Tag: Decyzja

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje poselski projektu ustawy o likwidacji Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, tym samym podtrzymujemy decyzję Prezydium KK nr 83/12 z dnia 23 maja 2012 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do projektu założeń projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw.

 Kwotę wynagrodzenia wolną od potrąceń w postępowaniu egzekucyjnym określa art. 87¹ Kodeksu pracy. Prezydium KK zdecydowanie negatywnie ocenia propozycję zmniejszenia kwoty wolnej od potrąceń w postępowaniu egzekucyjnym do 80% minimalnego wynagrodzenia. Proponowana zmiana w art. 87¹§ 1 pkt. 1) jest nieuzasadniona i narusza zasadę ochrony wynagrodzeń za pracę. Wynagrodzenie za pracę stanowi podstawowe,

1. a niejednokrotnie jedyne źródło utrzymania pracownika i jego rodziny. Spełnia więc ono dwie zasadnicze funkcje: alimentacyjną (służy zaspokojeniu potrzeb życiowych pracownika i jego rodziny) i bodźcową (wynagrodzenie motywuje pracownika do wykonywania pracy i zwiększania jej wydajności). Dlatego też, wynagrodzenie za pracę stanowi instytucję w sposób szczególny chronioną prawem. Domagamy się zachowania art. 87¹  § 1 pkt.1) i pkt. 3  Kodeksu pracy  w dotychczasowym brzmieniu.

Jednocześnie Prezydium KK wskazuje, że obecne brzmienie art. 87 KP przewiduje,
że pierwszeństwo przed potrąceniami mają odliczenia danin publicznoprawnych – składki na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych. Podobna zasada została przyjęta w art. 87¹ KP (podstawę kwoty wolnej od potrąceń stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia po dokonaniu tym samych odliczeń).

Regulacja tej treści jest jednakże niepełna, gdyż pomija odliczanie składek na ubezpieczenie zdrowotne (art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). Względy poprawności techniki legislacyjnej uzasadniają uzupełnienie katalogu odliczeń danin publicznych zawartych w art. 87 oraz 87¹ KP właśnie o składkę na ubezpieczenie zdrowotne.

1. Na pozytywną ocenę zasługują propozycje dotyczące „dokumentów”, zarówno te dotyczące wprowadzenia definicji „dokumentu” jak i wprowadzenia formy dokumentowej i formy elektronicznej jako nowych typów formy szczególnej czynności prawnej. Wyodrębnienie przepisów dotyczących formy elektronicznej oraz rozszerzenie zakresu stosowania przepisu 79 KC są godne poparcia ze względu na możliwość objęcia ich działaniem przede wszystkim osób niepełnosprawnych.
2. Prezydium KK zgłasza obawę czy cel przyświecający projektodawcy – przyspieszenie postępowań sądowych w związku z wprowadzeniem możliwości wnoszenia pism procesowych i doręczeń drogą elektroniczną osiągnie spodziewane rezultaty z uwagi na brak powszechnej dostępności do środków komunikacji elektronicznej.
3. Przedstawione propozycje dotyczące wykorzystania systemu teleinformatycznego operatora pocztowego do przekazywania informacji o doręczeniu pism sądowych są niewystarczające aby móc ocenić ich działanie w praktyce.
4. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na 2 problemy związane z doręczaniem pism procesowych:

1)      Przepisy ustawy z 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego  regulują sposoby doręczania pism sądowych: Art. 133 KPC – doręczenie osobiste, Art. 138 KPC – doręczenie zastępcze. W sytuacji niemożności wykorzystania tych sposobów, stosuje się awizowanie (art. 139 par. 1 KPC). Pismo złożone w placówce pocztowej operatora publicznego lub innego operatora pocztowego może zostać odebrane przez osobę upoważnioną na podstawie pełnomocnictwa pocztowego do odbioru przesyłek pocztowych (Art. 139 par 1¹). Zgodnie z par. 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U z 2004 r., Nr 5, poz 34 ze zm.) takiego pełnomocnictwa udziela adresat, składając pisemne oświadczenie woli w obecności upoważnionego pracownika operatora w placówce oddawczej operatora lub w miejscu pobytu, okazując jeden z dokumentów, o którym mowa w § 36 rozporządzenia. Do przepisu ustawy KPC nie dostosowano rozporządzenia MS z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym ( Dz. U. z 2010 r , Nr 190 poz 1277). Zgodnie z § 8 ust 1 pkt 1 rozporządzenia przesyłkę złożoną w placówce pocztowej operatora, itd. wydaje się osobie uprawnionej do jej odbioru, którą jest – w przypadku osób fizycznych – tylko i wyłącznie adresat. Dlatego wnioskujemy o ujednolicenie przepisów rozporządzenia i KPC.

2)      Zarówno ustawa Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r. , nr 189, poz. 1159 ze zm.) jak
i rozporządzenie w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych ( Dz. U z 2004 r., Nr 5, poz. 34 ze zm.) nie nakładają na doręczyciela obowiązku ustalenia czy adresat zamieszkuje pod wskazanym adresem. Domniemanie otrzymania przesyłki w sytuacji zamieszkiwania adresata w innym miejscu będzie powodować możliwość uruchomienia różnego rodzaju środków prawnych, które adresat może podjąć: wniosek o przywrócenie terminu, wznowienie postępowania. Dodatkowo środki prawne, które potencjalnie przysługują pozwanemu (wniosek o doręczenie, sprzeciw, wniosek o przywrócenie terminu) wzajemnie się wykluczają. Taki stan powoduje, że zostaje ograniczone prawo pozwanego do sądu, ponieważ wybór jednego środka prawnego wyklucza możliwość skorzystania z innego z powodu upływu terminu. Uzasadnionym jest więc wprowadzenie regulacji, która wskazywałaby na właściwy środek prawny w sytuacji nieprawidłowego doręczenia w związku z upływem terminu do dokonania czynności procesowej oraz przepisu, który wstrzymywałby postępowanie egzekucyjne.

1. Wprowadzenie możliwości sporządzania ustnego uzasadnienia, ze względu na powody podane w uzasadnieniu – „pisemne uzasadnienia są obszerne” są nie do zaakceptowania. Bardzo często analiza samego uzasadnienia w formie pisemnej nastręcza stronom, szczególnie działającym samodzielnie, bardzo duże trudności. Wprowadzenie tylko i wyłącznie formy ustnej spowoduje wydłużenie procesu takiej analizy o ile w ogóle jej nie uniemożliwi. Uzasadnionym wydaje się pozostawienie dwóch alternatywnych form uzasadnienia, biorąc pod uwagę różne preferencje oraz nabyte umiejętności werbalnego lub pisemnego komunikowania się zarówno ze strony uzasadniających w procesie kształcenia sędziów i referendarzy jak i  stron procesowych.
2. Wątpliwości budzi zliberalizowanie przepisów dotyczących uzupełnienia braków formalnych w postępowaniu upominawczym.
3.  Prezydium KK nie znajduje w projekcie wystarczającego i przekonywującego uzasadnienia dla ograniczenia katalogu czynności komornika podlegającym zaskarżeniu.
4. Jeśli chodzi o wyjaśnienia dłużnika dotyczące jego majątku (art. 801 KPC) zastanawia
   w jaki sposób komornik dokona oceny czy dłużnik udzielił świadomie fałszywych wyjaśnień.
5. Zdaniem Prezydium KK brak jest merytorycznego uzasadnienia (projektodawca wskazuje jedynie na brak aksjologicznych podstaw) dla tak drastycznego obniżenia wysokości środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach oszczędnościowo- rozliczeniowych, oszczędnościowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby wolnej od zajęcia do wysokości 80% minimalnego wynagrodzenia za pracę.
6. Prezydium KK zwraca uwagę, że ograniczenie czynności należących do właściwości sądu jako organu egzekucyjnego w ramach egzekucji z nieruchomości spowoduje zwiększenie opłat za czynności komornika.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje przedstawiony przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej Krajowy Raport Społeczny 2012 oceniając, że jest on nierzetelny i stanowi jedynie wpasowanie nielicznych działań rządu w przyjęty schemat Raportu.

Ad. 2. Ocena realizacji głównych celów „społecznej” otwartej metody koordynacji

            Za niewiarygodne należy uznać stanowisko rządu dotyczące wzrostu aktywności zawodowej ludności w dobie pogarszającej się koniunktury gospodarczej w kraju jak i w jego otoczeniu  dalszym i bliższym. Oczekiwanie wzrostu podaży pracy trudno jest uznać za element stymulowania spadku bezrobocia w obliczu spowolnienia gospodarczego i ograniczania wydatków na walkę z bezrobociem.  Jednocześnie same wskaźniki wyjściowe dotyczące stopy bezrobocia są zaniżone (obecnie stopa bezrobocia rejestrowego wg. GUS za I kwartał 2012 wynosi 10,5% a nie jak podaje Raport 9,9%).

            Trudno także przyjąć ostatnie poprawki w systemie emerytalnym polegające na podwyższeniu wieku uprawniającego do świadczenia emerytalnego za reformę systemu. NSZZ „Solidarność” po raz kolejny stwierdza, że mechaniczne podnoszenie wieku emerytalnego nie zastąpi systemowych rozwiązań. Również autorzy Krajowego Raportu Społecznego 2012 zwracają uwagę, że „Należy podkreślić, że w polskim systemie emerytalnym wydłużenie średniej długości życia uwzględnione jest już w formule emerytalnej. Uzależnia ona wysokość świadczenia emerytalnego wprost proporcjonalnie od wysokości odprowadzonych przez ubezpieczonego składek emerytalnych i odwrotnie proporcjonalnie do średniego dalszego trwania życia. Ubezpieczeni są więc finansowo motywowani do wydłużenia aktywności zawodowej”. Nie ma więc podstaw aby przypuszczać, że odsunięcie w czasie wypłat emerytur przyczyni się znacznie do zwiększenia kapitału emerytalnego przyszłych świadczeniobiorców. Brakuje obecnie wiarygodnych analiz, które dowodzą, że osoby w wieku powyżej 60 lat w przyszłości będą miały większe szanse na utrzymanie  zatrudnienia (a co za tym idzie podstawę do uiszczania składek ubezpieczeniowych). Nie ma również analiz wskazujących, iż w roku 2060 wskaźnik zatrudnienia będzie wynosił 61,5 %. W tym zakresie dane przedstawione w Raporcie są gołosłowne i nie mogą być przewidziane w sytuacji niestabilnego rynku pracy w Polsce.

 Ad. 3. Zmniejszenie ubóstwa i wykluczenia społecznego

            W Raporcie określono jako cel obniżenie o 1,5 mln osób zagrożonych ubóstwem lub żyjących w gospodarstwach domowych bez osób pracujących lub o niskiej intensywności pracy. Projektodawcy koncentrują swoje działania na szeroko rozumianej kwestii zwiększania szans na zatrudnienie. Nie odniesiono się bezpośrednio do następujących kwestii:

–       Wykluczenie społeczne jest narastającym zjawiskiem również wśród osób pracujących. Niskie płace i niestabilne warunki pracy to przyczyny ubóstwa i wykluczenia społecznego pracowników. Problem ubóstwa pracowników dotyka całej Europy, a obecny kryzys finansowy jeszcze go pogłębił. Z danych Eurostatu wynika, że Polska znajduje się na 3 miejscu (około 10 %) jeżeli chodzi o odsetek biednych pracujących, zaraz za Grecją i Rumunią.

–       Najniższe świadczenia emerytalno – rentowe mają coraz mniejszą wartość w stosunku do średnich wysokości emerytur i rent. Oznacza to konieczność zmian sposobu waloryzacji najniższych świadczeń tak, aby rekompensowane były koszty utrzymania w najniższych grupach dochodowych.

–       Progi interwencji socjalnej mimo tegorocznej weryfikacji są na poziomie bliskim minimum egzystencji. Nadal brakuje środków finansowych na świadczenia społeczne. Następna weryfikacja przewidziana ustawą odbędzie się w 2015 roku. Nie ulegnie więc poprawie sytuacja najuboższych.

Ad. 4. Adekwatność świadczeń oraz stabilność systemów emerytalnych

            Zmiany w strukturze składki odprowadzonej do otwartych funduszy emerytalnych (OFE) były podyktowane deficytem finansów publicznych. Jak wyraziliśmy to w Decyzji Prezydium KK 40/11 proponowane zmiany miały na celu w pierwszej kolejności rozwiązanie problemu zagrożenia jakie dla systemu finansów publicznych stwarza narastanie jawnego długu publicznego związane z koniecznością pokrywania niedoboru w FUS powstałego w rezultacie przekazywania części składki na ubezpieczenie emerytalne w OFE.
W niedostatecznym zakresie uwzględniono natomiast potrzebę podjęcia działań legislacyjnych zmierzających do zapewnienia ubezpieczonym objętym nowym systemem emerytalnym (tzw. systemem emerytalnym zdefiniowanej składki) odpowiedniego poziomu świadczeń. Zrezygnowano w znacznej części z wykorzystania działalności inwestycyjnej OFE jako czynnika podnoszącego wartość kapitału emerytalnego. Rozwiązanie to jest jedynie doraźne, gdyż z chwilą wypłat świadczeń ponownie pojawi się problem wypłacalności systemu (spadek liczby płatników składek oraz wzrost liczby świadczeniobiorców na skutek zmian demograficznych), tak więc trudno uznać to rozwiązanie za stabilizujące finansowo system ubezpieczeń społecznych.

Przypominamy, że nadal brakuje rozwiązań zapewniających kapitałowi emerytalnemu bezpieczeństwa w okresie poprzedzającym przejście na emeryturę oraz mimo zbliżania się terminu pierwszych dożywotnich emerytur kapitałowych (1 stycznia 2014 r.) nie wprowadzono rozwiązań ustawowych określających zasady wypłat z systemu kapitałowego.

            W Raporcie nie zawarto informacji o corocznych wypłatach z Funduszu Rezerwy Demograficznej. Fundusz ten jako jeden z zasadniczych elementów reformy miał gromadzić i lokować środki pochodzące ze składek emerytalnych przekazanych ze środków z prywatyzacji mienia Skarbu Państwa, przychodów z lokat oraz innych źródeł. Podstawowym celem utworzenia FRD miało być uzupełnienie niedoboru funduszu emerytalnego wynikającego z przyczyn demograficznych w okresie, kiedy liczba ubezpieczonych płacących składki będzie niższa od liczby osób pobierających świadczenie. Bieżące wykorzystywanie środków FRD stawia pod znakiem zapytania gwarancje stabilności finansowej systemu ubezpieczeń społecznych.

            Zabrakło także w Raporcie informacji o braku rozwiązań prawnych chroniących osoby w wieku przedemerytalnym, które pozostaną bez środków do życia z powodu ograniczonego dostępu do rynku pracy i odroczonego momentu przejścia (na skutek zmian w systemie) na emeryturę. W związku z powyższym, istnieje duże prawdopodobieństwo, że część osób z długoletnim stażem pracy i sporym funduszem składkowym będzie skazana na ubóstwo  nie mogąc skorzystać ze zgromadzonych przez siebie środków.

Ad. 5. Dostępność wysokiej jakości opieki zdrowotnej i długoterminowej oraz stabilność systemów świadczenia takiej opieki

            Jak wynika z Raportu brakuje w Polsce kompleksowego planu dążenia do wysokiej jakości opieki zdrowotnej, a tym bardziej opieki długoterminowej. Nakłady na służbę zdrowia nie zwiększają się a prace nad rozwiązaniami systemowymi są stymulowane przede wszystkim koniecznością oszczędności. Pomimo gwarancji powszechności opieki zdrowotnej większość pacjentów, którzy wymagają natychmiastowej opieki specjalistów musi korzystać z usług komercyjnych (odpłatnych).

            Brak w Raporcie konkretnych rozwiązań dotyczących rozwoju opieki geriatrycznej i długoterminowej jest dowodem na to, że w swoich najbliższych planach rząd nie ma koncepcji rozwoju tego sektora opieki zdrowotnej.

         Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy
i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na kartach CDO24, wydawanych członkom NSZZ „Solidarność” z Tauron Ciepło i Elektrownią Rybnik, mających podpisaną umowę z CDO24 sp. z o. o.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu Programu Ministerstwa Gospodarki „Lepsze Regulacje” na lata 2012 – 2015:

Celem głównym Programu jest zmniejszenie kosztów wykonywania działalności gospodarczej oraz podniesienie konkurencyjności polskiej gospodarki. Cel ten ma być osiągnięty zdaniem autorów poprzez realizacje trzech celów szczegółowych komplementarnych wobec siebie:

a)  doskonalenie systemu tworzenia prawa oraz poprawę skuteczności implementacji prawa wspólnotowego;

b) doskonalenie istniejącego otoczenia prawnego poprzez redukcję barier przedsiębiorczości;

c) poprawę komunikacji z interesariuszami poprzez usprawnienie procesu konsultacji społecznych.

W związku z faktem, że opiniowany projekt dotyczy głównie problemów związanych z zasadami i formami prowadzenia dialogu społecznego należy przede wszystkim rozstrzygnąć, który resort powinien koordynować pracę na ten temat. Czy ma to być Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, które ma w zakresie swoich działań koordynację zadań związanych z dialogiem społecznym (w szczególności dotyczących współpracy z organizacjami partnerów społecznych i instytucjami dialogu społecznego), czy też Ministerstwo Gospodarki odpowiadające między innymi za doskonalenie przepisów prawnych w zakresie wykonywania działalności gospodarczej oraz współpracę z organizacjami samorządu gospodarczego w tym zakresie.

Zapowiadane jest powołanie zespołu do spraw deregulacji gospodarki, do którego zadań będzie należała analiza przepisów prawa w celu identyfikowania barier prawnych rozwoju przedsiębiorczości i formułowanie propozycji działań służących likwidacji lub ograniczaniu tych barier oraz proponowanie rozwiązań w zakresie dialogu obywatelskiego mających na celu doskonalenie regulacji gospodarczych.

Prezydium KK negatywnie ocenia fakt, że w składzie tego zespołu nie przewiduje się udziału przedstawicieli związków zawodowych.

W części programu dotyczącej poprawy skuteczności implementacji prawa wspólnotowego należy kategorycznie odrzucić koncepcję systemowego zwalczania nadmiernego wdrażania prawa wspólnego tj. gold-plating. W obszarze społecznym idea ta jest dla Polski wręcz pożądana. Dyrektywy unijne nakładają bowiem na państwa członkowskie przeważnie wymogi minimalne. Nie można zakładać, że przyjęcie standardów wyższych wpłynie na zwiększenie obciążeń obywateli. Wręcz przeciwnie, wiele przykładów (np. wdrożenie dyrektywy o informowaniu i konsultowaniu pracowników) wskazuje, że literalne trzymanie się wymogów minimalnych powoduje brak pozytywnych efektów praktycznych dla obywateli. Należy w tym punkcie także stanowczo zaakcentować potrzebę stworzenia ram legislacyjnych do współpracy rządu z organizacjami partnerów społecznych, w odniesieniu do tworzenia prawa polskiego, wykonującego prawo UE w dziedzinach określonych art. 153 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a więc podlegających traktatowemu obowiązkowi konsultacji z europejskimi partnerami społecznymi.
W szczególności chodzi o taką sytuację, gdy wdrażane jest w Polsce prawo unijne wykonujące porozumienia europejskich partnerów społecznych. Trzeba zwrócić uwagę, że na potrzebę wprowadzenia takiej regulacji wskazują ostatnie perturbacje z wdrożeniem w Polsce dyrektywy o urlopach rodzicielskich, wykonującej Europejskie porozumienie partnerów społecznych, oraz brak zaangażowania rządu w monitorowanie wdrażania w Polsce Europejskich porozumień autonomicznych dotyczących stresu związanego z pracą oraz nękania i przemocy w miejscu pracy.

Nie można akceptować takiej sytuacji, w której na poziomie unijnym polscy partnerzy społeczni mogą uczestniczyć w tworzeniu prawa, a nie istnieją ramy prawne do ich włączenia w jego implementację krajową (poza standardowym opiniowaniem).

W projekcie zapowiadane są zmiany zasad przeprowadzania konsultacji dotyczące czasu i sposobu przeprowadzania konsultacji w procesie tworzenia dokumentów rządowych oraz zapowiedź, że inicjatywa i podmiot konsultacji ma zależeć od władz publicznych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uważa, że projekt Programu „Lepsze Regulacje” 2012 – 2015 powinien być niezwłocznie skierowany do prac w Trójstronnej Komisji ds. Społeczno – Gospodarczych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu ustawy z dnia 19 czerwca 2012 roku o zmianie ustawy- Prawo zamówień publicznych.  Zaproponowane w projekcie zmiany zmierzają we właściwym kierunku wzmacniając pewność obrotu gospodarczego oraz likwidację patologii polegającej na niepłaceniu podwykonawcom robót publicznych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postuluje o jak najszybsze skierowanie projektu do prac parlamentarnych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia cel  uchwalenia projektowanej ustawy:

• dostosowanie zawartych w Kodeksie pracy upoważnień do wydania aktów wykonawczych do wymogów Konstytucji RP,
•  przeniesienie do Kodeksu pracy i innych ustaw – z rozporządzeń wykonawczych do Kodeksu pracy – przepisów rangi ustawowej,
•  usunięcie luk prawnych zarówno w przepisach Kodeksu pracy, jak i w innych ustawach oraz wątpliwości interpretacyjnych związanych z tymi przepisami.

W szczególności pozytywnie oceniamy reakcję na stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt K 28/08 w kontekście którego, znaczna ilość delegacji do wydania rozporządzeń zawartych w Kodeksie pracy narażona jest na zarzut niezgodności z ustawą zasadniczą.

 Prezydium KK  wnosi do projektu  założeń do projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw  następujące uwagi:

• Istotne na etapie założeń do projektu zmian  jest znalezienie równowagi pomiędzy przenoszeniem dotychczasowej materii regulowanej rozporządzeniami do Kodeksu pracy, a zgodnym z wymogami wskazanymi w art. 92 ust. 1 Konstytucji tworzeniem nowych delegacji dla wydawanych rozporządzeń. Zbyt pochopne przeniesienie dużej ilości kwestii na poziom ustawowy może prowadzić do zbyt znacznego rozbudowania Kodeksu pracy, co może skutkować nadmiernym skomplikowaniem tego aktu. Należy również wziąć pod uwagę, że zmodyfikowane przepisy Kodeksu pracy będą ulegały częstym zmianom z różnych przyczyn, co nie będzie służyło trwałości zawartych w nim unormowań;
• W proponowanych zmianach w pkt 1 położono nacisk na wprowadzenie do Kodeksu pracy obowiązku sporządzenia świadectwa pracy, natomiast niesłusznie pominięto obowiązek wydania go pracownikowi. Termin na dostarczenie pracodawcy świadectwa pracy po prawomocnym orzeczeniu sądu (propozycje do art. 61¹  Kodeksu pracy) powinien zostać wydłużony do 7 dni.  W raporcie o działalności Państwowej Inspekcji Pracy z 2011 r. zwrócono uwagę na wątpliwości interpretacyjne dotyczące terminu wydania świadectwa pracy, w sytuacji gdy przed upływem 24 miesięcy pracodawca zawiera z pracownikiem umowę na czas nieokreślony;
• Zastanowienia wymaga propozycja wydłużenia terminów w zakresie odwołania od wypowiedzenia  (art. 246  § 1 Kodeksu pracy). W związku z nowelizacją art. 207 § 6 Kodeksu postępowania cywilnego, który nałożył na stronę wnoszącą pozew do sądu obowiązek wskazania w nim wszystkich dowodów, uzasadnionym wydaje się wydłużenie tego terminu do 14 dni.
•  Naszym zdaniem czas szkolenia bhp (237 ³  Kodeksu pracy) oraz profilaktycznych badań lekarskich, o którym mowa w art. 229 Kodeksu pracy powinien być wprost kwalifikowany jako czas pracy. Praktyka wykazuje, że szereg szkoleń  organizowanych jest po służbowym czasie pracy pracowników. Ujednolicenie w ten  sposób ww.  przepisów  uważamy za zasadne, korzystne dla pracowników.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”  zastrzega, że pełna ocena propozycji będzie możliwa po analizie  projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw oraz zwraca uwagę, że załączony Test regulacyjny  w punkcie 15. zawiera datę zakończenia konsultacji projektu założeń – 31.05.2012 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze oraz niektórych innych ustaw, tym samym   podtrzymujemy decyzję Prezydium KK nr 86/12 z dnia 23 maja 2012 r.

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy
i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w wydaniu kwartalnika „Dialog”, w którym przedstawione zostaną opinie partnerów społecznych nt. projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje następujące rozwiązania zawarte w Projekcie założeń projektu ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce z dnia 14 czerwca 2012 r. autorstwa Ministerstwa Gospodarki:

 Zwolnienie pracowników z podatku dochodowego z tytułu świadczenia dowozu do zakładu pracy na koszt pracodawcy.

1. Podniesienie maksymalnej wartości składnika z 3500 zł do 6000 zł – uprawniającej do zaliczenia wydatku od razu do kosztów uzyskania przychodu.
2. Umożliwienie zachowania ważności orzeczenia lekarskiego przez nowego pracodawcę.
3. Wyłączenie z podatku VAT usług bezpłatnej pomocy prawnej oraz zwolnienie otrzymującego pomoc z podatku dochodowego z tego tytułu.
4. Zniesienie ograniczenia w zwolnieniu z podatku VAT nieodpłatnego przekazywania produktów spożywczych na rzecz organizacji pożytku publicznego z przeznaczeniem na cele działalności charytatywnej.
5. Zapewnienie publikowania przez ZUS oraz NFZ wydanych interpretacji.
6. Wskazanie organu właściwego do dokonywania interpretacji prawa ubezpieczeń społecznych.
7. Możliwość wydłużenia dopuszczalnego czasu obowiązywania umowy o praktykę absolwencką o kolejne 3 płatne miesiące.

             Prezydium KK negatywnie ocenia zniesienie niektórych wymogów dotyczących indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego tworzonych przez powszechne towarzystwa emerytalne.

            Prezydium KK  wstępnie akceptuje propozycję umożliwienia osobie współpracującej z osobą prowadzącą działalność gospodarczą skorzystania ze świadczenia przedemerytalnego na zasadach stosowanych przy nabyciu prawa do świadczeń przedemerytalnych przez osoby prowadzące działalność gospodarczą.

            Pełna ocena zaproponowanych zmian będzie możliwa po otrzymaniu szczegółowych rozwiązań zawartych w projektach stosownych ustaw.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej negatywnie opiniuje przyjęte przez Radę Ministrów w dniu 12 czerwca 2012 r. propozycje utrzymania na niezmienionym poziomie średniorocznych wskaźników wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na rok 2013.

NSZZ „Solidarność” podtrzymuje swoją propozycję wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej zawartą w Stanowisku Prezydium KK nr 91/12 z dnia 30 maja 2012 r. (w załączeniu).

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia projekt zmiany rozporządzenia MSP i wnosi o utrzymanie w formie jednoosobowych spółek Skarbu Państwa uzdrowisk : Busko, Ciechocinek, Krynica, Lądek, Kołobrzeg, Świnoujście i Rymanów.

            Uzdrowiska te zostały wyłączone z prywatyzacji z grupy 26 spółek uzdrowiskowych na podstawie art. 64 ustawy (z dnia 28 lipca 2005r., Dz.U. Nr 167 z dnia 1.09.2005 r. z późniejszymi zmianami) o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych.

            Na podstawie ww. ustawy, Minister Skarbu Państwa w porozumieniu z Ministrem Zdrowia wydał w dniu 8 października 2008 r. rozporządzenie, w którym określił ww. spółki – jako nie podlegające prywatyzacji, kierując się:

1. zapewnieniem równego i powszechnego dostępu do lecznictwa uzdrowiskowego;
2. zapewnieniem lecznictwa uzdrowiskowego o zróżnicowanych kierunkach leczniczych;
3. wielkością oraz ilością posiadanych i wykorzystywanych przez spółkę zasobów   leczniczych;
4. możliwością rozwoju kierunku rehabilitacyjnego;
5. posiadanymi przez spółkę urządzeniami lecznictwa uzdrowiskowego.

            Od momentu uzgodnienia i wydania rozporządzenia w 2008 r. nie nastąpiły żadne zmiany, które mogłyby uzasadniać prywatyzację wyłączonych z prywatyzacji spółek. Każda ze spółek prowadzi działalność w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, posiada niezbędne urządzenia uzdrowiskowe oraz zasoby tworzyw leczniczych i zapewnia dostęp pacjentom do leczenia uzdrowiskowego w ramach skierowań wydanych przez lekarza oraz potwierdzonych i finansowanych przez NFZ. Uzasadnieniem do zmiany wspomnianego rozporządzenia mogłaby być wyłącznie utrata walorów i zasobów leczniczych przez spółkę i uzdrowisko, co jednakże nie ma miejsca.

            Wyłączone z prywatyzacji spółki uzdrowiskowe posiadają najcenniejsze w Polsce zasoby lecznicze oraz zakłady i urządzenia takie jak: sanatoria, szpitale uzdrowiskowe, tężnie, pijalnie wód leczniczych, zakłady przyrodolecznicze wykorzystywane w procesie leczenia uzdrowiskowego, które jest integralną częścią ochrony zdrowia. Obiekty lecznicze spółek wyłączonych z prywatyzacji położone są w samych centrach uzdrowisk, co ma niezwykle istotne znaczenie dla pacjentów i chorych przebywających na leczeniu i rehabilitacji w uzdrowisku. Prywatyzacja wyżej wymienionych spółek uzdrowiskowych z dużym prawdopodobieństwem zmieni charakter prowadzonej działalności leczniczej, a tym samym doprowadzi do ograniczenia lecznictwa uzdrowiskowego i ograniczy dostęp pacjentom do zakładów lecznictwa uzdrowiskowego i rehabilitacji w miejscowościach uzdrowiskowych.  Ustawodawca w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym słusznie więc zobowiązał Ministra Skarbu Państwa i Ministra Zdrowia do określenia spółek uzdrowiskowych, które zostaną wyłączone z prywatyzacji, kierując się zapewnieniem powszechnego dostępu do leczenia uzdrowiskowego.

            Należy podkreślić, że Sejm RP w lutym 2011 r. nie wyraził zgody na skreślenie
z ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym art.64, a tym samym utrzymał dotychczas przyjęte rozwiązania w mocy, wyłączając  te wyżej wymienione uzdrowiska z prywatyzacji.

            Uzdrowiska są integralną częścią systemu ochrony zdrowia i mają służyć obecnemu i następnym pokoleniom.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje  poselski
(KP PiS) projekt ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw. Proponowane zmiany są odpowiedzią na postulaty Związku dotyczące wzmocnienia egzekucji przepisów prawa pracy dotyczących zawierania umów o pracę.

            Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w stosunku do proponowanego rozwiązania jakim jest nakaz zastąpienia umowy cywilnoprawnej umową o pracę zgłasza następujące uwagi.

            Projektodawcy powiązali przyznanie inspektorom pracy uprawnienia do wydawania przedmiotowych nakazów z jednoczesnym wyłączeniem możliwości wnoszenia przez nich powództw w sprawach o ustalenie istnienia stosunku pracy. Zmiana ta powoduje, że w razie braku decyzji inspektora o wydaniu nakazu zastąpienia umowy cywilnoprawnej umową o pracę, jedynym wyjście dla osoby zatrudnionej będzie samodzielne wniesienie powództwa w tej sprawie. W konsekwencji inspektorzy pracy, w razie braku pewności co do oceny danego stanu faktycznego, pozbawieni zostaną narzędzia do skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przed niezawisłym sądem pracy.

            Należy także zwrócić uwagę na fakt, że odwołania od nakazów rozpatrywane są przez sądy administracyjne. Powstaje poważna wątpliwość, czy sądy te są odpowiednio przygotowane do oceny kwestii istnienia bądź nie istnienia stosunku pracy. Tym samym zasadne jest wyraźne wskazanie, że odwołanie od takich nakazów rozpatrują sądy pracy. Pozwoli to jednocześnie wyeliminować potencjalną sytuację, w której to o tym samym stanie faktycznym będą rozstrzygały różne sądy – w razie zastosowania nakazu inspektora pracy sąd administracyjny, a w razie wniesienia powództwa przez osobę zatrudnioną sąd pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje poselski (KP PO) projekt ustawy o uprawnieniach do mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych.

Przedmiotowy projekt ustawy jest prawnie uzasadnioną, a społecznie oczekiwaną realizacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 1998 r. sygn. K 34/97 określającego, iż art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, regulujące sposób zagospodarowania mienia byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych, „naruszają art. 2 Konstytucji, gdyż stanowią arbitralne i rażąco niesprawiedliwe zadysponowanie majątkiem znoszonego FWP na rzecz tylko jednej organizacji związkowej, nakazując niezgodną z zasadami sprawiedliwości społecznej dystrybucję tego majątku na korzyść wyłącznie tej organizacji”.

Trybunał Konstytucyjny, orzekając o niezgodności z prawem przywołanych wyżej przepisów, nie rozstrzygnął jednak o sposobie przejęcia mienia przez reprezentatywne organizacje związkowe.

Niniejsza, poselska inicjatywa ustawodawcza, po raz pierwszy (na tym etapie legislacyjnym), od chwili orzeczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 1998 r. reguluje zaszłości dotyczące sposobu zarządu i gospodarowania mieniem byłego Funduszu Wczasów Pracowniczych, jak również zmierza do przejęcia kontroli nad wskazanym mieniem przez wszystkie reprezentatywne organizacje związkowe.

Wobec powyższego, Prezydium Komisji Krajowej „Solidarność” wnosi o jak najszybsze rozpatrzenie przez Sejm RP projektu przedmiotowej ustawy i jej uchwalenie. NSZZ „Solidarność” deklaruje aktywny udział podczas procesu legislacyjnego projektu.

Niniejsza decyzja jest powtórzeniem decyzji Prezydium KK nr 161/11
z 30 sierpnia 2011 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia tryb jego konsultacji oraz zgłasza następujące uwagi do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy
o działalności leczniczej.

1. Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r . o działalności leczniczej (dz. U. Nr 112, poz. 654
   z późń. zm) weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Zarówno okres vacatio legis  jak i po wejściu w życie ustawy okazał się niewystarczający dla strony rządowej do przygotowania niezbędnych i zgłaszanych przez różne środowiska od paru miesięcy propozycji zmian, wynikających ze stosowania ustawy (np. postulaty hospicjów dotyczące umożliwienia im prowadzenia działalności pożytku publicznego). Rząd zobligowany terminami wynikającymi z obowiązującej ustawy o działalności leczniczej, w ostatniej chwili zdecydował się na przyspieszenie działań legislacyjnych, kierując projekt pod obrady Sejmu jako projekt poselski KP PO, co uniemożliwiło jego realne konsultacje społeczne. Po raz kolejny projekt ustawy dotyczący wrażliwej społecznie problematyki jest uchwalany w ogromnym pośpiechu.

Taki tryb procedowania zmian do ustawy o działalności leczniczej nie tylko nie wyeliminuje jej wad, ale może przynieść przez kolejny okres jej obowiązywania, następne wątpliwości  interpretacyjne oraz problemy  organizacyjne  dla  podmiotów działalności leczniczej, które będą miały negatywny wpływ na już bardzo trudną sytuację pacjentów i pracowników ochrony zdrowia.

Waga zmian, a w szczególności: doprecyzowanie zasad działania organizacji pożytku publicznego w tej sferze, obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności podmiotów realizujących działalność leczniczą za zdarzenia medyczne, zmiana zasad rejestracji podmiotów realizujących ww. działalność, wymagań koniecznych do prowadzenia tej działalności, promocji przekształceń spzoz – spowodowały, że minister zdrowia przygotował założenia do zmiany ustawy, a następnie projekt zmiany ustawy, będący obecnie poddany konsultacjom społecznym. Równocześnie w dniu 4 czerwca br. projekt ustawy o zmianie u.o.d.l zawarty w druku 449, wniesiono na posiedzenie sejmowej komisji zdrowia, która skierowała go do powołanej podkomisji z obowiązkiem bezzwłocznego przygotowania sprawozdania, przygotowanego w ciągu 2 następnych dni.  Poselski projekt ustawy o zmianie  u.o.d.l. powtarza w zasadniczym stopniu przepisy zawarte w konsultowanym projekcie i zawiera pewne zmiany w porównaniu
z rządowym, w szczególności dodaje do przepisów ustawy art. 26a (dot. umowy
na wykonywanie świadczeń zdrowotnych  zamawianych przez podmioty lecznicze). Oba projekty dokonują zmian w kilkudziesięciu artykułach zmienianej u.d.l oraz innych ustaw. W sprawozdaniu podkomisji, a następnie komisji zdrowia (druk 450) dodano niezwiązane z materią projektu zmiany w ustawie o refundacji leków (…) w związku
z zakazem stosowania w obrocie lekami refundowanymi upustów, rabatów, bonifikat (…) oraz umów wiążących strony produkcji, hurtu i sprzedaży leków oraz kar za ww. praktyki. Zmiany w projekcie oraz w drukach sejmowych 449 i 450 mają charakter ustrojowy,  jednak nie zostały ocenione pod kątem zgodności z przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów, zwłaszcza w związku z art.68 ustawy zasadniczej (gwarantującym obywatelom równy dostęp do opieki zdrowotnej).

1. Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie podkreślał konieczność prawidłowego procedowania projektów ustaw także podczas legislacji sejmowej, zwłaszcza tych
   o zasadniczym znaczeniu dla działania danej sfery, a w szczególności możliwość opiniowania przez uprawnione podmioty. Narzucony przez większość parlamentarną tryb prac sejmowych i senackich to uniemożliwiał. Procedowanie trwało 10 dni kalendarzowych, w tym 5 dni Sejm, 1dzień Senat RP.
2. Prezydium KK przyjmuje deklaracje Ministerstwa Zdrowia, że konsultacje społeczne nad dalszymi zmianami ustawy są w toku.
3. Proponowane zmiany do ustawy o działalności leczniczej (dalej zwanej ,,u.o.d.l), nie poprawiają zasadniczych, niestety wadliwych koncepcji organizacyjno-prawnych. Usuwają one jedynie szeroko podnoszone wątpliwości co do statusu podmiotów pożytku publicznego, które prowadzą  jednocześnie działalność leczniczą, doprecyzowują przepis o możliwości pobierania odpłatności za świadczenia zdrowotne oraz przepisy
   o zawieraniu umów na wykonywanie na rzecz podmiotów leczniczych świadczeń zdrowotnych.
4. Inne kluczowe zagadnienia, co do których NSZZ ,,Solidarność’’ wnosił zastrzeżenia na wszystkich etapach procesu legislacyjnego w latach 2010/2011 (zwłaszcza w decyzji Prezydium KK NSZZ ,,Solidarność’’ nr 232/10 ws. opinii o projekcie ustawy Ministerstwa Zdrowia o działalności leczniczej z dnia 09.09.2010 r. – negatywnie oceniającej projekt), jak i po wejściu w życie ww. ustawy na forum Trójstronnej Komisji ds. Społeczno- Gospodarczych, pozostały niezmienione.
5. Proponowana nowelizacja u.o.d.l. nie porusza i nie rozwiązuje problemów:
6. Nowelizacja nie rozwiązuje, ale odkłada w czasie obowiązek ubezpieczenia podmiotów leczniczych oraz określa minimalną sumę ubezpieczenia podmiotów leczniczych
   z tytułu zdarzeń medycznych w przeliczeniu na łóżko szpitalne oraz maksymalną dla pacjenta. Nie precyzuje czym jest „zdarzenie medyczne”.
7. Nowelizacja rozszerza możliwość uzyskiwania dotacji w sytuacji przekształcenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnych (spzoz) w spółki kapitałowe
   o poręczenia organów tworzących wobec zadłużenia spzoz. Brak jest jednak szacunków kosztów tych poręczeń oraz prognoz poprawy sytuacji finansowej spzoz znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji.

3.         Prezydium KK analizując projekt sejmowy zwraca uwagę na zmiany zarówno
w ustawie ,,matce’’, której przedmiotowo dotyczy jak i w szeregu innych ustaw i to
w zakresie niezwiązanym z materią (ratio legis). Dotyczy to w szczególności zmian
w  ustawie o  refundacji leków(…) dotyczących  modyfikacji przepisów tej ustawy
w związku z zakazem stosowania w obrocie lekami refundowanymi upustów, rabatów, bonifikat (…) oraz umów wiążących strony produkcji, hurtu i  sprzedaży  leków oraz kar za wyżej wymienione praktyki.

–   braku przepisu o utrzymaniu przewagi ilości udziałów (akcji) podmiotów publicznych w byłych samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej (spzoz) przekształconych w spółki kapitałowe (przepis istnieje jedynie w stosunku do uczelni medycznych);

–   zrównania w prawach podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcami utworzonych przez podmioty publiczne z podmiotami przedsiębiorcami, zarówno
w obowiązkach zapewnienia pełnego zakresu niezbędnych świadczeń zdrowotnych w sytuacji takiego zapotrzebowania na danym terenie, jak i zasad wykonywania świadczeń poza umową z Narodowym Funduszem Zdrowia;

–   zmiany przepisów u.o.d.l odbierających pracownikom zoz zatrudnionym
w warunkach określanych w przeszłości jako szkodliwe, praw słusznie nabytych do skróconych norm czasu pracy. Wydłużone normy winny obowiązywać jedynie pracowników nowozatrudnianych;

–   braku przepisów ustalających dla wszystkich przedsiębiorstw podmiotów leczniczych standardów zatrudnienia dla pracowników wykonujących zawody medyczne, w tym minimalnych norm zatrudnienia oraz wysokości wynagrodzenia (wraz
z powszechnie obowiązującymi dodatkami, nagrodami);

–   braku przepisu, który potwierdzałby wprost, że podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami posiadają osobowość prawną.

                             Uwagi szczegółowe:

a)    w art.1 zmianie 8) dot. art.24 u.o.d.l zabrakło uściślenia, że świadczenia zdrowotne, które mogą być udzielone za częściową lub pełną odpłatnością to te, które określono w przepisach odrębnych dotyczących tych świadczeń.
W przeciwnych przypadku powstaje wątpliwość prawna co oznacza określenie: „mogą”.

b)   W zmianie 9) w nowo dodanych ust.1a-1d w art.25 (wraz z terminami wejścia
w życie przyjętymi na podstawie nieokreślonych przesłanek w art.10 ust.1-3 projektu) określa się minimalne sumy ubezpieczenia podmiotów leczniczych
z tytułu zdarzeń medycznych wraz z parametrami, nie podając realnych, obowiązujących na rynku ubezpieczeń stawek a jedynie jedną – (składkę średnią?). Brak analizy zdarzeń mogących stanowić powód wypłaty odszkodowań ani szczegółowej metodologii pomniejszania składki oraz udziału własnego
w sumie ubezpieczenia daje możliwość podmiotom leczniczych ubezpieczenia wg przygotowanych ww. niesatysfakcjonujących danych zasad i kwot ubezpieczenia albo ponoszenia  kosztów tych roszczeń ze środków własnych, jeżeli nie dojdzie do zawarcia ubezpieczenia, przy podkreślanym wielokrotnie monopolu ubezpieczyciela (PZU S.A) w tym zakresie. Wyrażony pogląd resortu zdrowia, że ,,można zakładać, iż w miarę upływu czasu i analizy sytuacji w sferze zdarzeń medycznych (…) zwiększać się będzie liczba produktów ubezpieczeniowych oferowanych przez innych ubezpieczycieli’’ nie poparto żadnym analizami
i prognozami, w tym kosztowymi wymaganymi przez zasady dobrej  legislacji. Konsekwencje w postaci zmiany w art.6 zmiana 2 projektu opierają się również na niesprecyzowanych ,,indywidualnych warunkach szpitala (patrz uzasadnienie do projektu)’’.

c)    W zmianie 10) w art.1 odnośnie do art.26 ust.4 u.o.d.l wprowadza się „stosowanie odpowiednio” wskazanych przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2004 r.
o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Nie uwzględniono jednak przepisów art.154 ust.4-5 tej ostatniej ustawy (odpowiednio stosowanych) co do możliwości dalszego odwołania się od wyniku postępowania ws. zawierania umów przez podmioty lecznicze.

d)   Odnośnie pkt. 39) w art.1 dot.art.197 pkt 2 lit.d u.o.d. dotyczącej rozszerzenia tytułów (na poręczenia samorządów wobec zadłużenia spzoz) z tytułu wsparcia przekształceń spzoz – brak jest  szacunków wyżej zapisanych kosztów poręczeń oraz prognoz poprawy sytuacji finansowej spzoz w trudnej ekonomicznie sytuacji.

e)    W art.10 określono, że obowiązek ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych wg. zasad określonych w projekcie powstałby z dniem 1 stycznia 2014 r. Do tego czasu podmiot leczniczy ,,może zawrzeć umowę takiego ubezpieczenia, ale nie musi’’(patrz uzasadnienie str.29). Brak jest szczegółowego wyjaśnienia tak przyjętego vacatio legis.

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego