Tag: Decyzja Prezydium

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy
i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na produktach, materiałach reklamowych
i promocyjnych sprzedawanych przez „Fundację dla Solidarności” w Gorzowie Wielkopolskim

Fundacja ma obowiązek zawrzeć w niniejszej sprawie stosowne porozumienie
z Zarządem Regionu Gorzowskiego NSZZ „Solidarność” zawierające zasady funkcjonowania tej działalności.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na kartach CDO24, wydawanych członkom NSZZ „Solidarność” z Paccor sp. z o.o. z Siemianowic Śląskich i Cablelettra Poland sp. z o.o.   z Mikołowa, mających podpisaną umowę z CDO24 sp. z o.o.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na użycie nazwy
i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w zorganizowanej przez Dolnośląskie  Stowarzyszenie Kultury Zdrowotnej  i  Sportu  NSZZ „Solidarność” imprezie pod nazwą  „1. Mistrzostwa Polski NSZZ „Solidarność” w Maratonie”, w ramach maratonu „30. Hasco – Lek Wrocław Maraton”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy uchwały KK
nr 29/04, w związku ze zmianą struktury firmy, skreśla z rejestru Międzyzakładową Komisję Koordynacyjną EnergiaPro Koncern Energetyczny S.A. NSZZ „Solidarność” zarejestrowaną pod nr 68 w Krajowym Rejestrze Międzyzakładowych Komisji Koordynacyjnych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu  rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie – Regulamin urzędowania sądów powszechnych z dnia  16 stycznia 2012 r. w zakresie propozycji przepisów dotyczących protokołu elektronicznego.

 Jednocześnie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” podtrzymuje swoją opinię  z dnia 4 sierpnia 2011 r. do projektu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości zmieniającego rozporządzenie – Regulamin urzędowania sądów powszechnych z dnia 13 czerwca 2011 r.       (pismo w załączeniu).

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Pomocy Społecznej z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie rodzinnych domów pomocy:

• § 2 ust. 1 – Zastanawia, czy rzeczywiście intencją autorów zapisu było rozdzielenie osób starszych od osób niepełnosprawnych. Trudno sobie wyobrazić przyczynę, dla której w jednym rodzinnym domu pomocy nie mogłyby zamieszkiwać osoby starsze razem z niepełnosprawnymi. A co w przypadku jeżeli osoba będzie równocześnie starcza i niepełnosprawna, do którego z domów ma trafić?

Zapis z użyciem alternatywy rozłącznej „albo” nie znajduje też oparcia w przepisie art. 52 ustawy o pomocy społecznej zawierającym delegację ustawową. W art. 52 ust. 2 mówi się o wspólnym zamieszkiwaniu osób „wymagających z powodu wieku lub niepełnosprawności wsparcia w tej formie”.

Proponujemy, aby § 2 ust. 1 projektowanego rozporządzenia miał brzmienie: „Rodzinny dom pomocy jest formą usługi opiekuńczej świadczonej w systemie całodobowym dla osób starszych i niepełnosprawnych, przy czym w jednym budynku zamieszkują osoby starsze lub niepełnosprawne”

• § 2 ust. 2 pkt 1 – Nie znajduje uzasadnienia w ustawie wprowadzenie w projekcie rozporządzenia obowiązku zamieszkiwania w budynku w którym funkcjonuje rodzinny dom pomocy osoby fizycznej, która ten dom prowadzi.  Rodzinny dom pomocy nie jest formą rodziny zastępczej, ustawodawca nie przewidział takiego obowiązku w przepisach ustawy o pomocy społecznej. Należy również zauważyć, iż w odniesieniu do organizacji pożytku publicznego świadczącej tego typu usługę, projektodawca nie przewidział obowiązku zamieszkiwania przez osobę kierującą w budynku w którym prowadzony jest rodzinny dom pomocy. W świetle przytoczonych argumentów zróżnicowanie obowiązków podmiotów świadczących takie same usługi nie znajduje uzasadnienia.
  • § 2 ust. 4 – Wyrazy „w szczególności prawo do godności” zastąpić wyrazami
    „w szczególności poszanowania i ochrony godności”, bowiem godność ludzka jest w jednostce i nie sposób mówić o prawie do godności.
  • § 2 ust. 4 zd. 2 – W przepisie tym mowa także o „ustaleniu” sposobu świadczenia usług bytowych i opiekuńczych. Określono strony tych ustaleń, jednak nie określono formy ustalenia. Przepis nie wyczerpuje się i winien być uzupełniony o wskazanie zawarcia umowy w formie pisemnej. Nie powinno to budzić wątpliwości. Wzorem innych placówek świadczących usługi opiekuńcze (np. żłobki, przedszkola) powinny być zawierane umowy. W konsekwencji więc rozporządzenie wykonawcze powinno zawierać również załącznik/wzór określający minimalny zakres umowy o świadczenie usług bytowych i opiekuńczych przez rodzinny dom pomocy.
  • § 3 ust. 1 pkt 2e) – Należy rozszerzyć o możliwość odwiedzin osób bliskich i zaprzyjaźnionych z osoba przebywającą w rodzinnym domu pomocy. Sformułowanie „kontakt z otoczeniem” jest zbyt ogólne.
  • § 7 ust. 10 – W przypadku rozwiązania umowy dotyczącej prowadzenia rodzinnego domu pomocy z powodu nieuwzględnienia w terminie przez prowadzącego zaleceń pokontrolnych brak wskazania na kim spoczywa obowiązek zapewnienia dalszej opieki osobom w nim przebywającym.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 lutego 2012 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Projekt jest realizacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt. P 29/09, który orzekł o niekonstytucyjności a zarazem niezgodności z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, przepisów na mocy których za ten sam czyn, polegający na nieopłaceniu lub opłaceniu w nienależytej wysokości składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne lub innych składek pobieranych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, na osobę fizyczną będącą płatnikiem tych składek, można nałożyć sankcję administracyjną w postaci opłaty dodatkowej, a także karę za wykroczenie lub karę za przestępstwo.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do  projektu ustawy o zmianie ustawy o izbach lekarskich oraz niektórych innych ustaw (druk senacki nr 49).

Trybunał Konstytucyjny Wyrokiem  z dnia  29 czerwca 2010 r. (sygn. Akt P 28/09) stwierdził niezgodność art. 42 ust. 2 nieobowiązującej ustawy o izbach lekarskich z 1989 r. z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie  w jakim wyłącza lekarza ukaranego przez Naczelny Sąd Lekarski w drugiej instancji karą nagany, do wniesienia odwołania do sądu. Trybunał w uzasadnieniu zauważył, że w systemie prawnym w dalszym ciągu obowiązują regulacje o treści analogicznej do art. 42 ust. 2 ustawy z 1989 r. o izbach lekarskich, wskazując m.in.: ustawę o izbach aptekarskich, ustawę o samorządzie pielęgniarek i położnych. Trybunał podkreślił, że potrzeba ochrony konstytucyjnych praw i wolności osób skazanych w postępowaniu dyscyplinarnym wymaga niezwłocznego zweryfikowania przez ustawodawcę wszystkich tego rodzaju przepisów w celu nadania im brzmienia odpowiadającego standardom konstytucyjnym.

Istotnym dla oceny przedstawionego projektu zmiany ustawy o izbach lekarskich jest fakt wejścia w życie 1 stycznia 2010 r. ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich. Obowiązująca ustawa o izbach lekarskich przewiduje rozbudowany katalog kar i i możliwość odwołania (kasacja od prawomocnego orzeczenia sądu lekarskiego, kończącego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, do Sądu Najwyższego). Warto zauważyć w kontekście Wyroku Trybunału Konstytucyjnego, iż kasacja przysługuje bez względu na rodzaj orzeczonej kary.

 Biorąc pod uwagę uzasadnienie Trybunału Konstytucyjnego, o ile proponowane zmiany w innych ustawach, które pozwalają na odwołanie się do sądu nie budzą wątpliwości, o tyle zastąpienie środka prawnego w postaci kasacji wnoszonej do Sądu Najwyższego, środkiem prawnym wnoszonym do sądu apelacyjnego rozpatrywanym w trybie przewidzianym dla apelacji nie wiąże, się zdaniem Prezydium KK, bezpośrednio z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na inną sytuację dotyczącą możliwości odwołania do sądu pracowników samorządowych. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia
5 kwietnia 2011 r. (II PK 274/10) stanowi, że brak w ustawie o pracownikach samorządowych przepisu umożliwiającego urzędnikowi, który otrzymuje negatywną ocenę, odwołania do sądu, nie oznacza niedopuszczalności drogi sądowej

W uzasadnieniu projektodawca zwraca uwagę na intencje ustawodawcy  nowej ustawy
o Sądzie Najwyższym: „Sąd Najwyższy nie powinien być traktowany jako sąd I instancji. Intencja taka przyświecała też ustawodawcy, który w 2002 r. (przy okazji uchwalania nowej ustawy o Sądzie Najwyższym) przeniósł tego rodzaju sprawy do sądów apelacyjnych”. Zastanawia więc, dlaczego w ustawie z dnia ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich wprowadzono środek prawny w postaci kasacji.

Wątpliwości z zakresu prawidłowej techniki legislacyjnej budzi różnorodna  terminologia  używana w projekcie ustawy: „apelacja do sądu apelacyjnego” (Art. 5 pkt. 1a projektu ustawy), „prawo wniesienia odwołania do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego” (Art. 3 pkt. 1 projektu ustawy), „przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego” (Art. 1 pkt 1a projektu ustawy) oraz różne terminy do wniesienia środka odwoławczego.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, po przeanalizowaniu rezultatów wspólnych warsztatów partnerów społecznych odbywających się w ramach projektu „Wdrażanie Strategii Post-Lizbońskiej na podstawie Europejskiego Porozumienia dotyczącego Włączających Rynków Pracy” oraz mając na względzie zobowiązania wynikające z członkostwa Związku w Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych wyraża gotowość przystąpienia do negocjacji nad wdrożeniem w Polsce Europejskiego porozumienia ws. włączających rynków pracy z dnia 25 marca 2010 r.

Oczekujemy podobnej deklaracji ze strony pozostałych organizacji partnerów społecznych – członków Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych, w szczególności tych, które afiliowane są przy europejskich organizacjach EKZZ, Business Europe, CEEP oraz UEAPME.

Jednocześnie Prezydium KK powołuje zespół negocjacyjny w składzie:

–        Henryk Nakonieczny

–        Janusz Łaznowski

–        Barbara Surdykowska

–        Ewa Kędzior

Koordynatorem procesu negocjacji ze strony NSZZ „Solidarność” będzie Sławomir Adamczyk.

Prezydium KK określając mandat dla zespołu negocjacyjnego wskazuje, że przyszłe negocjacje powinny mieć na celu doprowadzenie do wspólnych uzgodnień partnerów społecznych w kwestiach istotnych dla przyszłości polskiego rynku pracy.

 W szczególności oczekujemy rozmów w odniesieniu do następujących zagadnień:

– określenie propozycji zapewniających wpływ partnerów społecznych na wydatkowanie środków z Funduszu Pracy;

– stworzenie efektywnych, zarządzanych przy współudziale związków zawodowych, funduszy szkoleniowych;

– wypracowanie mechanizmów wsparcia dla osób natykających na problemy z integracją na rynku pracy, w tym dla pracowników 55 plus;

– określenie skutecznych instrumentów wsparcia dla uczestnictwa Polaków w kształceniu ustawicznym;

– wypracowanie wspólnych rekomendacji dla władz publicznych dotyczących poprawy efektywności publicznych służb zatrudnienia.

Powyższa lista nie ma charakteru zamkniętego i może zostać uzupełniona przez zespół negocjacyjny.