Tag: Decyzja

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie
w sprawie warunków i trybu finansowania zwrotnego w ramach realizacji przez Bank Gospodarstwa Krajowego rządowego programu popierania budownictwa mieszkaniowego oraz minimalnych wymagań dotyczących lokali powstałych przy udziale tego finansowania.

Jednocześnie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do ww. projektu:

w § 6 ust. 4 dodaje się  pkt 1a (oraz w Załączniku lp. 1a) o następującej treści: „adresowanie nowych mieszkań do rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym”.

Kryterium to ma być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o udzieleniu finansowania zwrotnego, w przypadku wystąpienia dwóch lub więcej wniosków o równej ogólnej liczbie punktów. Zdaniem NSZZ „Solidarność” tak sformułowana preferencja jest zbyt wąska i powinna się odnosić do mieszkań adresowanych do rodzin z osobą niepełnosprawną, a nie jedynie wychowujących niepełnosprawne dzieci. Co do zasady, rodziny z osobami niepełnosprawnymi są bardziej zagrożone ubóstwem i co za tym idzie, mają częściej trudności z zaspokojeniem swoich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, mieszkania dedykowane rodzinom z osobami niepełnosprawnymi, powinny być oferowane w odpowiednich standardach funkcjonalności.

s. opinii o projekcie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy
i ustalenia liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania akcji
przez uprawnionych pracowników

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów w sprawie szczegółowych zasad podziału uprawnionych pracowników na grupy i ustalenia liczby akcji przypadających na każdą z tych grup oraz trybu nabywania akcji przez uprawnionych pracowników.

Jednocześnie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” oczekuje realizacji postulatów zawartych w Stanowisku central związkowych z dnia 11 lipca 2017 roku w sprawie konieczności zmiany zasad zarządzania mieniem państwowym (w załączeniu).

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uznaje propozycję Rady Ministrów dotyczącą wzrostu wynagrodzenia minimalnego w 2018 r  do kwoty 2.100 zł, za decyzję zmierzającą w dobrym kierunku. W ten sposób nieznacznie podnosi się relację wartości minimalnego wynagrodzenia do prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w 2018 roku. Niestety, zdaniem NSZZ „Solidarność”, proponowana dynamika wzrostu wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę jest zbyt niska, biorąc pod uwagę cel, jakim jest osiągnięcie wartości wynagrodzenia minimalnego na poziomie 50% przeciętnego wynagrodzenia w corocznym tempie proporcjonalnym do tempa wzrostu gospodarczego.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” w swoim stanowisku nr 8/17 z dnia 20.06.2017 roku wyraziła swoje postulaty, które pozostają aktualne.

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie uchwały Komisji Krajowej nr 29/04, rejestruje Międzyzakładową Komisję Koordynacyjną NSZZ „Solidarność" Instytutów Badawczych nadzorowanych przez Ministerstwo Rozwoju.

MKK Instytutów Badawczych nadzorowanych przez Ministerstwo Rozwoju rejestruje się w Krajowym Rejestrze MKK pod nr „94”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt rozporządzenia z dnia 3 lipca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.

Jednocześnie Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pragnie zwrócić uwagę, że zgodnie z projektem w danych osobowych obok imienia i nazwiska osoby z niepełnosprawnością pojawia się numer PESEL. Należy zastanowić się czy umieszczenie numeru PESEL jest konieczne dla korzystania posiadacza z uprawnień, gdyż okazanie wszystkich danych łącznie może narazić osobę z niepełnosprawnością na oszustwo. Ponadto zwrócić uwagę należy na projektowany § 35.1. rozporządzenia, tzn. czy w zakres tego uregulowania będą wchodzić dawne orzeczenia o niepełnosprawności jak np. wydane przez Obwodową Komisję Lekarską ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia. Osoby z niepełnosprawnościami mają obawy, że w takich przypadkach będą musiały ponownie poddać się procedurze orzeczenia o niepełnosprawności. Dodatkowo w związku z brzmieniem § 2 projektu, zwrócić należy uwagę na osoby, które aktualnie posiadają legitymacje dokumentujące niepełnosprawność lub stopień niepełnosprawności na czas nieokreślony, tzn. czy legitymacje tych osób będą mogły być wymienione bezpłatnie i w jakim terminie.

W związku z powyższym Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi o uwzględnienie powyższych uwag w pracach nad przedmiotowym rozporządzeniem.

          Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek firmy „Jacek Rzehak Profil Film” , wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w nowym filmie Wojtka Smarzowskiego pod roboczym tytułem „3”.

          Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Pani Elżbiety Urbańskiej, wyraża zgodę na umieszczenie na pomniku Śp. Andrzeja Urbańskiego
na Warszawskich Powązkach znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w treści napisu: Andrzej Urbański – Człowiek Solidarności.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” z satysfakcją przyjmuje uwagi Komisji Europejskiej, która dostrzega wysiłki Polski  w zakresie realizacji zaleceń dotyczących przerwania cyklu marginalizacji poprzez inwestowanie w dzieci.

Ograniczenie zjawiska ubóstwa wśród dzieci stanowi bowiem najskuteczniejsze narzędzie do ograniczania marginalizacji i wykluczenia społecznego w przyszłości. Osiągnięcie tego celu stało się możliwe dzięki sztandarowemu Programowi „Rodzina 500+”, którego głównym celem było inwestowanie w politykę rodzinną i społeczną. Z analiz EAPN Polska prowadzonych przez dr hab. Ryszarda Szarfenberga ( na podstawie danych IBS, BŚ oraz MRPiPS) wynika, że stopień oddziaływania świadczenia wychowawczego na poziom ubóstwa jest znaczący. Bowiem ubóstwo skrajne ogółem spadło z 7,5 % do 4,6 % natomiast ubóstwo skrajne wśród dzieci z 11,9 % do 2,7 %. Natomiast poziom ubóstwa relatywnego ogólnie zmniejszył się z 17,3 % do 13,4 %, a wśród dzieci z 23,2 % do 10,5 %.

Można zatem przyjąć, iż działania podejmowane w tym obszarze są efektywne
i skierowane do właściwych grup społecznych oraz co najważniejsze, osiągają zamierzone cele. Dotychczas relatywnie niski poziom świadczeń nie pozwalał na wyraźną redukcję ubóstwa i nie stanowił realnego wsparcia dla rodzin.

Jednocześnie Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia działania rządu RP w zakresie marginalizacji świadczeń rodzinnych oraz odstąpienie od weryfikacji wysokości świadczeń rodzinnych oraz kryteriów dochodowych do tych świadczeń. Stanowi to niekonsekwencję działania z jednej strony, a z drugiej zaś deprecjonuje dodatkowe narzędzia, które rząd może wykorzystywać do przerwania cyklu marginalizacji i ubóstwa wśród najuboższych oraz rodzin z dziećmi.

W ramach ograniczania zjawiska marginalizacji bardzo istotnym elementem jest wspieranie aktywności zawodowej rodziców poprzez umożliwienie im godzenia życia zawodowego i rodzinnego. Takim wsparciem jest dostęp do tanich i dobrych jakościowo usług opieki nad dziećmi do lat 3. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” ze zdumieniem dostrzega, iż do Polski nie wystosowano żadnych zaleceń w tym zakresie, które kierowano
w latach poprzednich (s.32 raportu). Zdaniem Prezydium KK takie rekomendacje są przedwczesne, gdyż ze sprawozdania na temat realizacji ustawy z dnia 4 lutego 2011 r.
o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 w 2015 r. wynika, że wprawdzie obserwujemy systematyczny wzrost liczby instytucji opieki nad najmłodszymi dziećmi, ale potrzeby nadal nie są zaspokojone w satysfakcjonującym zakresie. W roku 2015 funkcjonowało 2990 instytucji opieki nad dziećmi do lat 3, co przekładało się na 83.960 miejsc opieki. Dla porównania w roku 2011 funkcjonowało 511 placówek, co dawało łącznie 32.053 miejsc opieki nad dziećmi.

Wraz ze wzrostem liczby placówek oraz miejsc opieki nad dziećmi następuje systematyczny wzrost wydatków na ten cel. W 2015r. wydatki te wzrosły w stosunku do roku 2014 z 652,7 mln zł do 802,5 mln zł, co stanowi wzrost o ok. 23%. Wydatki były przeznaczone na żłobki: 776,8 mln zł, kluby dziecięce: 13,4 mln zł oraz 12,3 mln zł na dziennych opiekunów.

Jednocześnie następuje systematyczny wzrost podmiotów niepublicznych świadczących usługi w zakresie opieki nad dziećmi, co stanowi wzrost z 38% w roku 2011 na 77% w roku 2015. Daje to łącznie nadal tylko 8,3% dzieci objętych opieką instytucjonalną (dla porównania: w roku 2010 objętych opieką było jedynie 2,6%). Mimo oczywistych wysiłków ze strony rządu oraz przede wszystkim samorządu lokalnego nadal jest wiele do zrobienia w tym obszarze i nie można mówić o sukcesie.

W celu ograniczania zjawiska marginalizacji wśród dzieci niepełnosprawnych realizowana jest polityka integracji zarówno w ramach opieki przedszkolnej jak i na kolejnych szczeblach edukacji. Jednocześnie Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, iż w celu ochrony interesów i praw dziecka w Polce funkcjonuje od 2000r. instytucja Rzecznika Praw Dziecka, który działa jako jednoosobowy organ władzy państwowej na podstawie art. 72 Konstytucji RP oraz zgodnie z ustawą z 6 stycznia 2000r. o Rzeczniku Praw Dziecka.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” popiera uwagi KE dotyczące wzmacniania organizacji pozarządowych w zakresie ograniczania zjawiska marginalizacji zwłaszcza wśród dzieci, ale jednocześnie podkreśla, że za realizację polityki socjalnej oraz rodzinnej odpowiada rząd, a samorząd wspierany poprzez lokalne inicjatywy jest bezpośrednim wykonawcą i realizatorem polityki państwa w tym zakresie. 

Prezydent RP Andrzej Duda skierował do Sejmu RP projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw. Prezydencki projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw zmienia przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego i ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Celem proponowanych przez Prezydenta RP zmian jest wprowadzenie rozwiązań  ułatwiających pracownikom realizację szeregu uprawnień pracowniczych.

W projekcie proponuje się zmiany ułatwiające pracownikom realizację uprawnień pracowniczych związanych z równym traktowaniem pracowników, ochroną osób korzystających z uprawnień rodzicielskich, mobbingiem, wydawaniem świadectw pracy
i terminem przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia próbę usunięcia  wątpliwości, które pojawiły się na gruncie aktualnie obowiązującego przepisu art. 11(3) k.p., czy wymieniony w nim katalog kryteriów dyskryminacji jest katalogiem otwartym czy zamkniętym. Zabieg legislacyjny polegający na usunięciu z treści przepisu zwrotu „a także” pozwoli na jednoznaczną interpretację, że katalog ten jest katalogiem otwartym, co ułatwi pracownikom oraz kandydatom na pracowników dochodzenie roszczeń z tytułu dyskryminacji ze względu na kryterium dyskryminujące w zatrudnieniu, które nie zostało wprost wymienione w treści wskazanego przepisu.

Podobnie pozytywnie Prezydium Komisji Krajowej NSSZ „Solidarność” ocenia  zmianę polegająca na objęciu szczególną ochroną przed rozwiązaniem stosunku pracy pracowników, innych członków najbliższej rodziny, korzystających z urlopu macierzyńskiego lub urlopu rodzicielskiego, oraz przyznania im uprawnień analogicznych do przysługujących pracownicom oraz pracownikom-ojcom wychowującym dziecko, korzystającym z tych urlopów (np. w zakresie udzielenia urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego lub rodzicielskiego).

W prezydenckim projekcie przewiduje się m.in. poszerzenie katalogu podmiotów, którym w przypadku przywrócenia do pracy i podjęcia zatrudnienia przysługuje wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy. Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, w przypadku, gdy pracownik chroniony, w szczególności ze względu na swoje funkcje rodzicielskie nie żąda przywrócenia do pracy (art. 47(1) k.p.) powinno mu również przysługiwać odszkodowanie za cały okres pozostawania bez pracy. Pracodawcy nie mieliby wówczas interesu w przedłużaniu procesów sądowych, tak jak ma to miejsce
w aktualnie obowiązującym stanie prawnym. Rozwiązanie takie pozwoliłoby również pracownikom na formułowanie żądań w pismach procesowych odpowiadających ich rzeczywistym potrzebom i zamiarom

Prezydium Komisji Krajowej NSSZ „Solidarność”  pozytywnie ocenia teższereg zmian dotyczących zasad i trybu wydawania świadectwa pracy oraz postępowania w sprawie sprostowania treści świadectwa pracy. Wydłużony miałby być termin na wystąpienie
z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracyz 7 do 14 dni, wydłużenie
z 7 do 14 dni terminu na wystąpienie do sądu pracy z żądaniem sprostowania świadectwa pracy w razie nieuwzględnienia przez pracodawcę wniosku pracownika, a także wydłużenie do 21 dni terminu na wniesienie do sądu pracy żądania sprostowania świadectwa pracy
w przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy (liczonego od dnia wystąpienia do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy). Dłuższe terminy zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSSZ „Solidarność” ułatwią pracownikom dochodzenia treści świadectwa pracy zgodnej z prawem i faktami.
Na akceptację zasługuje również wprowadzenie do katalogu wykroczeń przeciwko prawom pracownika zawartego w art. 282 w § 1 kodeksu pracy wykroczenia polegającego na nie wydaniu pracownikowi w terminie świadectwa pracy, w  zamian za aktualnie obowiązujące wykroczenie polegające na nie wydaniu pracownikowi świadectwa pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSSZ „Solidarność” stoi na stanowisku, żezaproponowana w projekcie regulacja, zgodnie z którą pracownikom przyznaje się prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem wydania orzeczenia zastępującego świadectwo pracy
w przypadku bezskutecznej egzekucji orzeczenia zobowiązującego pracodawcę do wydania świadectwa pracy, zaprzestania działalności przez pracodawcę lub wystąpienia innych przyczyn uniemożliwiających wydanie przez pracodawcę świadectwa pracy, zapełniłaby poważną lukę prawną w tym zakresie.

Jednocześnie Prezydium Komisji Krajowej NSSZ „Solidarność” proponuje wprowadzenie poprawki polegającej na tym, że z art. 97 § 2 kodeksu pracy wykreśla się
z treści świadectwa pracy tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy. Obecnie obowiązujący przepis art. 97 § 2 kodeksu pracy w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek zamieszczenia w treści świadectwa pracy informacji o trybie rozwiązania stosunku pracy, w tym zwłaszcza bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. jest niezgodny z art. art. 30 i art.  47 Konstytucji RP, w części dotyczącej prawa do ochrony prawnej życia prywatnego, czci i dobrego imienia oraz z przepisami prawa międzynarodowego.

Proponowana poprawka miałaby następujące brzmienie:

I.                   W art. 1 pkt. 7 po lit. a) dodaje się lit. aa) w brzmieniu:

„ aa) § 2 otrzymuje brzmienie: § 2. W świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień
z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na wniosek pracownika, w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.”

II.                Art. 1 pkt 8 przyjmuje następujące brzmienie:” 8) po art. 97 dodaje się art. 97¹ – 97² w brzmieniu:

„Art. 97¹. § 1. W przypadku bezskutecznej egzekucji orzeczenia zobowiązującego pracodawcę do wydania świadectwa pracy, zaprzestania działalności przez pracodawcę lub wystąpienia innych przyczyn uniemożliwiających wydanie przez pracodawcę świadectwa pracy, pracownikowi przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem wydania orzeczenia zastępującego świadectwo pracy.

§ 2. W orzeczeniu, o którym mowa w § 1, zamieszcza się informacje określone
w art. 97 § 2 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 97 § 4. W przypadku braku możliwości ustalenia przez sąd wszystkich informacji określonych w art. 97 § 2 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 97 § 4, w orzeczeniu zamieszcza się co najmniej informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, wymiaru czasu pracy i zajmowanych stanowisk.

§ 3. Sprawy, o których mowa w § 1, sąd rozpoznaje w postępowaniu nieprocesowym.

Art. 97². § 1. Na wniosek pracownika, w każdym czasie po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi pisemne zaświadczenie zawierające informację o trybie rozwiązania albo okolicznościach wygaśnięcia stosunku pracy, nie później niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku

§ 2. Do zaświadczenia, o którym mowa w § 1, przepisy art. 97 § 1³, art. 97 § 1⁴, art. 97 § 2¹ , art. 97¹ § 1 i  § 3, art. 99 stosuje się odpowiednio.”.

Świadectwo pracy jest dokumentem prywatnym i zawiera  jedynie oświadczenie wiedzy osoby, która podpisała dokument. Niemniej dla pracownika jest dokumentem niezwykle istotnym. Dla wykazania swojego stażu pracy, nabytego doświadczenia itp. w interesie pracownika jest okazanie takiego świadectwa w procesie rekrutacji, a w szczególności po nawiązaniu stosunku pracy. Od stażu pracy zależą bowiem różne prawa pracownicze przewidziane w przepisach powszechnego i autonomicznego prawa pracy, na przykład prawo do dodatku stażowego, nagrody jubileuszowej, itp. W wielu sytuacjach bez przedstawienia świadectwa pracy pracownik nie może przystąpić do procesu rekrutacji, na przykład wówczas gdy warunkiem zatrudnienia jest wykazanie pracy na określonym stanowisku (np. kierowniczym). Wystawienie pracownikowi świadectwa pracy z informacją o rozwiązaniu przez pracodawcę stosunku pracy np. z winy pracownika (tzw. zwolnienie dyscyplinarne) istotnie utrudnia, a często uniemożliwia znalezienie nowej pracy. świadectwo pracy,
w którym znajduje się informacja o zakończeniu stosunku pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt. 1 k.p. jest o wiele dotkliwsze dla pracownika aniżeli informacja z krajowego rejestru karnego, ponieważ każda kara ulega zatarciu.

Pracownik jest przy tym często w gorszej sytuacji prawnej, aniżeli osoba skazana za popełnienie przestępstwa. Niejednokrotnie zdarza się, iż umieszczona w treści świadectwa pracy przedmiotowa informacja jest nieprawdziwa. Jedynym sposobem na zmianę treści takiego świadectwa pozostaje proces sądowy, który może trwać nawet kilka lat. Zakończenie nawet pomyślne takiego procesu oznacza, że przez okres trwania postępowania sądowego pracownik dysponuje świadectwem o treści niezgodnej z prawdą.

Kodeks pracy przewiduje w takiej sytuacji możliwość dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 99 § 1 k.p. limitowanego do wysokości sześciotygodniowego wynagrodzenia pracownika, ale nie załatwia to praktycznego problemu braku możliwości podjęcia zatrudnienia przez pracownika w czasie trwania procesu sądowego.

Jedyne odniesienie, co do którego można by rozważyć istnienie jakiegoś celu, dla którego umieszcza się w świadectwa pracy informacje o podstawie ustania stosunku pracy jakie znajduje się w polskim systemie prawa w art. 75 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 645). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Nie wydaje się jednak, żeby treść tego przepisu była wystarczającą podstawą do naruszenia przedmiotowego prawa do prywatności. Zamierzony przez ustawodawcę cel można z łatwością osiągnąć w inny sposób. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje więc wprowadzenie przepisu nakładającego na pracodawcę obowiązku niezwłocznego wydania na wniosek pracownika zaświadczenia zawierającego informację o trybie rozwiązania albo okolicznościach wygaśnięcia stosunku pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje też zmianę proponowaną w art. art. 94³ § 4  k.p., który otrzymałby brzmienie „pracownik, który wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę  lub poniósł szkodę, ma prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów”. Niezwykle ważną zmianą z punktu widzenia ochrony pracowników, którzy doświadczyli mobbingu i ponieśli w związku z nim szkodę jest przyznanie im prawa dochodzenia od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponowana regulacja pozwoli dochodzić odszkodowania również mobbowanym pracownikom, z którymi pracodawca rozwiązał umowę o pracę oraz pracownikom zatrudnionym na innej podstawie niż umowa o pracę.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje przy tym wykreślić § 5 art. 94(3) k.p., ponieważ nie zawsze mobbowany pracownik ma odwagę (pozostając często jeszcze w stosunku pracy) podać w piśmie rozwiązującym umowę o pracę mobbing jako przyczynę rozwiązania umowy. 

Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zbędna wydaje się propozycja zawarta w art. 3 projektu ustawy, zgodnie z którą w ustawie z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych po art. 18b dodaje się art. 18c w brzmieniu:

„Art. 18c. 1. W przypadku bezskutecznej egzekucji orzeczenia zobowiązującego agencję pracy tymczasowej do wydania świadectwa pracy, zaprzestania działalności przez agencję pracy tymczasowej lub wystąpienia innych przyczyn uniemożliwiających wydanie przez agencję pracy tymczasowej świadectwa pracy, pracownikowi przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem wydania orzeczenia zastępującego świadectwo pracy.

2. W orzeczeniu, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się informacje określone w art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, z późn. zm.^[1])) oraz przepisach wydanych na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. W przypadku braku możliwości ustalenia wszystkich informacji określonych w art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy oraz przepisach wydanych na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy, w orzeczeniu zamieszcza się co najmniej informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, wymiaru czasu pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy”.

Powyższa propozycja jest sprzeczna z zasadami poprawnej legislacji, ponieważ ustawa o zatrudnianiu pracowników tymczasowych odsyła w art. 5 do stosowania kodeksu pracy a przepis w podobnym brzmieniu jest proponowany w przedmiotowym projekcie prezydenckim (art. 1 pkt 7 projektu).

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” stoi na stanowisku, że 30 dniowy zaproponowany w art. 5 projektu ustawy okres vacatio legis w praktyce może okazać się zbyt krótki dla zastosowania zmienionych przepisów i przychylamy się do propozycji partnerów społecznych z Zespołu Prawa Pracy przy Radzie Dialogu Społecznego, zgodnie z którą okres ten mógłby ulec wydłużeniu do 3 miesięcy