Tag: Decyzja Prezydium

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na udział jako partner w projekcie współfinansowanym ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, poprzez program Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego 2021-2027, pt. „Bądź DOSTĘPNYM Przedsiębiorcą”, którego Liderem jest Region Środkowo-Wschodni NSZZ „Solidarność”.

Projekt będzie obejmował przygotowanie 350 przedsiębiorców oraz 160 pracowników przedsiębiorstw do wdrożenia Europejskiego Aktu o Dostępności. Projekt będzie wspierać przedsiębiorstwa w dostosowaniu się do wymogów legislacyjnych oraz oczekiwań rynku, oferując m.in. praktyczne szkolenia oraz indywidulane doradztwo eksperckie.

Zaangażowanie Komisji Krajowej będzie polegało na oddelegowaniu do pracy w projekcie 1 osoby, jako doradcy w zakresie dostępności, w wymiarze ½ etatu, w okresie 01.11.2026 – 31.08.2028 (22 miesiące). Na stanowisko to zostaje wskazany Krzysztof Rowiński.

Planowany okres realizacji: 24 m-ce, od 01.09.2026 do 31.08.2028. Całkowity budżet projektu: 1 599 768,00 PLN, w tym budżet KK NSZZ „Solidarność”: 176 000,00 PLN jako refundacja odpowiedniej części wynagrodzenia wskazanego doradcy.

Z ramienia Prezydium KK odpowiedzialni za realizację ww. projektu będą:

• Piotr Duda – Przewodniczący KK NSZZ „Solidarność”
• Grzegorz Adamowicz – Zastępca Przewodniczącego/Sekretarz KK NSZZ „Solidarność”

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 1 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z § 1 Uchwały KK nr 30/15, postanawia, co następuje.

§ 1

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” w Polskim Stowarzyszeniu Na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Mikołowie (Oś. Słowackiego 21C, 43-190 Mikołów), wpisanej do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych prowadzonego przez Region Śląsko-Dąbrowski NSZZ „Solidarność” pod numerem 01870, na Polskie Stowarzyszenie Na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Krośnie (Potok 456, 38-404 Krosno) pracodawcę znajdującego się na terenie działania Regionu Podkarpacie NSZZ „Solidarność”.

§ 2

Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy o rachunkowości oraz niektórych innych ustaw z dnia 8 lipca 2026 r.

Opiniowany projekt ustawy ma na celu wdrożenie do przepisów krajowych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/470 z dnia 24 lutego 2026 r. w sprawie zmiany dyrektyw 2006/43/WE, 2013/34/UE, (UE) 2022/2464 i (UE) 2024/1760 w odniesieniu do niektórych wymogów dotyczących sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju i niektórych wymogów w zakresie należytej staranności przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju (Dz. Urz. UE L, 470 z 26.02.2026 r., str. 1), dalej: Dyrektywa 2026/470, w zakresie w jakim wprowadza ona zmiany do sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju sporządzanej przez przedsiębiorstwa oraz atestacji takiej sprawozdawczości.

Dyrektywa 2026/470 przewiduje m.in.:

• istotne zawężenie zakresu jednostek zobowiązanych do sporządzania sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju – do jednostek i grup kapitałowych, w których zatrudnienie przekracza 1000 pracowników, a przychody netto ze sprzedaży przekraczają 450 mln euro rocznie (w przypadku Polski oznacza to redukcję o około 90% liczby jednostek zobowiązanych do sprawozdawczości ESG w porównaniu z zakresem jednostek wprowadzonym pierwotnie dyrektywą CSRD);
• zwolnienie finansowych jednostek holdingowych ze sprawozdawczości ESG na poziomie grupy;
• uzupełnienie przepisów umożliwiających jednostkom pomijanie informacji ujawnianych w sprawozdawczości ESG, w szczególności informacji niejawnych, informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz informacji wrażliwych, których ujawnienie mogłoby niekorzystnie wpływać na pozycję rynkową jednostki;
• wprowadzenie limitu informacji, których jednostki sporządzające sprawozdawczość ESG będą mogły żądać od określonych jednostek w ramach swojego łańcucha wartości (tzw. value chain cap);
• zmiany w przepisach dotyczących sprawozdawczości ESG spółek z państw trzecich: zawężenie zakresu unijnych jednostek zależnych i oddziałów zobowiązanych do publikacji sprawozdawczości ESG spółek z państw trzecich; podniesienie wysokości przychodów netto ze sprzedaży generowanych na terenie UE przez spółki z państw trzecich, które uruchamia obowiązek publikacji ich sprawozdawczości ESG przez unijne jednostki zależne i oddziały; zwolnienie z ww. obowiązku publikacji sprawozdawczości ESG na poziomie grupy w przypadku, gdy spółka z państwa trzeciego jest finansową jednostką holdingową;
• rezygnację z docelowo przewidzianej atestacji sprawozdawczości ESG przez biegłych rewidentów na poziomie wystarczającego zapewnienia (ang. reasonable assurance) i pozostawienie jej na poziomie ograniczonego zapewnienia (ang. limited assurance);

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zauważa, iż istotne zawężenie kręgu jednostek zobowiązanych do sprawozdawczości ESG będzie skutkować wyłączeniem znacznej liczby dużych podmiotów o istotnym wpływie na środowisko i prawa człowieka, które nie osiągają tak wysokich przychodów lub zatrudnienia, a tym samym osłabiać realizację celów w zakresie przejrzystości i odpowiedzialności przedsiębiorstw. Z perspektywy związków zawodowych i innych interesariuszy oznaczać to będzie ograniczenie dostępnych publicznie informacji o polityce społecznej przedsiębiorstw, mniej danych dotyczących zatrudnienia bezpieczeństwa pracy i dialogu społecznego, utrudnienie monitorowania standardów pracy w łańcuchach dostaw.

Projekt przewiduje zwolnienie finansowych jednostek holdingowych z obowiązku sporządzania sprawozdawczości ESG na poziomie grupy, gdy modele biznesowe i działalność jednostek zależnych są niezależne. Niezależność jednostek stanowi kryterium nieostre, pozostawione w praktyce do oceny kierownika jednostki. Istnieje ryzyko nadużyć, polegających na kwalifikowaniu działalności jako niezależnej w celu uniknięcia obowiązków raportowych, mimo faktycznego ekonomicznego i ryzykownego powiązania podmiotów w grupie.

Znaczne podniesienie progów przychodów dla obowiązku publikacji sprawozdawczości ESG jednostek z państw trzecich (do 890 000 000 zł i 450 000 000 euro) oraz możliwość całkowitego zaniechania publikacji w przypadku finansowych jednostek holdingowych, istotnie redukuje liczbę zagranicznych grup podlegających transparentności na poziomie UE. Może to osłabiać równorzędne traktowanie unijnych i pozaunijnych podmiotów oraz ograniczać dostęp inwestorów do informacji o oddziaływaniu dużych grup spoza EOG na rynek polski i unijny.

Natomiast umożliwienie jednostkom pomijanie informacji ujawnianych w sprawozdawczości ESG tworzy ryzyko, iż eksponowane będą dane ilościowe a pomijane dane jakościowe – w szczególności dotyczące dialogu społecznego, sporów i partycypacji – których rzetelne raportowanie w praktyce bywa wyzwaniem dla niektórych przedsiębiorstw.

Utrzymanie atestacji sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju na poziomie ograniczonego zapewnienia, może budzić wątpliwości co do jakości i wiarygodności weryfikacji danych ESG w długim okresie. W zestawieniu z ograniczeniami informacji z łańcucha wartości oraz szerokimi wyjątkami od ujawniania, ryzykiem jest powstanie systemu formalnie zgodnego z dyrektywami, lecz w praktyce zapewniającego raczej podstawową, niż solidną kontrolę.

Równoczesne wprowadzenie ograniczenia liczby jednostek objętych raportowaniem, rozszerzenia możliwości pomijania części informacji oraz pozostawienie wyłącznie limited assurance powoduje, iż maleje liczba mechanizmów kontrolujących jakość ujawnianych informacji. Zwiększa to ryzyko selektywnego ujawniania informacji przez przedsiębiorstwa, polegającego na ujawnianiu przede wszystkim informacji korzystnych dla przedsiębiorstwa przy jednoczesnym ograniczaniu informacji dotyczących problemów, w tym społecznych tzw. socialwashing.

Im większy zakres uznania ustawodawca pozostawia jednostce sporządzającej sprawozdanie, tym większe znaczenie mają mechanizmy zapewniające, że decyzje o pominięciu informacji będą podejmowane w sposób przejrzysty, uzasadniony i zgodny z celem sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju. Przedstawicielce pracowników, w tym związki zawodowe, stanowią naturalny element tego mechanizmu.

Rzeczywisty obowiązek poinformowania przedstawicieli pracowników, w tym związków zawodowych, i przeprowadzenia z nimi konsultacji stanowi istotny instrument ograniczający takie ryzyko. Związki zawodowe posiadają wiedzę pozwalającą ocenić, czy proponowane ograniczenie zakresu ujawnianych informacji nie prowadzi do zniekształcenia obrazu rzeczywistego wpływu przedsiębiorstwa na ludzi. Udział związków zawodowych może przyczynić się do:

• identyfikacji informacji społecznych, których pominięcie mogłoby prowadzić do niepełnego przedstawienia wpływu przedsiębiorstwa na pracowników,
• oceny zasadności zastosowania wyjątków przewidzianych ustawą,
• zwiększenia wiarygodności sprawozdawczości wobec inwestorów, organów nadzoru i samych pracowników.

Sprawozdawczość zrównoważonego rozwoju ma służyć przedstawieniu rzetelnego obrazu wpływu przedsiębiorstwa na ludzi. Wiarygodność danych społecznych wzrasta, jeżeli ich przygotowanie było poprzedzone właściwymi konsultacjami z reprezentacją pracowników. Dyrektywa CSRD oraz Europejskie Standardy Sprawozdawczości Zrównoważonego Rozwoju (ESRS), zwłaszcza ESRS 1 i ESRS S1, opierają się na założeniu, że identyfikacja istotnych wpływów, ryzyk i szans powinna następować z uwzględnieniem perspektywy kluczowych interesariuszy, w tym pracowników i ich przedstawicieli. W motywie 52 dyrektywy CSRD wskazano, że przedsiębiorstwa powinny przekazywać informacje niezbędne do zrozumienia wpływu swojej działalności na kwestie zrównoważonego rozwoju, przy uwzględnieniu odpowiednich interesariuszy. Europejskie Standardy Sprawozdawczości Zrównoważonego Rozwoju (ESRS), zwłaszcza ESRS 2 oraz ESRS S1 „Własna siła robocza”, wymagają ujawniania sposobu prowadzenia dialogu z pracownikami i ich przedstawicielami oraz sposobu uwzględniania ich stanowiska przy identyfikacji istotnych wpływów, ryzyk i szans.

Obowiązujące brzmienie art. 63 ust. 8 oraz art. 63x ust. 11 ustawy o rachunkowości ogranicza się do ogólnego obowiązku przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników. Przepisy nie określają jednak:

• doprecyzowania przedstawicieli pracowników – tj., iż jeżeli u pracodawcy działa zakładowa organizacja związkowa, informacji i konsultacje w sprawie sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju prowadzi się w pierwszej kolejności z organizacjami związkowymi, a w przypadku ich braku – z przedstawicielami pracowników wyłonionymi zgodnie z przepisami prawa pracy.
• prawa przedstawicieli pracowników do informacji na temat sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju,
• obowiązku poinformowania przedstawicieli pracowników na odpowiednim poziomie.

Już na etapie prac legislacyjnych w 2024 r. (UC14) przedstawiciele organizacji pracowników, i instytucji audytowych wskazywali, iż treść przepisów regulujących informowanie i konsultowanie z pracownikami sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju może prowadzić do sytuacji, w której to przedsiębiorstwo będzie właściwie jednostronnie decydowało o zakresie wybranych informacji a sam raport będzie przedstawiał wyłącznie perspektywę pracodawcy. Obawy te okazały się słuszne. W ramach międzynarodowego projektu „Europejskie Standardy Raportowania Społecznego (ESRS) jako nowe narzędzie wzmacniania dialogu społecznego w firmach w zakresie wdrażania dyrektywy CSRD” nr 101197623, finansowanego ze środków Unii Europejskiej, w ramach linii budżetowej: „Wsparcie dla dialogu społecznego” realizowanego przez NSZZ „Solidarność” we współpracy z organizacjami pracodawców, analizie poddane zostały raporty ESG za rok 2024 r. Wyniki analizy wskazują, iż w przeważającej większości konsultacje miały charakter wyłącznie formalny i odbywały się już po zakończeniu prac nad sprawozdaniem, co pozostaje w sprzeczności z celem dyrektywy CSRD oraz z prawem pracowników do informacji i konsultacji. Obecne brzmienie przepisów art. 63r ust. 8 i art. 63x ust. 11 ustawy o rachunkowości nie gwarantuje rzeczywistego udziału przedstawicieli pracowników w procesie sporządzania sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju.

W konsekwencji zasadne jest doprecyzowanie przepisów ustawy o rachunkowości w sposób zapewniający rzeczywisty, a nie wyłącznie formalny udział przedstawicieli pracowników, w tym organizacji związkowych, w przygotowaniu sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju.

Doprecyzowanie art. 63 ust. 8 oraz art. 63x ust. 11 ustawy o rachunkowości nie prowadziłoby do nałożenia na przedsiębiorców nowych obowiązków merytorycznych w zakresie raportowania, lecz zapewniłoby efektywną realizację istniejącego obowiązku informacji i konsultacji z przedstawicielami pracowników. Jednocześnie zwiększyłoby wiarygodność ujawnianych informacji społecznych, poprawiłoby jakość procesu identyfikacji istotnych wpływów, ryzyk i szans oraz pozostawałoby w zgodzie z celami dyrektywy CSRD i Europejskich Standardów Sprawozdawczości Zrównoważonego Rozwoju (ESRS), które akcentują znaczenie zaangażowania pracowników i ich przedstawicieli jako kluczowych interesariuszy w procesie raportowania zrównoważonego rozwoju.

Jednym z filarów europejskiego modelu społecznego jest dialog pomiędzy pracodawcą i reprezentacją pracowników. Sprawozdawczość zrównoważonego rozwoju powinna stanowić narzędzie wpierające ten dialog, a nie jedynie obowiązek sprawozdawczy realizowany jednostronnie przez zarząd. Doprecyzowanie przepisów w kierunku wzmocnienia dialogu mogłoby sprzyjać wcześniejszemu identyfikowaniu problemu społecznych, wypracowaniu działań naprawczych i budowaniu zaufania pomiędzy stronami stosunków pracy.

Na szczególną uwagę zasługuje włoska transpozycja dyrektywy CSRD, która odwołując się do obowiązujących przepisów i porozumień zbiorowych nakłada obowiązek ustanowienia procedury mającej na celu informowanie przedstawicieli pracowników na odpowiednim szczeblu oraz omawianie z nimi istotnych informacji oraz metod pozyskiwania i weryfikacji danych dotyczących zrównoważonego rozwoju. (art. 3 ust. 7 (Sustainability Reporting) Legislative Decree No. 125, dated 6 September 2024).

Wzmocnienie dialogu społecznego i zaangażowania przedstawicieli pracowników w sporządzanie sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju szczególnego znaczenia nabiera w świetle projektowanych zmian ograniczających liczbę podmiotów objętych obowiązkiem raportowania oraz zwiększenia uznaniowości po stronie jednostki sporządzającej sprawozdanie poprzez rozszerzenie katalogu sytuacji, w których przedsiębiorstwa będą mogły pominąć określone informacje lub nie pozyskiwać ich od podmiotów z łańcucha wartości. W takiej sytuacji, należy zadbać o jak najwyższą jakość, rzetelność i transparentność sporządzanych sprawozdań. Ponadto, jeśli ustawodawca rezygnuje z docelowego przejścia na reasonable assurance, powinien równocześnie wzmocnić pozostałe gwarancje wiarygodności sprawozdawczości. Odpowiednio zagwarantowany udział przedstawicieli pracowników staje się istotnym mechanizmem zapewnienia rzetelności i kompletności ujawnianych informacji.

W konsekwencji art. 63 ust. 8 oraz art. 63x ust. 11 o rachunkowości należy doprecyzować o wskazanie:

– doprecyzowania przedstawicieli pracowników – tj., iż jeżeli u pracodawcy działa zakładowa organizacja związkowa, informacji i konsultacje w sprawie sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju prowadzi się w pierwszej kolejności z organizacjami związkowymi, a w przypadku ich braku – z przedstawicielami pracowników wyłonionymi zgodnie z przepisami prawa pracy,
– prawa przedstawicieli pracowników do informacji na temat sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju,
– obowiązku poinformowania i konsultowania z przedstawicielami pracowników na odpowiednim poziomie,
– iż konsultacje z przedstawicielami pracowników powinny być prowadzone na etapie przygotowywania sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju, w czasie umożliwiającym przedstawienie opinii oraz uwzględnienie zgłoszonych uwag przed zatwierdzeniem sprawozdania.
– obowiązku przedstawienia uzasadnienia dla pominięcia określonych informacji, w szczególności z części S,
– obowiązek odniesienia się przez jednostkę do zgłoszonych uwag.

Jeżeli ustawodawca krajowy rozszerza możliwość odstępowania od ujawniania określonych informacji, to jednocześnie powinien zapewnić skuteczny udział interesariuszy w ocenie zasadności takiego odstępstwa.

W świetle kierunku zmian przyjętych w projekcie ustawy (ograniczenie kręgu podmiotów objętych obowiązkiem raportowania ESG oraz zmniejszenie zakresu ujawnianych informacji społecznych), istnieją mocne argumenty za doprecyzowaniem art. 63 ust. 8 oraz art. 63x ust. 11 ustawy o rachunkowości w celu zapewnienia realnego a nie tylko formalnego udziału przedstawicieli pracowników, w szczególności związków zawodowych, w procesie sporządzania sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, po zapoznaniu się z projektem ustawy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zmianie ustawy o cudzoziemcach z dnia 3 lipca 2026 r., dostrzega potrzebę podjęcia działań zmierzających do ograniczenia przewlekłości postępowań prowadzonych przez wojewodów w sprawach legalizacji pobytu cudzoziemców. Jednocześnie Prezydium KK nie popiera uproszczenia i przyspieszenia postępowań kosztem bezpieczeństwa państwa, rzetelnej weryfikacji przesłanek udzielenia zezwolenia ani standardów ochrony krajowego rynku pracy.

1. Prezydium KK podkreśla, że uproszczenie procedur administracyjnych nie może prowadzić do osłabienia standardów ochrony rynku pracy. W sprawach dotyczących zezwoleń na pobyt czasowy i pracę konieczne jest zachowanie realnej możliwości weryfikacji warunków zatrudnienia cudzoziemca, w tym zgodności oferowanego wynagrodzenia i warunków pracy z przepisami prawa pracy, przepisami o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, przepisami bhp oraz standardami obowiązującymi u danego pracodawcy.
   Tymczasem opiniowany projekt zakłada mechanizm „milczącego zakończenia postępowania” po 60 dniach. W przypadku, gdy w tym czasie służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo publiczne nie zdążą zakończyć procedur sprawdzających, sprawdzenia te będą kontynuowane już po formalnym udzieleniu zezwolenia na pobyt cudzoziemca. Pomimo, że projekt ustawy przewiduje wstrzymanie wydania karty pobytu do czasu zakończenia weryfikacji (lub cofnięcie zezwolenia w trybie natychmiastowym w razie wykrycia zagrożenia), samo automatyczne uznanie sprawy za załatwioną przed pełnym sprawdzeniem cudzoziemca stanowi potencjalną lukę w systemie bezpieczeństwa państwa. Nadto termin dla organów sprawdzających na przekazanie wojewodzie niezbędnych informacji ma zostać skrócony do zaledwie 10 dni. Przy obecnym obciążeniu systemu, tak krótki czas może uniemożliwić rzetelną weryfikację profilu cudzoziemca pod kątem zagrożeń dla bezpieczeństwa państwa.
2. Prezydium KK zwraca uwagę na potrzebę zapewnienia odpowiednich zasobów organizacyjnych i technicznych po stronie administracji publicznej. Twierdzenie, że projektowane zmiany nie będą powodowały skutków finansowych, wymaga ostrożnej oceny. Skrócenie terminów, konieczność sprawnej obsługi systemu elektronicznego, prowadzenie sprawdzeń bezpieczeństwa oraz monitorowanie skutków regulacji mogą w praktyce wymagać dodatkowego zaangażowania kadrowego i organizacyjnego. Bez realnego wzmocnienia administracji projektowane zmiany mogą nie osiągnąć zakładanych celów albo mogą przesuwać obciążenia na inne etapy postępowania.
3. Prezydium KK postuluje również, aby coroczna ocena funkcjonowania projektowanego mechanizmu obejmowała nie tylko kryteria bezpieczeństwa i ryzyka migracyjnego, lecz także wpływ regulacji na rynek pracy. W szczególności zasadne jest monitorowanie liczby wydanych zezwoleń w tym trybie, sektorów zatrudnienia, poziomu wynagrodzeń, przypadków naruszeń prawa pracy oraz wpływu rozwiązania na warunki zatrudnienia pracowników krajowych i cudzoziemskich. Dane te powinny być udostępniane partnerom społecznym.

Prezydium KK wskazuje, że legalizacja pobytu i pracy cudzoziemców powinna być elementem spójnej polityki migracyjnej państwa, powiązanej z ochroną polskiego rynku pracy, przeciwdziałaniem dumpingowi socjalnemu oraz zwalczaniem nadużyć w zatrudnianiu cudzoziemców. Uproszczenia proceduralne mogą być uzasadnione, jeżeli towarzyszy im skuteczna kontrola legalności zatrudnienia oraz realna możliwość egzekwowania odpowiedzialności wobec podmiotów naruszających przepisy. Prezydium KK oczekuje, że dalsze prace nad projektem będą prowadzone z udziałem partnerów społecznych, a ewentualne rozszerzanie preferencyjnych trybów legalizacji pobytu będzie każdorazowo poprzedzone oceną wpływu na warunki pracy, bezpieczeństwo zatrudnienia oraz sytuację pracowników na krajowym rynku pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 1 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z § 1 Uchwały KK nr 30/15, postanawia, co następuje.

§ 1

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Międzyzakładowej NSZZ ,,Solidarność” Funkcjonariuszy i Pracowników Policji Województwa Podkarpackiego (ul. Dąbrowskiego 30, 35-036 Rzeszów), wpisanej do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych prowadzonego przez Region Rzeszowski NSZZ „Solidarność” pod numerem 546, na następujących pracodawców znajdujących się na terenie działania Regionu Podkarpacie NSZZ „Solidarność”:

1. Komendę Miejską Policji w Krośnie,
2. Komendę Powiatową Policji w Jaśle.

§ 2

Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, postanawia, co następuje:

§ 1

Uchyla się Decyzję Prezydium KK nr 163/25 ws. wyrażenia zgody na rozszerzenie zasięgu działania Organizacji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” Funkcjonariuszy i Pracowników Policji Województwa Małopolskiego na pracodawcę prowadzącego działalność na terenie innego regionu niż region rejestrujący tę organizację.

§ 2

Decyzja, o której mowa w § 1, zostaje uchylona, ponieważ Organizacja Międzyzakładowa NSZZ „Solidarność” Funkcjonariuszy i Pracowników Policji Województwa Małopolskiego, (wpisana do Rejestru Podstawowych Jednostek Organizacyjnych Związku prowadzonego przez Region Małopolski NSZZ „Solidarność”) przestała obejmować zasięgiem działania Komendę Powiatową Policji w Jaśle, działającej na terenie Regionu Podkarpackiego NSZZ „Solidarność”.

 § 3

Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywie opiniuje poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo przedsiębiorców (KP Konfederacja).

Projekt przewiduje wprowadzenie generalnej zasady odstępowania od stosowania sankcji wobec przedsiębiorców w przypadku pierwszego naruszenia przepisów prawa, połączonej z obowiązkiem uprzedniego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W ocenie związku proponowane rozwiązanie może prowadzić do istotnego osłabienia skuteczności egzekwowania obowiązujących przepisów zwłaszcza w zakresie przestrzegania praw pracowniczych.

Prezydium KK podkreśla, że naruszenia przepisów prawa pracy, bezpieczeństwa i higieny pracy, legalności zatrudnienia mogą wywoływać negatywne skutki już przy pierwszym stwierdzonym przypadku. Tym samym nie można przyjmować założenia, że pierwsze naruszenie ma zawsze charakter incydentalny lub nieistotny społecznie.

Zdaniem Prezydium KK projekt nie zachowuje właściwej równowagi pomiędzy interesem przedsiębiorców a interesem publicznym oraz ochroną pracowników. Proponowane wyjątki od zasady „żółtej kartki” nie eliminują ryzyka ograniczenia skuteczności działań organów kontrolnych i mogą prowadzić do osłabienia funkcji prewencyjnej prawa.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do Komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów w sprawie strategii UE na rzecz walki z ubóstwem: przeciwdziałanie i zapobieganie ubóstwu od dzieciństwa po starość (COM(2026) 538) (dalej: Komunikat).

Komisja Europejska wskazuje, że ubóstwo pozostaje jednym z najpoważniejszych problemów społecznych w Unii Europejskiej. Mimo postępów osiągniętych w ostatnich latach, nadal blisko co piąty mieszkaniec UE (20,9%), czyli około 93 mln osób, jest zagrożony ubóstwem lub wykluczeniem społecznym. W tej grupie znajduje się około 19 mln dzieci, co oznacza, że wiele osób doświadcza nierówności już od najmłodszych lat. Z diagnozy KE wynika, że ubóstwo w krajach Unii Europejskiej ma charakter strukturalny i wielowymiarowy. Jest wynikiem współdziałania czynników ekonomicznych, społecznych i demograficznych, a jego skutki obejmują nie tylko niedostatek materialny, lecz także ograniczony dostęp do podstawowych usług i możliwości rozwoju. Szczególnie zagrożone są dzieci, młodzież, osoby z niepełnosprawnościami i osoby starsze oraz bezrobotni, dlatego skuteczna polityka przeciwdziałania ubóstwu wymaga działań obejmujących cały cykl życia człowieka.

Prezydium KK zgadza się z przedstawioną diagnozą, jednak istnieje wątpliwość czy planowane w Komunikacie zalecenia koordynacji działań, wzajemnej wymiany doświadczeń czy stałego monitoringu zmienią realnie obraz ubóstwa w UE, które – jak trafnie zdiagnozowano – ma szereg swoich źródeł. Walka z ubóstwem powinna dotyczyć przede wszystkim zapewnienia godnych warunków pracy i rozwoju osobistego oraz adekwatnego wynagrodzenia i zabezpieczenia społecznego. Dlatego należy skupiać się na odpowiedniej polityce rynku pracy, dbając jednocześnie o zrównoważony rozwój gospodarczy. Tymczasem polityka przemysłowa i klimatyczna UE sprawia, że spadająca konkurencyjność europejskich przedsiębiorstw wymusza wypychanie pracowników na mniej bezpieczne formy zatrudnienia, a tym samym – ograniczony dostęp do ubezpieczeń społecznych dla pracowników. Ten stan rzeczy implikuje kolejny problem, czyli brak odpowiedniego zabezpieczenia społecznego na starość. NSZZ „Solidarność” wskazuje także na nadmierną segmentację rynku pracy i politykę państwa, zachęcającą do obniżania poziomu zabezpieczenia społecznego poprzez ulgi i odstępstwa od zasad powszechnego oskładkowania dochodów z pracy.

Istotnym elementem zagrożenia ubóstwem w Polsce są wysokie koszty energii, zwłaszcza w obliczu dużych amplitud rocznych temperatur powietrza. Aktualnie pomimo zwiększającego się udziału odnawialnych źródeł energii w miksie energetycznym w Polsce, koszty utrzymania mieszkań stają się coraz większym udziałem wydatków gospodarstw domowych. Prezydium KK nie może zgodzić się z wezwaniem KE do jak najszybszego wdrożenia sytemu ETS 2, gdyż to właśnie ten system sprawi, że ponad 30% gospodarstw domowych w naszym kraju zostanie dotkniętych kolejnymi zwyżkami cen energii. Taki wzrost nie zostanie zneutralizowany dystrybucją dochodów, gdyż dotknięte zostaną nie tylko najuboższe, ale także średnio zamożne gospodarstwa domowe, które nie będą miały możliwości skorzystania ze wsparcia. Oznacza to, że szybko mogą pojawić się nowe grupy społeczne zagrożone ubóstwem.

Komunikat wskazuje uczenie się przez całe życie jako jeden z kluczowych instrumentów zapobiegania ubóstwu i wykluczeniu społecznemu. Dostęp do wysokiej jakości edukacji i szkoleń pozwala zdobywać kompetencje potrzebne do uzyskania dobrej jakości zatrudnienia, wyjścia z ubóstwa czy uniknięcia wykluczenia społecznego.

W obliczu zmian technologicznych i demograficznych rozwijanie kompetencji staje się warunkiem utrzymania aktywności zawodowej. Sama promocja tej idei nie jest jednak wystarczająca. Jej skuteczna realizacja wymaga stworzenia odpowiednich warunków, które umożliwią osobom dorosłym rzeczywiste uczestnictwo w procesie kształcenia.

Zdaniem Prezydium KK, kluczową rolę powinno odgrywać zaangażowanie pracodawców, którzy poprzez finansowanie szkoleń, elastyczną organizację czasu pracy czy umożliwienie podnoszenia kwalifikacji w godzinach pracy mogą znacząco zwiększyć dostępność edukacji. Równie istotne jest prowadzenie polityki publicznej sprzyjającej godzeniu obowiązków zawodowych, rodzinnych i edukacyjnych.

Niesatysfakcjonujące są także propozycje Komisji w zakresie przygotowania na ekstremalne zdarzenia pogodowe. Są to nowe czynniki, które wpływają na status finansowy i majątkowy gospodarstw na zagrożonych terenach, dlatego należy opracować szczególne rozwiązania na budowanie odporności na coraz częstsze zagrożenia pogodowe.

Podsumowując, Prezydium KK podziela stanowisko Komisji, że wysokiej jakości zatrudnienie stanowi podstawowy instrument ograniczania ubóstwa. Jednocześnie należy zauważyć, że realizacja tego celu wymaga prowadzenia spójnej polityki gospodarczej i przemysłowej, sprzyjającej utrzymaniu miejsc pracy oraz wzrostowi wynagrodzeń. Natomiast wdrożenie systemu ETS2 pozostaje w sprzeczności z deklarowanym celem ograniczania ubóstwa energetycznego, ponieważ będzie skutkować wzrostem kosztów energii i ogrzewania również dla gospodarstw domowych o średnich dochodach, które nie będą objęte mechanizmami rekompensującymi.