(do użytku służbowego)
Tag: Decyzja Prezydium
Decyzja Prezydium KK nr 23/16 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MRPiPS zmieniającego rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych w środowisku pracy
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uważa, że zmiany zaproponowane w powyższym rozporządzeniu idą we właściwym kierunku.
Jednakże mając na uwadze dużą szkodliwość pyłów drewna i wysoki odsetek chorób związanych z narażeniem na te pyły Prezydium KK uważa, że w miarę postępu technologicznego należy ograniczać ekspozycję pracowników, a tym samym dążyć do obniżania NDS-u dla pyłów drewna wzorując się na normach krajów wysoko rozwiniętych (Szwecja, Finlandia), gdzie norma wynosi 2 mg/m3, bez różnicowania na gatunki.
Należy również brać pod uwagę zalecenia ekspertów SCOEL (Naukowy Komitet ds. Najwyższych Dopuszczalnych Poziomów Narażenia), którzy za wartość bezpieczną dla pyłów drewna przyjmują 1 mg/m3.
Decyzja Prezydium KK nr 22/16 ws. dofinansowania spotkania organizacyjno-szkoleniowego dla członków Rady Dialogu Społecznego
(do użytku służbowego)
Decyzja Prezydium KK nr 21/16 ws. opinii o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” popiera rządowy projekt ustawy
o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
Głównym celem projektowanej zmiany jest ograniczenie kierowania dzieci do pieczy zastępczej wbrew woli rodziców, jedynie z powodu ubóstwa.
Zastosowanie przez sąd opiekuńczy środków ingerencji we władzę rodzicielską, które prowadzą do rozdzielenia dziecka i rodzica może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy wcześniej stosowane środki interwencji nie były skuteczne, a dobro dziecka, w szczególności zagrożenie jego życia lub zdrowia tego wymagają. Zdaniem Prezydium KK, trudna sytuacja materialna rodziny nie może, w żadnym razie, stanowić przesłanki do odebrania dziecka/dzieci rodzicom i umieszczenia ich w pieczy zastępczej. Pomocą w takich sytuacjach zajmują się odpowiednie na danym terenie służby socjalne, których zadaniem jest przezwyciężenie trudności materialnych.
Prezydium KK widzi konieczność podjęcia monitoringu prowadzonej współpracy między służbami socjalnymi a kuratorami sądowymi w zakresie wspierania rodzin z dziećmi oraz realizacji zadań ustawowych.
Decyzja Prezydium KK nr 20/16 ws. projektu ustawy o zmianie ustawy- Prawo zamówień publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (projekt z dnia 19.01.2016 wersja 01)
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt ustawy Ministerstwa Rozwoju o zmianie ustawy- Prawo zamówień publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (projekt z dnia 19.01.2016 wersja 01).
Projekt stanowi implementację przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (zwana dalej Dyrektywą klasyczną) oraz Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE. Proponowane rozwiązania dotyczące umów o pracę, klauzul społecznych oraz dalszego ograniczenia kryterium najniższej ceny stanowią odpowiedź na wieloletnie postulaty partnerów społecznych w obszarze zamówień publicznych.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia próbę wyeliminowania patologii towarzyszących zatrudnianiu i wynagradzaniu pracowników realizujących zamówienia publiczne[1], o co Związek postuluje już od lat. Art. 18 Dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia stosownych środków służących zapewnieniu „by przy realizacji zamówień publicznych wykonawcy przestrzegali mających zastosowanie obowiązków w dziedzinie prawa ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy, ustanowionych w przepisach unijnych, krajowych, układach zbiorowych bądź w przepisach międzynarodowego prawa(…). Dotychczas przepisy prawa pracy były systematycznie łamane przy realizacji zamówień publicznych, szczególnie w obszarze usług ochroniarskich, sprzątania, cateringu, usług gastronomicznych. Instytucje publiczne pomimo zaleceń Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2015 roku nie zawierały klauzul społecznych w zamówieniach i wybierały oferty firm, których pracownicy otrzymywali wynagrodzenie poniżej wynagrodzenia minimalnego oraz byli bezprawnie zatrudniani na umowach cywilnoprawnych. Projektodawca proponuje w ustawie Prawo Zamówień Publicznych, zwanej dalej ustawą Pzp, wprowadzenie obowiązku dla zamawiających, aby wymagali zatrudnienia na podstawie umowy o pracę zawsze, gdy praca ma cechy określone w art. 22 KP. Jednakże uregulowanie to będzie niewystarczające bez wprowadzenia odpowiedniego mechanizmu kontrolnego. Należy nałożyć na zamawiających obowiązek kontrolowania sposobu zatrudniania oraz poziomu wynagrodzenia pracowników bezpośrednio realizujących zamówienie. Konieczne jest zatem zwiększenie kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy.
NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia zmiany w zakresie wprowadzenia mechanizmu ograniczania kryterium najniżej ceny poprzez ustalenie, że cena może stanowić jedynie 40% w kryteriach oceny ofert. To właśnie nadużywanie kryterium najniższej ceny doprowadziło do rozprzestrzenienia się patologii na rynku pracy w postaci nadużywania umów cywilnoprawnych, samozatrudnienia oraz płac poniżej wynagrodzenia minimalnego.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje art. 1 punkt 7 projektu ustawy[2], który odnosi się do tzw. usług in-house, czyli wykonywanych przez podmioty podległe zamawiającemu. Powierzanie zleceń spółkom komunalnym bez przetargu doprowadzi do monopolizacji rynku usług publicznych, a przede wszystkim wpłynie na podwyższenie cen usług i obniżenie ich jakości. Spółki komunalne nie będą zainteresowane poprawą jakości i optymalizacją kosztów. To właśnie konieczność stawania do przetargu, konkurencja wymuszają optymalizację kosztów oraz stałe dążenie do poprawy jakości świadczonych usług. Ponadto ustawa Pzp wprowadza obowiązek wymagania zatrudnienia na podstawie umowy o pracę przy realizacji zamówień. W sytuacji, gdy ustawodawca wyłączy dużą część zamówień spod reżimu ustawy Pzp, doprowadzi do sytuacji niekorzystnej dla pracowników spółek zależnych od zamawiającego, których wymóg zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nie będzie dotyczył.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje:
· skreślić art.1 punkt 7) projektu – uzasadnienie powyżej
· doprecyzować przepisy art. 1 punkt 87) projektu.
W art. 90 ustawy Pzp dotyczącym rażąco niskiej ceny należy zmodyfikować zapis dotyczący ustalenia progu uznania ceny za rażąco niską z 30% na „co najmniej 30%”, aby badaniu poddane były wszystkie oferty, które różnią się o 30% i więcej od pozostałych. Kolejna modyfikacja powinna dotyczyć obliczania średniej arytmetycznej w celu stwierdzenia, czy oferta jest rażąco niska. W związku z tym należy po ust. 1 dodać ust. 1a w brzmieniu „Do obliczenia średniej arytmetycznej, o której mowa w ust. 1, zamawiający nie uwzględnia ofert podlegających odrzuceniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, 6, 9 i 12 oraz oferty z najwyższą ceną.” Należy także doprecyzować, czy w obliczeniu uwzględnia się ceny ofert wariantowych. Ponadto w ust. 1 pkt 3) powinien brzmieć: „kosztów pracy, których wartość przyjęta do ustalenia ceny nie może być niższa od minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r.
o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314);”. Propozycja odwołania się do ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, bez wskazywania konkretnych przepisów wynika z faktu zaawansowanych prac dotyczących zmian w tym akcie. W świetle projektu wprowadzone zostaną dwa mechanizmy wyznaczające najniższy możliwy poziom płacy – odrębny dla osób wykonujących pracę w ramach stosunku pracy i odrębny dla osób wykonujących zatrudnienie cywilnoprawne (a także samozatrudnionych). Co więcej wysokość minimalnego wynagrodzenia dla obu tych grup również będzie zróżnicowana.
W związku z powyższym, odwołanie się konkretnie do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę dla osób zatrudnionych w ramach stosunku pracy jest obecnie zbyt wąskie.
· doprecyzować Punkt 115g) tiret drugi projektu (zmiany w art. 134 ust.6 p-kt 3-4 ustawy Pzp).
Należałoby wskazać zakres czasowy, w którym usługi podobne lub roboty budowlane mogłyby być realizowane. Zapis proponowany w projekcie może doprowadzić do nadużyć ze strony Zamawiających polegających na udzielaniu kolejnych zamówień jednemu Wykonawcy bez ograniczeń, bez ponownego ogłaszania przetargu, czyli bez obostrzeń wynikających z ustawy Pzp.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przekazuje w załączeniu uwagi szczegółowe Sekcji Krajowej Drogownictwa NSZZ „Solidarność”, które w ocenie Sekcji będą sprzyjać realizacji postulatów „Białej Księgi Branży Drogowej”.
[1] (Art. 1 punkt 37 e) projektu ustawy zmieniającej , Art. 18.2 Dyrektywy
[2] Art. 1 punkt 7 projektu (dodawany art. 4e ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 poz.2164 z późn. zmianami) zwaną dalej ustawą Pzp); Art. 12 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE zwana dalej Dyrektywą.
Uwagi Sekcji Krajowej Drogownictwa NSZZ „Solidarność”
do projektu z dnia 19 stycznia 2016 r. ustawy o zmianie ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw
I. Zmiany mogące sprzyjać realizacji postulatów „Białej Księgi Branży Drogowej”
1. W art. 26a i art. 26b należy dookreślić na jaki dzień wykonawca ma potwierdzić spełnienia warunków udziału w postepowaniu i potwierdzić brak podstaw do wykluczenia z postepowania. Zasadne jest zachowanie dotychczasowego rozwiązania z art. 26 ust. 2a Pzp, który wprost wskazywał wprost na dzień składania wniosków lub ofert.
2. W art. 26b ust. 1 należy rozważyć fakultatywne a nie obligatoryjne składanie dokumentów potwierdzających brak podstaw wykluczenia przez wykonawców poniżej progu UE.
3. W art. 30ab zasadne jest zastąpienie sformułowania „kryteriami określonymi” na „paramentami określonymi”.
4. W art. 30ab ust. 2 w brzmieniu:
„2. Przez jednostkę oceniającą zgodność rozumie się jednostkę wykonującą działania z zakresu oceny zgodności, w tym kalibrację, testy, certyfikację i kontrolę, akredytowaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającym wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. WE L 218 z 13.8.2008, str. 30).”
Należy dodać zdanie: „Jednostka oceniająca nie może być powiązana kapitałowo
z podmiotami wprowadzającymi na rynek podlegające badaniu produkty. ”
5. W art. 36 ust. 2 pkt 16 w brzmieniu:
16) istotne dla stron postanowienia, które zostaną wprowadzone do treści zawieranej umowy w sprawie zamówienia publicznego, ogólne warunki umowy albo wzór umowy, jeżeli zamawiający wymaga od wykonawcy, aby zawarł z nim umowę w sprawie zamówienia publicznego na takich warunkach;”
Należy dodać sformułowanie: „istotne dla stron postanowienia, które zostaną wprowadzone do treści zawieranej umowy w sprawie zamówienia publicznego, ogólne warunki umowy albo wzór umowy nie mogą nakładać nadmiernych obowiązków na wykonawcę, w szczególności w zakresie: stosowania wynagrodzenia ryczałtowego, kar umownych, w tym opartych o zasadę ryzyka, a nie winy oraz ograniczania waloryzacji cen, chyba że jest to uzależnione warunkami wykonania lub finansowania zamówienia;”
6. W art. 67 ust. 1 pkt 6 użyto sformułowanie: „w podstawowym projekcie należy wskazać zakres tych usług lub robót budowlanych oraz warunki, na jakich zostaną one udzielone;”, powinno otrzymać brzmienie: „w podstawowym zamówieniu należy wskazać zakres tych usług lub robót budowlanych oraz warunki, na jakich zostaną one udzielone;”; obecny zapis jest mylący; nie wiadomo co mieści się
w pojęciu „podstawowego projektu”.
7. W art. 90 ust. 2a projektu, kropkę należy zastąpić przecinkiem i dodać: „jeżeli ich złożenie dodatkowych wyjaśnień spowodowane było brakiem jednoznaczności złożonych wyjaśnień i dowodów.”,
8. W art. 91 ust. 5 po słowie „cena” należy dopisać „lub koszt”.
9. Proponuje się aby art. 150 ust. 2 otrzymał brzmienie: „Zabezpieczenie ustala się w wysokości nie wyższej niż 10% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy.” Utrzymywanie minimalnego progu 2% jest nieuzasadnione i powoduje nadmierne obciążenia w szczególność MŚP;.
II. Zmiany mające na celu prawidłową implementację przepisów dyrektyw w sprawie zamówień publicznych.
1. W art. 2 lit. c pkt 2 definicję dostawy należy doprowadzić do zgodności z definicją
w art. 1 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2014/24/UE, która jest odwołuje się do zakupu produktów i nie obejmuje nabywania praw. Jest to konieczne ze względu na możliwość niezgodnej z dyrektywą interpretacji przepisu a poza tym pojęcie produktu jest używane w treści kolejnych artykułów projektu Pzp (np. 29 ust. 3 i 3a), należy zatem wykreślić z definicji nabycie praw i wprowadzenie pojęcia zakupu produktów co pozwoli na powiązanie pojęcia produktu z definicją dostawy.
2. W art. 24 ust. 2 pkt 3 słowo „merytorycznych” należy zastąpić zwrotem „istotnych” zgodnie z art. 57 ust. 4 pkt 9 dyrektywy 2014/24/UE.
3. W celu uniknięcia trudności interpretacyjnych należy w art. 24 ust. 1 i projektu dostosowanie opisu okoliczności wykluczenia do nazewnictwa dyrektyw.
4. Brzmienie art. 144 ust. 1 pkt 2 należy uznać za niezgodne z art. 72 ust. 1 lit. b dyrektywy 2014/24/UE i ust. 1a nowelizacji, stanowiących iż ograniczenie do 50% ma zastosowanie do wartości każdej ze zmian.
5. W art. 145a pkt 2 projektu wymaga doprecyzowania, które obligatoryjne przesłanki wykluczenia przywołuje przepis, ponieważ dyrektywa 2014/24/UE wskazuje tylko na art. 57 ust. 1, natomiast projekt poszerza te przesłanki.
III. Zmiany wynikające z praktyki i funkcjonowania systemu zamówień publicznych.
1. W art. 2, po punkcie 7a dodać punkt 7b w brzmieniu: „Prawie opcji – należy przez to rozumieć prawo wprowadzenia opcji wykonania umowy, niezależnie od wartości pieniężnej opcji, o ile zostało przewidziane w ogłoszeniu o zamówieniu lub specyfikacji istotnych warunków zamówienia i sposób wykonania opcji został opisany w umowie.”, a proponowanemu pkt 7b nadać numerację 7c.
2. W art. 12 a ust. 4 projektu sformułowanie: „o 7 dni" należy zastąpić wyrażeniem: „o co najmniej 7 dni". Zmiana podyktowana względami praktycznymi; służy temu aby zamawiający mógł np. zastosować dłuższy termin i termin składania ofert lub wniosków nie wypadł na przykład w dni wolne od pracy.
3. Uchylenie art. 26 ust. 2a powoduje brak określenia, na jaki dzień wykonawca winien potwierdzać brak podstaw wykluczenia i spełnianie warunków udziału w postępowaniu. Pozostawienie dotychczasowego rozwiązania spowoduje obowiązek pobierania przez zamawiających dokumentów ze wskazanych przez wykonawcę bezpłatnych stron urzędów dla wszystkich wykonawców na dzień składania wniosków lub ofert (a nie wiadomo na tym etapie kto wygra), a także konieczność dysponowania tymi dokumentami na ten dzień przez wykonawcę niezależnie od faktu czy w ogóle wykonawca będzie musiał dostarczyć zamawiającego.
4. Proponuje się aby w art. 26a ust. 1 projektu, w celu zmniejszenia uciążliwości przygotowania oferty przez MŚP zachować wymaganie przedkładania Jednolitego dokumentu tylko do postępowań powyżej progów unijnych.
5. W art. 26 c i dalszych przepisach projektu nie określono sankcji nieuzupełnienia jednolitego europejskiego dokumentu na wezwanie Zamawiającego.
6. Rozważenia wymaga aby w art. 92 ust. 1-3 projektu pozostawić dotychczasowy obowiązek zawiadamiania wszystkich wykonawców o wyborze, wykluczeniach i odrzuceniach w celu skomasowania informacji mogących być podstawą do wniesienia środków ochrony prawnej.
7. Proponuje się aby art. 188 ust. 1 otrzymał brzmienie: „Odwołanie rozpoznaje Izba w składzie trójosobowym. Prezes Izby może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym, jeżeli uzna to za wskazane ze względu na nieskomplikowany charakter sprawy. W przypadku rozstrzygania sprawy w składzie trójosobowym Prezes Izby wskazuje przewodniczącego składu orzekającego Izby spośród wyznaczonych członków”.
Decyzja Prezydium KK nr 19/16 ws. opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje poselski projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi uwagę dotyczącą skutku jaki dla emerytów i rencistów może mieć pominięcie w projektowanym art.141 ust 1 wyrażenia „egzekucji”.
W art. 1 pkt 1) projektu, art. 141 ust. 1 ma przyjąć brzmienie: „Wolna od potrąceń jest kwota emerytury i renty w wysokości: (…)”. Aktualnie, przepis ten ma brzmienie: „Emerytury i renty są wolne od egzekucji i potrąceń, z zastrzeżeniem ust. 2, w części odpowiadającej: (…)”.
Obecnie ZUS nie może dokonać potrąceń większych, niż te wskazane w art. 141 ustawy. Kwota pozostała po potrąceniach jest przez ZUS przekazywana uprawnionemu do świadczeń, zazwyczaj na wskazany przez uprawnionego do świadczeń rachunek bankowy lub poprzez przekaz pocztowy. W myśl art. 141 ust. 1 ustawy, kwota pozostała po potrąceniu jest wolna od egzekucji. Po wprowadzeniu proponowanej zmiany tj. usunięcia wyrażenia „egzekucji”, kwota pozostała po potrąceniu dokonanym przez ZUS, po wyjściu z zakładu może nie podlegać ochronie przed egzekucją. W przypadku przekazywania środków na rachunek bankowy wskazany przez emeryta lub rencistę (lub rachunek w SKOK) kwota ta podlega ochronie przed egzekucją na zasadach wskazanych w ustawie prawo bankowe (art. 54) oraz w ustawie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (art. 28). Analogiczna ochrona nie przysługuje jednak w przypadku przekazywania pieniędzy za pomocą poczty. W przypadku przekazywania emerytury lub renty za pomocą poczty, poczta staje się tzw. trzeciodłużnikiem, wobec którego przysługuje dłużnikowi (emerytowi lub renciście) wierzytelność do zapłaty (wypłata emerytury lub renty). Przy usunięciu z ustawy wyrażenia „egzekucji” możliwa mogłaby być egzekucja kwoty emerytury lub renty pozostałej po dokonanych przez ZUS potrąceniach, według przepisów k.p.c. o egzekucji z innych wierzytelności. W takim przypadku skutek proponowanych zmian byłby odwrotny od ich celu tj. zwiększenie ochrony wysokości otrzymywanych emerytur i rent w przypadku prowadzenia egzekucji.
Decyzja Prezydium KK nr 18/16 ws. pełnomocnictwa do koordynacji działań przygotowujących Ogólnopolską Drogę Krzyżową na Żoliborzu
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” udziela pełnomocnictwa Panu Krzysztofowi Żmudzie do koordynacji działań przygotowujących Ogólnopolską Drogę Krzyżową na Żoliborzu, która odbędzie się 18 marca 2016 r.
Decyzja Prezydium KK nr 17/16 ws. zgłoszenia przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do Doraźnego Komitetu EKZZ ds. Organizowania Pracowników
Prezydium Komisji Krajowe NSZZ „Solidarność” zgłasza Kacpra Stachowskiego do udziału w pracach Doraźnego Komitetu EKZZds. Organizowania Pracowników
Celem Komitetu będą promowanie, stymulowanie i wsparcie afiliantów w organizowaniu związków zawodowych i kampaniach rekrutowania oraz definiowanie potrzeb szkoleniowych w tym zakresie.
Decyzja Prezydium KK nr 16/16 ws. opinii o projekcie ustawy MRPiPS o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” popiera kierunki rozwiązań zawarte w projekcie ustawy Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Jednakże zaproponowane rozwiązania mogą mieć mocno ograniczone efekty, a zdefiniowane cele mogą być trudne do osiągnięcia, tym bardziej, że ich ocena wymaga upływu dłuższego czasu.
Głównym celem projektowanej ustawy jest pomoc finansowa państwa kierowana do rodzin wychowujących dzieci, a tym samym wsparcie ich wysiłków i wydatków związanych z zaspokojeniem potrzeb życiowych dzieci oraz kosztami wynikającymi z ich edukacji. Aby odzwierciedlić powszechny charakter świadczenia, istotą proponowanych rozwiązań ma być możliwość objęcia wsparciem jak najszerszego kręgu rodzin. Innym, równie istotnym, choć pośrednim celem projektu jest wzrost dzietności polskich rodzin stymulowany finansowym wsparciem kierowanym do nich.
Przeszkodą do uznania zaproponowanych rozwiązań jako powszechnych, jest ustanowienie kryteriów dochodowych uprawniających do świadczenia na pierwsze dziecko. Projektodawca w uzasadnieniu wykazuje, że przy kryterium określonym na poziomie 800 zł na członka rodziny (1200 zł, gdy w rodzinie jest dziecko niepełnosprawne) jedynie 31% wszystkich rodzin otrzyma świadczenie na pierwsze dziecko. Takie ograniczenie budzi niepokój ze względu na fakt, że ustalona kwota jest niższa niż minimum socjalne wyliczone przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych dla rodzin z jednym dzieckiem, które wynosi ok. 880 zł lub 935 zł (w zależności od wieku dziecka), co oznacza wykluczenie ze wsparcia rodzin z jednym dzieckiem, o dochodach poniżej minimum socjalnego, czyli żyjących na granicy ubóstwa. W takiej samej sytuacji znajdą się samotni rodzice, których dochody przekraczają nieznacznie wartość wynagrodzenia minimalnego. Wyklucza się tym samym rodziny najbardziej wrażliwe ekonomicznie.
Należy zauważyć, że większość rodzin o niskich dochodach z pracy, to rodziny młode, których rozwój powinien być najsilniej stymulowany, a których potrzeby finansowe są najwyższe. Inną kwestią jest odbiór społeczny proponowanych kryteriów przy braku ograniczeń górnej granicy dochodów, uprawniających do świadczeń wychowawczych. Ograniczenie wsparcia na pierwsze dziecko wśród rodzin najmniej zamożnych, przy jednoczesnym wsparciu dzieci w rodzinach najzamożniejszych, jest niesprawiedliwością społeczną, której NSZZ „Solidarność” nie może zaakceptować.
Uwagi szczegółowe:
Art. 4 ust. 3 – biorąc pod uwagę cel projektowanej ustawy, jakim jest wsparcie rodziny w której wychowywane są dzieci, wątpliwości budzi ograniczenie zakresu pomocy do osiągnięcia przez dziecko 18 roku życia. Wydatki na dzieci starsze rosną z ich wiekiem, między innymi ze względu na podejmowaną przez nie edukację. W dzisiejszym systemie oświatowym większość absolwentów osiąga pełnoletniość w trakcie nauki w szkole ponadgimnazjalnej, pozostając w tym czasie na utrzymaniu rodziców. Uzasadnionym jest zatem przedłużenie wypłaty świadczenia wychowawczego co najmniej do dnia ukończenia przez dziecko pełnoletnie szkoły ponadgimnazjalnej.
Art. 5.ust. 1 – zdaniem NSZZ „Solidarność” kryterium dochodowe, na podstawie którego przyznaje się świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko, ustalone na poziomie 800 zł jest zbyt niskie. Ustawodawca powołuje się na wartości kwoty minimum socjalnego wyliczanego corocznie przez IPiSS, dlatego uzasadnionym jest rzeczywiste odniesienie do tej wartości tak, aby kryterium dochodowe uprawniające do świadczenia na pierwsze dziecko było wyższe niż minimum socjalne. Należy pamiętać, że wartość minimum socjalnego to granica wydatków gospodarstw domowych mierząca minimalnie godziwy poziom życia i w 2014 r. wynosiła dla rodzin z jednym dzieckiem 880,95 zł lub 935,03 zł. Prezydium KK podkreśla, że rodziny o niższym dochodzie nie mają możliwości zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb konsumpcyjno-bytowych.
Ponadto, przy zachowaniu tak niskiego poziomu kryterium dochodowego, samotni rodzice jedynaków zostają bez żadnego wsparcia, pomimo niewystarczających dochodów. Wobec powyższego, zniesienie lub podwyższenie kryteriów dochodowych dla rodziców samotnie wychowujących dzieci, Prezydium KK uznaje za uzasadnione.
Jednocześnie, NSZZ „Solidarność” postuluje o ustalenie górnej granicy dochodu uprawniającego do wsparcia w formie świadczenia wychowawczego, tak aby ograniczyć dostęp do świadczeń rodzinom o wysokich dochodach, które nie tylko nie odczują tej pomocy, ale przede wszystkim jej nie potrzebują.
Art. 8 – sformułowanie „marnotrawienie bądź wydatkowanie przyznanych środków niezgodnie z celem” wymaga doprecyzowania. Tym bardziej, że w rodzinach, których sytuacja dochodowa jest ustabilizowana trudno określić, które to dochody zostały wydatkowane na określony projektem ustawy cel. Ponadto nie określono, kto w przypadku powyższej sytuacji będzie odpowiedzialny za przekazywanie świadczenia w formie rzeczowej.
Art. 9 ust. 1 – zdaniem NSZZ „Solidarność” weryfikacja kwot uprawniających do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko powinna odbywać się corocznie. Należy wziąć pod uwagę fakt, że zaproponowane progi odnoszą się do wysokości minimum socjalnego, wyliczanego na badaniach cen sprzed 2 lat (w 2016 roku bierze się pod uwagę minimum socjalne wyliczone w cenach z roku 2014). Częstsza weryfikacja zapewni utrzymanie sytuacji dochodowej rodzin na stabilnym poziomie, odpowiadającym potrzebom w bieżącym roku.
Art. 10 i art. 15 – zapisy budzą wątpliwości co do roli pracowników socjalnych, jaką mają pełnić w ramach realizowania zadań wynikających z niniejszego projektu ustawy. Realizacja określonych zadań, jak wynika z projektowanych zapisów, nie może naruszać norm zatrudnienia ani powodować nieprawidłowości w wykonywaniu zadań pomocy społecznej, ale to właśnie pracownicy socjalni będą przeprowadzać wywiady środowiskowe weryfikujące świadczeniobiorców. W kosztach związanych z obsługą systemu nie uwzględniono wynagrodzenia dla pracowników socjalnych, chociaż nakłada się na nich zadania wykraczające poza system pomocy społecznej. NSZZ „Solidarność” wskazuje na potrzebę uregulowania powyższej kwestii.
Art. 22 – określenie, że świadczenie wychowawcze, w przypadku opieki nad dzieckiem przez dwoje opiekunów, wypłacane jest pierwszemu, który złoży wniosek jest niefortunne i może powodować niepotrzebne napięcia między rodzicami/opiekunami.
Chociaż przedłożony projekt zawiera rozwiązania stanowiące znaczne wsparcie dla rodzin, NSZZ „Solidarność” widzi potrzebę dalszych prac nad systemem pomocy rodzinom w najtrudniejszej sytuacji dochodowej. Najważniejszymi czynnikami, które sprzyjają rozwojowi rodzin oprócz stabilizacji finansowej, jest także stabilna sytuacja mieszkaniowa, zawodowa czy zdrowotna rodzin, dlatego wdrożenie bezpośrednich form wsparcia dochodów rodzin nie powinno pozostać jedynym elementem polityki prorodzinnej państwa, ale należy podjąć dalsze spójne działania w celu ogólnej poprawy kondycji polskich rodzin. Chcąc zbudować powszechny system wsparcia w ramach polityki rodzinnej państwa, należy rozważyć również świadczenie kierowane do rodziców i dzieci w formie niepieniężnej, tj. powszechnie dostępnej i bezpłatnej opieki instytucjonalnej nad dziećmi w wieku przedszkolnym, bezpłatnych posiłków w szkołach, biletów na komunikację miejską dla dzieci i młodzieży uczących się czy bezpłatnych podręczników na wszystkich szczeblach edukacji szkolnej, a także opieki stomatologicznej dla dzieci na wysokim poziomie i dostępie do bezpłatnych szczepień ochronnych. Taka forma wsparcia nie wymaga kontroli czy weryfikacji zapewniając jej powszechny dostęp.
Decyzja Prezydium KK nr 15/16 ws. opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” popiera inicjatywę mająca na celu przeciwdziałanie praktykom powodującym unikanie opodatkowania. Unikanieopodatkowania przez osoby prawne poprzez stosowanie pewnych schematów oraz wykorzystania instrumentów wywiera bezpośredni wpływ na budżet państwa i powoduje zmniejszenie jego dochodów.
Pozytywnie oceniając cel ustawy Prezydium KK NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę na niektóre zapisy:
1) zaproponowany kształt klauzuli w art. 119a § 1 ma charakter uznaniowy (zostawia dużą swobodę w ocenie) i może w przyszłości rodzić wątpliwości interpretacyjne;
2) brak jest w ustawie jasno określonych kompetencji osób, które będą wchodziły w skład Rady do Spraw Unikania Opodatkowania. W ustawie powinny być jasno określone kryteria, które powinna spełnić osoba, która może wchodzić w skład Rady, mając na względzie skomplikowaną materię, która będzie podlegała ocenie przez członków Rady. Określenie „ma potrzebną wiedzę i doświadczenie zawodowe” jest mało precyzyjne i nie wystarczające;
3) w skład 7 osobowej Rady do Spraw Unikania Opodatkowania wchodzi
3 członków wskazanych przez ministra właściwego do spraw finansów i 1 członek wskazany przez Ministra Sprawiedliwości. Rola Rady, jako niezależnego od administracji kolegialnego organu doradczo-opiniodawczego jest zatem wątpliwa;
4) należy doprecyzować art. 119h § 2 w zakresie opinii Rady do Spraw Unikania Opodatkowania. Skoro Rada ma spełniać funkcję kontrolną, nie wystarczy (w procedurze odwołania od decyzji) sam fakt wcześniejszego zwrócenia się do Rady
o opinię, ale fakt jej wydania.
Decyzja Prezydium KK nr 14/16 ws. udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego NSZZ „Solidarność” na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych spółka z…
ws. udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego NSZZ „Solidarność” na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie w dniu 19 stycznia 2016 r. r.
(do użytku służbowego)
Decyzja Prezydium KK nr 13/16 ws. udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego NSZZ „Solidarność” na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Spółka z…
ws. udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego NSZZ „Solidarność” na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Warszawie w dniu 19 stycznia 2016 r. r.
(do użytku służbowego)
Decyzja Prezydium KK nr 12/16 ws. programu pilotażowego elektronicznej legitymacji członkowskiej
(do użytku służbowego)
Decyzja Prezydium KK nr 11/16 ws. przedstawiciela NSZZ „Solidarność” w Radzie Nadzorczej ZUS
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnioskuje o powołanie Bogdana Kubiaka jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” w Radzie Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Decyzja Prezydium KK nr 10/16 ws. wskazania przedstawicieli do reprezentowania NSZZ „Solidarność” do podejmowania czynności wobec TYSOL Sp. z o.o.
(do użytku służbowego)
Decyzja Prezydium KK nr 9/16 nr 9/16 ws. rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r. COM ( 2015) 600 oraz Komunikatu Komisji COM (2015) 700 pod nazwą „Projekt wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu Komisji i Rady towarzyszącego…
ws. rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r. COM ( 2015) 600 oraz
Komunikatu Komisji COM (2015) 700 pod nazwą „Projekt wspólnego sprawozdania
o zatrudnieniu Komisji i Rady towarzyszącego komunikatowi Komisji w sprawie rocznej analizy wzrostu gospodarczego na 2016 r.”
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia usprawnianie semestru europejskiego, a szczególnie położenie większego nacisku na zatrudnienie i postęp społeczny oraz promowanie udziału partnerów społecznych na wszystkich poziomach.
Prezydium KK uznaje za istotne i konieczne informowanie partnerów społecznych zarówno w poszczególnych krajach jak i na poziomie europejskim o decyzjach finansowych i projektach wynikających z wdrożenia planu inwestycyjnego dla Europy.
Wymiana informacji oraz konsultacje w ramach semestru europejskiego z partnerami społecznymi i stroną rządową w Polsce powinna odbywać się na forum Rady Dialogu Społecznego ( Zespół ds. gospodarki i rynku pracy).
W zakresie dotyczącym rynku pracy Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę na następujące kwestie.
W Polsce w latach 2014 i 2015, do których to odnosi się znaczna część analizy sytuacji na rynku pracy zawartej w Komunikacie, nie podjęto środków zmierzających do rzeczywistego zreformowania rynku pracy. Brakowało realnego planu działań mogącego przyczynić się do zmniejszenia wysokich poziomów bezrobocia, zwłaszcza wśród ludzi młodych oraz osób w wieku 50+. Aktualnie stopa bezrobocia w Polsce wynosi 9,6% (dane MRPiPS za listopad 2015 r.), jednakże należy pamiętać, iż praktyka polskich publicznych służb zatrudnienia, realizowana w latach ubiegłych, polegała na wykreślaniu z rejestrów osób, które nie mogły podjąć zatrudnienia. Niejednokrotnie niepodjęcie zatrudnienia wynikało z braku predyspozycji do wykonywania zaoferowanej pracy, jak również ze złego stanu zdrowia (np. posiadanego orzeczenia o niepełnosprawności z możliwością wykonywania określonej pracy). W taki sposób pozornie poprawiano statystykę w zakresie stopy bezrobocia.
Prezydium podziela pogląd, iż mobilność zawodowa jest ważnym mechanizmem w zakresie rozwiązywania problemu niedoboru niektórych umiejętności w państwach członkowskich. Natomiast z pewnością nie będzie ona powodowała zmniejszania różnic na rynku pracy pomiędzy poszczególnymi krajami. Z treści Komunikatu wynika, iż odpływ osób następuje z krajów, które najbardziej odczuły skutki kryzysu, do krajów, które stosunkowo dobrze przetrwały kryzys, oraz że ten kierunek odpływu jest uzupełniany o długofalowe przepływy osób z Europy Środkowo-Wschodniej do bogatszych krajów Europy Północno-Zachodniej. Należy w tym miejscu nadmienić, iż odpływ osób jest największy w Hiszpanii i Polsce, a osoby migrujące to zazwyczaj osoby młode i dobrze wykształcone. Nie ulega wątpliwości, że obecnie w UE nie wypracowano mechanizmów ochronnych dla państw członkowskich, z których odpływ zasobów ludzkich jest najwyższy. W Komunikacie lapidarnie stwierdza się, że taka sytuacja stanowi: „pewne wyzwania dla krajów opuszczanych, nawet jeżeli osoby te przyczyniają się do przepływów pieniężnych”.
W tym zakresie należy dokonać pogłębionej analizy i podjąć środki ochronne dla regionów, z których regularnie następują odpływy dobrze wykształconych i zazwyczaj młodych pracowników. Z jednej strony państwa przyjmujące te osoby nie ponoszą kosztów ich wychowania i wykształcenia, a z drugiej na ich pracy budują własny wzrost gospodarczy – kosztem powiększającego się zróżnicowania regionalnych rynków pracy. Konieczne jest rozpatrzenie możliwości dofinansowania z EFS regionów pokrzywdzonych długofalowym odpływem siły roboczej.
Efektem wieloletniej błędnej polityki polskiego rządu, w zakresie dotyczącym pracowników tymczasowych, polegającej na upowszechnianiu w Polsce tej formy „zatrudnienia”, jest znaczna segmentacja rynku pracy, a w przypadku utraty pracy tymczasowej powiększanie bezrobocia długotrwałego. Konieczne jest zwrócenie uwagi na fakt, iż praca tymczasowa jako forma zatrudnienia funkcjonuje w każdym państwie członkowskim w swoisty sposób, a sytuacja pracowników tymczasowych jest uzależniona od podejścia pracodawcy użytkownika oraz legalności działań podejmowanych przez same agencje pracy. Pomimo wielokrotnych zastrzeżeń zgłaszanych przez NSZZ „Solidarność”, w Polsce przez wiele lat upowszechniano zatrudnienie tymczasowe, pomimo tego, że jest to w tym przypadku forma pracy pogłębiająca problem ubóstwa wśród pracowników. Z treści Komunikatu wynika, iż podstawowym działaniem powinno być zwiększenie wysiłków w celu pobudzenia wzrostu i stworzenia korzystnych warunków dla powstawania miejsc pracy o wysokiej jakości. W związku z powyższym należy przyjąć kierunek odejścia od zastępowania pracy stałej, pracą skutkującą ubóstwem i wykluczeniem społecznym, którą w Polsce jest praca tymczasowa.
Problemu bezrobocia w Polsce, wbrew treści Komunikatu, nie rozwiąże podwyższenie wieku emerytalnego. Wręcz przeciwnie osoby starsze, charakteryzujące się znikomą mobilnością zawodową oraz problemami zdrowotnymi, którymi to już obecnie pracodawcy nie są zainteresowani, pozostaną beneficjentami pomocy społecznej, jako że w warunkach polskiego rynku pracy nie będą w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. W krajach wysoko rozwiniętych skorzystanie z przedłużonego wieku emerytalnego jest prawem, a nie obowiązkiem. Przy tym wprowadzanie gwarancji dla młodzieży i jednoczesny brak efektywnych działań na rzecz zatrudnienia osób w wieku 50+ może spowodować dramatyczny wzrost stopy bezrobocia w Polsce. Z powyższych względów pozytywnie należy ocenić obecnie przyjęty w Polsce kierunek działania polegający na przywróceniu uprzednio obowiązującego wieku emerytalnego.
Decyzja Prezydium KK nr 8/16 ws. opinii do projektu ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia propozycję wydania odrębnej ustawy dotyczącej problematyki pracowników delegowanych, obecnie uregulowanej przepisami Rozdziału IIa Kodeksu pracy. Jest to uzasadnione rosnącą liczbą pracowników delegowanych w UE oraz zwiększeniem się ekonomicznego i społecznego znaczenia samego zjawiska delegowania.
Jednocześnie Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że projektowany akt prawny służyć ma wdrożeniu w Polsce Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/ WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, i zmieniającej rozporządzenie UE nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (dalej: dyrektywa ws. egzekwowania). Z tego względu konieczne jest dostosowanie zapisów projektu do głównego przesłania dyrektywy, którym jest wzmocnienie poziomu ochrony pracowników delegowanych.
Dyrektywa w sprawie egzekwowania w preambule (pkt 34) oraz w art. 11 ustęp 3 wskazuje w pierwszej kolejności na związki zawodowe jako na podmioty, którym należy zapewnić udział we wszystkich postępowaniach mających na celu egzekwowanie dyrektywy. W projekcie ustawy zabrakło należytego odniesienia do tych zapisów. Związki zawodowe jako organizacje, które mają możliwość transgranicznego pozyskiwania informacji bezpośrednio ze źródeł, są w szczególny sposób predysponowane do uczestnictwa w procedurach zapewniających skuteczną ochronę pracowników delegowanych.
Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zapisy projektu ograniczają się w przypadku pracowników delegowanych do obszaru naszego kraju (Polska jako państwo przyjmujące) jedynie do zakazu dyskryminacji (art. 4 ust. 2 projektu ustawy), co nie zapewnia w odniesieniu do tych pracowników stosowania zasady równych praw wynikających z art. 11(2) k.p. Generalnie, projektowany art. 4 ust. 2 (jak też i obecnie obowiązujący art. 67(2) k.p., gdyż zapisy te są ze sobą tożsame) jest przykładem bardzo minimalistycznego podejścia do praw pracowników delegowanych w sytuacji, w której Polska jest państwem przyjmującym.
W odniesieniu do polskich pracowników delegowanych za granicę, w projekcie
w sposób niepełny zapewniona jest implementacja treści art. 11 ust. 3 dyrektywy. Kwestią bezdyskusyjną jest rozrost patologicznych form delegowania pracowników (przykładowo: letter box companies). Wcześniej wskazana szczególna rola związków zawodowych uzasadnia w naszej ocenie oczekiwanie, że organizacje te powinny zostać wyposażone w uprawnienie składania wniosków do Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach dotyczących podejrzenia łamania praw pracowników delegowanych.
Uwagi szczegółowe
Obszar pierwszy – Polska jako państwo przyjmujące
Kluczową regulacją dla tego obszaru jest regulacja zawarta w projektowanym art. 4
ust. 2 (jest on powtórzeniem obecnie obowiązującej regulacji zawartej w art. 67 (2) k.p.).
W literaturze wskazuje się, że skoro przepis obecnie obowiązujący (ale i także ten planowany) odsyła do norm czasu pracy, a nie do definicji czasu pracy, to nie ma uzasadnienia aby tę definicję stosować. Ograniczenie się tylko do wymiaru urlopu oznacza, że już reguły jego udzielania nie są przedmiotem zastosowania wobec pracowników delegowanych. Ograniczenie się do zakazu dyskryminacji oznacza, że przepis nie wymusza zasady równych praw z art. 11(2) k.p. Skoro przeciwdziałanie mobbingowi nie jest umiejscowione w dziale X k.p. to nie ma podstawy do stosowania tych przepisów, choć aksjologicznie należą one do zasad bhp. Skoro przepis nie wymienia dodatków za prace w porze nocnej lub w niedziele i święta, za które nie zapewniono czasu wolnego to w tym zakresie nie działają normy wymuszające (porównaj Kodeks pracy. Komentarz. A Sobczyk (red.), Warszawa 2015, str. 351).
Projektowany art. 4 ust. 2 nowej ustawy, jak i obecnie obowiązujący art. 67(2) k.p., stanowią przykład mechanicznego powielania norm zawartych w Dyrektywie 96/71 o pracownikach delegowanych (art. 3 ust. 1) i minimalistycznego podejścia do uprawnień pracowników delegowanych.
Przy świadomości istnienia orzecznictwa UE (np. w sprawach Rüffert oraz Luksemburg v. Komisja) należy wskazać na pkt. 17 preambuły do Dyrektywy nr 96/71/UE o pracownikach delegowanych mówiący, że bezwzględnie obowiązujące przepisy w zakresie ochrony minimalnej, które pozostają w mocy w kraju przyjmującym nie powinny stanowić przeszkody dla stosowania korzystniejszych dla pracowników warunków zatrudnienia. W świetle potrzeby zapewnienia pracownikom delegowanym (w szczególności z państw o niskich standardach płacy, które powodują, że pracownicy godzą się na mało atrakcyjne warunki zatrudnienia) godnych warunków życia w Polsce w okresie delegowania, potrzebna jest korekta planowanego art. 4 ust. 2. Artykuł ten winien brzmieć następująco (kursywą zaznaczono konieczne uzupełnienia):
„Warunki zatrudnienia o których mowa w ust. 1 dotyczą:
1. definicji czasu pracy zawartej art. 128 k.p.,norm i wymiaru czasu pracy oraz okresu odpoczynku dobowego i tygodniowego;
2. wymiaru i zasad udzielania urlopu wypoczynkowego;
3. minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalonego na podstawie odrębnych przepisów
4. wysokości dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych oraz dodatku za pracę w porze nocnej o którym mowa w art. 151(8) oraz dodatek o którym mowa w art. 151 (11) § 2;
5. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obowiązku prowadzenia polityki antymobbingowej o której mowa w art. 94 (3) § 1 k.p.;
6. uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem;
7. zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dziecko;
8. zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu oraz zasady równego traktowania o której mowa w art. 11(2) k.p.;
9. wykonywania pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych.”
Obszar drugi – Polska jako państwo wysyłające
W projekcie, w sposób niepełny implementowana jest treść art. 11 ust. 3 Dyrektywy
w sprawie egzekwowania. Wskazuje on na konieczność zapewnienia, by między innymi związki zawodowe mogły efektywnie brać udział we wszystkich postępowaniach sądowych
administracyjnych, mających za przedmiot zagadnienia regulowane w obu dyrektywach. Zmiany w kodeksie postępowania administracyjnego zaproponowane w art. 22 projektu ustawy, a mające na celu wdrożenie art. 11 Dyrektywy w sprawie egzekwowania, należy ocenić jako idące we właściwym kierunku. Brakuje jednak w projekcie ustawy zapisu, który określałby możliwość złożenia przez związek zawodowy wniosku do PIP wskazującego na podejrzenie łamania uprawnień pracowników delegowanych, w szczególności pracowników delegowanych w sytuacji, gdy Polska jest państwem wysyłającym. Projektowany art. 9 ust. 2 litera d wskazuje, że do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy udzielanie odpowiedzi na uzasadnione wnioski właściwych organów innego państwa członkowskiego o dostarczenie informacji dotyczących delegowania pracowników na terytorium RP albo z terytorium RP, a także na przeprowadzaniu działań kontrolnych na wniosek takich organów. Postulujemy, aby takie wnioski mogły składać także związki zawodowe.
Sytuacja z którą najczęściej spotyka się NSZZ „Solidarność” to otrzymanie informacji od pracownika delegowanego poza terytorium RP lub od związków zawodowych działających w innym państwie członkowskim o podejrzeniu naruszenia zasad dotyczących delegowania, m.in. polegającym na tym, że przedsiębiorstwo delegujące nie prowadzi faktycznej działalności na terytorium RP (problem określany jako letter box company) albo polegającym na ocenie tegoż pracownika/związku zawodowego z innego państwa, że w ogóle delegowanie nie ma miejsca ze względu na okres w jakim „delegowany” pracownik wykonuje pracę za granicą (problem który możemy określić jako permanentne delegowanie). Projektowana regulacja powinna jasno określać ścieżkę wniosku, który mógłby być złożony przez związek zawodowy do PIP o dokonanie oceny sytuacji. Powinna ona być dokonana w miarę szybko – oczywiście w racjonalnym terminie, ze względu na konieczność w wielu wypadkach współpracy PIP z organami kontroli w innym państwie członkowskim oraz podmiotami w Polsce takimi jak ZUS.
Ponadto Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że zastosowanie wobec pewnej grupy pracowników rozwiązań negocjacyjnego bądź wynikających z indywidualnych umów o pracę, do czego zobowiązuje art. 77(5) § 4 Kodeksu pracy, oznacza w większości przypadków wypłatę zaniżonej wysokości diety zagranicznej i krajowej w stosunku do diety otrzymywanej obligatoryjnie przez pracowników zatrudnionych w sferze publicznej. Pracownicy małych i średnich przedsiębiorstw zatrudnieni u prywatnych pracodawców znajdują się w porównywalnie gorszej sytuacji niż pracownicy sfery budżetowej. Na skutek zastosowania pozornie neutralnego kryteriumustawowego dochodzi do różnicowania sytuacji pewnej grupy zatrudnionych i w ostateczności do niekorzystnego nierównego traktowania.
W przedstawionej niżej sprawie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej nie dostrzegając niezgodności z Konstytucją. Wydaje się więc, że w zestawieniu z wzorcem unijnym w przedmiotowej sprawie możemy mieć do czynienia z dyskryminacją pośrednią polegającą na stosowaniu mechanizmu ustawowego który umożliwia ustalanie, w sposób negocjacyjny lub umowny, wysokości diety krajowej i zagranicznej obywateli polskich zatrudnianych poza sferą budżetową. Polski pracownik w przypadku zagranicznej podróży służbowej nie otrzymuje płacy minimalnej Państwa Członkowskiego, na którego terytorium jest delegowany. Dieta zagraniczna polskiego pracownika spoza sfery budżetowej może być ustalona na najniższym stałym poziomie 30 złotych polskich za dobę podróży (około 7 EUR) zgodnie z § 7 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej
z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej w związku z art. 77(5)§4 Kodeksu pracy ponieważ naruszają art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 7 akapit drugi dyrektywy 96/71/WE.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” podkreśla, że projektowana ustawa powinna znaleźć się w porządku prac Zespołu ds. Prawa Pracy Rady Dialogu Społecznego.
Decyzja Prezydium KK nr 7/16 ws. dotacji finansowej
Decyzja do użytku służbowego
Decyzja Prezydium KK nr 6/16 ws. opinii o poselskim projekcie ustawy KP PSL o jednorazowym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne, zasiłki przedemerytalne, emerytury pomostowe albo nau
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektu ustawy Klubu Parlamentarnego PSLo jednorazowym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne, zasiłki przedemerytalne, emerytury pomostowe albo nauczycielskie świadczenia kompensacyjne w 2016 roku (przedstawiciel wnioskodawców: poseł Mieczysław Kasprzyk).
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” od lat zabiega o stworzenie odpowiedniego systemu waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych, który uwzględnia prawa świadczeniobiorców do poprawy ich sytuacji dochodowej, proporcjonalnie do tempa wzrostu gospodarczego kraju. Tymczasem w 2016 roku ponownie pojawia się potrzeba, jak zauważają projektodawcy, zrekompensowania nieznacznej, a dla osób otrzymujących najniższe świadczenia niezauważalnej, waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych.
Projektowany jednorazowy dodatek do świadczeń nie wyższych niż 2000 zł., nie rozwiązuje problemu zachowania realnej wartości najniższych świadczeń emerytalno-rentowych, ani nie poprawia trudnej sytuacji najuboższych świadczeniobiorców w sposób trwały. Prezydium KK NSZZ „Solidarność” po raz kolejny postuluje o stworzenie systemowego rozwiązania waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych zapewniającego odpowiednią ochronę przed ich deprecjacją i uwzgledniającego prawo świadczeniobiorców do korzystania ze wzrostu gospodarczego kraju, a najlepszym forum do przedyskutowania odpowiednich rozwiązań jest Rada Dialogu Społecznego.
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” przypomina także o potrzebie rozpoczęcia prac nad zniwelowaniem rozbieżności między najniższymi świadczeniami emerytalno-rentowymi, a przeciętnymi świadczeniami, które wynikają z dotychczas stosowanego wskaźnika waloryzacji (CPI), nie gwarantującego zachowania realnej wartości tych świadczeń wśród najuboższych grup emerytów i rencistów
Decyzja Prezydium KK nr 5/16 ws. opinii o poselskim projekcie ustawy KP PiS o jednorazowym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne, zasiłki przedemerytalne, emerytury pomostowe albo nau
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektu ustawy Klubu Parlamentarnego PiSo jednorazowym dodatku pieniężnym dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne, zasiłki przedemerytalne, emerytury pomostowe albo nauczycielskie świadczenia kompensacyjne w 2016 roku (przedstawiciel wnioskodawców: poseł Beata Mazurek).
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” od lat zabiega o stworzenie odpowiedniego systemu waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych, który uwzględnia prawa świadczeniobiorców do poprawy ich sytuacji dochodowej, proporcjonalnie do tempa wzrostu gospodarczego kraju. Tymczasem w 2016 roku ponownie pojawia się potrzeba, jak zauważają projektodawcy, zrekompensowania nieznacznej, a dla osób otrzymujących najniższe świadczenia niezauważalnej, waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych.
Projektowany jednorazowy dodatek do świadczeń nie wyższych niż 2000 zł., nie rozwiązuje problemu zachowania realnej wartości najniższych świadczeń emerytalno-rentowych, ani nie poprawia trudnej sytuacji najuboższych świadczeniobiorców w sposób trwały. Prezydium KK NSZZ „Solidarność” po raz kolejny postuluje o stworzenie systemowego rozwiązania waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych zapewniającego odpowiednią ochronę przed ich deprecjacją i uwzgledniającego prawo świadczeniobiorców do korzystania ze wzrostu gospodarczego kraju, a najlepszym forum do przedyskutowania odpowiednich rozwiązań jest Rada Dialogu Społecznego.
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” przypomina także o potrzebie rozpoczęcia prac nad zniwelowaniem rozbieżności między najniższymi świadczeniami emerytalno-rentowymi, a przeciętnymi świadczeniami, które wynikają z dotychczas stosowanego wskaźnika waloryzacji (CPI), nie gwarantującego zachowania realnej wartości tych świadczeń wśród najuboższych grup emerytów i rencistów.