Tag: 2016

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Ministerstwa Obrony Narodowej, wyraża zgodę na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na pamiątkowych medalach, które będą wręczane z okazji rocznic wydarzeń Radomskiego Czerwca ’76.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, kierując się potrzebą wzmacniania i wykorzystywania potencjału eksperckiego Związku w zakresie prowadzenia dialogu społecznego nie tylko na poziomie krajowym ale również lokalnym i branżowym, postanawia być partnerem w projekcie (którego liderem jest związek zawodowy CISL z Włoch), z chwilą jego realizacji.

Do reprezentowania NSZZ „Solidarność” Prezydium KK wyznacza:

1. Bogdana Bisia – Z-cę Przewodniczącego KK NSZZ „Solidarność”,
2. Jerzego Jaworskiego – Skarbnika/Z-cę Przewodniczącego KK NSZZ „Solidarność”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia „Zalecenia Rady w sprawie krajowego programu reform Polski na 2016 r.” Przedstawiony dokument powiela przedstawioną w poprzednich latach diagnozę. Aktualne pozostają więc uwagi zgłoszone przez Związek do Zaleceń na 2015 rok dotyczące błędnej diagnozy przyczyn słabości naszej gospodarki oraz niewłaściwych środków zaradczych, które zostały zaproponowane Polsce.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” wypowiedziało się na temat stosowania stawek VAT w opinii przedstawionej do Sprawozdania krajowego – Polska 2016 (Country Report – Poland 2016 SWD(2016)89 final). Wskazane przez Komisję w treści zaleceń dla Polski „ograniczenie stosowania rozbudowanego systemu obniżonych stawek VAT” uderzyłoby przede wszystkim w najmniej zamożne gospodarstwa domowe, ponieważ niższe stawki VAT w wysokości 8% i 5% obejmują m.in. żywność, która stanowi znaczną część ich wydatków. Zdaniem Związku uzasadnione jest utrzymanie istniejących obniżonych stawek obowiązujących w państwach członkowskich oraz pozostawienie swobody w ich ustalaniu. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w decyzji nr 63/16 ws. „Komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno – Społecznego dotyczącego planu działania w sprawie VAT w kierunku jednolitego unijnego obszaru VAT – czas na decyzje” pozytywnie zaopiniowało wymienione trzy obszary pilnych działań w celu zniwelowania luki w podatku VAT, a mianowicie: zwiększenie skuteczności współpracy administracyjnej, poprawa w zakresie dobrowolnego przestrzegania przepisów, wspólne usprawnienie funkcjonowania europejskich administracji podatkowych. Strategia Komisji Europejskiej oraz państw członkowskich powinna być przede wszystkim nakierowana na przeciwdziałanie ubytkom w VAT w związku z oszustwami podatkowymi.

Po raz kolejny Komisja Europejska jako panaceum na zagrożenie stabilności finansów publicznych wskazuje powołanie niezależnej rady budżetowej. Trudno jednak wyobrazić sobie, w jaki sposób organ mający jedynie kompetencje doradcze a nie stanowiące, mógłby efektywnie stać na straży budżetu. Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie ma potrzeby tworzenia gremium dyskusyjnego zajmującego się stabilnością finansów publicznych.

Kolejna z rekomendacji dotyczy zmian w polskim systemie emerytalnym. Zarzuty Rady dotyczą systemu KRUS i emerytur górniczych. Podstawowym elementem, który NSZZ „Solidarność” ocenia negatywnie, jest połączenie obu zagadnień. O ile krytyka dotycząca systemu zabezpieczenia emerytalnego rolników została odpowiednio uzasadniona, o tyle negatywna ocena systemu emerytur górniczych nie została poparta argumentami. W naszym przekonaniu, wymuszanie mobilności zawodowej poprzez ustawodawstwo w zakresie zabezpieczenia emerytalnego jest rozwiązaniem błędnym. W podobnym duchu zostało
w Polsce dokonane podniesienie wieku uprawniającego do świadczenia emerytalnego. „Solidarność” stoi na stanowisku, że wszelkim zmianom w systemie emerytalnym muszą towarzyszyć reformy systemowe w zakresie edukacji i rynku pracy, jak również zdrowia
i polityki społecznej.

Ponadto Prezydium KK zgadza się z zaleceniem podjęcia działań w celu lepszego dostosowania systemów kształcenia i szkolenia do potrzeb rynku pracy. Natomiast samo zalecenie dotyczące usunięcia przeszkód zniechęcających pracodawców do wyboru trwałych form zatrudnienia w powiązaniu z treścią punktu (11) zaleceń budzi poważne wątpliwości, ponieważ są jednostronne. Autorzy zaleceń wskazują między innymi na wysokie koszty proceduralne oraz „wysokie ukryte koszty proceduralne”, nie dostrzegając sytuacji pracowników, którzy latami oczekują na rozstrzygnięcia sądowe, są pozbawieni dochodów
i środków na utrzymanie swoich rodzin. Poza tym wyrażenie: „wysokie ukryte koszty proceduralne” jest niejasne i nie powinno zostać zamieszczone w dokumencie.

Zdaniem Prezydium Komisji Krajowej konieczne jest przede wszystkim podniesienie wynagrodzeń pracowników, aby przeciwdziałać konkurowaniu niskimi kosztami pracy, ograniczanie zasięgu ubóstwa czy uzupełnienie systemu emerytalnego o elementy związane ze stażem pracy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” podtrzymuje stanowisko w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy (KP Nowoczesna), zawarte w Decyzji 40/16 i odnoszące się do propozycji zmiany art. 264 Kodeksu pracy.

            Jednocześnie ze względu na istotność zagadnienia i potrzebę wypracowania jak najbardziej optymalnych rozwiązań uważamy, że stosowna propozycja legislacyjna powinna zostać wypracowana przez  zespół do spraw prawa pracy Rady Dialogu Społecznego.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej  z dnia 12 maja 2016 r., zmieniającego rozporządzenie  ws. domów pomocy społecznej.

Projekt rozporządzenia stanowi realizację upoważnienia ustawowego wynikającego z ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm). w zakresie art. 57 ust. 8, którego zapisy  zobowiązują do utworzenia domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu oraz zgodnie z art. 56 pkt. 7 cytowanej ustawy, zobowiązują do ustalenia standardów dla nowego typu domu. W tym zakresie proponowane zmiany Prezydium KK  ocenia pozytywnie i uważa za konieczne.

Wątpliwości wzbudzają zapisy w §1 pkt 3 lit. b projektu, dotyczące zmiany treści § 6 ust. 2 pkt 2-3 rozporządzenia,  określające  wartości wskaźnika zatrudnienia w zespole terapeutyczno-opiekuńczym w odpowiednim typie domu, które zostały obniżone  z 0,6 na 0,5 w przypadku opieki nad osobami przewlekle chorymi oraz z 0,6 na 0,5 w przypadku opieki nad dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną intelektualnie. Prezydium KK nie wyraża zgody na   ograniczenie minimalnych standardów zatrudnienia w domach pomocy społecznej (DPS), które doprowadzi niewątpliwie do obniżenia standardu świadczonej opieki. W świetle raportu Najwyższej Izby Kontroli dotyczącego opieki nad seniorami w ramach DPS, który porównywał jakość świadczonych usług w publicznych i niepublicznych DPS, jednoznacznie korzystniej wypadają placówki publiczne. Jednocześnie NIK wskazała, że brak określenia tych standardów dla placówek niepublicznych powoduje, że są one bardziej konkurencyjne cenowo na rynku.Prezydium KK NSZZ „Solidarność” nie może poprzeć zmian idących w kierunku obniżenia jakości świadczonych usług w celu zwiększenia konkurencyjności cenowej placówek publicznych względem placówek niepublicznych. Należy raczej zadbać, aby we wszystkich prowadzonych domach pomocy społecznej obowiązywały standardy, gwarantujące podopiecznym jak najwyższą jakość świadczonych usług.

Prezydium KK zwraca uwagę, że brak odpowiednich standardów w niepublicznych placówkach pomocy społecznej dotyczy nie tylko jakości świadczonych usług w zakresie kwalifikacji pracowników, czy też liczby tam zatrudnianych osób, ale również standardów  zatrudnienia  i  praw pracowniczych.

Ponadto, możliwość wliczenia osób odbywających służbę zastępczą do wskaźnika zatrudnienia w zespole, zdaniem Prezydium KK jest bezcelowe, ze względu na fakt wygaśnięcia takiej służby.

Jednocześnie, enumeratywne wskazanie w zapisie kategorii osób: wolontariuszy, stażystów, praktykantów, zamyka możliwość wliczenia do wskaźnika w zespole innych kategorii osób pracujących na rzecz podopiecznych, np. uczestników Centrów Integracji Społecznej.

Prezydium KK uznaje natomiast, zmianę udziału procentowego osób niebędących pracownikami DPS we wskaźniku zatrudnienia w zespole terapeutyczno-opiekuńczym, o którym mowa w §1 ust. 3 lit. b, do 5% za krok we właściwym kierunku. Jednakże należy rozważyć całkowite odstępstwo od możliwości wliczania udziału ww. osób we wskaźniku zatrudnienia tak, aby podstawową kadrę domów pomocy społecznej stanowili w pełni wykwalifikowani pracownicy, pamiętając jednocześnie o zabezpieczeniu odpowiednich środków finansowych przekazywanych na ten cel samorządom.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nominuje na nową kadencję na funkcję członka Rady Administracyjnej Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (Agencji z Bilbao) Agnieszkę Mińkowską z Zarządu Regionu Wielkopolska NSZZ „Solidarność”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” opiniuje pozytywnie projekt ustawy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracjio Straży Ochrony Kolei (projekt z dnia 20 kwietnia 2016 r.).

Jednocześnie Prezydium KK składa zastrzeżenie do treści art. 83 ust. 2 projektowanej ustawy. Przepis ten wprowadza prawo zrzeszania się pracowników Służby Ochrony Kolei (dalej: SOK)  w związkach zawodowych jednocześnie z ograniczeniem możliwości ich funkcjonowania w SOK tylko do jednej organizacji. W naszej ocenie tak daleko posunięta ingerencja w prawo koalicji może powodować ewentualną niezgodność projektowanego przepisu z Konwencją nr 87 MOP.

Z wypowiedzi Komitetu Wolności Związkowej (dalej: KWZ) Międzynarodowej Organizacji Pracy wynika, iż art. 9 Konwencji nr 87 MOP pozostawia ustawodawstwu krajowemu określenie zakresu gwarancji praw związkowych w odniesieniu do sił zbrojnych i policji. W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle projektu ustawy o SOK jego status będzie analogiczny do policji choć z nią nie tożsamy. Oznacza to, że ustawodawca zachowuje pełną swobodę uregulowania „kwestii związkowej” co pozwala mu wprawdzie z jednej strony ograniczyć dopuszczalność działalności związkowej do jednego związku zawodowego, ale też nie zabrania umożliwienia funkcjonowania więcej niż jednego związku zawodowego.  

Zwracamy także uwag że, odnosząc się do sił zbrojnych, KWZ wskazuje na konieczność określenia wykazu stanowisk wyłączających pełniące je osoby z postanowień Konwencji nr 87. Winny być one ściśle określone a w razie wątpliwości pracownicy winni być traktowani jako pracownicy cywilni (pkt 226, Wolność związkowa, Przegląd podjętych decyzji i wprowadzonych zasad przez Komitet Wolności Związkowych Rady Administracyjnej MBP, Komitet Wolności Związkowych Rady Administracyjnej MBP, Gdańsk 2012 (wersja angielska Genewa 2006)). Z powyższego wynika, że dalej idące ograniczenia prawa koalicji nawet w służbach mundurowych muszą być traktowane na zasadzie wyjątku w stosunku do konkretnych stanowisk. Jednocześnie należy pamiętać, że ustawowe narzucanie monopolu związkowego Komitet uznaje za sprzeczne z zasadami wolności związkowej (pkt 363, Wolność … ).  

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” opiniuje pozytywnie projekt ustawy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracjio Straży Ochrony Kolei (projekt z dnia 20 kwietnia 2016 r.).

Jednocześnie Prezydium KK składa zastrzeżenie do treści art. 83 ust. 2 projektowanej ustawy. Przepis ten wprowadza prawo zrzeszania się pracowników Służby Ochrony Kolei (dalej: SOK)  w związkach zawodowych jednocześnie z ograniczeniem możliwości ich funkcjonowania w SOK tylko do jednej organizacji. W naszej ocenie tak daleko posunięta ingerencja w prawo koalicji może powodować ewentualną niezgodność projektowanego przepisu z Konwencją nr 87 MOP.

Z wypowiedzi Komitetu Wolności Związkowej (dalej: KWZ) Międzynarodowej Organizacji Pracy wynika, iż art. 9 Konwencji nr 87 MOP pozostawia ustawodawstwu krajowemu określenie zakresu gwarancji praw związkowych w odniesieniu do sił zbrojnych i policji. W tym miejscu należy podkreślić, że w świetle projektu ustawy o SOK jego status będzie analogiczny do policji choć z nią nie tożsamy. Oznacza to, że ustawodawca zachowuje pełną swobodę uregulowania „kwestii związkowej” co pozwala mu wprawdzie z jednej strony ograniczyć dopuszczalność działalności związkowej do jednego związku zawodowego, ale też nie zabrania umożliwienia funkcjonowania więcej niż jednego związku zawodowego.  

Zwracamy także uwag że, odnosząc się do sił zbrojnych, KWZ wskazuje na konieczność określenia wykazu stanowisk wyłączających pełniące je osoby z postanowień Konwencji nr 87. Winny być one ściśle określone a w razie wątpliwości pracownicy winni być traktowani jako pracownicy cywilni (pkt 226, Wolność związkowa, Przegląd podjętych decyzji i wprowadzonych zasad przez Komitet Wolności Związkowych Rady Administracyjnej MBP, Komitet Wolności Związkowych Rady Administracyjnej MBP, Gdańsk 2012 (wersja angielska Genewa 2006)). Z powyższego wynika, że dalej idące ograniczenia prawa koalicji nawet w służbach mundurowych muszą być traktowane na zasadzie wyjątku w stosunku do konkretnych stanowisk. Jednocześnie należy pamiętać, że ustawowe narzucanie monopolu związkowego Komitet uznaje za sprzeczne z zasadami wolności związkowej (pkt 363, Wolność … ).  

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (z dnia 20 kwietnia 2016 r.), zmieniającego rozporządzenie  ws. domów pomocy społecznej.

Projekt rozporządzenia stanowi realizację upoważnienia ustawowego wynikającego z ustawy z dnia 12 marca 201 4r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm). w zakresie art. 57 ust. 8, którego zapisy  zobowiązują do utworzenia domu pomocy społecznej dla osób uzależnionych od alkoholu oraz zgodnie z art. 56 pkt. 7 cytowanej ustawy, zobowiązują do ustalenia standardów dla nowego typu domu. W tym zakresie proponowane zmiany Prezydium KK  ocenia pozytywnie i uważa za konieczne.

Wątpliwości wzbudzają zapisy w §1 pkt 3 lit. b projektu, dotyczące zmiany treści § 6 ust. 2 pkt 2-3 rozporządzenia, określające wartości wskaźnika zatrudnienia w zespole terapeutyczno-opiekuńczym w odpowiednim typie domu, które zostały obniżone  z 0,6 na 0,5 w przypadku opieki nad osobami przewlekle chorymi oraz z 0,6 na 0,5 w przypadku opieki nad dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną intelektualnie. Prezydium KK nie wyraża zgody na   ograniczenie minimalnych standardów zatrudnienia w domach pomocy społecznej (DPS), które doprowadzi niewątpliwie do obniżenia standardu świadczonej opieki. W świetle raportu Najwyższej Izby Kontroli dotyczącego opieki nad seniorami w ramach DPS, który porównywał jakość świadczonych usług w publicznych i niepublicznych DPS, jednoznacznie korzystniej wypadają placówki publiczne. Jednocześnie NIK wskazał, że brak określenia tych standardów dla placówek niepublicznych powoduje, że są one bardziej konkurencyjne cenowo na rynku.Prezydium KK nie może poprzeć zmian idących w kierunku obniżenia jakości świadczonych usług w celu zwiększenia konkurencyjności cenowej placówek publicznych względem placówek niepublicznych. Należy raczej zadbać, aby we wszystkich prowadzonych domach pomocy społecznej obowiązywały standardy, gwarantujące podopiecznym jak najwyższą jakość świadczonych usług.

Prezydium KK zwraca uwagę, że brak odpowiednich standardów w niepublicznych placówkach pomocy społecznej dotyczy nie tylko jakości świadczonych usług w zakresie kwalifikacji pracowników czy też liczby tam zatrudnianych osób, ale również standardów  zatrudnienia  i  praw pracowniczych.

Ponadto, możliwość wliczenia do wskaźnika zatrudnienia w zespole osób odbywających służbę zastępczą, zdaniem Prezydium KK jest bezcelowe, ze względu na fakt wygaśnięcia takiej służby.

Jednocześnie enumeratywne wskazanie w zapisie kategorii osób: wolontariuszy, stażystów, praktykantów, zamyka możliwość wliczenia do wskaźnika w zespole innych kategorii osób pracujących na rzecz podopiecznych, np. uczestników Centrów Integracji Społecznej.

Prezydium KK uznaje natomiast za krok we właściwym kierunku zmianę wskaźnika osób zatrudnianych w DPS w ramach umowy o pracę oraz w ramach wolontariatu. Dotychczas wskaźnik ten wynosił 30% dla wolontariatu, a proponowana zmiana obniża go do 20%. Taka zmiana proporcji zmierza w kierunku profesjonalizacji kadry zatrudnionej w DPS, co w przypadku coraz większej specjalizacji tych placówek wydaje się uzasadnione.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zaniepokojenie faktem nie przekazania do konsultacji przedmiotowego projektu, w sposób określony w art. 19 ustawy o związkach zawodowych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje projekt rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2016 r., w sprawie superwizji pracy socjalnej.

Przedłożony projekt rozporządzenia, stanowi realizację upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 121a ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.  o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm.), zgodnie z którymMinister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, wytyczne dotyczące superwizji pracy socjalnej. Zaproponowane w projekcie rozwiązania nie budzą wątpliwości.

Istotą superwizji, która swoje korzenie wywodzi z zarządzania organizacją oraz zasobami ludzkimi, jest rozwój wiedzy i umiejętności potrzebnych do rozwiązywania problemów, którymi zajmuje się dana organizacja. Proces ten opiera się na analizie funkcjonowania pracowników w ich rolach zawodowych.

Efektem superwizji powinno być doskonalenie umiejętności interpersonalnych pracowników socjalnych z jednej strony, z drugiej zaś, zwiększenie efektywności systemu pomocy społecznej.

Jednocześnie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę na fakt, że w związku z wprowadzeniem superwizji socjalnej, która dotychczas nie była stosowana jako narzędzie systemowe w pomocy społecznej, należy wprowadzić również nadzór nad zasadami jej wdrażania oraz realizacji, tak by to nowe i potrzebne narzędzie stało się narzędziem ułatwiającym wykonywanie zadań przez  pracowników socjalnych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje projekt ustawy Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, z dnia 29 kwietnia 2016 r., o zmianie ustawy  o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i niektórych innych ustaw, związany z wdrożeniem Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego – zwanej dalej „Dyrektywą” .

Pomimo poprawiającej się sytuacji na polskim rynku pracy Prezydium Komisji Krajowej zwraca uwagę na zjawisko dezintegracji struktury wynagrodzeń na danym terenie i u danego pracodawcy spowodowane zaniżaniem wynagrodzeń  wypłacanych cudzoziemcom, co jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia polskich pracowników oraz zasady uczciwej konkurencji.

Prezydium KK mając na uwadze obowiązywanie przepisów rangi międzynarodowej wskazuje, iż liberalizacja polityki społecznej rządu w zakresie zatrudniania cudzoziemców nie sprzyjała ochronie miejsc pracy polskich obywateli. Poprzednie zmiany przepisów dotyczących wykonywania pracy przez obywateli państw trzecich kategorycznie zmierzały do szerokiego otwarcia polskiego rynku pracy, również dla krajów niebędących członkami UE. Wobec poprzednio przeprowadzanych zmian Prezydium Komisji Krajowej wyraziło sprzeciw, co znalazło wyraz w Decyzji Prezydium KK Nr 139/13 z dnia 20 sierpnia 2013 r. oraz Decyzji Prezydium KK Nr 51/15 z dnia 24 marca 2015 r.

Prezydium KK wskazuje, iż w zakresie konieczności zastąpienia procedury oświadczeniowej zezwoleniami na pracę należy odnieść się do założeń Dyrektywy, z których wynika, że postanowienia Dyrektywy powinny „umożliwiać państwom członkowskim elastyczność w odniesieniu do zezwoleń, które mają być wydawane do celów przyjmowania (wjazdu, pobytu i pracy) pracowników sezonowych”, a samo wydawanie wiz długoterminowych powinno pozostawać bez uszczerbku dla możliwości wydawania przez państwo członkowskie uprzednich zezwoleń w celu świadczenia pracy w państwie członkowskim. W Dyrektywie podkreśla się również, iż w celu zapewnienia kontroli warunków zatrudnienia objętych Dyrektywą w zezwoleniach należy zaznaczać cel, dla którego zostały one wydane.

Dyrektywa, już zatem w samych założeniach, przewiduje stosowanie zezwoleń na pracę, pozostawiając krajom członkowskim swobodę w zakresie ukształtowania przepisów szczegółowo regulujących ich funkcjonowanie. Rozwinięcie kwestii związanych z ww. zezwoleniami ma miejsce w art. 3 pkt d) i 3 pkt h), art. 7, czy też art. 12 Dyrektywy.

Zasadność funkcjonowania zezwoleń na pracę sezonową czy krótkoterminową jest tym bardziej oczywista, że zgodnie z wyżej powołanym art. 7 Dyrektywy jej przepisy nie wpływają na prawo państwa członkowskiego do określania wielkości napływu obywateli państw trzecich na swoje terytorium do celów pracy sezonowej. Dyrektywa stanowi wręcz, iż na tej podstawie możliwa jest odmowa przyjęcia wniosku o zezwolenie w celu pracy sezonowej albo jego odmowne rozpatrzenie.

Oceniając przedmiotowy projekt ustawy wraz z aktami wykonawczymi nie można pominąć danych dotyczących kontroli legalności wykonywania przez cudzoziemców pracy w Polsce. Ze sprawozdania Głównego Inspektora Pracy z działalności Państwowej Inspekcji Pracy za rok 2014 wynika iż, na podstawie oświadczenia – bez zezwolenia na pracę w roku 2014 pracowało 5 681 cudzoziemców z krajów trzecich, podczas gdy w 2013 roku było ich 4 409 (w przeważającej mierze byli to Ukraińcy).

W zakresie zatrudniania cudzoziemców z Ukrainy, Białorusi, Rosji, Mołdowy, Gruzji i Armenii na podstawie oświadczeń rejestrowanych w powiatowych urzędach pracy tj. tzw. procedury uproszczonej, w ww. sprawozdaniu Główny Inspektor Pracy stwierdził, iż w Polsce jest niezadowalający stan przestrzegania prawa odnośnie korzystania z uproszczonego systemu zatrudniania cudzoziemców, oraz, że w tym zakresie występują nadużycia. Obecnie obowiązująca regulacja umożliwia cudzoziemcom uzyskanie wizy i przekroczenie granicy RP bez podjęcia pracy i jak wskazuje Główny Inspektor Pracy – dalszy los takich cudzoziemców jest zazwyczaj nieznany.

Państwowa Inspekcja Pracy na skutek kontroli przeprowadzonej w 263 podmiotach, gdzie wystawiono przedmiotowe oświadczenia ustaliła, iż w podmiotach tych pracy nie podjęło 63% cudzoziemców, którzy na podstawie oświadczeń otrzymali wizy i wjechali na terytorium RP. Zdaniem Prezydium KK taki stan rzeczy musi ulec zmianie. Ponadto dzięki zaproponowanej nowelizacji, nastąpi również, uszczelnienie wschodniej granicy obszaru Schengen, do czego Polska jest zobowiązana na podstawie prawa wspólnotowego.

Uwagi szczegółowe:

1. W zakresie nowego art. 88o ustawy bardzo ogólnie odniesiono się do wysokości wynagrodzenia, które będzie należne cudzoziemcowi w związku z wykonywaną pracą.
   W tym przypadku odwołano się do „pracy porównywalnego rodzaju” oraz „porównywalnego stanowiska”. Oba te zwroty są nieprecyzyjne i mogą powodować po stronie organów trudności interpretacyjne i w konsekwencji wydawanie nieprawidłowych decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę.
2. W zakresie nowego art. 120 ust. 7 ustawy dokonano błędnego odwołania do art. 88 f ust. 2 oraz 88 ze ust. 2.

(do użytku służbowego)

(do użytku służbowego)

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

          Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, wyraża zgodę na użycie znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na jednej z kart terminarza, który ukaże się w roku 2017 i będzie bezpłatnym materiałem promującym region.

W związku z przekształceniem przedsiębiorstwa Kompania Węglowa S.A., które swym działaniem obejmuje Zakładowa Organizacja Koordynacyjna NSZZ „Solidarność” Kompanii Węglowej S.A. zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Zakładowych Organizacji Koordynacyjnych pod numerem „2”,  w Polską Grupę Górniczą Spółka z o.o. – Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na wniosek Zakładowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” Kompanii Węglowej S.A. złożony 5 maja 2016 roku, postanawia dokonać zmiany jej nazwy na Zakładową Organizację Koordynacyjną NSZZ „Solidarność” Polskiej Grupy Górniczej Spółka z o.o. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”negatywnie opiniuje projektrozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia zasadniczego asystentów sędzióww zakresie, w jakim ustala on konkretną wysokość zarówno minimalnego, jak
i maksymalnego wynagrodzenia zasadniczego asystentów sędziów.

W ocenie Prezydium KK, na aprobatę zasługuje tylko sam fakt podjęcia przez Ministra Sprawiedliwości prac legislacyjnych, które zmierzają do zmiany aktu prawnego, który od 7 lat określa taki sam poziom wynagrodzenia zasadniczego asystentów sędziów.

Podstawę prawną do wydania opiniowanego rozporządzenia stanowi art. 155 § 6 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zgodnie z tym przepisem, Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia zasadniczego asystentów sędziów, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter czynności wykonywanych przez asystentów sędziów oraz poziom wynagrodzeń urzędników sądów. Zdaniem Prezydium KK  projekt rozporządzenia nie realizuje żadnej z tych wytycznych.

Po pierwsze, rozporządzenie nie uwzględnia faktu, że asystenci podejmują czynności związane ze sprawowaniem wymiaru sprawiedliwości. Wprawdzie mają one charakter pomocniczy, ale zawsze merytoryczny. Asystenci sędziego sporządzają projekty uzasadnień do wyroków co wymaga wysokich kwalifikacji i obszernej wiedzy prawniczej. Dlatego nieadekwatna do tego rodzaju czynności jest płaca określona na poziomie 3000 złotych brutto. Warto mieć na uwadze, że wynagrodzenia największej grupy asystentów sędziów,
a więc tych zatrudnionych w sądach rejonowych, zwykle oscylują w granicach minimalnego progu wynikającego z rozporządzenia. Dlatego konieczne jest podwyższenie przede wszystkim minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystentów sędziów i doprowadzenia do tzw. spłaszczenia widełek.

Po drugie, ustawa nakazuje Ministrowi Sprawiedliwości, aby określając wynagrodzenie zasadnicze asystentów sędziów uwzględnił "poziom wynagrodzeń urzędników sądowych". Zarówno aktualnie obowiązujące rozporządzenie, jak też nowy projekt, w żadnej mierze nie uwzględniają tego postulatu.

Omawianą tu kwestię aktualnie uregulowano w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów
i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego. Jak wynika z odpowiedniej tabeli dołączonej do tego aktu prawnego, wynagrodzenia urzędników sądowych kształtują się
w zakresie od 1850 złotych do 12000 złotych. Kwota proponowanego minimalnego wynagrodzenia asystentów sędziów odpowiada natomiast maksymalnemu wynagrodzeniu stażysty. Maksymalne wynagrodzenie asystentów sędziów zbliżone jest do maksymalnego pułapu wynagrodzeń na stanowiskach pomocniczych, obsługi technicznej i gospodarczej.

Trzeba jednak pamiętać, że tylko wobec asystentów sędziów wprowadzono wymóg legitymowania się wyższym wykształceniem prawniczym, natomiast względem znacznej części urzędników sądowych i tzw. pracowników obsługi obowiązuje wymóg posiadania średniego ogólnego wykształcenia. System płac w sądownictwie powszechnym powinien charakteryzować się pewną racjonalnością, związaną przede wszystkim z tym, że grupa osób, od której wymaga się wyższego wykształcenia specjalistycznego, osiąga też wyższe wynagrodzenie. Dlatego proponowane przez Ministerstwo wartości są zupełnie nieadekwatne, zwłaszcza jeśli chodzi o poziom wynagrodzenia maksymalnego asystentów sędziów.

Wydaje się, że maksymalne wynagrodzenie asystentów sędziów w sądach powszechnych nie powinno być niższe niż w sądownictwie administracyjnym. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie stanowisk i wymaganych kwalifikacji urzędników sądowych i innych pracowników oraz szczegółowych zasad wynagradzania referendarzy sądowych, starszych referendarzy sądowych, asystentów sędziów, starszych asystentów sędziów, urzędników oraz innych pracowników wojewódzkich sądów administracyjnych określa maksymalne wynagrodzenie starszych asystentów, zatrudnionych w sądownictwie administracyjnym, w kwocie 5200 złotych (załącznik nr 2 i 3 do rozporządzenia). W ocenie Prezydium KK nie ma takich przesłanek, które usprawiedliwiałyby zróżnicowanie wynagrodzeń asystentów sędziów zatrudnionych w obu rodzajach sądów. W szczególności, asystenci sędziów powszechnych
i administracyjnych wykonują taką samą pracę – samodzielnie wykonują zadania z zakresu administracji sądowej i wykonują projekty orzeczeń oraz ich uzasadnień.

Z tego względu, NSZZ „Solidarność” proponuje ustalenie zasadniczego wynagrodzenia asystentów sędziów co najmniej na poziomie 4000,00 zł oraz na poziomie maksymalnym w kwocie 5200,00 zł (co odpowiada maksymalnemu wynagrodzeniu zasadniczemu asystentów sędziów w sądach administracyjnych).

Uzasadnione może być zróżnicowanie pułapu wynagrodzeń asystentów sędziów
w zależności od tego, czy są oni jeszcze zobowiązani do odbycia stażu, o którym mowa
w art. 155ca ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, oraz od tego, czy objęli oni już stanowisko starszego asystenta sędziego.