Kategoria: 2021 – Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” ogłasza rozpoczęcie XIV edycji konkursu „Pracodawca Przyjazny Pracownikom” na dzień 1 czerwca 2021 r.

Termin zgłaszania wniosków upływa 30 września 2021 r.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia opinię do Wieloletniego Planu Finansowego Państwa na lata 2021-2024.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi dotyczące przedmiotowego projektu.

Na wstępie należy podkreślić, że każda propozycja wzmocnienia pozycji pracownika, a zwłaszcza dotycząca sfery, w której praktyka od lat wykazuje istnienie bardzo daleko idących nieprawidłowości zyskuje poparcie NSZZ „Solidarność”. Zagadnienie nadużywania umów cywilnoprawnych, a zwłaszcza zastępowanie nimi umów o pracę, w szczególności wówczas, gdy faktycznie łącząca strony relacja wypełnia przesłanki wskazane w art. 22 § 1 Kodeksu pracy jest szczególnie dotkliwe dla zatrudnionych.

W obecnym stanie prawnym jedynym sposobem ustalenia istnienia stosunku pracy w miejsce formalnie obowiązującej innej umowy łączącej strony, np. umowy zlecenia jest droga sądowa, co oznacza ryzyko długiego procesu. Przedstawioną w projekcie propozycję polegającą na uzupełnieniu dotychczasowego rozwiązania poprzez przyznanie organom Państwowej Inspekcji Pracy kompetencji do stwierdzania w drodze decyzji istnienia stosunku pracy należy ocenić pozytywnie, tym bardziej, że nie zostało jednocześnie wyłączone uprawnienie inspektorów pracy do kierowania powództw do sądów pracy o ustalenie istnienia stosunku pracy. Tym samym strona pracownicza zyska nowe narzędzie obok dotychczasowego (a nie zamiast), które ma służyć eliminacji sytuacji sprzecznych z prawem.

Przechodząc do kwestii szczegółowej oceny konkretnych rozwiązań zaproponowanych w projekcie, zwracamy uwagę na następujące kwestie:

1. pozytywnie należy ocenić zmianę art. 24 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy poprzez włączenie do zakresu kontroli prowadzonej w trybie ad hoc obok legalności zatrudnienia kwestie potrzebne do ustalenia przez inspektora istnienia stosunku pracy. Pozwoli to zapobiegać potencjalnym działaniom podmiotów kontrolowanych, takim jak np. usuwanie dokumentacji czy przygotowywania świadków;
2. równie pozytywnie należy ocenić wprowadzenie regulacji przewidującej wnoszenie odwołania od decyzji inspektora pracy do sądu rejonowego – sądu pracy. Pozwoli to uniknąć ryzyka, że w zależności od aktywności podjętej przez inspektora pracy o ostatecznej decyzji co do stwierdzenia istnienia stosunku pracy będzie decydował sąd pracy (wniesienie dotychczasowego powództwa) lub sąd administracyjny (co do zasady właściwy w sprawach kontroli decyzji organów administracji);
3. w kwestii procedury odwoławczej warto także zwrócić uwagę na fakt skrócenia postępowania poprzez pominięcie etapu odwołania od decyzji o ustalenia istnienia stosunku pracy odwołania do okręgowego inspektora pracy;
4. dodawanym art. 477^7b Kodeksu postępowania cywilnego warto rozważyć odwrócenie kolejności treści § 3 i 4 najpierw bowiem inspektor pracy przekaże odwołanie do sądu, a dopiero potem jeżeli zawierało ono będzie braki sąd je zwróci.
5. w § 5 dodawanego art. 477^7b Kodeksu postępowania cywilnego mowa jest o wartości przedmiotu sporu. Jednocześnie przepis art. 23¹ k.p.c dotyczący wartości przedmiotu sporu w sprawach pracowniczych wskazuje na sprawy o roszczenia pracowników. A ściśle rzecz biorąc ten rodzaj spraw, tj. spraw, w których wniesiono odwołanie od decyzji ustalającej stosunek pracy nie będzie mógł być uznawany za sprawę o roszczenia pracowników, bo nie będzie w nich występował pracownik żądający spełnienia roszczenia.
   Ze względu na powyższe wydaje się pożądane uzupełnienie k.p.c o nowy art. 23², w którym mowa byłaby o wartości przedmiotu sporu w analizowanych sprawach. Ewentualnie – takie znowelizowanie obecnego art. 23¹ k.p.c., żeby te wątpliwości usunąć,
6. ponadto w treści  tego samego § 5 mowa jest o tym,  że odwołanie powinno zawierać zwięzłe uzasadnienie zarzutów. Wydaje się to omyłką, jako że to zarzuty przytacza się zwięźle. Nie można ograniczyć prawa do napisania uzasadnienia odwołania, gdyż to mogłoby zagrażać prawu do sądu. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na treść analogicznego przepisu art. 477¹⁰ k.p.c. dotyczącego wymogów formalnych dla odwołań od decyzji rentowych, w którym mowa jest w nim o zwięzłym przytoczeniu zarzutów oraz wniosków i ich uzasadnieniu;
7. w § 6 tego samego przepisu wprowadzona została możliwość wstrzymania decyzji inspektora pracy przez sąd działający na wniosek strony. Wydaje się, że konieczne byłoby wskazanie jakimi względami powinien kierować się sąd podejmując takie działanie, a przynajmniej zawarcie klauzuli o znacznym prawdopodobieństwie uwzględnienia odwołania.

ws. opinii o projekcie rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń
związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w niektórych państwowych jednostkach budżetowych

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia uwagi o projekcie rozporządzenia zmieniającego  rozporządzenie  w sprawie warunków wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników zatrudnionych w niektórych państwowych jednostkach budżetowych.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia podwyższenie tylko górnej granicy wynagrodzenia zasadniczego w kategoriach zaszeregowania, które dotyczą pracowników OHP przy jednoczesnym pozostawieniu dolnej granicy wynagrodzenia poniżej poziomu wynagrodzenia minimalnego (dotyczy to I-XIV kategorii zaszeregowania). Taka zamiana powoduje jeszcze większe przenikanie się płac, co skutkować będzie brakiem rozróżnienia wyższych stanowisk. Osoba będąca w I kategorii zaszeregowania może dostawać taką samą stawkę zasadniczą jak osoba z II-XVI kategorii.

Podkreślenia wymaga fakt, że podniesienie górnej granicy nie będzie gwarantowało wzrostu poziomu wynagrodzenia, ponieważ nie jest to obligatoryjne dla  pracodawcy. Brak dodatkowych środków przewidzianych na wzrost wynagrodzeń również będzie stał na przeszkodzie realizacji podwyżek przewidzianych w projekcie rozporządzenia.

Prezydium KK uważa, że dopiero znaczące podniesienie dolnej granicy wynagrodzenia pozwoli na realny wzrost wynagrodzeń pracowników OHP. Proponowany poziom wynagradzania pracowników OHP, którzy swoim działaniem zapobiegają izolacji społecznej ludzi młodych, znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej nie jest adekwatny do wymagań wyższego specjalistycznego wykształcenia i doświadczenia zawodowego.

W sytuacji ograniczenia skutków pandemii szczególnie ważna jest rola Ochotniczych Hufców Pracy, których zadanie polega między innymi na podwyższeniu, zmianie lub aktualizacji posiadanych umiejętności i kwalifikacji zawodowych, inicjowaniu oraz wspieraniu przedsięwzięć służących przeciwdziałaniu i łagodzeniu skutków bezrobocia wśród młodzieży. To właśnie młode osoby najbardziej odczuły skutki pandemii na rynku pracy, ponieważ największy odsetek osób, które straciły pracę wystąpił w grupie wiekowej 15-24 lata.

Biorąc pod uwagę wyzwania stojące przed Ochotniczymi Hufcami Pracy w najbliższych latach Prezydium KK apeluje o dostosowanie wynagrodzeń pracowników OHP do posiadanych przez nich umiejętności i kwalifikacji.

(do użytku służbowego)

ws. zawarcia Umowy o Świadczenie Usług w zakresie czynności przygotowawczych

oraz  w ramach procesu inwestycyjnego na nieruchomości położonej w Gdańsku

przy ul. Czarny Dwór z PPUH „Dekom” Sp. z o.o.

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia dokonać zmiany eksperta NSZZ „Solidarność” w zespole problemowym ds. międzynarodowych Rady Dialogu Społecznego w taki sposób, że odwołuje Annę Wolańską i powołuje do prac w zespole Mateusza Szymańskiego.

Decyzja
Prezydium KK
nr 64/21
ws. opinii do poselskiego projektu Ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem,
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (zmiana art. 53 §1 pkt 1)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” opiniuje negatywnie projekt Ustawy o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych zgłoszony przez grupę posłów (poseł upoważniony p. Agnieszka Dziemianowicz – Bąk).
Zgodnie z projektem ustawy proponuje się, aby w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, od dnia ogłoszenia danego stanu, zawieszony był bieg terminów, o których mowa w art. 53 §1 pkt 1 Kodeksu pracy, dotyczących możliwości rozwiązania umowy o pracę w trybie natychmiastowym z przyczyn niezawinionych przez pracownika.
W ocenie Prezydium KK przedstawiony projekt ustawy ma dwa podstawowe mankamenty uniemożliwiające jego akceptację.
Po pierwsze, projekt nie rozwiązuje problemu, który zarysowany jest przez projektodawcę, a więc zagrożenia jakie mogą stanowić pojawiający się w zakładzie pracownicy pomimo występowania u nich objawów chorobowych COVID-19. Całkowicie podzielamy przekonanie, że sytuacje takie zachodzą i stanowią zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób, w tym współpracowników. Sytuacji tej jednak w żaden sposób nie zmieni zawieszenie terminów z art. 53 §1 pkt 1. Jak wiadomo, czas przechodzenia choroby COVID-19 nie zbliża się do tych okresów określonych w Kodeksie pracy. Tak więc, nie możemy podzielić poglądu wyrażonego w uzasadnieniu projektu, że uchwalenie ustawy przyczyni się do skuteczniejszej walki z obecną epidemią oraz w pełniejszy sposób pozwoli na realizację prawa do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.
Po drugie, projektodawcy proponują retroaktywność nowych przepisów, gdyż zawieszenie terminów miałoby mieć miejsce od chwili ogłoszenia stanu epidemii (lub zagrożenia epidemicznego). Jednakże taki stan został ogłoszony 20 marca 2020 r. i od tego czasu doszło zapewne do rozwiązywania umów o pracę w trybie art. 53 §1 pkt 1 Kp. Brak propozycji jakichkolwiek przepisów dotyczących sytuacji, gdy pracodawca złożył oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę po ogłoszeniu stanu epidemii a przed wejściem w życie ustawy, stanowi tak poważny mankament projektu, że nie ma możliwości jego racjonalnej oceny. Być może projektodawcy zakładają jakąś formę automatycznego przywrócenia do pracy pracowników, z którymi umowy zostały rozwiązane. Takiej propozycji zabrakło jednak w przedstawionym projekcie ustawy.
Zwracamy jednocześnie uwagę, że obecna sytuacja ujawniła z całą mocą niebezpieczeństwa wynikające z nieadekwatności obecnych norm w Kodeksie pracy dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy. W naszej ocenie wymagają one pilnej nowelizacji. Można wskazać na dwa obszary fundamentalne dla budowy całego systemu: poprawa art. 304 Kp. w celu zagwarantowania prawa do BHP ogółowi osób znajdujących się na rynku pracy (w tym osób zatrudnionych poprzez platformy internetowe) oraz art. 237(15) Kp. w zakresie upoważnień ustawowych do wydawania rozporządzeń.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie opiniuje poselski projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz ustawy – Prawo przedsiębiorców (Lewica).
Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy intencją autorów projektu jest zagwarantowanie osobom świadczącym pracę na podstawie umów innych niż umowa o pracę, a także osobom prowadzącym własną, jednoosobową działalność gospodarczą prawa do wypoczynku.
Idea rozszerzenia przepisów ochronnych Kodeksu pracy na osoby wykonujące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy jest zgodna z postulatami formułowanymi przez NSZZ „Solidarność” i zasługuje na poparcie. Sposób realizacji tej idei zaproponowany w projekcie zasługuje jednak na krytyczną ocenę. Przede wszystkim projekt nie uwzględnia regulacji zawartej w art. 22 § 1 i § 11 k.p. przewidującej już dziś, że osobiste i odpłatne wykonywanie pracy na rzecz drugiego podmiotu, pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez ten podmiot jest zatrudnieniem w ramach stosunku pracy bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Istotą tej regulacji jest ograniczenie autonomii woli stron zawierających umowę. Jeżeli stosunek prawny nawiązany w jej wyniku posiada znamiona odpowiadające stosunkowi pracy, mamy do czynienia z nawiązaniem stosunku pracy oraz podleganiem reżimowi prawa pracy bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. W projekcie proponuje się odmienne od przewidzianych w art. 22 § 1 k.p. kryteria objęcia osób wykonujących prace na innej podstawie niż umowa o pracę reżimem prawa pracy takie, jak wykonywanie pracy osobiście, na stałe, przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, w wymiarze dobowym czasu pracy nie mniejszym niż pół etatu. Jeśli założyć, że intencją autorów projektu jest objęcie zakresem regulacji przepisów Kodeksu pracy wyłącznie osób, które wykonują pracę na podstawie innej umowy niż umową o pracę, i które na podstawie art. 22 § 1 i §11 nie stały się pracownikami z uwagi na pozorność zawartej przez nie umowy, to powstaje pytanie o to czy w przypadku takim ingerencja w zasadę autonomii woli stron chcących zawrzeć umowę cywilnoprawną nie jest nadmierna i czy nie należałoby realizację deklarowanych w uzasadnieniu projektu skutków osiągnąć poprzez stosowną nowelizację Kodeksu cywilnego. Z kolei, jeżeli intencją autorów projektu jest zmiana kryteriów kwalifikacji umów cywilnoprawnych decydujących o nawiązaniu stosunku pracy to należałoby zaproponować stosowną zmianę art. 22 § 1 k.p.
Z powyższych względów projekt w zaproponowanym kształcie zasługuje na negatywną opinię.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Instytutu Dziedzictwa Solidarności, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na okładce książki w wersji angielskiej Alfabet Solidarności.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Instytutu Dziedzictwa Solidarności, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na zaproszeniach na wernisaż Księża Solidarności.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Łodzi, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na tablicy pamiątkowej umieszczonej na fasadzie budynku przy ul. Piotrkowskiej w Łodzi, z okazji 40. rocznicy protestu ulicznego znanego jako „Marsz Głodowy”.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza w miejsce Waldemara Stawskiego, kandydaturę Łukasza Mickiewicza na członka Komitetu Monitorującego Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014-2020.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża zgodę na przygotowanie i realizację ponadnarodowego projektu w charakterze Lidera pt. “Inicjowanie działań wdrażających Porozumienie Ramowe Europejskich Partnerów Społecznych w sprawie cyfryzacji”.
Projekt przedkładany bezpośrednio Komisji Europejskiej w ramach linii budżetowej SOCPL-2021-SOC-DIALOG do poddziałania "Wsparcie dla dialogu społecznego" realizujący uchwałę programową Związku.

Osoby zaanagażowane w projekt z ramienia KK NSZZ „Solidarność”:

1. Barbara Surdykowska – Biuro Ekspercie, Dialogu i Polityki Społecznej
2. Maria Żytko – Biuro Programów Europejskich
3. Karol Nosal – Biuro Programów Europejskich
4. Hanna Sakowicz – Daszczyńska – Biuro Szkoleń Związku
5. Krzysztof Kutzmann – Główny Księgowy

Osobą odpowiedzialną za projekt z ramienia Prezydium KK NSZZ „Solidarność” jest Jerzy Jaworski.

Decyzja
Prezydium KK
nr 57/21
ws. opinii o Sprawozdaniu Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Finansowego i Komitetu ds. Zatrudnienia: Sprawozdanie dotyczące europejskiego instrumentu tymczasowego wsparcia w celu zmniejszenia zagrożeń związanych z bezrobociem w sytuacji nadzwyczajnej (SURE), jaka wystąpiła w związku z pandemią COVID-19, na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (UE) 2020/672 SURE: analiza sytuacji po sześciu miesiącach (COM(2021) 148 wersja ostateczna)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” podziela stwierdzenie wyrażone w Sprawozdaniu, że powodem łagodniejszego wzrostu stóp bezrobocia w 2020 r. były środki wsparcia realizacji polityki w ramach SURE. Trudno natomiast stwierdzić, że właśnie
ta regulacja miała kluczowe znaczenie. Z pewnością nastąpił mniejszy niż oczekiwano wzrost bezrobocia, co można częściowo przypisać powszechnemu stosowaniu mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy, w tym w państwach członkowskich korzystających z SURE. Mając na uwadze kryzys gospodarczy każde dofinansowanie otrzymane przez kraje członkowskie, przynajmniej na wstępnym jego etapie, będzie skutkowało poprawą sytuacji gospodarczej, w tym ograniczeniem wzrostu stopy bezrobocia. Inną kwestią są długofalowe skutki, które na ten moment są trudne do określenia.
Prezydium KK zwraca uwagę, że przedstawione w sprawozdaniu dane są trudne do oceny biorąc pod uwagę brak informacji o szczegółowym sposobie wykorzystania otrzymanych środków np. w Polsce.
Sprawozdawcy wskazali, że instrument przyczynił się do zwiększenia ogólnego zaufania do zdolności UE w zakresie skutecznego reagowania na bezprecedensowy kryzys. Co do istoty, SURE jest ważnym instrumentem w zakresie wsparcia rynku pracy ale w tym kontekście warto odnieść się do harmonogramu działań. Niestety, Unia Europejska nie zadziałała sprawnie i szybko, dopiero w czwartym kwartale 2020 r., rozpoczęła się faza związana z formalnym udostępnieniem puli środków i pierwszymi wypłatami. Jest to ważne ostrzeżenie w przypadku przyszłych tego typu zdarzeń losowych (inne działania mające wpływ na gospodarkę europejską oraz światową/kryzysy ekonomiczne) lub w związku z możliwym dalszym niekorzystnym rozwojem pandemii COVID-19. SURE powinien być pewnego rodzaju wzorcem, uruchamianym w podobnych sytuacjach. Unia Europejska musi dysponować zaplanowanym i skutecznym narzędziem, które pozwala na sprawną realizację działań w zakresie wsparcia rynku pracy. W związku z powyższym, przedmiotowe Sprawozdanie dot. SURE ma istotne znaczenie i wnosimy do strony rządowej o przekazanie krajowego sprawozdania dot. wykorzystania pomocy finansowej oraz planu spłaty pożyczki.
Ze Sprawozdania wynika, że Polska jest obok Włoch i Hiszpanii krajem, który otrzymał najwięcej środków (11 236 693 087 EUR) a równolegle z ogólnie przedstawionych tam informacji dotyczących poszczególnych krajów członkowskich wynika, że Polska:
– w zakresie udziału wydatków publicznych przeznaczonych na środki ochrony zdrowia jest na ostatnim miejscu.
– w zakresie liczby pracowników objętych SURE (% wszystkich pracowników w 2020 r.) jest na przedostatnim miejscu.
– w zakresie cech charakterystycznych krajowych mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy objętych wsparciem w ramach SURE Polska przewiduje obok Chorwacji najniższy poziom dofinansowania wynagrodzeń (50%).
Są to kwestie, które należałoby zweryfikować i ustalić, bo być może część środków została uzyskana z innych źródeł.
Analizując przedstawiony dokument powstaje pytanie na ile Polska mogła i skorzysta ze środków podobnych do mechanizmów zmniejszonego wymiaru czasu pracy (str. 24), szczególnie w taki sposób jak w Belgii i Portugalii poprzez wsparcie dla szkoleń związanych z zatrudnieniem.
Jeżeli realizacja Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększenia Odporności będzie zagrożona (np. prace w KE a następnie w Radzie będą opóźnione, albo jeśli członkowie nie podejmą np. decyzji o zasobach własnych lub ostateczna realizacja będzie znacznie opóźniona), należy rozważyć ponownie uruchomienie SURE.

(do użytku służbowego)

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, w związku z koniecznością zwiększenia liczby przedstawicieli NSZZ „Solidarność” w Wojewódzkiej Radzie Dialogu Społecznego w Gdańsku wskazuje do prac we wskazanej WRDS Pana Romana Kuzimskiego.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do projektu ustawy KP Koalicja Obywatelska o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (dalej: projekt).
Projekt wychodzi naprzeciw oczekiwaniom opiekunów osób niepełnosprawnych, którzy od 2014 r. nadal czekają na realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Aktualnie świadczenie dla rodziców opiekujących się niepełnosprawnymi dziećmi wynosi 1971 zł miesięcznie, natomiast dla opiekunów sprawujących opiekę nad osobami, które stały się niepełnosprawne w wieku co najmniej 18 lat (tzw. zasiłek opiekuńczy oraz zasiłek dla opiekuna) wynosi 620 zł miesięcznie. Posłowie PiS wnieśli do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niekonstytucyjności takiego zapisu i Trybunał wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. orzekł, że świadczenia nie mogą być zróżnicowane w zależności od wieku osoby niepełnosprawnej. Do tej pory nie udało się uchwalić przepisów, które czyniłyby zadość temu orzeczeniu.
Ponadto autorzy projektu proponują przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego także osobom, które pobierają emeryturę, rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy (zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r.), rentę rodzinną z tytułu śmierci małżonka przyznaną w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, rentę socjalną, nauczycielskie świadczenie kompensacyjne, zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. Osobom tym zgodnie z projektem świadczenie pielęgnacyjne ma przysługiwać w pełnej kwocie, o ile zawieszą pobieranie środków z innych tytułów na czas pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.
Projekt ustawy zakłada pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego w jednej kwocie dla opiekunów dzieci z niepełnosprawnością i opiekunów osób dorosłych z niepełnosprawnością.
NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, że wysokość świadczenia pielęgnacyjnego jest powiązana ze wzrostem minimalnego wynagrodzenia. Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę jest przedmiotem corocznych negocjacji w Radzie Dialogu Społecznego. Obarczanie tej kategorii wynagrodzenia dodatkowymi „podwiązkami” utrudnia proces negocjacji. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” proponuje, aby wysokość świadczenia pielęgnacyjnego była oparta o bardziej niezależny wskaźnik np. odnoszący się do dynamiki wzrostu przeciętnego wynagrodzeniaw gospodarce narodowej, która zależy przede wszystkim od stanu gospodarki kraju w danym roku.
Ponadto w projekcie brakuje rozwiązań, które pozwolą poprawić opiekunom sytuację materialną za sprawą pracy. System wspierania opiekunów osób z niepełnosprawnościami powinien umożliwiać im pracę choćby w ograniczonym zakresie bez odbierania świadczenia, gdy nie spowoduje to szkody dla osoby, nad którą opieka jest sprawowana.

Uwagi szczegółowe:

1. Art. 1 pkt 4 projektu – pozytywnie oceniamy projektowaną zmianę, mającą na celu umocowanie małżonka wprost w ustawie jako osoby uprawnionej do ubiegania się
   o świadczenie pielęgnacyjne Aktualnie obowiązujący art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a ustawy
   o świadczeniach rodzinnych jest sprzeczny z art. 17 ust 1 pkt 4 tej ustawy. Pierwszy
   z tych przepisów prowadzi do wniosku, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje małżonkowi wtedy, gdy drugi małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast drugi przepis stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie może przysługiwać osobom ze znacznym stopniem niepełnosprawności.
2. Art. 1 pkt 6 lit. a projektu –  projektodawca w poprzednich artykułach likwiduje specjalny zasiłek opiekuńczy oraz zasiłek dla opiekuna, pozostawiając tylko świadczenie pielęgnacyjne, a zatem proponowane brzmienie artykułu jest niepoprawne.
3. Art. 3 projektu (przepisy przejściowe) – osoby sprawujące opiekę nad osobą posiadającą czasowe orzeczenie o niepełnosprawności na podstawie proponowanych przepisów będą miały możliwość po utracie jego ważności wystąpić o świadczenie pielęgnacyjne.
   W przepisach przejściowych pominięto opiekunów osób posiadających stałe orzeczenie o niepełnosprawności. Podobnie projektodawcy w przepisach przejściowych nie uregulowali kwestii związanych z możliwością wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, którym zostało przyznane prawo do renty
   z tytułu częściowej niezdolności do pracy przed wejściem w życie proponowanej ustawy. Projekt należy uzupełnić  w powyższych zakresach.

Zgłaszając powyższe uwagi NSZZ „Solidarność” oczekuje, że kwestie poruszone w projekcie zostaną nareszcie uregulowano zgodnie z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego z lat 2014 i 2019.

Decyzja
Prezydium KK
nr 53/21
ws. wyrażenia zgody dla Organizacji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” w IKEA Industry Poland Sp. z o.o.
i IKEA Retail Sp. z o.o. i inne na rozszerzenie jej zasięgu działania
na Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe PAK-MAR Marek Napierała 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając na mocy postanowień § 2 Uchwały KK nr 30/15 ws. zasad i trybu postępowania w sprawach o rozszerzenie obszaru działania organizacji zakładowych i międzyzakładowych oraz Uchwały KK nr 23/16 ws. scedowania na Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” uprawnienia wynikającego z §  1 Uchwały KK nr 30/15, wyraża zgodę dla Organizacji Międzyzakładowej NSZZ „Solidarność” w IKEA Industry Poland Sp. z o.o. i IKEA Retail Sp. z o.o.  i inne, zarejestrowanej w Rejestrze Podstawowych Jednostek Organizacyjnych Związku Regionu Zielona Góra NSZZ „Solidarność” pod nr. 29, na rozszerzenie jej zasięgu działania na pracodawcę – Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe PAK-MAR Marek Napierała funkcjonującego na terenie Regionu Wielkopolska  – nieobjętego  zakresem działania  innej podstawowej jednostki organizacyjnej Związku.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” popiera kierunek rozwiązań zawartych w projekcie ustawy Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 22 marca 2021 r. o fundacji rodzinnej. Projekt zakłada utworzenie nowego podmiotu – osoby prawnej, która w założeniu ma wspierać ciągłość przedsiębiorstw o strukturze rodzinnej.Niestety, projekt zdaniem Prezydium KK w swojej treści nie odzwierciedla celu, który został wskazany w uzasadnieniu.

Wbrew ocenie skutków zaproponowanej regulacji, wątpliwym jest aby  projektowana instytucja wpłynęła pozytywnie na rynek pracy. Zaproponowane przepisy nie gwarantują zachowania zatrudnienia w przedsiębiorstwach przekazanych fundacji rodzinnej.

NSZZ „Solidarność” ponadto wnosi o zmianę nazwy projektowanego podmiotu, gdyż fundacje w RP działają na mocy ustawy o fundacjach z dnia 6 kwietnia 1984 r. (Dz.U. 2020 poz. 2167), stąd duże prawdopodobieństwo, że nazwa nowej formy zarządzania będzie myląca dla obywateli.