Autor: Sekretariat Prezydium

Decyzja Prezydium KK nr 137/25 ws. opinii o poselskim projekcie (KP Lewica) ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie opiniuje poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaproponowana w projekcie zmiana polega na dodaniu do zbioru świadczeń wolnych od podatku dochodowego świadczenia ratowniczego, przysługującego strażakom Ochotniczej Straży Pożarnej, przyznanych na podstawie art. 16 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o ochotniczych strażach pożarnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 244), tj. z tytułu wysługi lat w OSP.

Omawiane świadczenie jest formą szczególnego uhonorowania bezinteresownej, długoletniej służby strażaków Ochotniczej Straży Pożarnej, co zasługuje na aprobatę.

Decyzja Prezydium KK nr 136/25 ws. opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (UD283)

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” ocenia pozytywnie kierunek projektowanych zmian ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (UD283), mających na celu wzmocnienie rangi Państwowej Inspekcji Pracy i możliwości jej działań w przypadku konkretnych przypadków sytuacji patologicznego zatrudnienia.

Prezydium KK NSZZ „Solidarność” jednocześnie podkreśla, że projekt ustawy w obecnym kształcie jest na tyle niespójny i niejasny, że zdecydowanie wymaga szczegółowych konsultacji w Radzie Dialogu Społecznego. Wobec nowych zadań PIP, Prezydium KK postuluje także konieczność zapewnienia odpowiedniego finansowania PIP, aby inspektorzy pracy mogli w sposób aktywny realizować cele projektowanej ustawy.

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zauważa, że projekt ustawy stanowi element zmiany realizacji kamienia milowego A71G Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO) poprzez jednostronne odstąpienie przez rząd RP od objęcia ubezpieczeniem emerytalno-rentowym wszystkich umów cywilnoprawnych. Krok ten jednoznacznie ocenialiśmy negatywnie podczas konsultacji III rewizji KPO. Tę opinię podtrzymujemy. W naszej ocenie odejście od poprzedniego brzmienia kamienia milowego nie pozwoli na systemową zmianę obecnej, częściowo patologicznej, struktury rynku pracy i na zaprzestanie promowania optymalizacji podatkowej, wpływającej negatywnie na długofalową stabilność systemu ubezpieczeń społecznych. Ta zmiana kamienia milowego, wynikająca jedynie z przyczyn politycznych nie została poddana konsultacji z partnerami społecznymi w ramach Rady Dialogu Społecznego, co należy uznać za rażące naruszenie zasad dialogu społecznego, co także pokazuje niezdolność rządu do perspektywicznego spojrzenia na wyzwania polskiego rynku pracy.

Po przeanalizowaniu przedstawionego projektu ustawy nie uważamy, iż przyczyni się on do kompleksowej reformy mającej zapewnić wyraźne ograniczenie segmentacji rynku pracy co zapowiedziano w KPO (A.4.7). Prezydium zdecydowanie podkreśla, że walka z segmentacją rynku pracy powinna zawierać rozwiązania prawne, które gwarantują przekształcenie umów cywilnoprawnych w umowę o pracę w sytuacji istnienia przesłanek wynikających z art. 22 kodeksu pracy i zwraca uwagę, że rząd powinien równolegle przygotować zmiany, które wyrównają obciążenia publicznoprawne (składki na FUS oraz podatki) pomiędzy zatrudnieniem pracowniczym a niepracowniczym.

Proponowane w projekcie zmiany nie przyniosą na rynku pracy zmiany, której oczekuje Komisja Europejska tj. zmniejszenie dualizacji rynku pracy i ograniczenia nadużywania niepracowniczych podstaw zatrudnienia w Polsce. W naszej ocenie warunkiem trwałej normalizacji sytuacji na rynku pracy jest także:

– wycofanie zwolnienia z obowiązku opłacania składki na FUS w przypadku umów cywilnoprawnych zawieranych z osobami poniżej 26. roku życia, które się uczą.

– pilną modyfikację mechanizmów „małego ZUS” oraz „ulgi na start” w przypadku samozatrudnienia, tak aby nie stanowiły one bodźca do pozornego wypychania z „etatów”.

Pomimo powyższej krytycznej oceny działania rządu RP w odniesieniu do zmiany kamienia milowego, uważamy, że każda propozycja wzmocnienia pozycji osoby wykonującej pracę zarobkową, a zwłaszcza dotycząca sfery, w której praktyka od lat wykazuje istnienie daleko idących nieprawidłowości zyskuje poparcie NSZZ „Solidarność”. Zagadnienie nadużywania umów cywilnoprawnych, a zwłaszcza zastępowanie nimi umów o pracę, w szczególności wówczas, gdy faktycznie łącząca strony relacja wypełnia przesłanki wskazane w art. 22 § 1 k.p. jest szczególnie dotkliwe dla zatrudnionych.

W ocenie Prezydium KK rozwiązania zawarte w projekcie budzą liczne wątpliwości wymagające wyjaśnienia.

Z projektu powinno wyraźnie wynikać, że błędna decyzja inspektora pracy nie będzie obciążać osoby zatrudnionej. Ustawa nie odnosi się do skutków odmiennej kwalifikacji umowy dokonanej przez sąd powszechny od kwalifikacji umowy określonej w decyzji inspektora Państwowej Inspekcji Pracy. Jeśli sąd pracy nie uzna umowy zawartej przez strony za umowę o pracę powstaną wątpliwości co do rozliczeń należności, które zostały wypłacone w czasie trwania sporu sądowego osobie wykonującej pracę, np. wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, wynagrodzenie i dodatek za nadgodziny itd. Nie jest jasne, czy w takim przypadku podmiot zatrudniający nie uznany przez sąd za pracodawcę mógłby żądać zwrotu wypłaconego wynagrodzenia lub innych świadczeń związanych z pracą jako nienależnie pobranych. Kwestia ta, wymaga wyraźnego rozstrzygnięcia i nie obciążania konsekwencjami takiej sytuacji osoby wykonującej pracę.

Kolejną nierozstrzygniętą kwestią jest rozwiązanie, w czasie sporu sądowego, stosunku pracy i wydanie świadectwa pracy, w razie uznania przez sąd pracy, że nie było przesłanek do wydania przez inspektora pracy decyzji stwierdzającej istnienie stosunku pracy. Powstaje wątpliwość, jak należałoby w takim przypadku traktować nie tylko świadectwo pracy, ale i dokumentację pracowniczą wytworzoną w trakcie trwania sporu sądowego, już po uzyskaniu rozstrzygnięcia, że stosunek pracy nie istniał.

Projekt nie wprowadza domniemań materialnych ani procesowych, co stanowi jedną z jego podstawowych słabości i sugeruje instrumentalne wprowadzenie kamienia milowego KPO, zamiast realnej reformy. Za nierealistyczne uznajemy założenie, że sama decyzja administracyjna PIP (stwierdzająca istnienie stosunku pracy) ograniczy dualizację rynku pracy bez zmian w rozkładzie ciężaru dowodu. Proponujemy wprowadzenie negatywnych konsekwencji dowodowych za nieprzedłożenie dokumentów znajdujących się u pracodawcy (np. grafiki, dane z systemów): „Nieprzedłożenie bez usprawiedliwienia dokumentów lub danych, do których przedłożenia pracodawca został zobowiązany, pozwala sądowi przyjąć za ustalone twierdzenia strony przeciwnej co do faktów, które dokumenty te miały potwierdzać.”

Z przepisów ustawy powinno wynikać wyraźnie, że „osoba, której praw i obowiązków dotyczy decyzja” to także osoba prowadząca działalność na własny rachunek, jeśli praca miała cechy z art. 22 § 1 k.p. Z nowododanego do art. 34 ustawy ust. „5a. wynika, że od decyzji okręgowego inspektora pracy, o której mowa w art. 11 pkt 7a, podmiotowi kontrolowanemu lub osobie, której praw i obowiązków dotyczy decyzja, przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Pracy”.

Z projektu ustawy nie wynika wyraźnie czy decyzja inspektora stwierdzająca istnienie stosunku pracy miałaby dotyczyć także wcześniejszego okresu, tj. od dnia rozpoczęcia pracy. Z projektu wynika, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu w zakresie skutków, jakie przepisy prawa pracy wiążą z nawiązaniem stosunku pracy oraz obowiązkami w zakresie podatków i ubezpieczeń społecznych powstałymi od dnia jej wydania (projektowany art. 34 ust. 2d). Projektowany ust. 2e przewiduje, że „Wykonanie decyzji (…) podlega wstrzymaniu w zakresie skutków, jakie przepisy prawa wiążą z: 1) obowiązkami w zakresie podatków powstałymi przed dniem wydania decyzji, 2) obowiązkami w zakresie ubezpieczeń społecznych powstałymi przed dniem wydania decyzji – do dnia upływu terminu na wniesienie odwołania, a w przypadku wniesienia odwołania do dnia prawomocnego orzeczenia sądu.”. Brak wyraźnego przepisu w tej kwestii rodzi wątpliwości co do roszczeń pracowniczych od dnia zawarcia umowy do dnia wydania decyzji przez inspektora pracy (np. staż urlopowy, nadgodziny, dodatki, odprawy).

Projekt posługuje się sformułowaniem „wszelkie informacje zgromadzone przez ZUS” (zmiana art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy). W naszej ocenie to za szerokie i ryzykowne określenie, dlatego postulujemy wprowadzenie zamkniętego katalogu danych, który byłby spójny z nowym art. 50 ust. 13a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zamiast klauzul ogólnych.

Projekt przewiduje, że szczegółowy zakres i warunki techniczne ustala „porozumienie” ZUS–PIP–KAS (art. 68ac ust. 3). W naszej ocenie będzie to akt wewnętrzny, który nie zastąpi normy ustawowej. Postulujemy przenieść zakres danych, logowanie dostępu i profile uprawnień do ustawy lub rozporządzenia PRM z art. 16 ustawy o PIP.

Na marginesie należy dodać, że projekt zawiera także błędy stylistyczne i techniczne. Chociażby w projektowanym art. 11 ust. 7a zawarto sformułowanie „istnienia stosunku pracy w sytuacji kiedy zawarto umowę cywilnoprawną w warunkach, w których zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, powinna być zawarta umowa o pracę;”, a można byłoby użyć sformułowania „istnienia stosunku pracy w razie zawarcia umowy cywilnoprawnej w warunkach, w których zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, powinna zostać zawarta umowa o pracę;”.

Z art. 10 projektu ustawy wynika, że Główny Inspektor Pracy najpóźniej do dnia 31 marca 2025 r. przedłoży ministrowi właściwemu do spraw pracy strategię, raport z audytu, zarządzenie i porozumienie, o którym mowa odpowiednio w art. 8–10. Wydaje się, że w przepisie błędnie wskazano rok 2025 r. Główny Inspektor Pracy nie będzie miał możliwości wykonania tego obowiązku, chyba że przeniesie się w czasie.

Podsumowując, NSZZ „Solidarność” podtrzymuje obawy dotyczące marginalnego wpływu proponowanego rozwiązania prawnego na pożądaną zmianę struktury rynku pracy, co z pewnością nie jest tym co oceniamy jako możliwość skutecznego ograniczenia jego segmentacji, a więc realizacji zobowiązań w ramach KPO.

 

Uchwała KK nr 14/25 ws. zmiany Uchwały KK nr 18/23 ws. szczegółowych zasad postępowania w przypadku wyrejestrowania danej jednostki organizacyjnej Związku

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, postanawia wprowadzić następujące zmiany w Uchwale KK nr 18/23 ws. szczegółowych zasad postępowania w przypadku wyrejestrowania danej jednostki organizacyjnej Związku.
§ 1
1. W § 1 ust. 2 na końcu zdania po słowie „wyrejestrowania” stawia się przecinek i dopisuje następującą treść: „o ile prowadzony jest dla niej rejestr”.
2. W § 1 ust. 3 po słowie „ustala” stawia się przecinek i dopisuje następującą treść: „na podstawie Statutu, Uchwały KZD i uchwał Komisji Krajowej,”; pozostała część zdania pozostaje bez zmian.
3. W § 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„Zakończenie działalności, przeprowadzanie likwidacji i wyrejestrowanie jednostek organizacyjnych Związku posiadających osobowość prawną następuje w oparciu o przepisy określone poniżej.”.
4. W § 2 ust. 1 po sformułowaniu „Przed wyrejestrowaniem” dopisuje się następującą treść „danej jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną”; pozostała część zdania pozostaje bez zmian.
5. W § 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„Przed wyrejestrowaniem niższej jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną, o której mowa w § 19 ust. 7 Statutu NSZZ „Solidarność”, procedurę likwidacyjną, o której mowa w § 32  ust. 2 Statutu, przeprowadza na wniosek organu rejestrującego organizację podzakładową, władza wykonawcza podstawowej jednostki organizacyjnej.”.
6. W § 2 dopisuje się ust. 3 o następującej treści:
„Od uchwały o wszczęciu postępowania likwidacyjnego i powołaniu likwidatora zainteresowanej władzy wykonawczej służy prawo wniesienia odwołania do organu wyrejestrowującego w  terminie nie dłuższym niż 14 dni od doręczenia decyzji wszczynającej postępowanie likwidacyjne. Organ wyrejestrowujący może podtrzymać swoją decyzję większością co najmniej 2/3 głosów. Decyzja ta jest ostateczna. Władza będąca organem wyrejestrowującym nie może scedować uprawnienia do rozpatrywania odwołania, o którym mowa powyżej, na swoje prezydium.”.
7. W § 3 ust. 1 skreśla się sformułowanie „w sposób zabezpieczający majątek likwidowanej organizacji przed nieuzasadnionym uszczupleniem”.
8. W § 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„Organ wszczynający procedurę likwidacyjną, wyznaczając likwidatora, może wskazać orientacyjny termin zamknięcia likwidacji. Termin ten może ulec wydłużeniu.”.
9. W § 3 dopisuje się ust. 3 o następującej treści:
„Likwidatorem może być wyłącznie członek NSZZ „Solidarność”.
10. W § 3 dopisuje się ust. 4 o następującej treści:
„Likwidator działa od dnia jego wyznaczenia do dnia wyrejestrowania jednostki.”.
11. W § 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„Z chwilą wyznaczenia likwidatora następuje utrata uprawnień wynikających ze Statutu NSZZ „Solidarność” i ustawy o związkach zawodowych wszystkich władz likwidowanej jednostki organizacyjnej. Dotychczasowi członkowie władz wykonawczych i kontrolnych jednostki likwidowanej przekazują dokumentację organizacji, w tym księgowo-finansową, do organu wyrejestrowującego, który następnie przekazuje ją likwidatorowi lub bezpośrednio do likwidatora.”.
12. W § 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„W przypadku nieprzekazania dokumentacji w  sposób określony w ust. 1 likwidator jest informowany o jej braku.”.
13. W § 4 dopisuje się ust. 3 o następującej treści:
„Likwidator wszelkie czynności faktyczne i prawne związane z postępowaniem likwidacyjnym dokonuje jednoosobowo.”.
14. W § 4 dopisuje się ust. 4 o następującej treści:
„Likwidator może korzystać z pomocy specjalistów z danej dziedziny na zasadach uzgodnionych z organem wyrejestrowującym, przy czym związane z tym koszty nie mogą przekroczyć majątku wyrejestrowywanej jednostki.”.
15. § 5 otrzymuje brzmienie:
„1. Zadaniem likwidatora jest podejmowanie wszelkich działań mających na celu odzyskanie wszystkich należności przysługujących likwidowanej jednostce,  uregulowanie wszystkich zobowiązań finansowych wobec wierzycieli, ciążących na likwidowanej jednostce oraz zabezpieczenie przekazanej przez organ wyrejestrowujący dokumentacji likwidowanej jednostki.
2. Do zadań likwidatora należy w szczególności:
a) zabezpieczenie przekazanej przez organ wyrejestrowujący dokumentacji likwidowanej jednostki organizacyjnej, w szczególności ksiąg rachunkowych, sprawozdań finansowych i zeznań podatkowych, zgodnie z  wymogami prawa,
b) poinformowanie właściwych podmiotów, w tym pracodawcy w  przypadku podstawowej jednostki organizacyjnej, o postawieniu jednostki w stan likwidacji, a tym samym zakończenia działalności przez dotychczasowe władze, o ile nie dokonała tego wcześniej władza wykonawcza likwidowanej jednostki,
c) ustalenie aktywów i pasywów likwidowanej jednostki w oparciu o przekazane sprawozdania finansowe i ich wycenę zgodnie z  przepisami prawa,
d) ściągnięcie wierzytelności i zaspokojenie zobowiązań ciążących na likwidowanej jednostce organizacyjnej, przy czym w przypadku gdy zobowiązania przekraczają  majątek  likwidowanej jednostki, likwidator wszczyna postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia zasadności i prawidłowości zaciągniętych zobowiązań. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego likwidator podejmuje działania uzgodnione z władzą lub organem powołującym likwidatora, w tym mające na celu odzyskanie środków finansowych od członków byłej władzy wykonawczej wyrejestrowywanej jednostki organizacyjnej,
e) dokonanie rozliczeń i obowiązków w zakresie podatkowym i sprawozdań finansowych za  ostatni rok obrotowy, o ile dotychczasowa władza wykonawcza likwidowanej jednostki tego nie dokonała,
f) w porozumieniu z organem wyrejestrowującym ustalenie dnia zamknięcia likwidacji,
g) przekazanie organowi wyrejestrowującemu sprawozdania z  postępowania likwidacyjnego wraz ze stanem aktywów i pasywów oraz wnioskiem o wyrejestrowanie,
h) zgłoszenie listy członków likwidowanej jednostki w celu dezaktywacji elektronicznych legitymacji związkowych,
i) z dniem zamknięcia likwidacji:
– dokonanie ostatecznych rozliczeń i obowiązków w zakresie podatkowym i sprawozdań finansowych; przekazanie ich do właściwych organów KAS,
– złożenie wniosku do właściwego oddziału GUS o wykreślenie z rejestru REGON,
– dokonanie zgłoszenia aktualizacyjnego w odniesieniu do numeru identyfikacji podatkowej NIP.
3. Zobowiązania przekraczające majątek likwidowanej jednostki, z wyłączeniem niższej jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną, powstałe w wyniku działań władzy wykonawczej likwidowanej jednostki, dotyczące szczególnie zobowiązań podjętych niezgodnie z prawem wewnątrzzwiązkowym, zaciągniętych mimo braku środków, pokrywają członkowie jej władzy wykonawczej odpowiedzialni za powstanie zobowiązania.
4. Zobowiązania przekraczające majątek likwidowanej niższej jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną zaspokaja podstawowa jednostka organizacyjna, której likwidowana jednostka jest częścią, przy czym zobowiązania przekraczające majątek likwidowanej niższej jednostki, powstałe w wyniku działań władzy wykonawczej likwidowanej jednostki, dotyczące szczególnie zobowiązań podjętych niezgodnie z prawem wewnątrzzwiązkowym, zaciągniętych mimo braku środków, pokrywają członkowie jej władzy wykonawczej odpowiedzialni za powstanie zobowiązania.”.
16. § 6 otrzymuje brzmienie:
„1. Na dzień zamknięcia likwidacji majątek jednostki wyrejestrowanej likwidator przekazuje na rzecz jednostki organizacyjnej Związku, której władza dokonuje wyrejestrowania, z  zastrzeżeniem ust. 2.
2. Majątek niższej jednostki organizacyjnej Związku, o której mowa w § 19 ust. 7 Statutu NSZZ „Solidarność”, posiadającej osobowość prawną, przekazywany jest do właściwej podstawowej jednostki organizacyjnej.”.
17. § 7 otrzymuje brzmienie:
„Wyrejestrowanie jednostki organizacyjnej następuje z dniem ustalonym z likwidatorem jako dzień zamknięcia likwidacji.”.
18. Skreśla się § 8.
19. Skreśla się § 9.
§ 2
Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 13/25 ws. numeracji i nazewnictwa Krajowych Sekretariatów Branżowych NSZZ „Solidarność”

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

§ 1

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia wprowadzić następującą numerację i nazewnictwo Krajowych Sekretariatów Branżowych:
1. Krajowy Sekretariat Górnictwa i Energetyki.
2. Krajowy Sekretariat Metalowców.
3. Krajowy Sekretariat Przemysłu Spożywczego i Rolnictwa.
4. Krajowy Sekretariat Nauki i Oświaty.
5. Krajowy Sekretariat Budownictwa i Przemysłu Drzewnego.
6. Krajowy Sekretariat Przemysłu Chemicznego.
7. Krajowy Sekretariat Łączności.
8. Krajowy Sekretariat Transportowców.
9. Krajowy Sekretariat Służb Publicznych.
10. Krajowy Sekretariat Kultury i Środków Przekazu.
11. Krajowy Sekretariat Banków, Handlu i Ubezpieczeń.
12. Krajowy Sekretariat Zasobów Naturalnych, Ochrony Środowiska i Leśnictwa.
13. Krajowy Sekretariat Ochrony Zdrowia.

§ 2

Traci moc Uchwała KK nr 37/15 z 22 października 2015 r.

§ 3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 12/25 ws. zmiany Uchwały KK nr 1/06 ws. upoważnienia rad krajowych sekretariatów branżowych zmieniona Uchwałą KK nr 2/12

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 41 ust. 3 pkt 4) Statutu NSZZ „Solidarność” postanawia, co następuje:

§1

W Uchwale KK nr 1/06 (z późn. zm) ws. upoważnienia rad krajowych sekretariatów branżowych
w § 2 ust. 1 skreśla się pkt 5) „Sekretariatu Rolnictwa”,

§2

W Uchwale KK nr 1/06 (z późn. zm) ws. upoważnienia rad krajowych sekretariatów branżowych
w § 2 ust. 1 pkt. 3) zmienia brzmienie na „Sekretariatu Przemysłu Spożywczego i Rolnictwa”

§3

Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 11/25 ws. rozpatrzenia odwołania od Uchwały Nr 2/25 Krajowej Komisji Wyborczej NSZZ „Solidarność” z dnia 19 lipca 2025 roku ws. stwierdzenia nieważności wyborów przeprowadzonych 27 marca br. w Lublinie podczas Walnego Zebrania Delegatów Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ „Solidarność”

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium
  1. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” , działając na podstawie § 155 ust. 2 Ordynacji wyborczej NSZZ „Solidarność”, po rozpatrzeniu odwołania od Uchwały Nr 2/25 Krajowej Komisji Wyborczej NSZZ „Solidarność” z dnia 19 lipca 2025 roku ws. stwierdzenia nieważności wyborów przeprowadzonych 27 marca br. w Lublinie podczas Walnego Zebrania Delegatów, postanawia zaskarżoną Uchwałę utrzymać w mocy.
  2. Uchwała Komisji Krajowej jest ostateczna.
  3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Uchwała KK nr 10/25 ws. rozpatrzenia odwołania od Uchwały Nr 3/25 Krajowej Komisji Wyborczej NSZZ „Solidarność” z dnia 28 lipca 2025 roku ws. odrzucenia protestu/zastrzeżenia Jakuba Pęksińskiego Delegata na Walne Zebranie Delegatów Regionu Pomorze Zachodnie NSZZ „Solidarność”

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium
  1. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” , działając na podstawie § 155 ust. 2 Ordynacji wyborczej NSZZ „Solidarność”, po rozpatrzeniu odwołania od Uchwały Nr 3/25 Krajowej Komisji Wyborczej NSZZ „Solidarność” z dnia 28 lipca 2025 roku ws. odrzucenia protestu/zastrzeżenia Jakuba Pęksińskiego Delegata na Walne Zebranie Delegatów Regionu Pomorze Zachodnie NSZZ „Solidarność”, postanawia zaskarżoną Uchwałę utrzymać w mocy.
  2. Uchwała Komisji Krajowej jest ostateczna.
  3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

Stanowisko KK nr 4/25 ws. działań Zarządu ENEA S.A. i powołania Komitetu Protestacyjno-Strajkowego przez Organizacje Związkowe GK ENEA

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stwierdza, co następuje:
1. Decyzja Zarządu ENEA S.A. z dnia 18 września 2025 r. dotyczącą wypowiedzenia Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (ZUZP) zawartego w 1996 r., który – z wszystkimi późniejszymi zmianami – stanowi dotychczas podstawę stabilnych warunków pracy, płacy i świadczeń socjalnych w Grupie Kapitałowej ENEA, została podjęta z naruszeniem zasad dobrej woli i bez poszanowania interesów strony pracowniczej.
2. Wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec działań Zarządu ENEA, które obejmują:
a) wypowiedzenie ZUZP, bez prowadzenia rzeczywistego dialogu ze stroną społeczną, co stanowi bezsporne naruszenie zobowiązań wynikających z obowiązującej umowy społecznej;
b) odwołanie przedstawicieli pracowników z Zarządów i Rad Nadzorczych spółek zależnych, co w sposób rażący narusza konstytucyjne prawo pracowników do partycypacji w zarządzaniu i zostało dokonane wbrew zobowiązaniom Zarządu w przedmiotowej sprawie;
c) wydzielenie departamentu sprzedaży z ENEA S.A. bez zawarcia umowy transferowej zabezpieczającej prawa pracowników, co spowoduje pogorszenie warunków ich zatrudnienia.
3. Działania Zarządu GK ENEA godzą w istotę dialogu społecznego, świadczą o braku poszanowania praw pracowniczych i naruszają poczucie bezpieczeństwa zatrudnienia tysięcy pracowników GK ENEA. Działania na taką skalę prowadzą do destabilizacji GK ENEA i konfliktu społecznego.

W związku z tym Komisja Krajowa popiera powołanie przez organizacje związkowe GK ENEA Komitetu Protestacyjno – Strajkowego.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” domaga się od władz GK ENEA:

– natychmiastowego wycofania wypowiedzenia ZUZP;
– przywrócenia partycypacji pracowników w zarządzaniu, poprzez udział przedstawicieli pracowników w Zarządach i Radach Nadzorczych spółek zależnych, na zasadach wynikających z wcześniej obowiązujących w GK ENEA przepisów;
– przywrócenie przedstawicieli pracowników do Zarządów i Rad Nadzorczych spółek zależnych;
– zawarcie umowy transferowej w przypadku wydzielenia departamentu sprzedaży lub innych działań restrukturyzacyjnych gwarantującej bezpieczne, stabilne i godziwe warunki zatrudnienia pracowników;
– prowadzenia wszelkich zmian w GK ENEA w sposób realizujący zobowiązania wzajemne wynikające z wewnątrzzakładowych źródeł prawa pracy, w tym porozumień oraz umowy społecznej, poprzez uprzednie zawieranie porozumień oraz dokonywanie uzgodnień i konsultacji ze Stroną Związkową, a nie podejmowanie jednostronnych działań przez Zarząd GK ENEA;
– wprowadzanie ewentualnych zmian w GK ENEA w oparciu o dialog i porozumienie, a nie o jednostronne działania Zarządu.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” deklaruje gotowość wsparcia działań Komitetu Protestacyjno – Strajkowego oraz do udziału w działaniach solidarnościowych w obronie praw pracowników ENEA.

Decyzja Prezydium KK nr 135/25 ws. opinii o projekcie rozporządzenia MRPiPS w sprawie Krajowego Funduszu Szkoleniowego

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” przedstawia opinię do projektu rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie Krajowego Funduszu Szkoleniowego.

  1. W zakresie rozpowszechnionej elektronizacji postępowania, w § 2 wskazano, że wniosek o dofinansowanie działań ze środków KFS składany jest w powiatowym urzędzie pracy. W praktyce jest już standardem możliwość składania takiego wniosku elektronicznie, stąd Prezydium KK NSZZ „Solidarność” proponuje dodać ustęp w § 2, że wnioski mogą być składane w formie papierowej lub elektronicznej za pośrednictwem systemu teleinformatycznego ministerstwa.
  2. Ponadto Prezydium KK proponuje uzupełnienie w § 6 ust. 1 pkt 9 projektu, odnoszącego się ogólnie do kontroli wykonywania umowy poprzez wskazanie, że: „Kontrola obejmuje w szczególności prawo wglądu do dokumentacji finansowej i szkoleniowej, żądanie udzielenia wyjaśnień na piśmie oraz możliwość przeprowadzenia wizytacji w miejscu realizacji usługi kształcenia ustawicznego.”

Decyzja Prezydium KK nr 134/25 ws. opinii o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (UD116)

Napisany w dniu | przez Sekretariat Prezydium

Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia cel zaproponowanych zmian w projekcie ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (UD116), którym jest uszczelnienie systemu podatkowego oraz dążenie do realizacji zasady sprawiedliwości podatkowej.

Zaproponowane w projekcie rozwiązania w większości będą miały pozytywny wpływ na dochody sektora finansów publicznych, a niektóre mają charakter uzupełniający/precyzujący lub poprawiający jakość przepisów podatkowych.

Jednocześnie Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wyraża wątpliwości co do niektórych rozwiązań, w szczególności dotyczących ulgi mieszkaniowej.

Zmiana dotycząca tzw. ulgi mieszkaniowej przewiduje, że ze zwolnienia skorzystają tylko ci podatnicy, którzy nie posiadają w tym samym czasie innego domu, mieszkania ani prawa o charakterze mieszkaniowym. Wyjątki będą bardzo ograniczone. Zasada ta nie obejmie nieruchomości uzyskanych w spadku oraz jednej nieruchomości objętej współwłasnością małżeńską. Te osoby nadal będą mogły skorzystać z ulgi mieszkaniowej.

Nowe ograniczenia będą miały zastosowanie niezależnie od tego, iż podatnik przeznaczy pieniądze ze sprzedaży nieruchomości na cel zaspokajający potrzeby mieszkaniowe. Oznacza to, że podatnik nie będzie mógł mieć innego domu lub mieszkania również wtedy, gdy w ramach ulgi pieniądze przeznaczy ze sprzedaży nieruchomości na remont, rozbudowę lub nadbudowę lokum, w którym mieszka. Dodatkowo prawo do ulgi zostanie ograniczone dla rodzin, które chciałyby np. sprzedać większe mieszkanie i kupić kilka mniejszych dla siebie i dzieci, zrobić remont/generalną przebudowę i później sprzedać, co zasługuje na negatywną ocenę.

Zgodnie z opiniowanym projektem podatnik, który posiada mieszkanie, będzie mógł mimo to skorzystać z ulgi, jeżeli:

  • przekaże posiadane nieruchomości lub prawa swoim dzieciom bądź wnukom,
  • zdecyduje się oddać je Skarbowi Państwa lub gminie.

Odnosząc się do powyższego rozwiązania Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wskazuje, na różnicę między uzasadnieniem do projektu, a projektowanymi przepisami. W przepisach nie ma mowy o darowiźnie, tylko o przeniesieniu własności nieruchomości i o przekazaniu praw do nich. Nie ma mowy o tym, że ma to nastąpić nieodpłatnie, co rodzi pytanie czy ulga będzie przysługiwać, jeżeli podatnik sprzeda nieruchomość członkowi rodziny albo gminie mającej prawo pierwokupu. Ta sama wątpliwość dotyczy także przekazania nieruchomości na podstawie umowy dożywocia.

Prezydium KK podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu proponowanych zmian, iż w praktyce stosowania przepisów doszło do odejścia od pierwotnego celu ulgi. Podatnicy kupują kolejne nieruchomości mieszkalne, np. mieszkania w celach inwestycyjnych, a jednocześnie korzystają z ulgi mieszkaniowej. Proponowane zmiany mają na celu powrót do pierwotnych założeń ulgi. Zmiany polegają na wyraźnym wskazaniu, że ulga mieszkaniowa ma zaspokajać własne potrzeby mieszkaniowe podatnika poprzez określone wydatki. Jednocześnie projektodawca wskazuje, że ukształtowane w ostatnim okresie orzecznictwo przy interpretacji pojęcia „cele mieszkaniowe” pozwala realizować własne cele mieszkaniowe jednocześnie w kilku mieszkaniach, budynkach mieszkalnych, co oznacza, że posiadanie jednego mieszkania może nie zaspakajać celów mieszkaniowych. Należy podkreślić, iż rynek pracy czasami wymaga by osoba wykonywała pracę poza swoim centrum życiowym. Nierzadkie są sytuacje, gdy osoba posiada dwa mieszkania ponieważ pracuje w miejscowości znacznie oddalonej od jej centrum życiowego i rodziny.

Ponadto, w ocenie skutków regulacji nie wskazano jednak, ile mają wynieść szacowane dochody budżetu z tytułu wprowadzenia proponowanej zmiany oraz ile osób dotknie proponowane rozwiązanie w zakresie ulgi mieszkaniowej.