytur obliczanych zgodnie z zasadą zdefiniowanej składki przy braku efektywnych zachęt (podatkowych i ubezpieczeniowych) do samodzielnego oszczędzania na starość.  Drastyczny spadek świadczeń powiązany
z niedostatecznym rozwojem pracowniczych programów emerytalnych stanowi poważne zagrożenie dla spójności społecznej i popytu wewnętrznego w nadchodzących latach. 

Decyzja Prezydium KK nr 127/15 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MPiPS ws. zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokości (…)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 30 czerwca 2015 r. w sprawie zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokości oraz dokumentów niezbędnych do przyznania i wypłaty zasiłków.

Decyzja Prezydium KK Nr 125/15 ws. zgody na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność”

          Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Burmistrza Miasta Grajewo, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w związku z nadaniem parkowi miejskiemu nazwy „Park Solidarności”.