Tag: Decyzja Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zatwierdza zmianę nazwy Zakładowej Organizacji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” w Tauron Wydobycie S.A. na „Zakładowa Organizacja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” Południowy Koncern Węglowy S.A.”.
Zakładowa Organizacja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” Południowy Koncern Węglowy S.A. pozostaje zarejestrowana w Krajowym Rejestrze ZOK pod numerem 1.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje projekt ustawy Ministra Rozwoju i Technologii o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 22 stycznia 2024 r.

W ocenie NSZZ „Solidarność” projekt wpisuje się w dominującą w Polsce, ale błędną narrację o kluczowej roli rozwoju drobnej przedsiębiorczości jako podstawy rozwoju gospodarczego i społecznego kraju.

Zdaniem Związku, system podatkowy i ubezpieczeniowy powinny przede wszystkim „promować” skalowanie firm rozumiane jako „promowanie” tych podmiotów, które zwiększają liczbę zatrudnionych pracowników zwiększając skalę ekspansji na rynku. Jest oczywistym, że produktywność skorelowana jest z wielkością firmy. Rozmiar przedsiębiorstwa przekłada się na zdolność do absorpcji technologii, skłonność do innowacji oraz zdolność do efektywnego zarządzania. Większe firmy częściej i więcej inwestują w innowacje, decydują się na unowocześnianie organizacji i procesów produkcyjnych. Małe firmy rzadziej inwestują w rozwój kompetencji swoich pracowników i nie wykorzystują w pełni potencjału technologii cyfrowych. Dominacja relatywnie małych firm na rynku zmniejsza tempo transformacji nakładów na badania i rozwój w Polsce.

Wychodząc z takich złożeń nie można pozytywnie ocenić projektu przekazanego do opiniowania. W ocenie Prezydium KK nie jest samoistną wartością prowadzenie działalności gospodarczej. W obecnej sytuacji na rynku pracy w wielu wypadkach kwalifikacje, potencjał i kompetencje ludzi byłyby o wiele lepiej wykorzystane, z większym pożytkiem dla rozwoju ekonomicznego i społecznego, ale także ich osobistego rozwoju, gdyby osoby te poszukiwały statusu pracownika. Wynika to z większych możliwości inwestowania w zasoby ludzkie (np. szkolenia) przez większych pracodawców. Wyższa skala samozatrudnienia (poprzez tworzenie kolejnych zachęt do jego podjęcia – jak w wypadku projektowanych „wakacji od ZUS”) jako taka nie jest pozytywna.

Przykładowo w opracowaniu „Pułapka małej skali. O produktywności polskich firm” Polskiego Instytutu Ekonomicznego proponuje się wdrożenie instrumentów podatkowych premiujących zwiększenie zatrudnienia w pierwszych pięciu latach funkcjonowania przedsiębiorstwa. W zależności od uzyskanego dofinansowania na nowych pracowników i wzrostu zatrudnienia możliwe byłoby np. dodatkowe zaliczanie kosztów składek społecznych opłacanych przez pracodawcę do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” tego typu założenie mogłoby stanowić podstawę do dalszych prac.

Ponadto zdaniem Prezydium KK warto spojrzeć na proponowane rozwiązania z perspektywy zagwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa do wypoczynku. Istotą proponowanego rozwiązania jest przyznanie osobom prowadzącym działalność gospodarczą prawa do zwolnienia z obowiązku finansowania składek na własne ubezpieczenia społeczne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy przez 1 miesiąc w roku kalendarzowym oraz przerzucenie tego ciężaru na budżet państwa. Wbrew temu co twierdzi się w przestrzeni publicznej („wakacje od ZUS”, „urlop dla przedsiębiorców”) skorzystanie z tego uprawnienia nie jest w żaden sposób uwarunkowane tym czy przedsiębiorca w trakcie tego miesiąca faktycznie zaprzestanie prowadzenia działalności. Z drugiej strony obowiązek opłacania składek nie stanowi dla osoby prowadzącej działalność gospodarczą przeszkody w tym, aby w tym okresie korzystać z prawa do wypoczynku. Warto zauważyć, że projekt stawia w niekorzystnej (dyskryminującej) sytuacji osoby podlegające ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów cywilnoprawnych. Osoby te nie korzystają z prawa do wypoczynku bowiem nie przysługuje im prawo do urlopu wypoczynkowego. Współfinansują one jednak składki opłacane na ich ubezpieczenia społeczne. Wprowadzenie proponowanego rozwiązania może nasilić presję ze strony osób świadczących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych, aby objąć ich rozwiązaniami analogicznymi do pracowników (prawo do urlopu wypoczynkowego) lub do osób prowadzących działalność.

Jakakolwiek koncepcja wydatkowania środków publicznych (w tym wypadku środków, które zostaną przeznaczone na obniżenie zobowiązań samozatrudnionych wobec systemu ubezpieczeń społecznych) zawsze rodzi pytanie o możliwość innego ich przeznaczenia. Zdaniem Prezydium KK środki te powinny być przeznczone na wsparcie pracodawców i pracowników, w najbardziej innowacyjnych obszarach polskiej gospodarki – gdyż to właśnie jest kluczowe z punktu widzenia rozwoju.

Zaproponowane rozwiązanie w opinii  NSZZ „Solidarność” przyczyni się do:
– zwiększenia skali fałszywego samozatrudnienia;
– zwiększenia liczby osób decydujących się na samozatrudnienie jako sposób funkcjonowania na rynku pracy czego nie postrzegamy jako zjawiska pozytywnego, gdyż praca skooperowana jest bardziej efektywna i jej rozwój jest ważniejszym czynnikiem rozwoju ekonomicznego kraju niż rozwój samozatrudnienia.

Europejski Urząd ds. Pracy (ELA) został utworzony w 2019 roku, aby pomóc państwom członkowskim i Komisji Europejskiej (KE) w zapewnieniu, że przepisy UE dotyczące mobilności pracowników i koordynacji zabezpieczenia społecznego są egzekwowane w sprawiedliwy, prosty i skuteczny sposób. ELA ma również do odegrania ważną rolę w ułatwianiu i realizacji prawa do mobilności pracowników w Europie. Zakres działania ELA obejmuje szereg aktów prawa europejskiego, które regulują sprawy związane z mobilnością pracowników w ramach UE. Kluczowe znaczenie mają kwestie dotyczące transportu drogowego i delegowania pracowników w ramach UE.

W swojej Deklaracji Programowej z 2023 NSZZ „Solidarność” wskazał, iż Związek będzie realizował zadania dotyczące mobilności w UE poprzez udział przedstawicieli NSZZ „Solidarność” w pracach Europejskiego Urzędu ds. Pracy w Bratysławie. Poparcie dla wzmacniania społecznego wymiaru integracji w Unii Europejskiej, w tym dla zasad Europejskiego Filaru Praw Socjalnych, oraz powyższe wskazanie na udział Związku w pracach ELA, zobowiązuje do tego, by NSZZ “Solidarność” przedstawił własne stanowisko dotyczące przyszłego kierunku reformy ELA, tak by mogła ona chronić pracowników w UE przed nadużyciami, oraz by dochodziło do harmonizacji warunków pracy we wspólnocie.

NSZZ „Solidarność” w wielu swoich wystąpieniach wskazywał na problemy związane z brakiem wystarczającej ochrony pracowników, tak na krajowym jak i europejskim rynku pracy. Odnotowuje się takie problemy jak praca nierejestrowana, nieuczciwe podwykonawstwo, czy tworzenie tzw. firm przykrywek. Problemy te wynikają nie tylko z faktu, iż pewne obszary pozostają niewystarczająco uregulowane, ale także z tego, że istniejące przepisy nie są należycie wdrażane. Jest to związane m.in. z niewystarczającym potencjałem organów kontroli do tego, by skutecznie egzekwować prawo. W takich warunkach, gdzie prawdopodobieństwo działań kontrolnych jest niskie, nieuczciwi pracodawcy czują się bezkarni. Związek wielokrotnie opowiadał się za tym, by wyposażać organy kontroli w odpowiednie narzędzia, tak natury organizacyjnej jak i kompetencyjnej do tego, by zakończyć konkurowanie coraz niższymi standardami socjalnymi, w tym poprzez praktyki omijania prawa przez nieuczciwych pracodawców.

Tym samym Związek opowiada się za propozycjami wzmocnienia ELA, jako unijnego organu kontroli przestrzegania prawa pracy w Unii Europejskiej. Dotychczas ELA nie stała się w pełni operacyjna i nadal obserwuje się deficyty w aktywności tej Agencji. Jednocześnie, wyrażane są opinie o tym, że ELA nie spełnia pokładanych w niej nadziei związanych z kontrolą wykonywania pracy w warunkach transgranicznych, zwłaszcza w odniesieniu do delegowania kierowców w transporcie drogowym.

Podstawową kwestią jest potrzeba rozszerzenia zakresu działania ELA o kolejne obszary, które są regulowane prawem UE. Powinny to być m.in. kwestie regulowane dyrektywami: o pracy sezonowej (2014/36), w sprawie sankcji wobec pracodawców (2009/52), czy też ws. zapobiegania handlowi ludźmi i jego zwalczaniu (2011/36). Ponadto, podkreśla się konieczność wzmocnienia współpracy ELA z innymi agencjami UE takimi jak Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA), Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (EUROPOL), Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (EUROJUST) i Prokuratura Europejska (EPPO).

ELA musi mieć również uprawnienia do żądania informacji, badania spraw i inicjowania wspólnych i uzgodnionych inspekcji z udziałem państw członkowskich oraz ich organów kontroli, we współpracy z partnerami społecznymi, z poszanowaniem roli i prerogatyw krajowych związków zawodowych. Prezydium KK dostrzega przy tym potrzebę, by na szczeblu krajowym tworzone były struktury koordynacyjne do spraw kontaktów i współpracy z ELA. Konieczne jest  jednak, by w sposób nie  budzący wątpliwości określone zostały zasady współpracy ELA z poszczególnymi organami krajowymi, jak również jednoznaczny zakres odpowiedzialności za prowadzenie kontroli, nakładanie ewentualnych kar i odpowiedzialności  organów sądowych. Należy również określić gdzie kierowane będą środki pozyskane w drodze nałożenia kary. Przypadki odmowy współpracy krajowych organów kontroli winny być raportowane do KE jak również do organów nadzorujących pracę poszczególnych podmiotów kontrolnych.

Prezydium KK dostrzega, iż konieczne jest wypracowanie wiążących, minimalnych standardów dotyczących inspekcji pracy, zgodnych z konwencjami Międzynarodowej Organizacji Pracy. Ponadto, zaleca się by w przypadku przedsiębiorstw uporczywie łamiących prawo realizować regularne kontrole bez wcześniejszych wniosków o charakterze sprawdzającym i zapobiegawczym. Jednakże, w tym wypadku należałoby utworzyć odpowiednią bazę danych na temat przedsiębiorstw, w przypadku których stwierdzono występowanie naruszeń, zwłaszcza tych, które dopuściły się ich wielokrotnie. Taka baza powinna obejmować całą UE. Związek opowiada się również za tym by zbliżać standardy karania nieuczciwych pracodawców. Niestety, sankcje wobec pracodawców łamiących prawo pracy w Polsce są skandalicznie niskie, skłaniają do podejmowania przez nich ryzyka naruszeń. Niezwykle istotną rolę ELA może odgrywać jeśli chodzi o zapewnienie jednolitej interpretacji przepisów dotyczących pracy transgranicznej w całej UE. W związku z tym KE oraz ELA winny tworzyć warunki i inicjować współpracę w tym zakresie. Do udziału w niej powinni być również włączeni partnerzy społeczni.

Postuluje się również, by ELA stanowiła swoisty węzeł informacyjny jeśli chodzi o wykonywanie pracy w warunkach transgranicznych. Dlatego Związek opowiada się za tym, by państwa członkowskie udostępniały ELA wszelkie informacje, które mogą być konieczne dla monitorowania stosowania prawa, wychwytywania nieprawidłowości, a także planowania kontroli. Zaleca się przy tym, by gromadzenie i wymiana informacji odbywały się w jak największym zakresie w sposób elektroniczny oraz by automatyzować proces wykrywania nieprawidłowości.

Prezydium KK pragnie podkreślić szczególnie trudne położenie pracowników z krajów trzecich, którzy wykonują pracę w warunkach transgranicznych na terenie UE. Bez wątpienia te osoby są najbardziej narażone na wystąpienie wszelkiego rodzaju nadużyć. Wynika to z braku znajomości europejskiego prawa i prawa państw członkowskich. Barierą może być również brak znajomości języka państwa przyjmującego. Dlatego też to na ELA winna spoczywać szczególna odpowiedzialność za zapewnienie rzetelnych informacji na temat warunków pracy w UE i sposobów ochrony praw pracowników. Dążeniem ELA powinna również być pełna baza informacji na temat warunków pracy w poszczególnych krajach UE, która umożliwiałaby prowadzenie kalkulacji dotyczących wynagrodzeń i należnych składek ubezpieczeniowych na rzecz pracownika.

Ponadto, ELA powinna posiadać potencjał do realizowania niezależnych prac analitycznych. Dotyczy to z jednej strony posiadanego personelu, a z drugiej dostępu do istniejących już systemów wymiany informacji jak System Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym (IMI), System Elektronicznej Wymiany Informacji dotyczących Zabezpieczenia Społecznego (EESSI), Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego (ERRU) oraz do danych z tachografów.

NSZZ „Solidarność” odnotowuje, że Komitet Ekspertów ds. Delegowania Pracowników, ustanowiony decyzją Komisji z dnia 19 grudnia 2008 r., został zlikwidowany. Komitet posiadał szeroki zakres istotnych zadań. Zakładano, że zostaną one przekazane Europejskiemu Urzędowi ds. Pracy (ELA), ale jak dotąd nie miało to miejsca. Wzywa się zatem do utworzenia w ramach kompetencji ELA komitetu ekspertów, którego cele i kompetencje byłyby takie same jak komitetu wcześniej utworzonego przez Komisję i podkreśla znaczenie współpracy z partnerami społecznymi.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” jest głęboko przekonane, że skutkiem wprowadzonych zmian będzie nie tylko poprawa ochrony pracowników przed nadużyciami, ale także zapewnienie na europejskim rynku pracy uczciwej konkurencji, gdzie przewagi konkurencyjne nie są poszukiwanie w kosztach pracy, ale przede wszystkim w jakości świadczonych usług.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia opinię na temat oczekiwanych zmian prawnych dotyczących staży i praktyk na otwartym rynku pracy w Polsce, w związku z trwającymi pracami w tym zakresie na szczeblu Unii Europejskiej.

NSZZ „Solidarność” od wielu lat prowadził działania nakierowane na zmianę zasad organizacji w Polsce praktyk i staży na otwartym rynku pracy, tzn. poza systemem staży oferowanych przez publiczne służby zatrudnienia, czy też praktyk wynikających z programów nauczania w szkołach ponadpodstawowych i uczelniach wyższych. Już w 2017 roku, za sprawą działań NSZZ „Solidarność’ osiągnięto dwustronne porozumienie strony pracowników i strony pracodawców Rady Dialogu Społecznego wskazujące kryteria, które winny być brane pod uwagę przy organizacji staży i praktyk na otwartym rynku pracy. Było to jednak niewystarczające, przede wszystkim ze względu na brak wiążących wymogów wobec pracodawców. Dlatego w 2018 roku Prezydium Komisji Krajowej przyjęło tzw. „Pakiet na rzecz młodych”, który zawierał m.in. wskazania dotyczące tego jak należy uregulować praktyki i staże, by chronić osoby wchodzące na rynek pracy przed nadużyciami. Znalazło to odzwierciedlenie w Uchwałach Programowych Związku z 2019 i 2023 roku. Związek włączał  się również  w europejską kampanię dotyczącą staży i praktyk prowadzoną przez Europejską Konfederację Związków  Zawodowych pt. „Zakazać bezpłatnych staży” („Ban Unpaid Internship”). Kampania doprowadziła do zainicjowania dyskusji na forum europejskim. Ponadto, Związek realizuje projekt europejski „Czas na Wysokiej Jakości Miejsca Pracy” („Time4QualityJobs”), którego istotnym komponentem jest wypracowanie rekomendacji i prowadzenie kampanii na rzecz poprawy sytuacji na rynku praktyk i staży.

Prezydium KK wyraża aprobatę dla działań legislacyjnych na szczeblu UE, które doprowadzą do wiążących ram prawnych dla organizacji staży i praktyk. W przypadku Polski za kluczowe należy uznać zmianę ustawy o praktykach absolwenckich (Dz.U. 2009 nr 127 poz. 1052 ze zm.), która jest regulacją niezwykle słabą, pełną luk i nie gwarantuje, że praktyka będzie zapewniała jakość i bezpieczeństwo socjalne. Paradoks tej ustawy polega na tym, iż nie wymaga wypłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia praktykantowi, a jednocześnie ustanawia maksymalny pułap wynagrodzenia na poziomie dwukrotności płacy minimalnej.
To tylko jeden z przykładów, który pokazuje konieczność zmian w systemie. Zasadnicze jest, by przyszła regulacja dotyczyła wszystkich osób, które odbywają praktyki na otwartym rynku pracy w dowolnym momencie. Dziś, wiele osób nie może być objęta jakąkolwiek regulacją, co może wpychać praktykantów do szarej strefy.

Prezydium KK stoi na stanowisku, że staż i praktyka, które odbywają się na otwartym rynku pracy musi być uregulowana stosowną umową. Ponadto, zdecydowanie podkreślamy, że praktyki i staże muszą mieć charakter odpłatny, a stawka wynagrodzenia nie powinna być niższa niż płaca minimalna. Konieczne jest zapewnienie, że praktykant lub stażysta posiada dostęp do systemu ubezpieczeń społecznych, obejmują go powszechne regulacje dotyczące czasu pracy i zapewnione jest bezpieczeństwo i higiena w wykonywaniu obowiązków służbowych. Należy również wspierać mentoring i doceniać rolę mentorów, dla których oznacza to dodatkowe obowiązki, za które należne jest stosowne  wynagrodzenie. Nie mamy również wątpliwości, że należy zapewnić maksymalne pułapy liczby stażystów lub praktykantów w stosunku do ogółu zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie i wprowadzić zakaz organizacji nadmiernie długich praktyk (co do zasady nie więcej niż 6 miesięcy) i zakaz powtórnego odbywania praktyki u tego samego pracodawcy co poprzednio. Nie można przy tym zapominać o znaczeniu wartości edukacyjnych staży i praktyk, które muszą gwarantować, że osoba je odbywająca nabywa umiejętności przydatne w dalszej pracy zawodowej.

Powyższe uwagi koncentrują się na systemie stażów i praktyk na otwartym rynku pracy. Niemniej, szereg zaleceń znajduje zastosowanie również do innych systemów, tj. staży oferowanych przez urzędy pracy oraz praktyk odbywanych w ramach programu nauczania. Nie może być miejsca dla jakichkolwiek nadużyć, a celem przewodnim takich praktyk i staży nie może być wola obniżania kosztów działania danego przedsiębiorstwa.

Przedstawione uwagi wskazują na wybrane elementy prawidłowo skonstruowanego systemu. Prezydium KK podkreśla, że wszelkie wymogi wobec organizujących praktyki i staże określane na poziomie kraju, branż, regionów i poszczególnych zakładów pracy muszą być ustalane we współpracy ze związkami zawodowymi. Ponadto, potrzeba holistycznego spojrzenia na cały rynek praktyk i staży, tak by uniknąć w nim luk.

NSZZ „Solidarność” jest przekonana, że należy rozpocząć pogłębioną debatę i prace nad przedstawionymi problemami i kierunkami rozwiązań, tak na szczeblu europejskim jak i Polskim. Jako organizacja wspierająca młode osoby, które dopiero wchodzą na rynek pracy, wyrażamy pełne gotowość do udziału w takiej dyskusji.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” upoważnia do udziału w II Posiedzeniu Komitetu do spraw Umowy Partnerstwa na lata 2021 – 2027, które odbędzie się w dniu 14 lutego 2024, w Warszawie, jako swojego przedstawiciela na prawach członka, w tym do głosowania, panią Magdalenę Gryciuk.

§ 1

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przyjmuje Regulamin organizacyjny KK NSZZ „Solidarność” oraz schemat organizacyjny KK NSZZ „Solidarność”.
Regulamin Organizacyjny Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” oraz schemat organizacyjny Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” stanowią załączniki do niniejszej decyzji.

§ 2

Regulamin wchodzi w życie z dniem 24 stycznia 2024 r.
Jednocześnie traci moc Decyzja Prezydium KK nr 181/21 z dnia 8 grudnia 2021 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” na podstawie § 41 ust. 3 pkt. 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie nowych treści układów zbiorowych pracy, ważnych od 01.01.2024 roku do 31.12.2025 roku, akceptowanych przez ITF, dla polskich marynarzy:
1. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarność & SFTUF CBA
2. ITF TCC Agreement for seafarers serving on ferry vessels concluded between Cyfadaco Shipmanagment Ltd and NMS NSZZ Solidarność & SFTUF
3. ITF CBA for Polish seafarers concluded between Charles M. Willie Co. Ltd and NMS NSZZ Solidarność
4. ITF TCC Collective Bargaining Agreement concluded between Arcturus Sp. z o.o. and National Maritime Section NSZZ Solidarność
5. ITF NMS NSZZ Solidarność – SMT Shipping Poland Ltd Uniform TCC CBA
6. ITF NMS NSZZ Solidarność & PSU – Acheon Akti Navigation TCC CBA
7. IBF CBA 2024-2025 between V.Ships Group Manpower Services and NMS NSZZ Solidarnosc
8. ITF TCC CBA between Trident Shipping Ltd and National Maritime Section NSZZ Solidarność
9. ITF NMS NSZZ Solidarność – Trident Shipping Ltd TCC CBA
Jednocześnie upoważnia Andrzeja Kościka – Przewodniczącego KSMMiR NSZZ „Solidarność” oraz Magdalenę Karp – Sekretarza KSMMiR NSZZ „Solidarność” do podpisania odpowiednich dokumentów.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 1 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z § 1 Uchwały KK nr 30/15, wyraża zgodę na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Międzyzakładowej NSZZ ,,Solidarność” Spółek Rolnych w Krajowej Grupie Spożywczej S.A., wpisanej do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych Związku prowadzonego przez Region Śląsk Opolski NSZZ „Solidarność”, na Hodowlę Roślin i Nasiennictwa Sp. z o.o. w Polanowicach, znajdującą się na terenie działania Regionu Toruńsko-Włocławskiego NSZZ „Solidarność”.

W nawiązaniu do decyzji nr 74/22 oraz w związku z przejściem do kolejnego etapu realizacji projektu „Czas na Wysokiej Jakości Miejsca Pracy” (ang. Time for Quality Jobs) Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podjęcie w jego ramach dodatkowych działań finansowanych ze środków Unii Europejskiej.
Realizacja projektu umożliwia podniesienie świadomości młodych ludzi o prawach pracowniczych i ich ochronie oraz doprowadzi do wskazania niezbędnych zmian w podstawie programowej kształcenia na poziomie szkół podstawowych i średnich rozszerzających zakres nauczania o praktyczne funkcjonowanie rynku pracy i wiedzę na temat praw pracowniczych.
Przewidywane działania w ramach projektu:
• Przeprowadzenie konsultacji z ekspertami, członkami NSZZ Solidarność na temat luk występujących w podstawie programowej kształcenia w omawianym zakresie
• Opracowanie postulatów w zakresie zmian w podstawie programowej
• Udostępnienie dokumentu z postulatami w wewnętrznych strukturach NSZZ „Solidarność” w szkołach
• Przygotowanie i skierowanie do Ministerstwa Edukacji wypracowanych postulatów
• Przeprowadzenie kampanii informacyjnej dla młodych osób zleconej podmiotowi zewnętrznemu (wykupienie reklam, w tym w mediach społecznościowych, monitorowanie przebiegu kampanii oraz udostępnienie co najmniej dwóch artykułów w prasie)
• Zlecenie podmiotowi zewnętrznemu wykonania spotu reklamowego oraz infografik promujących wskazane przez Związek potrzeby zmian w podstawie programowej
• Przeprowadzenie dwóch spotkań zespołu projektowego

Powyższe działania będą realizowane od stycznia do maja.
Osobą odpowiedzialną za przebieg projektu oraz kwestie administracyjne będzie Izabella Kotas, pozostałymi osobami zaangażowanymi w jego realizację są koordynator prac merytorycznych Mateusz Szymański, specjalistka ds. kampanii informacyjnej Magdalena Szymańska oraz asystentka finansowa Marzena Wróbel.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na podstawieUchwały Komisji Krajowej nr 24/11 z dnia 15 listopada 2011 r. w związkuz § 12 ust. 3 Statutu Fundacji Promocji Solidarności powołuje Radę Fundacji Promocji Solidarności z siedzibą w Gdańsku w następującym składzie:

1. Piotr Duda – przewodniczący
2. Grzegorz Adamowicz
3. ks. Ludwik Kowalski

Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.
Traci moc Decyzja Prezydium KK nr 52/16.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Komitetu Społecznego w składzie: Marek Splewiński, Anna Kolibska, Anna Wąsik, Roman Górski, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na tablicy upamiętniającej uczestników ruchu Solidarności w latach 1980-1981 na Zamojszczyźnie.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” upoważnia:
1. Jerzego Jaworskiego – Zastępcę Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”/Skarbnika
2. Bartłomieja Mickiewicza – Zastępcę Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”

do podpisania w imieniu NSZZ „Solidarność” ze Skarbem Państwa – Ministrem Funduszy i Polityki Regionalnej, w ramach programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki (dalej FENG) w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej, Umowy określającej przeznaczenie, warunki udzielania i wykorzystania oraz rozliczenia dotacji celowej przyznanej NSZZ „Solidarność”.

Dotacja celowa udzielana zostanie na wzmacnianie zdolności instytucjonalnej NSZZ „Solidarność” jako członka Komitetu Monitorującego programu FENG w celu umożliwienia skutecznego uczestnictwa w przygotowaniu, wdrażaniu, monitorowaniu i ewaluacji programu w latach 2024-2029.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” upoważnia:

1. Jerzego Jaworskiego – Zastępcę Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”/Skarbnika
2. Macieja Kłosińskiego – Zastępcę Przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”

do podpisania w imieniu NSZZ „Solidarność” ze Skarbem Państwa – Ministrem Funduszy i Polityki Regionalnej,  w ramach programu Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego (dalej FERS) w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej, Umowy określającej przeznaczenie, warunki udzielania i wykorzystania oraz rozliczenia dotacji celowej przyznanej NSZZ „Solidarność”.

Dotacja celowa udzielana zostanie na wzmacnianie zdolności instytucjonalnej NSZZ „Solidarność” jako członka Komitetu Monitorującego programu FERS w celu umożliwienia skutecznego uczestnictwa w przygotowaniu, wdrażaniu, monitorowaniu i ewaluacji programu w latach 2024-2029.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając w związku z art. 47 ust. 1 pkt 2 oraz art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 z późn. zm.) oraz na wniosek Prezydium Zarządu Regionu Zagłębie Miedziowe NSZZ „Solidarność”, wnosi o wykreślenie ze składu Wojewódzkiej Rady Dialogu Społecznego Województwa Dolnośląskiego Pana Bogdana Orłowskiego, i w to miejsce wskazuje do prac Pana Bartosza Budziaka.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 1 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z § 1 Uchwały KK nr 30/15, wyraża zgodę na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Międzyzakładowej NSZZ ,,Solidarność” Pracowników i Funkcjonariuszy Policji w Gdańsku, wpisanej do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych Związku prowadzonego przez Region Gdański NSZZ „Solidarność”, na Komendę Powiatową Policji w Świdniku, znajdującą się na terenie działania Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ „Solidarność”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 1 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z § 1 Uchwały KK nr 30/15, wyraża zgodę na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w UPS Polska Sp. z o.o., wpisanej do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych Związku prowadzonego przez Region Mazowsze NSZZ „Solidarność”, na UPS Global Business Services Polska Sp. z o.o. znajdującą się na terenie działania Regionu Dolny Śląsk NSZZ „Solidarność”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia uwagi do Komunikatu Roczna Analiza zrównoważonego wzrostu gospodarczego 2024.

1. Podobnie jak w poprzednich latach wskazano w Komunikacie cztery wymiary konkurencyjnej zrównoważoności: stabilność makroekonomiczną, zrównoważenie środowiskowe, wydajność, sprawiedliwość. W komunikacie uznaje się za kluczowe zapewnienie rozwoju kompetencji i umiejętności niezbędnych do transformacji ekologicznej i cyfrowej, zarządzanie zmianami demograficznymi przy jednoczesnym zwiększaniu inwestycji i wspieraniu innowacji dla zwiększenia konkurencyjności UE.
2. NSZZ „Solidarność” przypomina o europejskim dokumencie „Porozumienie Ramowe Europejskich Partnerów Społecznych w sprawie cyfryzacji” – podpisanym 22 czerwca 2020 r. przez Europejskich Partnerów Społecznych, który jest odpowiedzią na zmiany zachodzące na rynku pracy w związku z transformacją cyfrową dotyczącą m.in.: technologii produkcji, modeli biznesowych, szkoleń pracowników, pracy zdalnej oraz sposobów zarządzania w firmach.
3. Poważnym wyzwaniem okazuje się uzyskanie konsensusu w zakresie reform fiskalnych będącego wynikiem trwającego przeglądu zarządzania gospodarczego. Taka sytuacja stwarza poważną niepewność i zagrożenie, mając na względzie zapowiedź odejścia od ogólnych klauzul korekcyjnych w przyszłych budżetach krajowych, co z punktu widzenia utrzymania równowagi społeczno-gospodarczej jest przedwczesne i nieuzasadnione zważywszy na trwającą niestabilność geopolityczną. Powrót klauzul korekcyjnych jest tym bardziej nie uzasadniony biorąc pod uwagę wyzwania jakie podkreślono w komunikacie, takie jak: wzmocnienie inwestycji publicznych, wsparcie dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. Zaproponowane w związku z tym rozwiązania, aby rządy jak najszybciej zakończyły stosowanie związanych z kryzysem środków wsparcia w zakresie energii oraz wykorzystać wynikające z tego oszczędności na ograniczenie deficytu – jest zbyt wczesne. Takie działanie niekorzystnie wpłynie na ochronę nasłabszych grup społecznych oraz energochłonnych gałęzi przemysłu. Komisja nie bierze pod uwagę możliwych skutków społecznych takiego działania. Kryzys energetyczny dotyka w największym stopniu mniej zamożne i średniozamożne gospodarstwa domowe. Brak programów wsparcia i spodziewany wzrost kosztów energii będzie mógł mieć katastrofalne skutki dla gospodarstw domowych, a także dla gospodarki, ponieważ ograniczy konsumpcję, zwłaszcza w realnej gospodarce.
4. Dostęp do służby zdrowia, mieszkań, usług publicznych powinny mieć priorytetowe znaczenie. W komunikacie słusznie podkreślono dysproporcje w dostępie do kształcenia, szkoleń, opieki zdrowotnej, badań naukowych, innowacji, mobilności i wysokiej jakości infrastruktury cyfrowej pomiędzy obszarami wiejskimi a miejskimi. Rozwiązaniem tego problemu ma być synergia pomiędzy finansowaniem RRF i polityką spójności. W roku 2024 nastąpi podsumowanie wdrażania RRP i programów spójności a także planowana jest analiza komplementarności tych programów pod względem finansowania i wyników polityki. Zdaniem Prezydium KK będzie to okazja dla poszczególnych krajów nie tylko ocenić zakończone programy, ale przede wszystkim jakie potrzeby i wyzwania zostały zrealizowane, a jakie działania muszą być przeprowadzone w przyszłości.
5. Kluczowy pozostaje problem jakości zatrudnienia w Polsce, niewystarczający poziom płac i niski zasięg układów zbiorowych. Powyższe, jest aktualne dla wielu krajów Unii Europejskiej. By pobudzić wzrost gospodarczy w Europie, potrzeba zwiększenia presji na wzrost płac. W tym celu kluczową kwestią jest promowanie układów zbiorowych pracy. Zwiększenie dochodów z pracy będzie pozwalało na ograniczenie nierówności, a tym samym zmniejszy nierównowagi w gospodarce i ograniczy skutki spowolnienia gospodarczego. Dbałość o wysokiej jakości pracę, między innymi z powodu zmian technologicznych, wymaga szczególnej troski i planu działań ze strony instytucji europejskich i krajowych. Elastyczność zatrudnienia nie może być kreowana kosztem bezpieczeństwa zatrudnienia. Ponadto elastyczność i zmienność pracy nie może być opierana na jej tymczasowym charakterze.
6. W ocenie NSZZ „Solidarność” wdrożenie Europejskiego Filaru Praw Socjalnych oraz wzmocnienie rokowań zbiorowych to zadania, które w roku 2024 powinny zostać potraktowane priorytetowo w ramach semestru europejskiego.
7. Pozytywnie oceniamy, że w komunikacie dostrzega się problem ubóstwa energetycznego, konieczność wsparcia integracji na rynku pracy oraz dostępność do podstawowych usług dla osób pozbawionych środków. Poważne obawy budzi jednak dostępność innowacji ekologicznych i cyfrowych , tym bardziej dla osób o niższych dochodach. Ponadto projekcie nie porusza się problemu wykluczenia komunikacyjnego, które dotyka zwłaszcza osoby mieszkające poza dużymi miastami i osoby mniej zamożne. Problem pogłębi się wskutek polityki ograniczania dostępu do centrów miast starszych samochodów napędzanych silnikami spalinowymi. Tego rodzaju polityka uderza w pierwszej kolejności w osoby mniej zamożne, dla których komunikacja publiczna nie jest wystarczającą alternatywą (np. rodziny z dziećmi).
8. Prezydium podkreśla znaczenie kształcenia zawodowego, które bez wątpienia jest również oczekiwanym i koniecznym elementem nowoczesnej gospodarki. Poza tym konieczne jest dostosowanie programów nauczania, tak by nie były one przeciążone, a jednocześnie rozwijały umiejętności i wiedzę przydatne na nowoczesnym rynku pracy.
9. Związek ponownie apeluje o zawieszenie funkcjonowania europejskiego systemu handlu uprawnieniami do emisji EU ETS, aby poddać go analizie a następnie reformie. System EU ETS obciąża nie tylko energetykę konwencjonalną ale także przemysł energochłonny. W projekcie poświęca się wiele miejsca Zielonemu Ładowi i polityce dekarbonizacji . Zasadniczo Związek odrzuca założenia tej polityki i stwierdza, że jej dalsze realizowanie długofalowo zmniejsza konkurencyjność Unii Europejskiej, zwłaszcza wobec państw i regionów, które nadal wykorzystują paliwa kopalne w swojej gospodarce. Konieczne są inwestycje w możliwie jak najbardziej zrównoważone wykorzystanie dostępnych na terenie UE zasobów paliw kopalnych. Ponadto zwracamy uwagę na następujące zalecenie na s. 5 –„W związku z poprawą warunków na rynkach energii, jak również koniecznością przyjęcia rozważnej polityki fiskalnej państwa członkowskie powinny szybko wycofać dopłaty do paliw kopalnych. Powinny stosować ukierunkowane środki wsparcia w zakresie energii jedynie w sytuacji dalszego wzrostu cen energii oraz ułatwiać szybkie uruchomienie i wprowadzenie przystępnych cenowo alternatywnych źródeł czystej energii dla gospodarstw domowych i firm przez realizację odpowiednich reform i inwestycji.” – Zdaniem Prezydium wycofanie dopłat dla paliw kopalnych oznaczałoby, że nasze przedsiębiorstwa energetyczne nie mogłyby realizować inwestycji, a być może upadły.
10. Odnosząc się do stwierdzenia: „Konieczne są wspólne wysiłki, aby egzekwować istniejące przepisy” – na pierwszym miejscu należałoby zwrócić uwagę na nieuczciwe praktyki rynkowe przedsiębiorstw, które łamią przepisy prawa pracy i poszukują przewag konkurencyjnych w kosztach pracy, w sposób nieuczciwy. Należy wspierać organy kontroli i wzmacniać współpracę transgraniczną w tym zakresie. Ponadto, obserwuje się praktyki protekcjonistyczne poszczególnych państw. Przykładem może być, np. niedawna sprawa dostępu do rynku produktów przetwórstwa rybnego, gdzie Komisja skłaniała się ku rozwiązaniu jawnie wspierającemu sektor przetwórstwa we Francji. Takich przykładów można znaleźć więcej.
11. Tekst ogólnie rzecz biorąc jest pełny niejasnych pojęć i stwierdzeń. Przykładowo na, s. 4 – pojawia się „optymalizacja struktury podatkowej” w kontekście inwestycji. Powstaje pytanie: Co to oznacza w praktyce? Podwyżki podatków dla osób fizycznych? Zmniejszenie obciążeń dla osób prawnych?

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje Wniosek Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego unijna pulę talentów COM (2023) 716.

Prezydium KK uznaje za prawidłowe rozwiązanie, zgodnie z którym od swobodnej decyzji państw członkowskich zależy: przystąpienie do platformy, modyfikacja wykazu zawodów deficytowych oraz możliwość stworzenia szczególnej procedury dla pracowników zrekrutowanych poprzez platformę.

Równocześnie, opiniując Wniosek Rozporządzenie Parlamentu Europejskiej i Rady ustanawiające europejską pulę talentów, Prezydium KK zwraca uwagę na dwie kwestie:

• Po pierwsze apelujemy o szybkie podjęcie prac nad kompleksową strategią migracyjną Polski. Uważamy, że powstanie takiego dokumentu i jego szerokie skonsultowanie jest kluczowe dla prawidłowego rozwoju gospodarczego i społecznego Polski.
• Po drugie ponownie zwracamy uwagę na konieczność równego traktowania obywateli państw trzecich zarobkujących w Polsce. W tym kontekście protestujemy przeciwko funkcjonowaniu w polskim porządku prawnym konstrukcji umowy o pomocy przy zbiorach, ze względu na brak zawartych w niej norm dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, czasu pracy, gwarancji wypoczynku i prawa do godnego wynagrodzenia. Jest to prekaryjna forma zatrudnienia na bazie której, de facto w Polsce, pracują wyłącznie obywatele państw trzecich. Wprowadzenie tego typu rozwiązań postrzegamy jako sprzeczne z Konstytucją RP i wiążącymi Polskę umowami międzynarodowymi.

Unijny zasób talentów ma stanowić odpowiedź na obserwowane w UE braki kadrowe. Występują one w wielu sektorach. Niedobory kadrowe wynikają w pierwszej kolejności z faktu, że europejskie społeczeństwa się starzeją, a liczba osób w wieku produkcyjnym każdego roku spada. Ponadto, w wielu sektorach warunki pracy są niskie lub praca w nich postrzegana jest jako trudna i pozbawiona prestiżu (za przykład może posłużyć sektor transportu drogowego). Odpowiedź na te wyzwania powinna stanowić fundament długookresowej polityki rynku pracy. Przedstawiona inicjatywa jawi się tylko jako rozwiązanie doraźne, a migracja zarobkowa nie może być jedynym rozwiązaniem. Podkreślamy szczególną potrzebę inwestowania w dostępne europejskie zasoby pracy. Dotyczy to zwłaszcza takiego kraju jak Polska, który nie jest zwykle docelowym i pożądanym miejscem imigracji zarobkowej. Jednym z głównych celów unijnego zasobu talentów powinno być zapewnienie równomiernego rozwoju zasobów ludzkich i całego rynku pracy we wszystkich krajach członkowskich.

Niemniej, sama inicjatywa zasobu talentów wydaje się działaniem oczekiwanym i zasadnym. Warto zauważyć, że swoisty program pilotażowy już się odbywa i bierze w nim udział Polska. Warto byłoby przeprowadzić podsumowanie tego programu i ocenić jego rezultaty oraz ewentualne słabości. Prezydium KK apeluje o to, by w takiej dyskusji brali udział partnerzy społeczni.

Niezależnie od tego, że sama inicjatywa jest oczekiwana i stanowi pożądaną alternatywę dla niekontrolowanej lub nie zawsze w pełni przejrzystej migracji do krajów UE, Prezydium KK wskazuje wątpliwości i uwagi dotyczące inicjatywy.

Nie mamy najmniejszych wątpliwości, że europejska polityka migracji zarobkowej powinna promować godną pracę, równe traktowanie, a także zapobiegać i chronić pracowników migrujących przed wyzyskiem i nadużyciami. Ta naczelna zasada powinna być realizowana przez pełne wdrożenie mechanizmów ochrony pracy w UE, w tym poprzez skuteczny system kontroli i sankcji, a także dalsze wsparcie dla działalności związków zawodowych i rokowań zbiorowych.

Ponadto, uważamy że europejscy partnerzy społeczni, a zwłaszcza związki zawodowe, powinni być włączeni w system zarządzania Europejskim zasobem talentów. Obecnie Wniosek jest w tej kwestii dość enigmatyczny.

Istotne jest również, by zapewnić wysoki standard uczciwej rekrutacji, w tym rozważyć zakaz nieuczciwych praktyk, opłat rekrutacyjnych i potrąceń. W sektorach wrażliwych na nadużycia finansowe należy zakazać pośredników i agencji, a także ściśle ograniczyć podwykonawstwo.

Powinno to opierać się na zasadach uczciwej rekrutacji MOP (General principles and operational guidelines for fair recruitment and Definition of recruitment fees and related costs, 2019).

Pojawia się również pytanie o to czy dalej będzie stosowany dotychczasowy system naboru pracowników z państw trzecich.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie ma wątpliwości, że na terenie Unii Europejskiej ma miejsce konkurencja podatkowa oraz funkcjonują raje podatkowe. Ma to negatywny wpływ na wszystkie państwa i jest wyrazem egoizmu niektórych państw, które dążą do rozwoju gospodarczego kosztem innych. Co więcej, konkurowanie poprzez zaniżanie stawek opodatkowania przedsiębiorstw, zwłaszcza korporacji ponadnarodowych otwiera i napędza proces erozji wpływów podatkowych.

Powyższy proces nie jest obojętny dla obywateli wielu państw UE. Ograniczenie wpływów podatkowych automatycznie przekłada się na potencjał budżetowy państw, które tracą na tym procesie, ponieważ mniejsze wpływy podatkowe od korporacji prowadzą do ograniczania wydatków społecznych oraz do ograniczenia dostępu do wysokiej jakości usług publicznych. Rozczarowujące jest, iż propozycja nie dokonuje oceny wpływu tego rozwiązania na sytuację pracowników i pracowniczych gospodarstw domowych. Wydaje się, że wniosek nie został poddany ocenie wpływu. Komisja Europejska powinna nawiązać współpracę ze związkami zawodowymi i przedstawić analizy potencjalnego dynamicznego wpływu proponowanej dyrektywy na miejsca pracy.

Również z perspektywy wartości stojących u podstaw systemu europejskiego, sytuacja w której wielkie korporacje ponadnarodowe unikają opodatkowania, a korzyści z tego czerpią jedynie wybrane państwa jest nieuczciwe i uderza w tak ważny cel działania UE jakim jest ograniczanie nierówności, tak między poszczególnymi państwami jak i nierówności społecznych. W tym drugim wypadku unikanie opodatkowania przez korporacje prowadzi do sytuacji, w której dochody z kapitału są opodatkowane w sposób bardziej przyjazny niż dochody z pracy.

Chcemy również podkreślić, że na takiej sytuacji tracą spółki, które posiadają znaczący udział kapitału państwowego mające strategiczne znaczenie i zapewniające generalnie wysokiej jakości miejsca pracy. W praktyce to właśnie one stanowią o większości wpływów podatkowych z podatku CIT i nie uciekają przed opodatkowaniem do innych państw.

Nie jest to obojętne na sytuację w Polsce. Obserwowana jest polityka przyciągania inwestycji zagranicznych m.in. korzystnymi rozwiązaniami podatkowymi. Mamy świadomość jak niezwykle ważne są inwestycje, zwłaszcza w tych sektorach, które generują wysoką jakość dodaną, gdzie tworzone są wysokiej jakości miejsca pracy, a także w tych, gdzie produkt lub usługa finalna pozycjonują Polskę wyżej w łańcuchu dostaw, jednak musimy być świadomi kosztów jakie są z tym związane, by końcowy bilans oceniać w sposób należyty. Powinno się także promować podmioty, które przestrzegają praw pracowniczych w zamówieniach publicznych.

Chcemy podkreślić, że optymalizacja podatkowa wynikająca z konkurencji podatkowej przekłada się również na dochody pracowników z pracy i ich zdolność do prowadzenia negocjacji zbiorowych. Przenoszenie kapitału tam gdzie istnieje możliwość zmniejszania danin publicznych wynikających z podatków uderza w pracowników z państw, gdzie ma miejsce faktyczna działalność poszczególnych korporacji. Z tego powodu poszukiwanie rozwiązań, które ograniczą ten negatywny efekt zyskuje aprobatę NSZZ „Solidarność”. Propozycję wprowadzenia zharmonizowanych ram opodatkowania osób prawnych, prowadzących działalność transgraniczną ocenić należy pozytywnie.

Wątpliwości budzi zaproponowana dość niska stawka podatku na poziomie 15%, biorąc pod uwagę, że średnia wartość podatku CIT w UE wynosi nieco ponad 21%. Tym samym ustalenie stawki na tak niskim poziomie może doprowadzić do tego, że szereg państw będzie skłonna obniżać daniny korporacji, co w konsekwencji doprowadzi do skutków odwrotnych od zamierzonych. Dyrektywa będzie istotnie oddziaływała na istniejący w Polsce system zachęt podatkowych dla korporacji, które są zainteresowane ulokowaniem tu swoich inwestycji. Kluczowe znaczenie w tym systemie mają specjalne strefy ekonomiczne. Wprowadzenie proponowanego rozwiązania będzie wymagało rewizji tych zachęt. Prezydium KK wzywa do tego, by te prace były w przyszłości prowadzone z udziałem związków zawodowych, tak by możliwa była pełna ocena skutków wprowadzanych zmian.

Prezydium KK pragnie po raz kolejny zaznaczyć, że wysiłki harmonizacyjne powinny koncentrować się na kwestii kosztów pracy i obserwowanych istotnych różnicach w wysokości wynagrodzeń na tych samych stanowiskach pracy w różnych państwach członkowskich. Istnieje szereg mechanizmów, które mogą prowadzić do zbliżenia stawek płac między państwami, jak choćby mechanizmy rokowań zbiorowych na poziomie transgranicznym, czy wzmacnianie europejskich rad zakładowych i udziału w ich pracach związków zawodowych. Należy również w jak najbardziej ambitny sposób wdrożyć do polskiego prawa dyrektywę w sprawie adekwatnych wynagrodzeń minimalnych w Unii Europejskiej.