Kategoria: 2013 – Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące zastrzeżenia do projektu ustawy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej o wypłacie emerytur, do których prawo uległo zawieszeniu w okresie od dnia 1 października 2011 r. do dnia 21 listopada 2012r.

Niestety przedmiotowy projekt, nie przewiduje naprawienia całości szkód wyrządzonych w okresie obowiązywania sprzecznego z Konstytucją RP przepisu. Zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa za tzw. bezprawie legislacyjne określone zostały w art. 417 i 417¹ § 1 k.c. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie aktu normatywnego, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu niezgodności tego aktu
z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.

W przedstawionym projekcie ustawy nie przewiduje się w szczególności procedury naprawienia szkód wyrządzonych osobom, które w związku z wejściem w życie niezgodnego z Konstytucją RP art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia
21 listopada 2012 r. rozwiązały stosunek pracy w celu zachowania możliwości pobierania świadczenia emerytalnego, a następnie nie podjęły zatrudnienia, tracąc jedno ze źródeł utrzymania. Naprawienie szkody wyrządzonej w wyniku tzw. bezprawia legislacyjnego powinno obejmować także obowiązek zapłaty ustawowych odsetek od kwot niewypłaconych w terminie świadczeń emerytalnych oraz utraconych wynagrodzeń. Obowiązek zapłaty odsetek od kwot zawieszonych świadczeń emerytalnych przewiduje senacki projekt ustawy zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw (druk senacki 408).

Ponadto wątpliwości może budzić zgodność art. 2 pkt 1 opiniowanego projektu ustawy z zasadą równości wobec prawa sformułowaną w  art. 32 Konstytucji RP. W projekcie tym proponuje się, aby prawo do wypłaty zawieszonej emerytury przysługiwało wyłącznie osobom, które nabyły prawo do emerytury w okresie od dnia 8 stycznia 2009 r. do dnia
31 grudnia 2010 r. Przepis ten traktuje w sposób dyskryminujący osoby, które spełniły warunki nabycia prawa do emerytury przed dniem 8 stycznia 2009 r. i przed tym dniem złożyły wniosek o emeryturę nie rozwiązując uprzednio stosunku pracy i których wypłata świadczenia została przed dniem 8 stycznia 2009 r. w związku z tym zawieszona,
w porównaniu z osobami, które również spełniły warunki nabycia prawa do emerytury przed dniem 8 stycznia 2009 r, ale wniosek o świadczenia złożyły 8 stycznia 2009 r. i później. Osobom należącym do drugiej grupy ubezpieczonych opiniowany projekt ustawy gwarantuje wypłatę świadczeń zawieszonych w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 21 listopada 2012 r., podczas gdy osoby należące do pierwszej grupy na taką rekompensatę liczyć nie mogą.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu założeń projektu ustawy z dnia 24 lipca 2013 r – Prawo restrukturyzacyjne :

1. W części IV- zakres zmian regulacyjnych – Prawo restrukturyzacyjne, w pkt. 3 dotyczącym postępowania sanacyjnego zawarta jest propozycja by w sferze praw i obowiązków pracowniczych otwarcie postępowania sanacyjnego wywoływało takie same skutki, jak ogłoszenie upadłości. Prezydium KK negatywnie ocenia zaproponowaną zmianę, uznając ją za zbyt daleko idącą w kierunku ograniczania praw pracowników oraz ochronnej funkcji prawa pracy. Podkreślenia wymaga fakt, iż zgodnie z obecnym stanem prawnym art. 41(1) k.p. ma zastosowanie w razie upadłości lub likwidacji pracodawcy. Ustawa prawo upadłościowe i naprawcze wyróżnia dwa rodzaje upadłości: z możliwością zawarcia układu oraz w celu likwidacyjnym. Pomimo nierozróżnienia w przepisach prawa pracy upadłości likwidacyjnej i układowej w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż uchylenie zakazu wypowiadania stosunków pracy i uchylenie szczególnej ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę aktualne jest tylko w stosunku do upadłości likwidacyjnej. Celem art. 41¹ k.p. jest uchylenie ochrony pracowników przed utratą pracy w sytuacji, gdy – co do zasady – ich dalsze zatrudnianie jest niemożliwe
z powodu zakończenia działania i istnienia pracodawcy. W razie otwarcia postępowania sanacyjnego  przedsiębiorcy będącego pracodawcą, zgodnie z obecnym stanem prawnym,  stosunki pracy mogą być rozwiązywane na zasadach określonych w prawie pracy, choćby w ustawie z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania
z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Przeprowadzanie restrukturyzacji zatrudnienia nie wymaga, aby została zniesiona ochrona trwałości stosunku pracy. Restrukturyzacji zatrudnienia – jeżeli jest ona niezbędna – można dokonać z zachowaniem ochronnej funkcji prawa pracy. Wyjątkowość regulacji przewidzianej w art. 41¹ § 1 k.p. nie powinna być nadużywana do pozbywania się przez pracodawcę pracowników, także tych podlegających szczególnej ochronie, jeżeli pracodawca nadal prowadzi swoją dotychczasową działalność, choćby w ograniczonym zakresie. Przyznanie otwarciu postępowania sanacyjnego takich samych skutków w sferze praw i obowiązków pracowniczych jak ogłoszenie upadłości pozwoli pracodawcy na zwolnienie załogi z pominięciem wszelkich standardów ochronnych. Skoro ograniczenie uprawnień pracowników jest w tym przypadku tak radykalne, to musi być ono oparte na odpowiednio istotnych przesłankach. W przypadku ogłoszenia upadłości (likwidacyjnej) albo likwidacji pracodawcy, przesłanką taką jest brak możliwości dalszego zatrudnienia pracowników. Jeżeli uzasadnienie takie odpada, bo pracodawca nadal istnieje, nadal zatrudnia pracowników, kontynuuje dotychczasową działalność (nadal prowadzi działalność produkcyjną, handlową, usługową, inną), a jedynym ograniczeniem jest ustanowienie nadzorcy sądowego – organu o uprawnieniach nadzorczych i kontrolnych –
z intencją zachowania niepogorszonego stanu masy upadłości, to trudno znaleźć uzasadnienie dla przyzwolenia do zwolnienia wszystkich pracowników (np. znajdujących się w okresie ochronnym przewidzianym w art. 39 k.p. albo szczególnie chronionych na podstawie przepisów odrębnych) z wyłączeniem w stosunku do nich wszystkich przepisów ochronnych. Przyjęcie zaproponowanego w projekcie rozwiązania może w praktyce prowadzić do obchodzenia przepisów o ochronie pracowników. Wystarczy bowiem zgłoszenie wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego aby z, w miarę dobrze jeszcze funkcjonującego zakładu pracy, zwolnić wszystkich bądź niewygodnych pracowników. Przyjęcie zaproponowanego rozwiązania wyeliminowałoby również potrzebę stosowania przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych. Tymczasem przepisy określone w ustawie
z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, stanowią odpowiedni instrument prawny do przeprowadzenia zwolnień w zakładzie pracy pracodawcy,
w stosunku do którego doszło do otwarcia postępowania sanacyjnego.

2. W części V zakresu zmian w ustawie – prawo upadłościowe i naprawcze w pkt. 8 lit c) zawarta jest propozycja wprowadzenia możliwości obniżenia w drodze decyzji sędziego – komisarza wynagrodzenia pracowników upadłego lub wynagrodzenia osób świadczących usługi związane z zarządem lub nadzorem przedsiębiorstwem upadłego tzw. shadow directors. Prezydium KK NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia zaproponowaną zmianę.

Z ochronnej funkcji prawa pracy wynika zasada, iż zmiana warunków pracy na mniej korzystne wymaga zgody pracownika. Ingerencja osoby trzeciej w postaci sędziego-komisarza, pozostającej poza stosunkiem pracy w jego treść, godzi w tę ochronną funkcję prawa pracy. Natomiast arbitralne zmniejszanie wynagrodzenia pracowników upadłego oznaczać będzie przerzucenie na pracowników kosztów prowadzenia działalności gospodarczej oraz stosowanie ochrony masy upadłościowej kosztem pracowników na co NSZZ „Solidarność” nie może wyrazić zgody.

3. W części V zakresu zmian w ustawie – prawo upadłościowe i naprawcze w pkt. 17 lit. c) znajduje się propozycja, aby sędzia – komisarz, w celu przyspieszenia postępowania, mógł dokonywać wezwań, zawiadomień i doręczeń w sposób, który uzna w okolicznościach konkretnej sprawy za najbardziej celowy, nawet z pominięciem przepisów ogólnych. Doręczanie pism w postępowaniu wiąże się z występowaniem określonych skutków prawnych dla stron postępowania. Z tego powodu wskazanie jest wprowadzenie obowiązku poinformowania przez sędziego – komisarza stron na początkowym etapie postępowania o możliwych pozaprzepisowych sposobach wzywania, zawiadamiania
i doręczania oraz obowiązku wyrażenia zgody przez strony na ich zastosowanie.
W przeciwnym wypadku zastosowanie zaproponowanego rozwiązania może skutkować wadliwą komunikacja między sędzia a stronami postępowania.

4. Wskazanie zawarte w części VI Zmiany w innych ustawach pkt. 8, sprowadzające się do wyrażenia, iż zakres zmian w ustawie z dnia 13 lipca 2006 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w zakresie niewypłacalności pracodawcy obejmie zakres niezbędny do uwzględnienia zmian związanych z wprowadzeniem postępowań restrukturyzacyjnych nie pozwala na ocenę rzeczywistego zakresu i skutków dla pracowników upadłego proponowanych zmian.

;linihxP;08nt-family:”Times New Roman”,”serif”; mso-fareast-language:PL’>Projektowaną ustawą proponuje się utworzenie Rady do spraw Ryzyka Systemowego,
w której skład mają wchodzić: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Minister Finansów, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, przedstawiciel Ministra Finansów oraz Prezesa Rady Ministrów. Projektowana ustawa zakłada jedynie uczestnictwo z głosem doradczym osób posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie zagadnień objętych zadaniami Rady, które mogą być zapraszane przez Przewodniczącego Rady z własnej inicjatywy lub na wniosek innego członka rady oraz powołanie grup roboczych (art. 6 ust 4 oraz art. 9 projektu).
W kontekście założeń w/w rozporządzenia PE i Rady skład Rady do spraw Ryzyka Systemowego nie odzwierciedla zalecanej potrzeby korzystania z wiedzy naukowej.

1.  Brak jest określenia na jaki czas powoływana jest Rada (w przeciwieństwie do Rady ERSS) oraz nie określono skutków finansowych jej funkcjonowania.
2. W proponowanym art. 12 wskazano na możliwość podania do publicznej wiadomości treści uchwał. Brak jest wskazania kryterium, które uchwały mogą zostać podane do publicznej wiadomości.
3. Nie do zaakceptowania jest treść ust. 2 art. 13, z której wynika, że niektórzy członkowie Rady (wymienienie w art. 6 ust. 1 pkt 1-5) mogą upoważnić inne osoby do dostępu do informacji. Celem takiego działania ma być wymiana informacji. Mając na uwadze wrażliwość informacji, którymi Rada będzie się posługiwać, tak ukształtowany sposób procedowania Rady rodzi wątpliwość co do charakteru jej działalności. Taka konstrukcja przepisów jest zupełnie nieczytelna i prowadzi do wniosku, że działalność Rady należy uznać za poufną, co nie zostało wprost wyrażone, pomimo wyraźnych zapisów dotyczących tajemnicy służbowej
   w rozporządzeniu PE i Rady.
4. Rada została wyposażona w daleko idące uprawnienia – wydawanie opinii, ostrzeżeń, zaleceń. Efektem wydanego zalecenia ma być podjecie działań przez wskazany podmiot w terminie określonym przez Radę. Projekt milczy na jakiej podstawie termin ten będzie określany przez Radę, a wskazane podmioty mają „niezwłocznie” informować Radę o podjętych działaniach.  Przedmiot zalecenia został w projekcie określony dość enigmatycznie, a uzasadnienie oraz zawarte w słowniczku definicje są niewystraczające. Dodatkowo powstaje wątpliwość czy nie dojdzie do nakładania się zaleceń wydawanych przez instytucje wymienione w punkcie 1.
5.  W art. 23 Ministerstwo Finansów proponuje uchylenie obecnego art. 137 pkt. 5 ustawy Prawo bankowe, na podstawie którego KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania bankami bez wskazania uzasadnienia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia projekt ustawy
o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym.

1. Prezydium KK nie widzi uzasadnienia dla tworzenia nowego dodatkowego organu proponowanego w projekcie ustawy o nadzorze makrostrożnościowym nad systemem finansowym – Rady do Spraw Ryzyka Systemowego. Nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym może być sprawowany przez już istniejące organy, co wyeliminuje dodatkowe koszty związane z funkcjonowaniem Rady. Podmioty takie jak: Urząd Komisji Nadzoru Finansowego, Bankowy Fundusz Gwarancyjny, NBP, WGPW, mają swoje uprawnienia w tym zakresie oraz istnieje forum umożliwiające ich współpracę – Komitet Stabilności Finansowej, działający na podstawie ustawy
   z dnia 7 listopada 2008 r. o Komitecie Stabilności Finansowej. Jeżeli zakres jego kompetencji w zakresie wymiany informacji jest niewystarczający dla celów nadzoru makroostrożnościowego, zamiast tworzyć nowy organ, wystarczające wydaje się określenie nowego zakresu wymiany informacji, poprzez rozszerzenie ich także na informacje związane z ryzykiem systemowym.
2. Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady ((UE) nr 1092/2010
   z dnia 24 listopada 2010 r.w sprawie unijnego nadzoru makroostrożnościowego nad systemem finansowym i ustanowienia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego) stabilność finansowa jest podstawowym warunkiem, który musi zostać spełniony, aby realna gospodarka mogła zapewnić miejsca pracy, kredyty i wzrost gospodarczy.
   Na uwagę zasługuje przyjęcie założenia, że Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) odpowiedzialna za nadzór makroostrożnościowy w Europie powinna korzystać z wiedzy komitetu naukowego wysokiego szczebla i reagować na globalne wyzwania, tak aby zapewnić, by głos Unii w kwestiach związanych ze stabilnością finansową był słyszalny, szczególnie poprzez ścisłą współpracę
   z Międzynarodowym Funduszem Walutowym (MFW) oraz Radą Stabilności Finansowej, których zadaniem jest wydawanie wczesnych ostrzeżeń w sprawie zagrożeń makroostrożnościowych na poziomie ogólnoświatowym, i z partnerami
   z grupy G-20. Właściwe jest zatem ustanowienie ERRS jako nowego, niezależnego organu obejmującego wszystkie sektory finansowe, jak również systemy gwarancyjne. ERRS powinna być odpowiedzialna za nadzór makroostrożnościowy na poziomie unijnym i nie powinna posiadać osobowości prawnej. Warto także odnotować,
   że  przy ustanawianiu Doradczego Komitetu Technicznego oraz Doradczego Komitetu Naukowego należy wziąć pod uwagę istniejące struktury w celu uniknięcia wszelkiego powielania zadań (oba podmioty wchodzą w skład ERRS).
3. Projektowaną ustawą proponuje się utworzenie Rady do spraw Ryzyka Systemowego,
   w której skład mają wchodzić: Prezes Narodowego Banku Polskiego, Minister Finansów, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Prezes Zarządu Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, przedstawiciel Ministra Finansów oraz Prezesa Rady Ministrów. Projektowana ustawa zakłada jedynie uczestnictwo z głosem doradczym osób posiadających odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie zagadnień objętych zadaniami Rady, które mogą być zapraszane przez Przewodniczącego Rady z własnej inicjatywy lub na wniosek innego członka rady oraz powołanie grup roboczych (art. 6 ust 4 oraz art. 9 projektu).
   W kontekście założeń w/w rozporządzenia PE i Rady skład Rady do spraw Ryzyka Systemowego nie odzwierciedla zalecanej potrzeby korzystania z wiedzy naukowej.
4.  Brak jest określenia na jaki czas powoływana jest Rada (w przeciwieństwie do Rady ERSS) oraz nie określono skutków finansowych jej funkcjonowania.
5. W proponowanym art. 12 wskazano na możliwość podania do publicznej wiadomości treści uchwał. Brak jest wskazania kryterium, które uchwały mogą zostać podane do publicznej wiadomości.
6. Nie do zaakceptowania jest treść ust. 2 art. 13, z której wynika, że niektórzy członkowie Rady (wymienienie w art. 6 ust. 1 pkt 1-5) mogą upoważnić inne osoby do dostępu do informacji. Celem takiego działania ma być wymiana informacji. Mając na uwadze wrażliwość informacji, którymi Rada będzie się posługiwać, tak ukształtowany sposób procedowania Rady rodzi wątpliwość co do charakteru jej działalności. Taka konstrukcja przepisów jest zupełnie nieczytelna i prowadzi do wniosku, że działalność Rady należy uznać za poufną, co nie zostało wprost wyrażone, pomimo wyraźnych zapisów dotyczących tajemnicy służbowej
   w rozporządzeniu PE i Rady.
7. Rada została wyposażona w daleko idące uprawnienia – wydawanie opinii, ostrzeżeń, zaleceń. Efektem wydanego zalecenia ma być podjecie działań przez wskazany podmiot w terminie określonym przez Radę. Projekt milczy na jakiej podstawie termin ten będzie określany przez Radę, a wskazane podmioty mają „niezwłocznie” informować Radę o podjętych działaniach.  Przedmiot zalecenia został w projekcie określony dość enigmatycznie, a uzasadnienie oraz zawarte w słowniczku definicje są niewystraczające. Dodatkowo powstaje wątpliwość czy nie dojdzie do nakładania się zaleceń wydawanych przez instytucje wymienione w punkcie 1.
8.  W art. 23 Ministerstwo Finansów proponuje uchylenie obecnego art. 137 pkt. 5 ustawy Prawo bankowe, na podstawie którego KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania bankami bez wskazania uzasadnienia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu założeń projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw z dnia 15 lipca 2013 r:

1. Projekt zawiera szereg propozycji zmian, których wprowadzenie miałoby przyczynić się do ułatwienia podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki jawnej i komandytowej w zakresie zawiązywania, zmiany umowy i rozwiązywania spółek jawnej, komandytowej i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością poprzez wprowadzenie wzorców udostępnianych w systemie informatycznym oraz ułatwienie składania wniosków do Krajowego Rejestru Sądowego.  Wśród szeregu propozycji zmian zawartych w projekcie najwięcej zastrzeżeń budzą propozycje związane
   z wprowadzeniem w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością konstrukcji udziałów beznominałowych. Ogólność przedstawionych założeń nie pozwala na pełną ocenę skutków wprowadzenia w życie proponowanych zmian.

W szczególności:

– przedstawione założenia nie pozwalają na ocenę jakie mają być docelowe formy działania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Na podstawie informacji zawartych na stronie 5 akapit 3 i 4 nie można jednoznacznie ustalić jakie formy spółki są projektowane. W akapicie 3 mowa o tym, iż „Wspólnikom pozostawia się wybór między modelem spółki opartej o konstrukcję kapitału zakładowego
i modelem spółki z kapitałem udziałowym, zakładając, że udziały nie mają wartości nominalnej. Ponadto dopuszcza się model mieszany…”. Natomiast zgodnie
z informacją zawartą w akapicie 4: „Nie proponuje się natomiast stworzenia odrębnej formy prawnej spółki (spółki z o.o. „bis” – funkcjonującej obok tradycyjnego modelu – opartej wyłącznie o kapitał udziałowy (udziały beznominałowe)”. Powyższe informacje zawarte w akapitach 3 i 4 są wzajemnie sprzeczne,

– w projekcie założeń brak informacji w jaki sposób będzie oznaczona forma prawna spółki z poszczególnym rodzajem kapitału, tak aby kontrahenci mogli się zorientować, z którą formą kapitałową spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mają do czynienia,

– jednym z argumentów podniesionych przez projektodawcę przemawiającym za wprowadzeniem udziałów beznominałowych jest wskazanie, iż „udziały te mają ułatwić szybką emisję nowych udziałów po cenie rynkowej bez potrzeby kosztownych i czasochłonnych procedur obniżenia nominału udziałowego, zmiany umowy spółki i konwokacji wierzycieli”. Owo ogólne wskazanie nie pozwala na realną ocenę w jaki sposób emisja nowych udziałów beznominałowych, z którymi nieodmiennie łączą się prawa korporacyjne wspólników miałaby się odbyć bez odzwierciedlenia w umowie spółki zmian w strukturze udziałów oraz jaki byłby tego skutek dla wspólników.

2. W ocenie Prezydium KK zaproponowane w projekcie narzędzia zabezpieczenia interesu wierzyciela w postaci testu wypłacalności, obowiązku tworzenia kapitału zakładowego, normatywnego określenia hierarchii źródeł pokrycia strat spółki czy też nałożenia na zarząd obowiązku dokonywania periodycznej oceny wystąpienia ryzyka znacznej straty spółki nie przyczynią się w sposób wystarczający do wzmocnienia zabezpieczenia interesu wierzycieli. Odnosząc się do narzędzia bezpieczeństwa jakim ma być tzw. test wypłacalności należy wskazać, iż zgodnie z projektem, oświadczenie składane przez członków zarządu ma obejmować wyłącznie wypłaty pod tytułem korporacyjnym, nie stanowiąc w żaden sposób zabezpieczenia przed wypływem ze spółki środków pod innymi tytułami. Odnosząc się do propozycji obligatoryjnego utworzenia kapitału zapasowego
w spółce z udziałami beznominałowymi należy wskazać, iż zawarte w projekcie założeń postanowienia są niespójne.   Proponuje się, by kapitał ten był utworzony z wpłat z zysku do kwoty minimum 5% sumy zobowiązań, ale nie mniej niż 50.000 złotych. W projekcie założeń brak wskazania co będzie działo się z kapitałem zapasowym, a tym samym co będzie stanowiło zabezpieczenie wierzycieli, w przypadku braku osiągania zysku przez spółkę. Z projektu nie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, czy minimalna kwota 50 tys. złotych kapitału zapasowego ma być wpłacona już w chwili tworzenia spółki, czy kapitał ten ma osiągnąć wspomnianą minimalną wysokość z upływem czasu. W projekcie brak również wskazania jak zostanie uregulowana sytuacja, w której będą rosły zobowiązania, co wiąże się z koniecznością wzrostu kapitału zapasowego w sytuacji braku osiągania przez spółkę zysku a więc braku wpłat na kapitał zapasowy.

3. W odniesieniu do skutków podatkowych wprowadzenia udziałów beznominałowych informacje zawarte w projekcie założeń ograniczają się do wskazania, iż „obie postacie kapitału (zakładowy i udziałowy) powinny być neutralne podatkowo”. Powyższe nie pozwala na ocenę w jaki sposób rzeczywiście planowane jest opodatkowanie kapitału udziałowego. W szczególności nie można ocenić w jaki sposób będzie ustalana podstawa opodatkowania przychodu z tytułu wniesienia lub zbycia udziału beznominałowego, a co za tym idzie jakie będzie to miało skutki podatkowe dla spółki i wspólników.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza kandydaturę Artura Jopka jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do prac w grupie roboczej ds. komponentu regionalnego w ramach Komitatu Monitorującego Program Operacyjny  Kapitał Ludzki.

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” po dokonaniu uzgodnień z OPZZ
i FZZ desygnuje Barbarę Surdykowską na przedstawiciela polskich organizacji członkowskich EKZZ w zespole negocjacyjnym ds. opracowania wspólnej analizy wyzwań na rynku pracy, powołanym w ramach europejskiego dialogu społecznego.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz § 2 Uchwały KK nr 14/2012 ws. interpretacji § 41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez Krajową Sekcję Morską Marynarzy i Rybaków NSZZ „Solidarność” Addendum do istniejącego układu zbiorowego pracy – IBF Cyfadaco / NMS NSZZ „Solidarność” & SFTUF TCC Agreement. Addendum dotyczy zmiany formularza umowy o pracę zgodnie z wymaganiami Konwencji o Pracy na Morzu (MLC).

Jednocześnie Prezydium KK upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Sekcji Krajowej Marynarzy i Rybaków Morskich NSZZ „Solidarność”, oraz Bogdana Kubiaka – Przewodniczącego Sekretariatu Transportowców do podpisania w/w Addendum.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia przedstawione Założenia do projektu budżetu państwa na rok 2014.

Zdaniem NSZZ „Solidarność”, niestety, potwierdziły się obawy dotyczące negatywnego wpływu reguły wydatkowej na poziom wydatków pobudzających wzrost gospodarczy, przeszacowania wskaźników PKB, inflacji, wzrostu poziomu bezrobocia oraz tłumienia spożycia indywidualnego, skutkiem czego są niższe o około 24 mld zł dochody budżetu państwa. Minister Finansów zapowiada konieczność nowelizacji ustawy budżetowej oraz wprowadzenie nowej reguły wydatkowej, a w związku z tym przedłożone założenia stracą swoją aktualność.

Podobnie jak to miało miejsce w roku poprzednim „Założenia” oparte są na nierealnych wskaźnikach. Trudno jest dzisiaj podzielać optymizm Rządu w kwestii realnego ponad dwu-procentowego wzrostu konsumpcji prywatnej w sytuacji rosnącego, bardzo wysokiego bezrobocia, stałego ograniczania wzrostu płac w przedsiębiorstwach, nieznacznego podniesienia minimalnego wynagrodzenia o najniższy gwarantowany stopień zapisany w ustawie, braku waloryzacji wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz niskiej indeksacji emerytur i rent. Pesymizm oceny planowanego wzrostu konsumpcji prywatnej dodatkowo potęguje fakt prowadzonych przez rząd kolejnych działań ograniczających poziom dochodów pracowniczych, choćby poprzez zmiany w Kodeksie pracy, a dotyczące czasu pracy.  Nie można pominąć faktu, negatywnego wpływu tych czynników na oceny ryzyka inwestycyjnego przez inwestorów prywatnych, a tym samym na wyhamowywanie realnego tempa inwestycji prywatnych i w konsekwencji spadku ich udziału we wzroście PKB. Przyjęcie tak optymistycznych założeń wzrostu spożycia indywidualnego, wzrostu inwestycji prywatnych oraz innych determinantów wzrostu PKB powodują, kolejny rok z rzędu, prognozę nierealnie wysokiego wzrostu gospodarczego, co szczególnie dziwi przy trwającej recesji wewnętrznej oraz stałych napięciach na rynkach europejskich
i światowych.

Również rządowe prognozy przyszłorocznej inflacji kolejny rok z rzędu odbiegają od obecnych realiów rynku i przewidywań ekspertów. Ostatnie prognozy NBP, mówiące o inflacji najwyżej rzędu 2%, również potwierdzają nadmierny optymizm Rządu w tym obszarze.

Największą przeszkodą w osiągnięciu założonych wskaźników wzrostu jest brak zdecydowanych rozwiązań ukierunkowanych na wzmocnienie rynku pracy – wzrostu zatrudnienia i wzrostu wynagrodzeń. Takie działania przyczyniłyby się do podwyższenia popytu indywidualnego, który w naszym kraju jest głównym czynnikiem wzrostu PKB.
W walce z bezrobociem oraz w celu ożywienia rynku pracy, konieczne jest odblokowanie środków z Funduszu Pracy. Sytuacji rynku pracy nie poprawi również podniesienie wieku emerytalnego, na które rynek ten nie jest przygotowany – brakuje miejsc pracy dla osób starszych oraz młodych, rozpoczynających karierę zawodową. Zamrażanie środków
z Funduszu Pracy, które powinny służyć rynkowi pracy jest sprzeczne z Zaleceniami Komisji Europejskiej dla Polski z dnia 29.05.2013 w sprawie Krajowego Programu Reform (KPR). Komisja Europejska jednoznacznie wskazuje na bardzo wysoki poziom bezrobocia wśród ludzi młodych oraz niedostateczne działania polskiego Rządu w celu poprawy sytuacji w tym obszarze. Dodatkowy niepokój budzą wyniki ostatniego Raportu OECD, w którym Polska obok m.in. Grecji i Hiszpanii znalazła się w grupie krajów UE, w których bezrobocie
w przyszłym roku będzie wzrastało.

Obawy Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” budzi zapowiadana nowelizacja budżetu państwa na rok 2013, która poprzez wprowadzenie cięć budżetowych, również tych inwestycyjnych, spowoduje jeszcze większe pogłębienie recesji.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” oczekuje jak najszybszego przedstawienia projektów rządowych (nowelizacja ustawy o finansach publicznych, nowelizacja ustawy budżetowej na rok 2013), o których Związek dowiaduje się za pośrednictwem środków masowego przekazu.  

NSZZ „Solidarność” ponawia swoje propozycje dotyczące wzrostu wynagrodzenia minimalnego, waloryzacji emerytur i rent oraz wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej zawarte we wspólnych ustaleniach strony pracowników w Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych: NSZZ „Solidarność”, Forum Związków Zawodowych oraz Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych (w załączeniu).

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia dla cudzoziemca wymaganego do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje poselski  ( KP PIS) projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy.

NSZZ „Solidarność” od wielu lat opowiada się jednoznacznie za wprowadzeniem zakazu pracy w placówkach handlowych w niedziele, czego wyrazem jest m.in. akcja informacyjna prowadzona pod hasłem „Stop dla handlu w niedziele”.

Prezydium KK pozytywnie ocenia dodanie do katalogu prac dozwolonych w niedzielę pracy na stacjach benzynowych. Obecnie praca taka i tak w praktyce jest dopuszczona, co wynika z wykładni przyjętej m.in. przez Państwową Inspekcję Pracy. Wprowadzenie takiej regulacji wprost do Kodeksu pracy będzie skutkowało zwiększeniem pewności co do stanu prawnego.

Abstrahując od oceny merytorycznej proponowanych zmian należy podkreślić, że
z punktu widzenia techniki legislacyjnej należy w sposób jednoznaczny określić relację pomiędzy art. 151^9a i art. 151¹⁰ Kodeksu pracy, w celu uniknięcia w przyszłości wątpliwości, który z nich ma charakter generalny (ogólny), a który szczególny. Problem ten mogłoby rozwiązać dodanie w treści art. 151¹⁰, po wyrazach „Praca w niedziele i święta” sformułowania „z zastrzeżeniem art. 151^9a”.

Do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na podstawie art. 50 ust. 2 pkt 2 b ustawy z dnia 17 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych postanawia delegować Krzysztofa Rowińskiego jako przedstawiciela NSZZ „Solidarność” do Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia wziąć udział jako partner w projekcie zatytułowanym: Rola Komitetów Obywatelskich w budowaniu społeczeństwa obywatelskiego i transformacji ustrojowej w Polsce, realizowanym w ramach narodowego programu rozwoju humanistyki – moduł 1.1.

Do podpisania umowy ws. udziału w projekcie Prezydium KK upoważnia Ewę Zydorek – Sekretarza KK oraz Jerzego Jaworskiego – Skarbnika KK.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie wzmocnionej współpracy między publicznymi służbami zatrudnienia – COM (2013) 430.

Projekt zakłada utworzenie sieci publicznych służb zatrudnienia złożonej
z publicznych służb zatrudnienia państw członkowskich oraz Komisji. Cele Wniosku sprowadzają się do walki z wykluczeniem społecznym, usprawnienia integracji rynków pracy, usprawnienia mobilności zawodowej i geograficznej oraz realizacji celów wyznaczonych
w ramach strategii Europa 2020. Zdaniem Prezydium KK inicjatywy sieci, jej funkcjonowanie i ogólne ramy projektu, nie budzą zastrzeżeń. Jednakże zmiany wymaga ustanowiony w artykule 9 okres sprawozdawczy, który ma wynosić 4 lata.

Mając na uwadze, iż funkcjonowanie całej sieci ma trwać od 01 stycznia 2014
do 31 grudnia 2020 r. tj. 7 lat, ustanowienie tak długiego czteroletniego okresu sprawozdawczego zaburzy monitoring działań sieci. Ponadto okres ten nie będzie powiązany kalendarzowo z całym czasem, na który sieć ma być powołana. W tym stanie rzeczy Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje, aby wydłużyć czas funkcjonowania sieci o 1 rok i jednocześnie ustanowić dwuletnie okresy sprawozdawcze. Przyjęcie powyższej uwagi pozwoli na prowadzenie efektywnej kontroli sieci w zakresie powierzonych jej zadań i spowoduje wprowadzenie trzech sprawozdań przejściowych
i jednego sprawozdania kończącego okres funkcjonowania sieci.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie przyznawania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r. w sprawie dofinansowania ze środków Funduszu Pracy kosztów szkoleń pracowników objętych rozwiązaniami na rzecz ochrony miejsc pracy.