Tag: Decyzja

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, w związku
z zaakceptowaniem i przyjęciem do realizacji wniosku o dofinansowanie Projektu pt. „Konstruktywny dialog IV – wzmocnienie potencjału eksperckiego NSZZ „Solidarność” przez Instytucję Wdrażającą, upoważnia:

– Bogdana Bisia – Zastępcę Przewodniczącego KK NSZZ „Solidarność”,

– Henryka Nakoniecznego – Członka Prezydium KK NSZZ „Solidarność”

do reprezentowania Komisji Krajowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ramach realizacji w/w Projektu w tym do podpisania Umowy o dofinansowanie wskazanego Projektu.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, ocenia Sprawozdanie MPiPS dotyczące praktycznego wdrażania dyrektyw z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy –
w odniesieniu do dyrektywy 89/391/EWG, jej dyrektyw szczegółowych oraz dyrektyw 2009/148/WE, 91/383/EWG, 92/29/EWG i 94/33/WE jako mało obiektywne, gdyż nie zawiera ono informacji o brakach w regulacjach systemu bezpieczeństwa i higieny pracy występujących w przepisach krajowych regulujących zagadnienia ujęte
w przedmiotowych dyrektywach.

Prezydium KK wnosi o zmianę odpowiedzi na pytanie zawarte w części
I Sprawozdania, punkt 3.3 – „Jaki jest łączny i interaktywny wpływ dyrektyw (synergia, pokrywanie się, sprzeczności)”. Proponowane przez MPiPS sformułowanie:
„Nie dostrzega się sprzeczności ani luk w dyrektywie ramowej i dyrektywach szczegółowych, a także w przepisach krajowych regulujących te zagadnienia” nie oddaje stanu faktycznego istniejącego w naszym kraju.

Prezydium KK stoi na stanowisku, że w sprawozdaniu nie ujęto:

1. Braku regulacji dotyczącej czasookresu szkoleń dla społecznej inspekcji pracy
   w nowym rozporządzeniu ws. szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Sytuacja taka jest sprzeczna z art. 11 pkt. 5 i art. 12 pkt. 3 Dyrektywy Rady 89/383/EWG i powoduje deprecjonowanie społecznego nadzoru nad warunkami pracy, co obniża efektywność całego systemu bezpieczeństwa pracy w Polsce;
2. W przepisach o ocenie ryzyka zawodowego brak jest doprecyzowania w przepisach prawa wykorzystania tejże oceny przez medycynę pracy. W celu polepszenia jakości profilaktyki medycznej w zakresie badań wstępnych i okresowych lekarz medycyny pracy świadczący usługi na rzecz danego zakładu powinien otrzymywać obligatoryjnie kopię oceny ryzyka zawodowego. Brak takiego obowiązku powoduje, iż jedynym źródłem wiedzy o warunkach pracy pacjenta jest często tylko skierowanie, które nie zawsze odzwierciedla rzeczywisty stan warunków pracy, a pracodawcy traktują obowiązek przeprowadzenia oceny ryzyka jedynie jako „biurokratyczną formalność”. Regulacja taka byłaby spójna z art. 6 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r.
   o służbie medycyny pracy;
3. Warto zwrócić uwagę na brak regulacji w kwestii warunków pracy i badań medycyny pracy w stosunku do osób samozatrudnionych. Osoby takie mogą korzystać z usług medycyny pracy na zasadach dobrowolności. Często, aby nie ponosić kosztów rezygnują z tego typu usług. Nie ma więc kontroli nad stanem ich zdrowia i warunkami pracy, natomiast ciężar ewentualnych świadczeń odszkodowawczych ponosi całe społeczeństwo.

Prezydium KK pozytywnie ocenia sugestie proponowane w pkt. 3.4 dotyczące zmian w Dyrektywie Rady 90/270/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe.

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, desygnuje  Barbarę Surdykowską
i Annę Redę – Ciszewską jako przedstawicielki NSZZ „Solidarność” do prac w Zespole do spraw oceny wpływu regulacji dotyczących elastycznego czasu pracy na wzrost gospodarczy oraz konkurencyjność polskich przedsiębiorstw powołanego Zarządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 7 listopada 2013 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, wnosi następujące uwagi
do projektu ustawy Ministra Pracy i Polityki Społecznej o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

1. Projekt ustawy nie rozwiązuje problemu opiekunów osób niepełnosprawnych, którzy na skutek zmiany przepisów dokonanych ustawą z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 1548
   z 2012 r.) zachowali prawo do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie do 30 czerwca 2013 r. Zmiana warunków nabywania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego
   i wprowadzenie nowych warunków uprawniających do ubiegania się o specjalny zasiłek opiekuńczy spowodowała, że znaczna część osób pobierających świadczenie, została pozbawiona do niego prawa i nie spełniła warunków wymaganych do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Rzecznik Praw Obywatelskich złożył wniosek do Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ uznał, że doszło do ingerencji
   w prawa nabyte, a także do naruszenia zasady zaufania obywateli do Państwa
   i stanowionego prawa. NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że wniosek zostanie rozpoznany w Trybunale Konstytucyjnym 5 grudnia 2013 roku i należy liczyć się
   z ewentualną koniecznością wprowadzenia zmian w przesłanym do konsultacji projekcie.
2. Proponowana nowelizacja ustawy, zakłada likwidację specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz skupia się przede wszystkim na zmianie rozwiązań dotyczących kwoty wsparcia dla osób korzystających z pomocy w formie świadczenia pielęgnacyjnego. Projekt zakłada odejście  od zasady automatyzmu przyznawanej pomocy oraz wprowadza zróżnicowanie wysokości wsparcia finansowego,
   w zależności od indywidualnych potrzeb, które są bezpośrednio związane
   ze sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Jednocześnie nie skonkretyzowano stwierdzenia „zakres konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną” oraz zasadności określenia go w pięciostopniowej skali. Z projektu także nie wynika, w jaki sposób w tej pięciostopniowej skali będzie obliczany poziom zapotrzebowania na opiekę osób wymagających określonego typu pielęgnacji.  Punktowe wyliczenie spraw, które zostaną rozstrzygnięte w drodze rozporządzenia jest za mało konkretne. Zgodnie z wyrokiem TK z dnia 31 marca 2009 r. (K28/08) przepis upoważniający powinien wyznaczyć, co najmniej w sposób ogólny, lecz jednocześnie dostatecznie wyraźny kierunek unormowań, które mają nastąpić
   w drodze rozporządzenia. Zbyt ogólne określenie kluczowych warunków do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uniemożliwia ustosunkowanie się do proponowanych rozwiązań.
3. Wątpliwości budzi wybór Wojewódzkich Zespołów do Spraw Orzekania
   o Niepełnosprawności jako organów mających oceniać zasadność pomocy. W chwili obecnej obowiązują orzeczenia z Powiatowych Zespołów do Spraw Orzekania
   o Niepełnosprawności. Wszystkie niezbędne dokumenty są tam złożone. Niezasadne wydaje się tworzenie po raz kolejny dokumentacji, skoro w większości jest ona już skompletowana i zgromadzona na szczeblu powiatu.
4. Nie zaproponowano w projekcie rozwiązania kwestii osób, które sytuacja zmusza do podjęcia opieki nad więcej niż jedną osobą niepełnosprawną, przewidując możliwość przyznania świadczenia tylko na jedną osobę wymagającą opieki. Zdaniem Prezydium KK NSZZ „Solidarność” istnieje potrzeba wprowadzenia dodatkowego wsparcia osób znajdujących się w takich sytuacjach, tym bardziej, że opieka osoby bliskiej jest rozwiązaniem tańszym niż objęcie osób niepełnosprawnych opieką instytucjonalną.
5. Zaproponowana w opiniowanym projekcie ustawy zmiana  (Art. 1  zm. 7c), dotycząca art. 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych – określająca termin rozpatrzenia wniosku przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności – jest niewłaściwa, gdyż sprawy dotyczące wsparcia powinny być rozpatrywane bez zbędnej zwłoki zwłaszcza, kiedy chodzi o tak istotną kwestię, jak sprawowanie opieki nad niepełnosprawnym oraz przyznaniem w związku z tym świadczenia. Termin 60 dni na wydanie decyzji w sprawach szczególnie skomplikowanych – jak to określono
   w projekcie – wydaje się zbyt długi.
6. Należy rozwiązać kwestię powrotu na rynek pracy osób, które zaprzestały wykonywania pracy w związku z opieką nad osobami niepełnosprawnymi na skutek zmiany okoliczności uzasadniających konieczność sprawowania takiej opieki, np. śmierć osoby, nad którą opieka była sprawowana. Dobrym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie w ustawie o promocji zatrudnienia dodatkowego świadczenia aktywizacyjnego finansowanego z Funduszu Pracy, na mocy którego osoby, które zaprzestały opieki na określony czas, mogłyby otrzymywać wsparcie finansowe.
7. Przypominamy, że świadczenia pielęgnacyjne, podobnie jak inne świadczenia rodzinne, w obowiązującym stanie prawnym, podlegają co trzy lata weryfikacji. Zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych, najbliższa weryfikacja ma być przeprowadzona w 2015 roku. Ponieważ w  uzasadnieniu do opiniowanego projektu ustawy podano, że w latach 2014-2017 najniższa wartość świadczenia pielęgnacyjnego (620 zł) pozostanie bez zmian, nasuwa się pytanie, czy po raz kolejny rząd w 2015 roku chce się uchylić od weryfikacji świadczeń rodzinnych?

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag
do projektu rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie powołania Międzyresortowej Komisji do Spraw Najwyższych Dopuszczalnych Stężeń i Natężeń Czynników Szkodliwych
dla Zdrowia w Środowisku Pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w związku z ustawą o uchyleniu ustawy o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2012.596), skreśla z rejestru:

–     Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy V Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 2 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy XIII Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 3 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy IX Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 4 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy IV Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 5 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy VI Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 6 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy VIII Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 7 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy XIV Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 8 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy II Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 9 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy XV Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 10 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI,

–       Międzyzakładową Komisje Koordynacyjną przy X Narodowym Funduszu Inwestycyjnym zarejestrowaną pod nr 12 w Krajowym Rejestrze MKK Spółek NFI.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia sposób konsultowania programu badań statystycznych statystyki publicznej z powodu krótkiego terminu konsultacji oraz braku odpowiedniej polityki informacyjnej GUS-u w zakresie zgłaszanych przez Związek uwag oraz propozycji, a w szczególności niewskazywania
w okresie programowania jasnych kryteriów i priorytetów wyboru zakresu tematycznego badań, analiz i opracowań statystycznych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że zaproponowana przez GUS nowelizacja ustawy o statystyce publicznej będzie miała daleko idące konsekwencje w zakresie trybu przyjmowania badań statystycznych w następnych latach,
co zostało ocenione negatywnie w Decyzji Prezydium KK nr 171/2013 z dnia
15 października br.

Prezydium KK proponuje objęcie badaniami statystyki publicznej następujących zagadnień.

W dziele 1.23. RYNEK PRACY objąć badaniem również wynagrodzenia osób wykonujących pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej, nie zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, w ujęciu miesięcznym i godzinowym. Badanie powinno dotyczyć osób, które uzyskały dochody z tytułu umowy cywilnoprawnej wraz z rozkładem wysokości wynagrodzenia w podziale na: wynagrodzenie poniżej płacy minimalnej, w wysokości płacy minimalnej, krotność płacy minimalnej.

Zgodnie z dostępnymi danymi osób takich jest około 900 tysięcy. Do wynagrodzeń tej grupy osób nie ma zastosowania ustawa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Z powodu znacznej skali zjawiska, ważne jest aby posiadać informacje o wysokości wynagrodzeń uzyskiwanych przez te osoby.

Ponadto proponujemy wykonanie badań dotyczących liczby osób pobierających wynagrodzenie na poziomie nieprzekraczającym minimalnego wynagrodzenia, w tym
w jednostkach o liczbie pracujących do 9 osób, oraz ustalenia w badaniach liczby osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, które nie zatrudniają żadnego pracownika.

W dziale 1.25. RODZINA, WARUNKI BYTU LUDNOŚCI, POMOC SPOŁECZNA,
w punkcie 1.25.12(069) Zjawisko ubóstwa oraz procesy wykluczenia społecznego – wnioskujemy
o poszerzenie badania o wskazanie liczby osób/gospodarstw domowych żyjących w ubóstwie, gdzie członkowie rodziny są zatrudnieni, wraz ze wskazaniem podstawy zatrudnienia: umowa
o pracę, lub umowa cywilnoprawna.

Propozycja ma na celu zwrócenie uwagi na narastające zjawisko biednych – pracujących.

W dziale 1.21. LUDNOŚĆ, PROCESY DEMOGRAFICZNE w punkcie 1.21.09(036) Zgony. Umieralność. Trwanie życia – badaniem należy również objąć kategorie trwania życia
w dobrym zdrowiu. Bez tego typu danych nie jest możliwe zaprojektowanie polityki państwa obejmującej w sposób właściwy zarówno długość trwania czasu aktywności zawodowej obywateli jak również wieku emerytalnego.

Prezydium KK podtrzymuje negatywną opinię dotyczącą badań 1.04.08(029) – Struktury organizacyjne związków zawodowych. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym
w czerwcu br. razem z Forum Związków Zawodowych oraz OPZZ, istotą działania związków zawodowych jest przede wszystkim ochrona praw i wolności ludzi pracy. Skuteczność tych działań uzależniona jest od potencjału, jaki może on wykorzystać dla osiągnięcia celu. Zatem jest oczywiste, że związki zawodowe są zainteresowane wzmacnianiem siły swojego oddziaływania.

Nie służy temu celowi zaproponowany kierunek badań koncentrujący się na sferze organizacyjno-ekonomicznej. Obawiamy się, iż wiedza pozyskana w jego wyniku – nawet tylko statystyczna – w prosty sposób przełoży się na informacje, które mogą być wykorzystane przeciwko związkom i osłabić ich pozycje negocjacyjne w relacjach z innymi partnerami społecznymi. Przyjęcie takiego modelu badania prowadzi do poznania wyłącznie struktur i instytucji. Tymczasem potencjał obywatelski społeczeństwa, który ma być przedmiotem badania, odnosi się do struktur i instytucji tylko w bardzo ograniczonym zakresie.

Potencjał obywatelski, to przede wszystkim gotowość obywateli do spontanicznego łączenia sił i środków dla realizowania celów mających urzeczywistniać wspólne wartości. Tym samym rozpoznanie potencjalności jako takiej, nie jest możliwe przy zastosowaniu pozytywnej metody badawczej. Co więcej, poznanie pozytywne może posłużyć wyłącznie jednemu celowi, którym jest przejęcie przez państwo kontroli nad rozpoznanymi, zinstytucjonalizowanymi formami aktywności obywatelskiej i tym samym oderwanie ich od ich bazy społecznej. Skutek takiego badania może być tylko destruktywny i wpłynąć na dalszy wzrost alienacji społecznej obywatela.

Dlatego zaproponowaliśmy zmianę metody badawczej na negatywną. Dzięki rozpoznaniu i zdefiniowaniu zjawisk ograniczających potencjał obywatelski, możliwe jest po pierwsze jego realne rozpoznanie, a po wtóre umożliwi podjęcie walki ze zjawiskiem atomizacji społeczeństwa. Nie bez znaczenia dla naszego stanowiska jest również fakt, iż aktualne doświadczenia związków zawodowych w relacji z pracodawcami, szczególnie
w zakresie powoływania nowych organizacji są w przeważającej części negatywne. I tu także obawiamy się, że wiedza uzyskana w rezultacie badania będzie wywierała pejoratywny wpływ na rozwój ruchu związkowego w Polsce.

Wobec faktu objęcia badaniem związków zawodowych, organizacje pracodawców jako partner społeczny, powinny podlegać takim samym badaniom statystycznym jak związki zawodowe. Ponadto dla przejrzystości działania państwa, badaniu statystycznemu dodatkowo powinno podlegać wsparcie państwa wraz ze wskazaniem wysokości otrzymywanej pomocy publicznej dla objętych badaniem podmiotów, rozumianej również jako ulgi podatkowe.

Wobec powyższego Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje
w części 1.04. GOSPODARKA SPOŁECZNA z punktu 1.04.02(025) Organizacje pracodawców oraz samorządu gospodarczego i zawodowego  usunąć – organizacje pracodawców i przenieść je do punktu 1.04.08(029) nadając mu brzemienie: Działalność partnerów społecznych: organizacji pracodawców i związków zawodowych i jej uwarunkowania społeczno‑ekonomiczne.

Cel badania – uzyskanie informacji charakteryzujących organizacje pracodawców, określenie ich potencjału ekonomicznego i społecznego, skali oraz warunków prowadzonej działalności.

Uzyskanie informacji służących ustaleniu liczby działających jednostek organizacyjnych podmiotów objętych badaniem, charakterystyka ich działalności statutowej i barier w jej prowadzeniu, warunki prowadzenia działalności wynikające ze społecznej i ekonomicznej bazy.

Wyniki badania zostaną wykorzystane do:

–        aktualizacji bazy jednostek statystycznych w zakresie stanu aktywności prawno‑ekonomicznej partnerów społecznych oraz ustalenie ich rodzajów i powiązań między nimi;

–        rachunków narodowych;

–        opracowania rachunku satelitarnego sektora non‑profit,

–        zbiorczego opisu działalności organizacji pracodawców i związków zawodowych
i jej uwarunkowań w ramach sektora non‑profit.