Tag: Decyzja Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu ustawy Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o zmianie ustawy o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych z dnia 28 stycznia 2026 r.

Jak wynika z uzasadnienia opiniowanego projektu celem zmian jest zwiększenie dostępności, jakości i efektywności usług społecznych realizowanych w środowisku lokalnym w ramach centrów usług społecznych (dalej CUS), źródłem proponowanych zmian legislacyjnych jest inicjatywa własna Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, oparta na wynikach prac Zespołu do spraw reformy systemu pomocy społecznej. W skład Zespołu wchodzą praktycy, przedstawiciele samorządów oraz środowiska naukowego, jednak nie przedstawiciele partnerów społecznych. Co za tym idzie ich rola sprowadza się jedynie do recenzowania przedłożonych projektów i pomysłów, a odmawia się im aktywnego udziału w pracach dotyczących nie tylko reformy i nowego kształtu pomocy społecznej oraz usług społecznych, ale również wynikających z tego praw pracowniczych dla zawodów pomocowych.

Należy przypomnieć, że w dniu 19 grudnia 2025r., podczas posiedzenia zespołu problemowego ds. usług publicznych Rady Dialogu Społecznego, podczas którego uczestniczyli także przedstawiciele Trójstronnego Zespołu Branżowego ds. Pomocy Społecznej uzgodniono z przedstawicielami MRPiPS, że wszelkie projekty dotyczące reformy pomocy społecznej trafią najpierw do prac w TZB ds. Pomocy Społecznej. Pomimo tego, że projekt dotyczy wspomnianej reformy, sposób procedowania potwierdza, że kolejny raz MRPiPS nie wywiązało się z uzgodnień.

Uwagi szczegółowe:

1. W zmienianym art. 2 w ust. 1. wprowadza się definicję usług społecznych. Wynika
   z niej, że są to działania o charakterze niepieniężnym, polegające na świadczeniu bezpośredniej pomocy, wsparcia lub opieki na rzecz osób, rodzin, grup społecznych albo ogółu mieszkańców. Wątpliwości budzi zapis dotyczący działań o charakterze niepieniężnym. Co do zasady CUS-y mają realizować również zadania z zakresu pomocy społecznej, a szczególnie tam gdzie Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) został już przekształcony w CUS, to działania o charakterze pieniężnym są nieodzownym elementem systemu pomocy społecznej. MRPiPS nie ukrywa również, że ideą CUS jest przekształcenie OPS w CUS, co ma wyeliminować stygmatyzację związaną z pomocą społeczną oraz poszerzyć ofertę pomocy na rzecz ogółu mieszkańców gminy. W tym kontekście definicja wydaje się niespójna z działaniami już przekształconych OPS i tych, które w przyszłości zostaną przekształcone. Zdaniem Prezydium KK należy uzupełnić przepisy o wyraźne wskazanie, że w CUS realizowane są także wypłaty odpowiednich świadczeń.
2. W zmienianym art. 30 proponuje się, aby koordynatorem indywidualnych planów usług społecznych mogła być osoba, która spełnia wymogi przewidziane do wykonywania zawodu pracownika socjalnego, czyli pracownik socjalny. Dlatego, zdaniem NSZZ „Solidarność’ bardziej stosownym byłoby ustalenie, że zadania pracownika socjalnego w CUS wynikają z ustawy o realizowaniu usług społecznych. Należy zauważyć, że pracownik socjalny, który jest zatrudniany poza systemem pomocy społecznej np. w służbie zdrowia lub zakładach penitencjarnych czy placówkach opiekuńczo-wychowawczych i tam realizuje zadania wynikające z innych ustaw, nadal jest pracownikiem socjalnym. Niepokojący jest trend, mnożenia liczby zawodów pomocowych, których zadania i kompetencje się pokrywają lub zasadniczo przenikają. To może powodować z jednej strony konflikty, a z drugiej chaos kompetencyjny, co nie usprawnia systemu pomocy społecznej.

Prezydium KK przypomina, że w 2023 roku obchodzone było 100-lecie pomocy społecznej w Polsce, a w 1990 roku ustawa o pomocy społecznej wprowadziła profesjonalizację zawodu pracownika socjalnego. Mimo to, nie udało się nadal wprowadzić do systemu pomocy społecznej ustawy o zawodach pomocowych, chociaż jest to wieloletni postulat środowiska pracowników pomocy społecznej oraz NSZZ „Solidarność”.

Opiniowany projekt dyrektywy przewiduje zmiany w dyrektywach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2026/2341 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz.U.UE.L.2016.354.37), zwana dalej „dyrektywą IORP 2” oraz 2016/97 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U.UE.L.2016.26.19). Dyrektywa IORP 2 została implementowana do polskiego porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych oraz ustawy o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1474). Implementacji dyrektywy 2016/97 dokonano ustawą z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz.U. z 2026, poz.12).

Jak wynika z uzasadnienia projektu opiniowanej dyrektywy jej celem jest m.in. uczynienie IORP bardziej odpowiednimi i dostępnymi dla państw członkowskich, w których są one obecnie słabo rozwinięte, przy jednoczesnym promowaniu lepszych i bardziej zrównoważonych wyników inwestycyjnych w całej UE. Cel ten ma zostać osiągnięty poprzez wzmocnienie zdolności pracowniczych funduszy emerytalnych do zapewniania adekwatnych dochodów emerytalnych, do działania jako stabilni inwestorzy długoterminowi wspierający zrównoważony wzrost gospodarczy oraz do przyczyniania się do odporności i pogłębiania rynków kapitałowych UE. Inicjatywa ma na celu wzmocnienie ram dla świadczeń emerytalnych zabezpieczonych aktywami oraz wspieranie lepszych długoterminowych wyników inwestycyjnych dla uczestników i beneficjentów.

Zmiany zawarte w projekcie opiniowanej dyrektywy zmierzają w kierunku wzmocnienia nadzoru, standardów zarządzania i przejrzystości działalności pracowniczych programów emerytalnych. W celu zachęcenia do poprawy skali, efektywności i jakości systemu właściwe organy krajowe stosowałyby środki nadzorcze i przeprowadzałyby regularne przeglądy tematyczne kluczowych obszarów skuteczności działania, takich jak wyniki inwestycji, oszczędność kosztowa, realizacja indeksacji i wszelkie ograniczenia korzyści. W ramach tych przeglądów oceniałoby również dostosowanie strategii inwestycyjnych do zobowiązań funduszy emerytalnych oraz kompetencji powierników lub zarządów nadzorujących systemy. Przepisy dotyczące przenoszenia uprawnień zostałyby uproszczone w celu zwiększenia dostępności ram IORP II, zwłaszcza w państwach członkowskich, w których sektor pracowniczych programów emerytalnych jest nadal słabo rozwinięty. Projekt kładzie nacisk na wzmocnienie ram zarządzania ryzykiem, poprawę ujawniania kosztów i zwrotów oraz wspieranie stabilniejszych i bardziej zrównoważonych strategii inwestycyjnych. Reforma ma również na celu usunięcie barier strukturalnych, które ograniczają efektywność i skalę, takich jak rozdrobnienie, ograniczona współpraca między systemami i nierównomierne zdolności nadzorcze.

Zdaniem Prezydium KK, kierunek zmian zaproponowanych w projekcie opiniowanej dyrektywy zasługuje na pozytywną ocenę. Projekt zmierza do zwiększenia atrakcyjności pracowniczych programów emerytalnych dla potencjalnych uczestników. Wzmocnienie nadzoru, standardów zarządzania i przejrzystości działalności PPE może spowodować wzrost zaufania do tego segmentu systemu emerytalnego. W państwach członkowskich UE, w których pracownicze programy emerytalne nie rozwinęły się do tej pory w sposób dostateczny rozwiązania zaproponowane w projekcie dyrektywy nie spowodują nagłego wzrostu zainteresowania PPE. W opinii Prezydium KK, aby osiągnąć ten cel niezbędne są dalej idące reformy o charakterze parametrycznym oraz systemowym w poszczególnych państwach członkowskich.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie §41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” i Uchwały KK NSZZ „Solidarność” nr 14/12 ws. interpretacji §41 ust. 3 pkt 6 Statutu NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na podpisanie przez:

1. Andrzeja Kościka – Przewodniczącego Rady KSMMiR NSZZ „Solidarność”
2. Tymoteusza Listewnika – Zastępcę Przewodniczącego Rady KSMMiR NSZZ „Solidarność”
3. Remigiusza Rymaszewskiego – Zastępcę Przewodniczącego Rady KSMMiR NSZZ „Solidarność”
4. Magdalenę Karp – Sekretarza i Skarbnika Rady KSMMiR NSZZ „Solidarność”
5. Adama Mazurkiewicza – Członka Rady KSMMiR NSZZ „Solidarność”

Poniższych Układów Zbiorowych Pracy:

1. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarność & SFTUF CBA
2. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarnosc and SFTUF and APSU CBA for Filipino seafarers
3. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarnosc and SFTUF and MUI CBA for Indian seafarers
4. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarnosc and SFTUF and NUSI CBA for Indian seafarers
5. IBF Cyfadaco – NMS NSZZ Solidarnosc and SFTUF and KPI CBA for Indonesian seafarers
6. ITF TCC Agreement for seafarers serving on ferry vessels concluded between Cyfadaco Shipmanagment Ltd and NMS NSZZ Solidarność & SFTUF
7. ITF CBA for Polish seafarers concluded between Charles M. Willie Co. Ltd and NMS NSZZ Solidarność
8. ITF TCC Collective Bargaining Agreement concluded between Arcturus Sp. z o.o. and National Maritime Section NSZZ Solidarność
9. ITF NMS NSZZ Solidarność – SMT Shipping Poland Ltd Uniform TCC CBA
10. ITF NMS NSZZ Solidarność & PSU – Acheon Akti Navigation TCC CBA
11. IBF CBA 2024-2025 between V.Ships Group Manpower Services and NMS NSZZ Solidarnosc
12. ITF TCC CBA between Trident Shipping Ltd and National Maritime Section NSZZ Solidarność
13. ITF NMS NSZZ Solidarność – Trident Shipping Ltd TCC CBA

W/w Układy Zbiorowe Pracy obowiązywać będą od 01.01.2026 roku do 31.12.2027 roku.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia propozycję podwyższenie kwot diet w krajowych podróżach służbowych. Jest to realizacja postulatu Związku, który również w uchwale programowej, w części Związek dla rodziny domaga się urealnienia diet związanych z podróżami służbowymi.

Jednocześnie NSZZ „Solidarność” wnioskuje o zwiększenie częstotliwości waloryzacji kwoty diety. Urealnienie stawki raz na 3 lata w przypadku wysokiej inflacji jest niewystarczające. Zdaniem Związku Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej powinno dokonać analizy i zaproponować sposób sukcesywnego wzrostu wysokości diet powiązanego z inflacją.

Propozycję aktualizacji stawek diet przysługujących pracownikowi w czasie zagranicznej podróży służbowej należy uznać za niewystarczającą, na co Związek zwracał już wcześniej uwagę. Sam projektodawca stwierdza, że kwoty diet zagranicznych nie pokrywają zwiększonych kosztów wyżywienia przy czym jednocześnie dokonał kosmetycznych zmian. NSZZ „Solidarność” postuluje, aby Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej dokonało weryfikacji podanych stawek. Od 2023 roku nie doszacowane są co najmniej stawki w takich państwach jak: Belgia, Czechy, Estonia, Finlandia, Francja, Gruzja, Hiszpania, Irlandia, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Szwajcaria, Wenezuela. Z powodu tego niedoszacowania zwiększone koszty wyżywienia musi pokryć sam pracownik na co Związek nie wyraża zgody.

Do kwot nowych limitów na nocleg w poszczególnych państwach NSZZ „Solidarność” nie zgłasza uwag.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w niektórych państwowych jednostkach budżetowych.

1. Pracownicy Ochotniczych Hufców Pracy.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że przedstawiony wzrost wynagrodzeń jest dalece niewystarczający. W dniu 21 maja 2025 roku przedstawiciele strony pracowniczej w Radzie Dialogu Społecznego we wspólnym stanowisku zaproponowali, aby wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej wyniósł nie mniej niż 12%.

Projekt co prawda zakłada wzrost minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 4%, zaś maksymalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego w wysokości od 5 do 6%, natomiast nadal nie spełnia postulatów NSZZ „Solidarność” co do wzrostu wynagrodzeń. Wątpliwości budzi twierdzenie, że wzrost wynagrodzeń na zaproponowanym poziomie pozwoli na zatrzymanie wykwalifikowanych pracowników w obliczu konkurencyjnych ofert z sektora prywatnego tym bardziej, że jak jest wskazane w uzasadnieniu „podwyższenie maksymalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nie obliguje pracodawcy do wprowadzania zmian (podwyższania) wynagrodzeń, a jedynie daje możliwość ich zwiększenia”.

Na negatywną ocenę zasługuje bardzo duża rozpiętość widełek wynagrodzeń (od 1500 do 4600 zł), co powoduje nakładanie się płac w różnych kategoriach zaszeregowania. Nie sprzyja to zrozumieniu reguł oraz przejrzystości wynagrodzeń.

Należy jednoznacznie krytycznie ocenić fakt, że kolejny rok z rzędu dopiero minimalne stawki wynagrodzenia zasadniczego XIV kategorii zaszeregowania dają gwarancję uzyskania wynagrodzenia zasadniczego na poziomie płacy minimalnej, obowiązującej od 1 stycznia 2026 roku.

2. Pracownicy Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog” im. A. Bączkowskiego.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” kolejny raz ponawia postulat dotyczący wyznaczenia indywidualnego taryfikatora wynagrodzeń dla pracowników Centrum Partnerstwa Społecznego „Dialog”. Stworzenie odrębnej tabeli dla pracowników CPS „Dialog” podkreśli znaczący charakter instytucji powołanej do promowania dialogu społecznego.

Zdaniem Prezydium KK zaproponowane kwoty nie pozwalają na odpowiednie wynagradzanie pracowników, którymi są m.in. specjaliści Biura Rady Dialogu Społecznego, którzy zapewniają obsługę techniczną, organizacyjną i kancelaryjno-biurową oraz ekspercką Rady.

Zdaniem NSZZ „Solidarność” zarówno CPS „Dialog” im. A. Bączkowskiego, jak i Biuro Rady Dialogu Społecznego powinno dysponować budżetem, który pozwoli na realizację zadań statutowych na odpowiednio wysokim poziomie.