Kategoria: Dokumenty KK

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” z niepokojem obserwuje bezkrytyczną liberalizację zatrudniania cudzoziemców, zmierzającą do szerokiego otwarcia polskiego rynku pracy dla obywateli państw obcych.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, mając na uwadze przepisy rangi międzynarodowej, zwraca uwagę, iż obecna liberalizacja polityki społecznej rządu w zakresie zatrudniania cudzoziemców może nie sprzyjać ochronie miejsc pracy dla polskich obywateli, w szczególności w przypadku ewentualnego pogorszenia sytuacji na rynku pracy.

Nie jesteśmy przeciwni zatrudnianiu pracowników pochodzących z innych państw, jednak nie może to powodować wypychania polskich pracowników z rynku pracy, pogarszania się bezpieczeństwa i higieny pracy, obniżania standardów ochronnych
w zatrudnianiu i wynagradzaniu czy też wręcz tworzenia warunków wyzysku. Aktualne statystyki Urzędu Do Spraw Cudzoziemców wskazują na zwiększającą się liczbę składanych przez cudzoziemców  wniosków o zezwolenie na pobyt w Polsce  (wzrost o ok. 11 proc.
w I kwartale 2018 r w stosunku do analogicznego okresu 2017 r. )

W celu uniknięcia dumpingu socjalnego, któremu w sposób szczególny sprzyja wypieranie z rynku pracy rodzimych pracowników przez cudzoziemców, należy stale monitorować warunki pracy i płacy w jakich zatrudniani są cudzoziemcy. Uważamy za bezwzględnie konieczne wzmocnienie osobowe i finansowe instytucji odpowiedzialnych za kontrolę i nadzór nad warunkami wykonywania i świadczenia pracy oraz przestrzegania równości w zatrudnieni i wynagradzaniu. Niestety, polityka budżetowa stosowana
w ostatnich latach wobec Państwowej Inspekcji Pracy skutecznie ograniczała jej możliwości kontrolne, nadzorcze oraz interwencyjne.

NSZZ „Solidarność” domaga się uwzględnienia odpowiednio wyższych środków finansowych na wzmocnienie organizacyjne i personalne Państwowej Inspekcji Pracy,      począwszy od najbliższego roku budżetowego, dla realizacji wskazanych celów.

Po upływie kilku lat od próby zdławienia „Solidarności” siłą przez reżim komunistyczny, kiedy wydawało się, iż polskie społeczeństwozmęczone kolejną fazą kryzysu gospodarczego, kolejnymi podwyżkami cen i brakiem nadziei na zmianypowoli zaczyna przyzwyczajać się do tej sytuacji, wiosną i latem 1988 r. przetoczyła się przez Polskę fala strajków.

Do walki, oprócz działaczy tworzących Związek w roku 1980, włączyło się nowe pokolenie młodych ludzi, którzy w stanie wojennym przeszli chrzest bojowy w organizacjach młodzieżowych współpracujących z „Solidarnością”.   

Tysiące strajkujących łączył jeden postulat – legalizacja NSZZ „Solidarność”.  Ich odwaga i determinacja zmusiła ówczesne władze do uznania legalnej działalności Związku oraz innych organizacji społecznych i niepodległościowych.

W 30. rocznicę strajków 1988 roku Komisja Krajowa Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” wyraża wdzięczność organizatorom i uczestnikom tych wydarzeń. Ten kolejny, solidarny zryw społeczeństwa polskiego stał się momentem przełomowym  w  drodze doobalenia komunizmu w Polsce i całym bloku wschodnim.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” z niepokojem obserwuje jak dobry klimat, gospodarczy i społeczny, który nastąpił po objęciu władzy przez zjednoczoną prawicę marnotrawiony jest przez postępowanie pojedynczych decydentów  wypełniających zadania zarządcze w branżach i przedsiębiorstwach, koncernach, jak również przez promujących ich polityków zasiadających w organach partyjnych lub samorządowych na poziomie lokalnym.

            Przykładem takich działań  jest koncern PGE GiEK SA., gdzie głównym celem zarządu i kierowników jednostek podległych PGE jest zastąpienie dialogu społecznego  działaniami mającymi na celu osłabienie NSZZ „Solidarność”.

            Komisja Krajowa negatywnie ocenia politykę personalną prowadzoną w koncernie sprowadzającą się do zastępowania fachowców, nieukrywającymi przynależności do „Solidarności” osobami nieprzygotowanymi do sprawowania funkcji. Celem polityki władz PGE GiEK S.A. nie jest poprawa funkcjonowania gospodarczego podległych jednostek, nie jest poprawa zarządzania firmą. Głównym powodem są osobiste ambicje poszczególnych decydentów. Standardem jest promowanie organizacji społecznych i związkowych, które w zamian za stanowiska i podwyżki dla swoich przedstawicieli gotowe są  do wystąpień negatywnie oceniających NSZZ „Solidarność” – najsilniejszej i najlepiej zorganizowanej organizacji związkowej w koncernie – oraz wrogich wobec obecnie rządzącej koalicji.

Z takim podejściem do spraw społecznych i związkowych walczyliśmy w latach dominacji ideologii liberalnej i dzisiaj również  takiej polityce gospodarczych i lokalnych „baronów” gotowi jesteśmy się przeciwstawić.

            Ludzi, którzy dla realizacji swoich ambicji i prywatnych interesów  wykorzystują funkcje zawodowe, społeczne i polityczne trzeba bezwzględnie pozbawiać wpływu na gospodarkę, politykę naszego kraju zarówno w krajowym, jak i lokalnym wymiarze.