Kategoria: 2018 – Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność postanawia udzielić Henrykowi Nakoniecznemu pełnomocnictwa do reprezentowania Niezależnego Związku Zawodowego „Solidarność” jako wspólnika na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (02-793),
ul. Belgradzka 38, wpisanej do Rejestru Przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, XXVI Wydział Krajowego Rejestru Sądowego, pod numerem KRS 0000041798, zwołanym na dzień 24 lipca 2018 r. oraz do wykonywania prawa głosu
ze wszystkich udziałów w Spółce przysługujących Niezależnemu Samorządnemu Związkowi Zawodowemu „Solidarność”, we wszystkich sprawach będących przedmiotem
w/w Zgromadzenia, zgodnie z porządkiem obrad oraz instrukcją głosowania
dla pełnomocnika, określoną w załączniku do niniejszej decyzji.

            Prezydium KK postanawia jednocześnie umocować Henryka Nakoniecznego
do reprezentowania interesów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ramach kompetencji Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” określonych w Statucie NSZZ „Solidarność”, uchwałach Krajowego Zjazdu Delegatów
i Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w czasie Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki Fundusz Wczasów Pracowniczych Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie,
w przypadku zaistnienia w toku obrad NZW nowych okoliczności, które mogłyby wpłynąć
na zmianę decyzji co do sposobu głosowania na Zgromadzeniu, tak aby osiągnąć
cele strategiczne określone w instrukcji do głosowania.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia opinię w sprawie Założeń projektu budżetu państwa na rok 2019 (dalej: Założenia).

Prezydium KK dostrzega, że Polska gospodarka rozwija się dynamicznie i należy
do wiodących w Europie. Głównym czynnikiem pobudzającym gospodarkę jest już od wielu lat popyt wewnętrzny. Z tego punktu widzenia należy nadal dużą wagę przywiązywać
do zwiększania siły nabywczej Polaków.

Doceniamy podejmowane przez Rząd liczne działania w sferze społecznej oraz ukierunkowane na uszczelnianie systemu podatkowego. Jednak wskazujemy,
że podejmowane przez rząd inicjatywy niestety nie stanowią spójnego, zaplanowanego programu biorąc pod uwagę zarówno stronę  dochodowa jak i wydatkową budżetu państwa.
 Wynagrodzenia w sferze budżetowej nie były waloryzowane od 2010 roku. Mogło to mieć uzasadnienie w okresie kryzysu i dekoniunktury.  Obecna dobra sytuacja gospodarcza kraju jest doskonałym momentem na odrobienie zaległości wobec tej grupy pracowników.

Przywoływanie stabilizującej reguły wydatkowej zarówno w Założeniach
jak i w wypowiedziach strony rządowej, duża ilość zdeterminowanych ustawowo wydatków budżetowych oraz przyjęcie zasady zarządczego sposobu podziału środków na wzrost wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, a przede wszystkim brak mandatu negocjacyjnego po stronie przedstawicieli strony rządowej podczas prac w Radzie Dialogu Społecznego uniemożliwiły prowadzenie rzetelnych negocjacji w sprawie wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej oraz wysokości płacy minimalnej. Stawia to pod znakiem zapytania realizację ustawowych obowiązków wynikających z ustaw szczegółowych oraz ustawy o Radzie Dialogu Społecznego.

Mając powyższe na uwadze Prezydium zdecydowanie negatywnie ocenia Założenia.

Prognozy makroekonomiczne

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postuluje włączenie do Założeń informacji zawierających dane o przewidywanej wysokości dochodów i wydatków budżetu państwa, będących podstawą kształtowania prognoz makroekonomicznych, co umożliwi realną ich ocenę.

W Założeniach opis czynników ryzyka, które mogą mieć istotny wpływ na prognozę wielkości makroekonomicznych na rok 2019 jest zbyt ogólnikowy. Niewiele miejsca
w Założeniach poświęca się sytuacji geopolitycznej i gospodarczej, które mają wpływ
na rynki zewnętrzne.

Oczekiwany wzrost inwestycji związany z wykorzystaniem funduszy z perspektywy finansowej UE na lata 2014-2020 jest uzasadniony, jednak analitycy zwracają uwagę,
że nie będzie on już tak zauważalny jak w roku bieżącym. Nastąpiło ożywienie popytu inwestycyjnego w największych podmiotach, co potwierdza odradzanie się inwestycji ogółem, ale jednocześnie struktura wzrostu nakładów wobec realizacji np. Strategii Odpowiedzialnego Rozwoju jest niezadawalająca. Najsilniej wzrosły nakłady na środki transportu, następnie nakłady na budynki i budowle, a dopiero na trzecim miejscu  – nakłady na maszyny i urządzenia ( wzrost o 2,9 proc.).

Na pozytywną ocenę zasługuje zapowiedź kontynuowania działań poprawiających egzekwowanie podatku VAT. Jednak autorzy Założeń ograniczyli się jedynie do wyliczenia planowanych działań oraz instrumentów bez prognozy dochodów wynikających
z uszczelniania systemu VAT oraz ściągalności CIT.

Na krytykę związku zasługuje fakt, iż, rząd planuje ponowne podniesienie stawek podatku VAT, które miało być jedynie rozwiązaniem tymczasowym. Natomiast od 2011 Rząd nie zmienia swojej polityki w tym zakresie.

Jednocześnie Prezydium KK NSZZ „Solidarność” nie może zaakceptować braku działań rządu dotyczących zmian stawek podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, waloryzacji progów podatkowych oraz kwoty zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu, co powoduje ciągłe podnoszenie efektywnej stawki podatkowej. Negatywnie należy też ocenić brak aktualizacji kwot diet związanych z podróżą służbową pracowników obowiązujących od marca 2013 na niezmienionym poziomie oraz kwot ryczałtu w związku z używaniem aut prywatnych do celów służbowych tzw. kilometrówki. Brakuje programu dalszego podnoszenia kwoty wolnej, co zostało zapowiedziane gdy wprowadzono obecnie obowiązującą regulację, która objęła niewielką grupę podatników.

Prezydium podkreśla, że rosnącej liczbie miejsc pracy powinna towarzyszyć dobra
ich jakość, a temu niestety, nie służą zachęty do omijania zatrudnienia na podstawie stosunku pracy na rzecz atypowych form zatrudnienia w postaci kolejnych propozycji obniżenia składek na ubezpieczenie społeczne oraz brak obowiązku opłacania składek w przypadku osób wykonujących pracę w oparciu o umowy o dzieło. Wyżej wymienione działania
lub zaniechania wpływają na obniżenie wpływów do budżetu państwa, a przede wszystkim
do systemu ubezpieczeń społecznych.

Wynagrodzenia w sferze budżetowej

Prezydium Komisji Krajowej nie wyraża zgody na kontynuowanie praktyki strony rządowej arbitralnego podejmowania decyzji o braku waloryzacji wynagrodzeń ustalanych zgodnie z art. 6 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz
o zmianie niektórych ustaw.

Jak wynika z Założeń – kontynuacja poprawy sytuacji na rynku pracy sprzyjać będzie wzrostowi wynagrodzeń. W tym kontekście nie do zaakceptowania jest brak planu wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej. Rząd założył, że średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej wyniesie 100,0% w ujęciu nominalnym; tzn. wynagrodzenia w roku 2019, ustalone zgodnie z art. 6 ustawy
o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw – już po raz dziewiąty – nie będą waloryzowane. Przypominamy, że począwszy
od  2011 roku do chwili obecnej, wskaźnik wzrostu wynagrodzeń dla tych osób, wprowadzany jednostronną decyzją kolejnych rządów, ustalany jest na poziomie „zero”.
W tym czasie skumulowana inflacja przewyższyła już 12%, co powoduje spadek wartości realnej wynagrodzeń pracowników sfery budżetowej. Nie poprawia tej negatywnej sytuacji nieznaczne zwiększenie funduszu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej w ostatnich dwóch latach oraz zapowiedź przeznaczenia środków na wzrost funduszu wynagrodzeń
na poziomie prognozowanej na rok 2019 średniorocznej dynamiki cen towarów i usług konsumpcyjnych. Taki sposób rozdysponowania środków staje się niedobrą praktyką, która prowadzi do pogłębiania nierówności i rozwarstwienia wynagrodzeń wśród grup pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym.

NSZZ „Solidarność” domaga się ustalenia średniorocznego wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na 2019 rok na poziomie nie mniejszym niż 112% w ujęciu nominalnym. Wskazać przy tym należy, iż proponowany wzrost rekompensuje jedynie wzrost kosztów utrzymania spowodowany wzrostem inflacji.

NSZZ „Solidarność” z niepokojem obserwuje narastające niezadowolenie z sytuacji płacowej i warunków pracy osób zatrudnionych w państwowej sferze budżetowej, powodowane głównie wieloletnią polityką ograniczania wzrostu wynagrodzeń pracowników sfery budżetowej przy jednoczesnym niewspółmiernie zwiększającym się obciążeniem nowymi zadaniami. Wzrost wynagrodzeń pracowników sfery budżetowej powinien dotyczyć wszystkich grup zawodowych, a nie jedynie wybranych. Dalsza degradacja warunków wynagradzania pracowników jednostek sfery publicznej jest niedopuszczalna i stanowi poważne zagrożenie dla jakości świadczonych usług przez instytucje publiczne. Potwierdzają się obawy Związku wyrażane od lat, że taka polityka płacowa rządu negatywnie odbije się na kondycji obsady w sektorze publicznym. Jesteśmy świadkami silnej fluktuacji kadr spowodowanej brakiem perspektywy waloryzacji wynagrodzeń. Doświadczeni pracownicy, nie dostrzegając możliwości poprawy sytuacji finansowej oraz awansu zawodowego, przechodzą do sektora prywatnego. W niekorzystnej sytuacji znajdują się również
źle wynagradzani pracownicy służb publicznych takich jak: ochrona zdrowia, policja, szkolnictwo oraz sadownictwo..

Oczekiwaniem społeczeństwa jest szeroki dostęp do wysokiej jakości usług publicznych, co przy zatrudnianiu przemęczonych, źle wynagradzanych pracowników, których godność jest naruszana, stanie się niemożliwe do osiągnięcia. Efektem kontynuacji obecnej polityki wynagradzania pracowników sfery budżetowej staje się ucieczka młodych, posiadających perspektywy osób z administracji publicznej; zaś dobra praca służby cywilnej jest jednym z warunków sprawnej realizacji programu społecznego i ekonomicznego rządu.

Minimalne wynagrodzenie za pracę

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” uznaje proponowaną przez stronę rządową wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokość minimalnej stawki godzinowej na 2019 rok za zbyt niską. Proponowana dynamika wzrostu wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę nie zbliża do celu realizacji określonego, między innymi w komunikacie wspólnym rządu RP i NSZZ „Solidarność”, podpisanego w sierpniu 2007 roku, w którym zawarto deklarację systematycznego podnoszenia wynagrodzenia minimalnego tak, aby w 2010 roku mogło ono stanowić 50% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Podobne ustalenia zostały zawarte również
w pakcie antykryzysowym w 2009 roku. Wynagrodzenie minimalne w proponowanej przez Rząd wysokości 2220 zł spowoduje obniżenie się relacji jego wartości do prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej z poziomu 46,8% w 2017 roku
do 46,5% w 2019 roku.

NSZZ „Solidarność” oczekuje ustalenia wzrostu minimalnego wynagrodzenia
za pracę oraz wzrostu minimalnej stawki godzinowej na 2019 rok na poziomie
nie mniejszym niż 8,5% oraz wprowadzenia zmiany ustawy z dnia 10 października 2002 roku
o minimalnym wynagrodzeniu za pracę zgodnie z przedłożonym przez „Solidarność” projektem ustawy, umożliwiającym stopniowe podwyższanie minimalnego wynagrodzenia
za pracę do wysokości 50% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w tempie zgodnym z tempem wzrostu gospodarczego.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” ponownie wnioskuje o jak najszybsze ratyfikowanie przez Polskę art. 4 ust. 1 Europejskiej Karty Społecznej, który zobowiązuje państwo do zagwarantowania pracownikowi wynagrodzenia zapewniającego godziwy poziom życia oraz Konwencji MOP nr 131, jak również przyjęcie Zalecenia nr 135 z 1970 roku dotyczącego ustalania płac minimalnych.

Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych

Mając na uwadze dotychczasowe negatywne doświadczenia dotyczące Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych już na tym etapie rozpoczęcia przygotowania projektu budżetu państwa na rok 2019, Prezydium domaga sięodmrożenia wysokości odpisów
na zakładowy funduszu świadczeń socjalnych. Obecnie podstawę do wyliczeń odpisu podstawowego na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych stanowi przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej z drugiego półrocza 2012 r. Nie godzimy się na dalsze mrożenie wysokości odpisów na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, biorąc pod uwagę fakt, że beneficjentami tego funduszu są pracownicy i ich rodziny oraz emeryci i renciści znajdujący się w najtrudniejszej sytuacji ekonomicznej, nierzadko
w związku tragicznymi zdarzeniami losowymi, pogorszeniem się lub wręcz utratą zdrowia czy warunków bytowych.

Zamrożenie odpisu podstawowego na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych skutkuje również realnym obniżeniem naliczenia funduszu dla czynnych i emerytowanych pracowników administracji i obsługi szkół oraz zmniejszeniem wysokości świadczenia urlopowego nauczycieli. Związek domaga się również urealnienia odpisów na zakładowy fundusz świadczeń socjalnych dla nauczycieli oraz w szkolnictwie wyższym.

Związek nie może zaakceptować rozwiązań, które utrwalają złą praktykę ostatnich lat, szczególnie gdy dotyczy ona osób znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji. Podkreślić należy, iż skutki odmrożenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych są dla budżetu pozytywne biorąc pod uwagę zwiększenie wpływów podatkowych z tytułu wzrostu konsumpcji.

Świadczenia emerytalno-rentowe

Waloryzacja emerytur i rent w 2019 roku powinna uwzględniać podwyższenie wskaźnika inflacji z 2018 roku o co najmniej 50% realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia 2018 r.Poziom waloryzacji powinien być odzwierciedleniem wzrostu dobrobytu, a emeryci nie mogą pozostawać grupą społeczną, którą z niego nie korzysta.Zaproponowany przez Związek wzrost zapewni odpowiedni udział emerytów i rencistów
w rosnącej gospodarce oraz sprawiedliwy podział dochodów budżetu państwa.

Ponadto domagamy się systemowego rozwiązania waloryzacji najniższych świadczeń.Pomimo faktu, że poziom ubóstwa skrajnego w Polsce obniżył się, gospodarstwa domowe emerytów pozostały w 2017 roku jedyną grupą społeczną, w której zasięg ubóstwa wzrósł. Oznacza, to że dotychczasowe działania rządu zmierzające do urealnienia poziomu najniższych świadczeń emerytalno-rentowych pozostają niewystarczające. Zasięg ubóstwa skrajnego wśród gospodarstw domowych emerytów zwiększył się z poziomu 3,9% w roku 2016 do poziomu 4,4% w roku 2017. NSZZ „Solidarność” postuluje, aby podjąć debatę
o systemowej zmianie sposobu waloryzacji najniższych świadczeń emerytalno-rentowych,
tak aby uwzględniał on wzrost realnych kosztów utrzymania dla tej wrażliwej grupy świadczeniobiorców. Rozwiązania powinny zawierać gwarancję indeksacji minimalnych świadczeń emerytalno-rentowych w taki sposób, aby zachowały one swoją wartość nabywczą jednocześnie zapewniając świadczeniobiorcom realizację prawa do czerpania ze wzrostu gospodarczego kraju. Proponowany wielokrotnie przez Związek mechanizm powinien uwzględniać podwyższony wskaźnik wzrostu minimum egzystencji dla 1-osobowych gospodarstw emeryckich, wyliczany przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych w danym roku oraz odpowiedni udział wskaźnika planowanego wzrostu PKB.
Podkreślamy, że dane dynamiki minimum egzystencji w porównaniu do dynamiki inflacji dla gospodarstw emerytów jasno obrazują, że poziom waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych nie przystaje do wzrostu realnych kosztów utrzymania najuboższych gospodarstw domowych.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” przedstawia uwagi do projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy oraz zmianie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” podziela pogląd, że z uwagi na potrzebę zwiększenia dzietności i równocześnie obecności kobiet na rynku pracy a także wobec innych zjawisk (takich jak na przykład większa liczba ciąż zagrożonych co wynika przykładowo
z późniejszego wieku kobiet, zanieczyszczenia środowiska i innych przyczyn), potrzebne
są dyskusje dotyczące pracy kobiet w ciąży. Jednak przedstawiony Projekt wymaga doprecyzowania.

Projektodawca (KP KUKIZ 15) proponuje wprowadzenie instytucji: urlopu ciążowego oraz zasiłku ciążowego. Urlop ciążowy otrzymywałaby pracownica ze względu na fakt ciąży, w wymiarze od 1/5 do 4/5 etatu. Wynagrodzenie otrzymywane od pracodawcy uzupełniane byłoby zasiłkiem ciążowym finansowanym z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
a konkretnie z Funduszu Chorobowego FUS. Zdaniem wnioskodawcy projekt doprowadziłby do dwóch pozytywnych konsekwencji:

– część kobiet które ze względu na fakt ciąży jest osłabiona i niezdolna do pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie decydowałaby się na zasiłek chorobowy i wykonywałaby pracę
w skróconym wymiarze czasu pracy co byłoby korzystne z punktu widzenia utrzymania ich kwalifikacji i kompetencji oraz  pozwalałoby na łatwiejszy powrót do pracy po zakończeniu urlopów związanych z rodzicielstwem

– rozwiązanie generowałaby oszczędności po stronie FUS, gdyż większa liczba kobiet
nie decydowałaby się na 100% zasiłek chorobowy w okresie całej ciąży, a korzystałaby
z obniżenia wymiaru.  Natomiast ZUS uzupełniałby otrzymywane wynagrodzenie
od pracodawcy.

Prezydium KK dostrzega skalę korzystania ze zwolnień od pracy ze względu na ciążę. Zgodnie z danymi ZUS z 2017 r. ciąża stanowi 19,1 % dni absencji chorobowych czyli więcej niż występujące na drugiej i trzeciej pozycji: choroby układu kostno- stawowego (15, 4%) oraz choroby układu oddechowego  (12, 8%).  Istnieje więc  konieczność  analizy dotyczącej  kondycji zdrowotnej kobiet w okresie ciąży . Wnioski z analizy mogłyby stać się podstawą
do wprowadzenia  rozwiązań ułatwiających pracę w okresie ciąży .

Przedstawiony w zaproponowanym kształcie projekt wymaga dalszych  prac.  Zaproponowane rozwiązanie wzbudza następujące wątpliwości:

projekt przewiduje, iż pracownica składa wniosek o urlop ciążowy, który pracodawca uwzględnia lub w umotywowany sposób odrzuca. Projektodawca nie wskazuje nawet przy pomocy klauzul generalnych jakie przyczyny pozwalałby pracodawcy odrzucić wniosek. Równocześnie wnioskodawca wskazuje, że od odmowy udzielenia urlopu ciążowego przysługuje pracownicy odwołanie do sądu pracy. W przypadku uwzględnienia odwołania sąd przyznaje odszkodowanie we wskazanej w projekcie wysokości. Projektodawca w tekście uzasadnienia nie wskazuje argumentów za przyjęciem zaproponowanej koncepcji odszkodowania.

Prezydium zwraca także uwagę, że Projekt nie reguluje możliwości wykonywania pracy (u innego pracodawcy lub na przykład w postaci samozatrudnienia) podczas pobierania zasiłku ciążowego. Wykonywanie innej pracy zarobkowej podczas pobierania zasiłku chorobowego/ świadczenia rehabilitacyjnego reguluje art. 17 ustawy zasiłkowej. Jak wiadomo regulacja ta obliguje do zwrotu świadczeń w razie podjęcia pracy zarobkowej. Regulacja
ta nie dotyczy zasiłku macierzyńskiego. Nie jest jasne jaka jest intencja Projektodawcy
w zakresie możliwości pobierania zasiłku ciążowego i wykonywania w tym czasie pracy zarobkowej (dodatkowej w stosunku do dotychczasowego pracodawcy).

W projekcie brak także wskazówek w jaki sposób pracownica ma korzystać
ze zmniejszenia wymiaru czasu pracy i czy kwestia ta określana będzie  przez pracodawcę czy wynikałaby z uzgodnienia z pracownicą (przykładowo całkowicie różna jest sytuacja
z punktu widzenia potrzeb pracownicy decydującej się na skorzystanie z urlopu ciążowego świadczenia 2 dni pracy po 8 godzin w stosunku do świadczenia 4 dni pracy po 4 godziny).

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Stowarzyszenia „Dumni z Polski” i Zarządu Regionu Częstochowskiego, wyraża zgodę na użycie nazwy
i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” przy produkcji filmu dokumentalnego
 „Ikar – Stan wyjątkowy".

Decyzja do użytku służbowego

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, działając w  oparciu o Uchwałę
Nr 19/18 Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, zatwierdza wzór Deklaracji Członkowskiej zgodnie z przepisami: Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679
z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) oraz ustawy z dnia
10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych.

Wzór Deklaracji stanowi załącznik do niniejszej Decyzji.

Decyzja do użytku służbowego

1. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie udzielonego Uchwałą KK Nr 28/15 pełnomocnictwa oraz § 10 ust. 1 Uchwały nr 4 XIX KZD                              (z późniejszymi zmianami), w związku z § 10 ust. 5a pkt. 1) Uchwały KK nr 17/08 ws. zasad rejestracji i wyrejestrowywania oraz funkcjonowania branżowych jednostek organizacyjnych (z późniejszymi zmianami) postanawia wykreślić z Rejestru Krajowych Sekcji Branżowych sekcję o nazwie: Krajowa Sekcja Geologiczno-Wiertnicza NSZZ „Solidarność”.
2. Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

1. W związku z przystąpieniem się do Krajowej Sekcji Górnictwa  Soli NSZZ „Solidarność” jednostek organizacyjnych z przemysłu siarkowego, Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” działając na podstawie Uchwały Nr 1/2018 z 11 maja 2018 roku Walnego Zebrania Delegatów Krajowej Sekcji Górnictwa Siarki postanawia dokonać zmiany jej nazwy na Krajową Sekcję Górnictwa Soli i Siarki NSZZ „Solidarność”.
2. Decyzja wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Prezydium Komisji Krajowej działając na mocy Uchwały KK nr 29/04 skreśla
z rejestru Międzyzakładową Komisję Koordynacyjną NSZZ „Solidarność” Urzędów Wojewódzkich zarejestrowaną pod nr 74 w Krajowym Rejestrze Międzyzakładowych Komisji Koordynacyjnych, w związku z zaprzestaniem działalności.

Decyzja do użytku służbowego

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia zmiany zaproponowane w projekcie ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (UD 74).

Propozycja dotycząca wprowadzenia zmian w Kodeksie postępowania cywilnego, polegających na możliwości ustanowienia zabezpieczenia w postaci nakazania do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy dalszego zatrudnienia zwolnionego pracownika, którego stosunek pracy podlega szczególnej ochronie stanowi realizację postulatów
NSZZ „Solidarność”.

Gwarancje ochrony trwałości stosunku pracy działaczy związkowych zawarte w prawie materialnym (zakaz rozwiązania stosunku pracy bez zgody zarządu związku zawodowego, obowiązek wypłaty wynagrodzenia za cały czas trwania procesu oraz prawo do przywrócenia do pracy) powinny mieć odpowiednie przełożenie na ich prawa procesowe związane
z roszczeniem restytucyjnym (przywrócenie do pracy, ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia) w razie zwolnienia, wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy. Same gwarancje wynikające z prawa materialnego są bowiem niewiele warte, o ile iluzoryczne staje się ich dochodzenie przed sądem pracy. Ta sama zasada odnosi się do innych niż działacze związkowi pracowników, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie.

Z tej przyczyny, zaproponowane zmiany stanowić będą uzupełnienie norm materialnych i powinny przyczynić się do osiągnięcia skutecznej ochrony stosunku pracy, o której mowa w prawie międzynarodowym, a w odniesieniu do działaczy związkowych, w Konwencji MOP 135 dotyczącej ochrony przedstawicieli pracowników w przedsiębiorstwach i przyznawania im ułatwień.

Przechodząc do oceny szczegółowych postanowień projektu, Prezydium KK wskazuje, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt. 1) zakresem projektu ustawy objęte będą czyny zabronione przez ustawę pod groźbą kary jako przestępstwa. Do czynów takich należą czyny stypizowane
w art. 35 ustawy o związkach zawodowych. Stosownie do postanowień pkt. 2) na podstawie projektu ustawy podmiot zbiorowy ma podlegać odpowiedzialności w związku
z osiągnięciem korzyści majątkowej z czynu zabronionego przez ustawę pod groźbą kary jako przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

Zakres podmiotowy art. 35 ustawy o związkach zawodowych obejmuje osoby reprezentujące pracodawcę, które w związku z zajmowanym stanowiskiem albo pełnioną funkcją popełniły czyn określony w pkt 1 -4. Mimo, iż odpowiedzialności za dokonanie czynu zabronionego podlegają wskazane w przepisie osoby, korzyść majątkową z czynu osiąga inny podmiot, a mianowicie pracodawca tj. podmiot zbiorowy w rozumieniu projektu ustawy.

1. W ocenie NSZZ „Solidarność”, rozszerzenie odpowiedzialności za naruszenie art. 35 ustawy o związkach zawodowych również na podmioty zbiorowe, na zasadach określonych w projekcie (brak obowiązku uzyskania prejudykatu) w praktyce może przyczynić się do wzmocnienia ochrony działania związków zawodowych i prowadzić do skutecznego zniechęcenia, w szczególności duże przedsiębiorstwa, do naruszania ustawy o związkach zawodowych. Biorąc pod uwagę, iż zakładowa organizacja związkowa jest z mocy art. 26 pkt 3) ustawy o związkach zawodowych uprawniona do sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w zakładzie pracy przepisów prawa pracy, wzmocnienie ochrony organizacji związkowej miałoby przełożenie na poprawę przestrzegania przez pracodawców prawa pracy i, w konsekwencji, poprawę sytuacji materialnej i prawnej pracowników.

W sferze zbiorowego prawa pracy, skutkiem naruszenia art. 35 ustawy o związkach zawodowych, w szczególności pkt. 2 dotyczącego przestępstwa utrudniania wykonywania działalności związkowej łączy się z uzyskiwaniem korzyści majątkowej przez podmiot zbiorowy – pracodawcę. Przez korzyść majątkową w tym przypadku należy rozumieć utrzymanie status quo w sferze poziomu świadczeń i zablokowanie dążeń organizacji związkowej do zwiększenia świadczeń dla pracowników, co mogłoby zostać osiągnięte, gdyby nie doszło do naruszenia np. przepisu art. 35 pkt. 2 ustawy o związkach zawodowych, tj. gdyby zrealizowany był np. obowiązek uzgadniania (uzyskania zgody zakładowej organizacji związkowej na treść postanowień) np. treści regulaminu wynagradzania czy regulaminu pracy. Korzyścią materialną jest również pomniejszenie wydatków w wyniku naruszania przepisów prawa pracy (przekraczanie norm czasu pracy, niewypłacanie nadgodzin, zaniżanie lub niewypłacanie wynagrodzeń), gdy naruszanie ustawy o związkach zawodowych ma
na celu uniemożliwienie sprawowania kontroli przez zakładową organizacje związkową nad przestrzeganiem przepisów prawa pracy w zakładzie. Związkom zawodowym nie przysługują takie uprawnienia kontrolne jakie przysługują Państwowej Inspekcji Pracy. Jednak, w przeciwieństwie do Inspekcji, związki zawodowe swoim działaniem są w stanie objąć większą liczbę pracodawców niż Inspekcja (ze względu na ograniczone zasoby kadrowe), zaś znakomita część postępowań kontrolnych Inspekcji wszczynana jest właśnie na wniosek zakładowych organizacji związkowych, na podstawie zaobserwowanych przez związki nieprawidłowości. Dlatego naruszanie ustawy o związkach zawodowych łączy się
z wymiernymi korzyściami po stronie pracodawcy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 projektu, regulującego zasady odpowiedzialności podmiotu zbiorowego, podmiot zbiorowy odpowiada za czyn zabroniony, popełniony z związku z prowadzoną przez ten podmiot działalnością, poprzez działanie lub zaniechania organu tego podmiotu lub członka tego organu. W praktyce, przestępstwa z art. 35 ustawy o związkach zawodowych dopuszczają się osoby nie wchodzące w skład organu osoby prawej. Są to często pracownicy działu kadr, przełożeni, pełnomocnicy do spraw kontaktu ze związkami czy też osoby wyznaczone do dokonywania czynności z zakresu prawa pracy, w rozumieniu art. 3¹ Kodeksu pracy. 

1. W art. 5 ust. 2 projektu uregulowane zostały zasady odpowiedzialności podmiotu zbiorowego za czyn popełniony przez osoby inne, niż wskazane w ust. 1, jednak
   w tym przypadku warunkiem odpowiedzialności jest osiągnięcie choćby pośrednio korzyści majątkowej.

Zasady logiki wskazują, iż u podstawy penalizowanych działań leży kwestia ekonomiczna – jest to opłacalne biorąc pod uwagę bilans potencjalnych zysków
i niskie ryzyko strat (odpowiedzialności). Jednak wielkość osiągniętej przez podmiot zbiorowy korzyści majątkowej lub jej sam fakt uzyskania w przypadku utrzymania status quo wskutek naruszeń, jest bardzo trudna do wykazania. Tak będzie np.
w przypadku naruszenia przepisów o ustalaniu lub konsultowaniu wewnątrzzakładowych źródeł prawa w wyniku czego wynagrodzenia pozostałyby
na niezmienionym poziomie (nie doszłoby do zwiększenia świadczeń
dla pracowników). W świetle powyższego zaproponowane w art. 5 pkt. 2 zasady odpowiedzialności, wymagające osiągnięcia z czynu zabronionego choćby pośrednio korzyści majątkowej sprawią, iż w praktyce czyny skryminalizowane w art. 35 ustawy o związkach zawodowych, popełnione w interesie podmiotu zbiorowego przez osoby inne niż wchodzące w skład organu osoby prawnej, zostaną poza zakresem odpowiedzialności, o której mowa w projekcie ustawy. W związku z tym wnosimy
o usunięcie w pkt. 2 znamienia czynu w postaci osiągnięcia choćby pośrednio korzyści majątkowej przez podmiot zbiorowy.

Konsekwencją powyższej uwagi jest uwaga do art. 38 ust. 2 projektu, zawierającego dyrektywy ustalania okoliczności zaistnienia interesu społecznego jako przesłanki warunkującej wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności podmiotu zbiorowego  za czyn zabroniony. Ponadto, z przepisu wynika, iż aby wszcząć postępowanie, osiągnięte korzyści powinny zostać nie tylko oszacowane, ale również kształtować się na odpowiednim (w domyśle – wysokim) poziomie. W przypadku przestępstwa z art. 35 ustawy o związkach zawodowych ustalenie wystąpienia korzyści majątkowej dla pracodawcy, jako skutku czynu zabronionego, jest niejednokrotnie znacznie utrudnione lub wręcz niemożliwe, zaś skutki społeczne naruszeń są znaczne. O praktycznej trudności lub wręcz niemożności określenia wysokości uzyskanej przez podmiot zbiorowy korzyści majątkowej mówi również art. 11 ust. 2 projektu. Ze wskazanym przyczyn, wnosimy o usunięcie w art. 38 ust. 2 przesłanki w postaci wysokości osiągniętych przez podmiot zbiorowy korzyści. Dodatkowy argument przemawiający za wprowadzeniem proponowanej przez nas zmiany zawarty jest w treści art. 1 pkt. 1 projektu. Zgodnie z przywołanym przepisem, zakresem projektu objęte są również czyny zabronione przez ustawę pod groźbą kary jako przestępstwa, które nie wiążą się z osiągnięciem korzyści majątkowej z czynu zabronionego. W odniesieniu do tych czynów, utrzymanie przesłanki osiągnięcia korzyści majątkowej w art. 5 ust. 2 oznacza brak możliwości pociągnięcia
do odpowiedzialności podmiotu zbiorowego w przypadku, gdy czynu dokona osoba wskazana w art. 5 ust. 2 oraz w kontekście art. 38 ust. 2 projektu, tj. ryzyko ustalenia przez prokuratora, iż wobec braku zaistnienia przesłanki osiągnięcia korzyści majątkowej przez podmiot zbiorowy nie występuje interes społeczny warunkujący wszczęcie postępowania.

1. Na pozytywną ocenę zasługują propozycje przepisów zawartych w Rozdziale 5, dotyczącym odpowiedzialności podmiotu zbiorowego związaną z czynnościami wymierzonymi wobec osób sygnalizujących nieprawidłowości. W świetle koncepcji wprowadzenia szczególnego rodzaju uprawnień umożliwiających przeciwdziałaniu przez sądy negatywnym konsekwencjom wyciąganym wobec sygnalistów
   (str. 15 uzasadnienia) proponujemy doprecyzowanie zasad ustalania odszkodowania
   o którym mowa w art. 14 pkt. 2) projektu, które ze względu na cel wprowadzenia przepisu ochronnego dla sygnalistów, wydaje się, iż powinno być ustalane na zasadach bardziej korzystnych niż te określone w Kodeksie pracy lub w Kodeksie cywilnym. 
2. Dodatkowo dla zwiększenia ochrony osoby, zgłaszającej nieprawidłowości proponujemy, aby art. 14 projektu uzupełnić o zasadę przerzucenia ciężaru dowodu na pracodawcę w przypadku sporu sądowego – tak jak ma to miejsce w przypadku dyskryminacji. Na podmiocie zbiorowym spoczywałby ciężar udowodnienia,
   iż przyczyną rozwiązania stosunku prawnego, w tym stosunku pracy lub naruszenia uprawnień pracownika, nie było zgłoszenie informacji o której mowa w przepisie
   art. 12 projektu.
3. Jak już wskazano powyżej czyny zabronione, o których mowa w art. 35 ustawy
   o związkach zawodowych, wymierzone przeciwko związkowi zawodowemu lub jego członkom, w swoich skutkach wykraczają poza sferę jednego podmiotu prawa jakim jest związek zawodowy. Skutki czynów mają szerokie przełożenie społeczne, gdyż poprzez obstrukcję działalności związku zawodowego oddziaływają na sytuację prawną wielu osób, w tym członków związku i ich rodzin. W sferze zbiorowego prawa pracy czyny te negatywnie oddziaływają na wszystkich pracowników podmiotu zbiorowego. Z tej przyczyny, ze względu na szerokie negatywne społeczne skutki naruszania ustawy o związkach zawodowych uzasadnione jest aby poszerzyć katalog, o którym mowa w art. 22 ust. 4 projektu o dodatkowy pkt. 5) następującej treści
   „5) o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych
   (t.j Dz.U.2015, poz.1881)”. 

W przekonaniu NSZZ „Solidarność”, dotkliwa ekonomicznie sankcja w postaci zakazu ubiegania się o zamówienia publiczne w przypadku popełnienia czynu,
o którym mowa w art. 35 ustawy o związkach zawodowych, znaczne wzmocniłaby ochronę swobody działalności związkowej i pełniłaby skuteczną funkcję prewencyjną. 

1. Art. 59 projektu wprowadza zmiany do art. 24 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych, w zakresie doprecyzowania katalogu podmiotów wykluczonych z ubiegania się o zamówienie publiczne. Podmiotem wykluczonym ma być wykonawca będący podmiotem zbiorowym, wobec którego sąd orzekł zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne na podstawie ustawy z dnia ….. roku
   o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary. Pragniemy wskazać, iż przepis art. 59 ustawy – Prawo zamówień publicznych,
   nie będzie miał zastosowania do podmiotów ubiegających się o zawarcie umowy
   o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia.
   Art. 138 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.Dz.U.2017, poz. 1938) wprost wyłącza stosowanie przepisów o zamówieniach publicznych do zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie Związku, brak jest podstaw do bardziej korzystnego traktowania – w kontekście dostępu do środków publicznych – świadczeniodawców usług zdrowotnych, dopuszczających się czynów o których mowa w art. 1 projektu. Z tej przyczyny wnosimy o uzupełnienie projektu o dodanie nowego przepisu – art. 59a następującej treści.

„Art. 59a. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j.Dz.U.2017, poz. 1938) w art. 149
ust. 1 pkt.) dodaje się pkt. 9) następującej treści:

„9) złożona przez świadczeniodawcę wobec którego sąd orzekł zakaz ubiegania się o zamówienia publiczne na podstawie ustawy z dnia …. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary ( Dz.U.. poz….)”. 

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje kierunek zmian przedstawionych w projekcie ustawy o zmianie ustawy – Kodeks pracy.

W związku ze wzrostem wysokości wynagrodzenia w Polsce w coraz większej ilości spraw z zakresu prawa pracy wartość przedmiotu sporu przekracza kwotę 50 000 złotych,
co skutkuje obowiązkiem wniesienia nierzadko wysokiej dla pracowników opłaty.
Stanowi to faktyczną barierę w zakresie prawa dostępu do sądu.

Prezydium Komisji Krajowej wskazuje jednocześnie, że rozwiązaniem najbardziej pożądanym jest podniesienie granicy wartości przedmiotu sporu od której naliczana
jest stosunkowa opłata sądowa z obecnych 50 000 zł do poziomu 100 000 zł, przy utrzymaniu proponowanego rozwiązania, iż opłata stosunkowa naliczana byłaby od różnicy pomiędzy wartością przedmiotu sporu a kwotą 100 000 zł.