Autor: Sekretariat Prezydium

Stanowisko KK nr 48/02 ws. pobicia przewodniczącego KZ NSZZ „Solidarność” w hotelu Mariott

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” wyraża stanowcze oburzenie zastosowaniem przemocy fizycznej przez pracowników ochrony hotelu Marriott w Warszawie wobec przewodniczącego tamtejszej Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Andrzeja Jakubiaka.
14 lutego 2002 roku około godz. 17 Dyrektor Działu Kadr zlecił pracownikom ochrony hotelu doprowadzenie przewodniczacego Komisji Zakładowej. To bezprecedensowy w historii związków zawodowych przypadek utrzymywania kontaktów między pracodawcą a związkowcami za pośrednictwem służby mundurowej. Realizacja polecenia przez ochroniarzy skończyła się brutalną napaścią na związkowca i pobiciem go.
Bulwersuje nas nie tylko stosowanie gangsterskich metod działania wobec pracowników. Jeszcze bardziej niepokojące jest nieudzielenie pracownikowi pomocy medycznej i utrudnianie  funkcjonariuszom policji przeprowadzenia czynności operacyjnych na miejscu wydarzenia. Mogło to zagrozić zdrowiu i życiu działacza „Solidarności”, może również spowodować stronniczą rekonstrukcję przebiegu zdarzenia.
Żądamy, aby organa ścigania i dyrekcja hotelu obiektywnie wyjaśniły sprawę i doprowadziły do ukarania winnych. W przeciwnym przypadku Związek podejmie skuteczną akcję solidarnościową.
O wydarzeniach informujemy też ambasadę amerykańską w Polsce i amerykańskie związki zawodowe z prośbą o interwencję i przypomnienie dyrekcji koncernu Marriott, że podobnych metod nie stosuje się w cywilizowanym świecie.

Stanowisko KK nr 49/02 ws. przeciwdziałania bezrobociu

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” po raz kolejny podkreśla, że bezrobocie w Polsce wymaga nadzwyczajnych i szybkich działań zaradczych. Dlatego przeciwstawiać się będziemy działaniom pozornym, opóźniającym konkretne rozwiązania. Rozpętywanie konfliktu wokół Kodeksu pracy to zasłona dymna dla braku realizacji obietnic wyborczych koalicji SLD – UP – PSL. Manipulacja przepisami Kodeksu  i czynione kosztem pracowników oszczędności w żaden sposób nie skompensują firmom skutków:
– zwiększenia akcyzy i innych podatków,
–  podwyższenia cen gazu,
– często kilkunastokrotnego wzrostu podatku gruntowego,
–  braku polityki przemysłowej dla sektorów.
Zmiany Kodeksu nie zastąpią środków na aktywne formy zwalczania bezrobocia oraz odbiurokratyzowania gospodarki polegającego na uproszczeniu i skróceniu procedur administracyjnych i sądowych.
Wiarygodność intencji rządu podważają działania powodujące wzrost bezrobocia sprzeczne z deklaracjami z kampanii wyborczej, takie jak:
– podnoszenie kosztów funkcjonowania firm,
– ułatwienie i obniżanie kosztów zwolnień pracowników,
– zwiększanie limitów nadgodzin i obniżki dopłat do nadgodzin.
Za niezwykle groźne uznajemy utrzymywanie preferencji finansowych dla tzw. samozatrudnienia. Jest to  sprzeczne z konstytucją i zasadami uczciwej konkurencji i – na równi z nielegalnym zatrudnieniem –  powoduje bankructwa legalnych firm i przenoszenie ciężaru utrzymania państwa na barki coraz mniejszej grupy ludzi.
Rozwiązanie wielkiego problemu bezrobocia wymaga decyzji rzeczywiście  wpływających na obniżenie kosztów firm oraz wysiłku i zgody wszystkich partnerów społecznych. Prowokowanie konfliktu wokół Kodeksu pracy to odwracanie uwagi opinii publicznej od spraw kluczowych i niewybaczalna strata czasu.

Stanowisko KK nr 50/02 ws. wprowadzenia akcyzy na energię elektryczną

Komisja Krajowa NSZZ "Solidarność"  wyraża sprzeciw wobec obciążenia akcyzą producentów energii elektrycznej. Wprowadzenie akcyzy spowoduje  wzrost kosztów wytwarzania energii, co pociągnie za sobą:
• dalszy wzrost bezrobocia w sektorze wytwarzania i innych (co według naszych szacunków spowoduje zwolnienia powyżej 100 tys. osób),
• podniesienie ceny energii dla odbiorców przemysłowych, co doprowadzi do wzrostu kosztów produkcji,                                                      
• podniesienie cen energii dla społeczeństwa, a w efekcie dalsze jego zubożenie.    
Obciążenie obywateli będzie tym bardziej dotkliwe, że w styczniu nastąpił wzrost cen energii elektrycznej o ok. 11% (tj. 250% ponad wzrost wskaźnika inflacji).
Decyzja rządu utrudni procesy inwestycyjne i modernizacyjne w sektorze elektroenergetyki i spowoduje pogorszenie się kondycji finansowej sektora. 
 
Stanowisko KK nr 51/02 ws. zmian w nadzorze nad II i III filarem ubezpieczeń społecznych

25 stycznia 2002 r. Sejm przyjął ustawę o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw.
Ustawa dotyczy m.in. istotnych rozwiązań społecznych: nadzoru nad ubezpieczeniami emerytalnymi i zdrowotnymi, a także likwidacji Krajowego Urzędu Pracy.
Prace nad projektem ustawy prowadzone były z naruszeniem ustawy o związkach zawodowych i regulaminu Sejmu RP. Zapisy dotyczące funkcjonowania nadzoru nad funduszami emerytalnymi ograniczające ten nadzór i uzależniające go finansowo od nadzorowanych Powszechnych Towarzystw Emerytalnych oznaczają przekreślenie uzgodnień Komisji Trójstronnej z 14 kwietnia 1997 r. zapewniających akceptację społeczną dla podejmowanej reformy systemu ubezpieczeń społecznych. Stwarzają one zagrożenie dla wysokości przyszłych świadczeń emerytalnych z II filara.
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” zwraca się do Prezydenta RP o niepodpisywanie tej ustawy.

Stanowisko KK nr 52/02 ws. działań ministra zdrowia prowadzących do zmiany systemu ochrony zdrowia

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”  wyraża głębokie zaniepokojenie propozycjami ministra zdrowia zawartymi w dokumencie Narodowa Ochrona Zdrowia, zmierzającymi do zahamowania procesu reformowania systemu ochrony zdrowia.
W miejsce zapowiadanej przez SLD naprawy systemu ochrony zdrowia otrzymujemy rewolucyjny program całkowitej zmiany zasad jej organizacji i finansowania. Proponowany jest powrót do systemu budżetowego oraz poddanie go nieograniczonej władzy ministra, który rządzi i dzieli środki. Dotychczasowa reforma – choć z pewnością niepozbawiona błędów – przyniosła wiele pozytywnych rozwiązań, natomiast propozycje ministra zmierzają w kierunku ich całkowitego zaprzepaszczenia.
Centralizacja proponowana przez Ministerstwo Zdrowia spowoduje likwidację konkurencji oraz doprowadzi do zamykania wielu placówek służby zdrowia. Utrudni to jeszcze bardziej dostęp pacjentów do świadczeń zdrowotnych oraz obniży ich jakość. Pacjent stanie się, jak to było przed reformą, niechcianym elementem w grze o dotacje budżetowe.  Pracownikom ochrony zdrowia oferuje się natomiast jedynie dalsze zaciskanie pasa, o ile uda im się zachować miejsca pracy.
Dotychczasowy system należy korygować i naprawiać, ale przede wszystkim zadbać o wystarczająco wysoki poziom jego finansowania. Oczekujemy, że minister zdrowia zmieni swoją koncepcję przebudowy sytemu ochrony zdrowia, uwzględniając uwagi zgłaszane przez osoby i organizacje odpowiedzialne za funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia w naszym kraju.
Przypominamy, że realizując hasło Przywróćmy normalność, wygrajmy przyszłość, koalicja rządząca zapewniła nam na rok 2002 najniższy w Europie poziom finansowania systemu ochrony zdrowia (około 3,8% PKB).

UCHWAŁA KK nr 81/02 ws. wykonania budżetu KK za II półrocze 2001 r.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przyjmuje informację o wykonaniu budżetu Komisji Krajowej na II półrocze 2001 r.

UCHWAŁA KK nr 82/02 ws. budżetu KK na I półrocze 2002 r.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przyjmuje budżet Komisji Krajowej za I półrocze 2002 r.

UCHWAŁA KK nr 83/02 ws. skierowania wniosku do TK

Komisja Krajowa NSZZ Solidarność”, działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 Konstytucji R.P., postanawia wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy
o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793).         

UCHWAŁA KK 84/02 ws. skierowania wniosku do TK

Komisja Krajowa NSZZ Solidarność”, działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 Konstytucji R.P., postanawia wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy – Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 154, poz. 1795).         

UCHWAŁA KK nr 85/02 ws. skierowania wniosku do TK

Komisja Krajowa NSZZ Solidarność”, działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 Konstytucji R.P., postanawia wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1799).         

UCHWAŁA KK nr 86/02 ws. skierowania wniosku do TK

Komisja Krajowa NSZZ Solidarność”, działając na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 Konstytucji R.P., postanawia wystąpić do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o szkolnictwie wyższym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 4, poz. 33).          

UCHWAŁA KK nr 87/02 ws. terminu uregulowania składek za rok 2001

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” w nawiązaniu do uchwały KK nr 78/02 postanawia, ze wszelkie zobowiązania składkowe wobec Komisji Krajowej i Krajowego Funduszu Strajkowego za lata 1999 – 2001 muszą być wpłacone najpóźniej do 15 marca
2002 roku.  Po upływie tego terminu zostaną obliczone – w sposób określony w uchwale KK nr 78/02 – kwoty stanowiące podstawę do weryfikacji liczby delegatów przypadających dla poszczególnych regionów.

UCHWAŁA KK nr 88/02 ws. kontroli w Zarządzie Regionu Jeleniogórskiego NSZZ „Solidarność”

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia na podstawie wniosku ZR Jeleniogórskiego NSZZ „Solidarność” oraz decyzji nr 2/0002 Krajowej Komisji Rewizyjnej powołać zespół, którego zadaniem będzie przeprowadzenie kontroli wymienionego wyżej Zarządu Regionu. W skład zespołu wchodzą.
1. Adam Binduga
2. Przemysław Bogusławski
3. Jerzy Langer
4. Jerzy Żurawiecki
Jednocześnie Komisja Krajowa zwraca się do Zarządu Regionu o zwołanie sesji sprawozdawczo-wyborczej Walnego Zebrania Delegatów Regionu w jak najszybszym terminie.

UCHWAŁA KK nr 89/02 ws. nadzwyczajnego posiedzenia KK

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia zwołać nadzwyczajne posiedzenie KK w Warszawie w dniu 13 marca 2002 r. poświęcone zaopiniowaniu propozycji zmian w ustawie Kodeks pracy.

UCHWAŁA KK nr 90/02 ws. powołania zespołu koordynującego akcję w obronie Kodeksu pracy

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” powołuje zespół koordynujący akcję w obronie Kodeksu pracy w składzie:
 
– Marian Krzaklewski
– Wojciech Buczak
– Stanisław Kucharski
– Jacek Gąsiorowski
– Kazimierz Grajcarek
– Wojciech Grzeszek
– Bogdan Klepas
– Waldemar Krenc
– Bogdan Kubiak
– Stefan Kubowicz
– Janusz Łaznowski
– Wacław Marszewski
– Janusz Śniadek
– Jerzy Langer
– Jan Mosiński
– Henryk Nakonieczny
 
Zespół ma za zadanie przygotowanie strategii działań Związku w obronie Kodeksu pracy i koordynowanie akcji wynikającej z tej strategii.

Stanowisko KK nr 45/02 ws. światowej wystawy EXPO 2010 we Wrocławiu

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, uznając planowane zorganizowanie we Wrocławiu Światowej Wystawy EXPO 2010 za szansę promocji Polski i możliwość ożywienia gospodarczego oraz znaczącego wzrostu liczby nowych miejsc pracy, oświadcza że w okresie trwania we Wrocławiu Światowej Wystawy Rejestrowanej EXPO 2010 NSZZ „Solidarność”
nie będzie inicjował akcji strajkowych, które mogłyby to światowe wydarzenie zakłócić, utrudnić lub ograniczyć dostępność terenów EXPO gościom i wystawcom. Deklaracja dotyczy także okresu bezpośrednio poprzedzającego EXPO.
Jednocześnie proponujemy, aby 31 sierpnia 2010 roku – dzień 30. rocznicy powstania NSZZ „Solidarność” – ogłosić na EXPO Dniem Ogólnoświatowej Solidarności, podczas którego ukazane zostałyby wysiłki wielu krajów, w tym przede wszystkim Polski, w odzyskaniu wolności i budowaniu demokracji.

Stanowisko KK nr 46/02 ws. cięć budżetowych w oświacie

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” popiera akcję protestacyjną prowadzoną przez Sekcję Krajową Oświaty i  Wychowania NSZZ „Solidarność” skierowaną przeciwko zamrożeniu trzeciego etapu podwyżki płac nauczycieli i znacznemu ograniczeniu kwot na wydatki rzeczowe w budżecie państwa na rok 2002.

Stanowisko Komisji Krajowej nr 47/02 ws. represji za przynależność związkową

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stanowczo protestuje przeciwko usuwaniu ze stanowisk i zwalnianiu z pracy członków NSZZ „Solidarność” bez merytorycznych przyczyn. Często za jedyny powód tego procederu podawana jest ich przynależność do NSZZ „Solidarność”  lub dobra współpraca ze Związkiem. Taka działalność stoi w sprzeczności z polskim i międzynarodowym prawem.
Komisja Krajowa zwraca się do struktur Związku o przesyłanie informacji o przypadkach łamania praw związkowych do Działu Regionalnego KK. Zebrane wiadomości będą podstawą złożenia skargi w Międzynarodowej Organizacji Pracy.

UCHWAŁA KK nr 76/02 ws. terminu XV KZD

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” postanawia, iż zwyczajna sesja sprawozdawczo-wyborcza Krajowego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” odbędzie się w terminie
26 – 28 września 2002 roku.

UCHWAŁA KK nr 77/02 ws. powołania zespołu do opracowania regulaminu Krajowego Funduszu Szykanowanych Członków Związku

W celu realizacji uchwały nr 9 XIV KZD Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” powołuje zespół w składzie:
1. Leszek Jankowski
2. Janusz Śniadek
3. Tadeusz Tumilewicz
Zleca się zespołowi opracowanie w terminie do 11 marca br. projektu regulaminu Krajowego Funduszu Szykanowanych Członków Związku, zbieżnego z założeniami przedstawionymi na zebraniu KK 11.12.2001 roku w celu poddania go  pod dyskusję i głosowanie Komisji Krajowej.

UCHWAŁA KK nr 78/02 ws. wyborów delegatów na KZD na kadencję 2002 – 2006

I. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” określając proporcje, według których przydziela się poszczególnym regionom liczbę mandatów delegatów na Krajowy Zjazd Delegatów kadencji 2002 – 2006 postanawia, że na każde rozpoczęte 2.500 członków Związku przypada jeden mandat delegata.
Weryfikacja deklarowanej liczby członków Związku w regionie odbędzie się zgodnie z uchwałą KK nr 583/97, zmienionej uchwałą KK nr 609/98.
Walne zebrania delegatów regionu muszą przy dokonywaniu wyborów delegatów na Krajowy Zjazd Delegatów określić kolejność miejsc mandatowych tak, by można było – w razie potrzeby – zweryfikować liczbę delegatów według kryteriów podanych w wyżej wymienionych uchwałach.
II. W uchwale KK nr 583/97 z 29.04.1998 r. oraz w załączniku do niej lata 1995, 1996, 1997 zastępuje się latami 1999, 2000, 2001, a wyrazy „w kadencji
1998 – 2002” wyrazami „w kadencji 2002 – 2006”.
III. Traci moc uchwała KK 601/98 oraz punkt II uchwały KK 609/98.

UCHWAŁA KK nr 79/02 ws. interpretacji Uchwały Finansowej II KZD

W związku z wprowadzonymi zmianami w podatku dochodowym od osób fizycznych, które powodują zwiększenie obciążeń wynagrodzeń z tytułu przyznanego świadczenia w postaci zakwaterowania w mieszkaniach służbowych, Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 51 ust. 1 Statutu NSZZ „Solidarność” oraz dokonując interpretacji § 12 Uchwały Finansowej II KZD postanawia, co następuje:

§ 1
Zarząd regionu, rada krajowego sekretariatu branżowego oraz Komisja Krajowa mogą przyznać dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia działacza NSZZ „Solidarność”, zatrudnionego przez
tę władzę, w wysokości nie wyższej niż suma obciążeń kwoty jego wynagrodzenia wynikających z tytułu przyznanych świadczeń w postaci zakwaterowania w mieszkaniu służbowym.

§ 2
Zasady i wysokość dodatku, o którym mowa wyżej, określa odrębna uchwała odpowiednio zarządu regionu, rady krajowego sekretariatu branżowego oraz Komisji Krajowej.

§ 3
Uchwała obowiązuje do najbliższej sesji zwyczajnej Krajowego Zjazdu Delegatów.

UCHWAŁA KK nr 80/02 ws. dodatku wyrównawczego

1. Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie § 2 uchwały Komisji Krajowej nr 79/02 z dnia 24 stycznia br. postanawia przyznać dodatek wyrównawczy
do wynagrodzenia członków Komisji Krajowej i Krajowej Komisji Rewizyjnej mający na celu zmniejszenie skutków obciążeń z tytułu przyznanych świadczeń w postaci zakwaterowania
w mieszkaniach służbowych.
2. Wysokość dodatku wyrównawczego powinna być równa sumie obciążeń – o których mowa w ustępie pierwszym – wynagrodzenia za dany miesiąc, jednak nie może być większa od kwoty 1000 (jeden tysiąc) zł miesięcznie.

Stanowisko KK nr 44/2001 ws. pacyfikacji kopalni „Wujek”  przyjęte na wspólnym posiedzeniu KK i ZR Śląsko-Dąbrowskiego, Katowice, 16 grudnia 2001 r.

Za prawo do godnego życia 16 grudnia 1981 roku w kopalni „Wujek” w Katowicach zginęli: Józef Czekalski, Józef Giza, Joachim Gnida, Ryszard Gzik, Bogusław Kopczak, Andrzej Pełka, Jan Stawisiński, Zbigniew Wilk i Zenon Zając. W 20. rocznicę tych tragicznych wydarzeń Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” i Zarząd Regionu Śląsko-Dąbrowskiego składają hołd zamordowanym i rannym górnikom „Wujka” i „Manifestu Lipcowego”.
NSZZ „Solidarność” wyraża oburzenie z powodu treści wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach, który część oskarżonych uniewinnił, a w stosunku do pozostałych umorzył postępowanie. Matactwa w śledztwie i obraźliwe wobec poszkodowanych wypowiedzi obrońcy oskarżonych sprawiają, że po dwudziestu latach od tamtych wydarzeń rodziny ofiar ponownie zostały pokrzywdzone. Wyrok ten godzi również w społeczne poczucie sprawiedliwości. Można odnieść wrażenie, że polskie sądy nadal bronią bezprawia PRL, stanu wojennego oraz morderców politycznych i ich zwierzchników.
Polsce potrzebny jest uczciwy i skuteczny wymiar sprawiedliwości, który  bez wahania orzeknie,  że zło jest złem, a zbrodnia zbrodnią. Skoro w polskich sądach nie ma miejsca dla prawdy i sprawiedliwości, skoro brak jest możliwości osądzenia sprawców oczywistej zbrodni – Komisja Krajowa skieruje wniosek w tej sprawie do trybunałów międzynarodowych.
 

Stanowisko KK nr 42/2001 ws. projektu ustaw okołobudżetowych

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” sprzeciwia się wprowadzeniu pakietu ustaw okołobudżetowych zaproponowanych parlamentowi przez rząd. Przez ostatnie miesiące przekonywano opinię publiczną, że SLD ma najlepszy program wprowadzenia kraju na ścieżkę rozwoju gospodarczego i poprawy sytuacji materialnej społeczeństwa. Tymczasem, proponowany przez rząd Leszka Millera kierunek zmian, zawarty w ustawach okołobudżetowych, jest całkowitym zaprzeczeniem obietnic składanych przez lewicę w trakcie kampanii wyborczej. Zamiast obiecywanych rozwiązań systemowych pobudzających gospodarkę zamierza się zlikwidować niemal wszystkie elementy ochrony najuboższych wprowadzone przez poprzednie parlamenty. Dzieje się to w sytuacji, gdy krąg osób potrzebujących pomocy państwa poszerza się.
Dlatego też Komisja Krajowa nie wyraża zgody na kierunek proponowanych zmian, a w szczególności na:
– likwidację zasiłków przedemerytalnych oraz drastyczne obniżenie wielkości świadczeń przedemerytalnych;
– obniżenie wielkości zasiłków dla bezrobotnych oraz znaczne zmniejszenie zasiłku chorobowego z tytułu pobytu w szpitalu;
– znaczne ograniczenie świadczeń i funkcjonowania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych;
– zamrożenie płac w sferze budżetowej oraz ewidentną próbę łamania umów społecznych w oświacie i szkolnictwie wyższym;
– ograniczenie zasiłków dla rodzin korzystających z opieki społecznej;
– drastyczne skrócenie urlopów macierzyńskich;
– likwidację zasiłku porodowego i znaczne obniżenie miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny, poniżej którego przysługuje zasiłek rodzinny;
– ograniczenie ulg na przejazdy środkami komunikacji publicznej.

Takie rozwiązania są dla nas nie do przyjęcia, szczególnie w sytuacji nieprzedstawienia przez rządzących koncepcji ożywienia i rozwoju gospodarczego, bez czego nie nastąpią korzystne zmiany w sektorze przedsiębiorstw i w pozostałych sferach życia społecznego.
Problemem, który wymaga natychmiastowych działań jest bezrobocie, które dotyka już wszystkich sfer społecznych, niezależnie od miejsca zamieszkania i wykształcenia. Dlatego wzywamy rząd do niezwłocznego podjęcia dialogu w sprawie paktu na rzecz zwalczania bezrobocia.
Przedstawione projekty ustaw okołobudżetowych bezlitośnie obnażają hipokryzję rządzących, którzy głosząc hasła obrony najuboższych, odrzucają zgłoszoną przez NSZZ „Solidarność” w Trójstronnej Komisji do spraw Społeczno-Gospodarczych propozycję rekompensat wzrostu kosztów utrzymania.
W trosce o spokój społeczny domagamy się przestrzegania trybu i terminów konsultacji ważnych dla społeczeństwa rozstrzygnięć.
W celu ochrony praw pracowników i ich rodzin NSZZ „Solidarność” wykorzysta wszystkie przewidziane prawem środki działania.

Oświadczenie ws. 31 rocznicy grudniowej zbrodni na Wybrzeżu

My, niżej podpisani, w 31 rocznicę zbrodni dokonanej na społeczeństwie Wybrzeża w grudniu 1970 roku przez wojsko i milicję, wobec nieosądzania sprawców, po raz kolejny zabieramy głos, domagając się sprawiedliwości.
Żądanie osądzenia sprawców zmuszeni jesteśmy dzisiaj połączyć z donośnym wołaniem o obronę czci i godności ofiar i ich rodzin.
Podczas toczącego się procesu główni oskarżeni o kierownicze sprawstwo zbrodni, nadużywając prawa do własnej obrony, powtarzają oszczerstwa i pomówienia komunistycznej propagandy, znieważając pamięć ofiar, raniąc uczucia ich rodzin, obrażając rannych, poszkodowanych i innych uczestników tamtej tragedii.
Nawet najbardziej obraźliwe epitety i stawianie ofiar w roli oskarżonych nie usprawiedliwia zabijania, wprowadzenia wojsk pancernych na ulice polskich miast
i użycia broni. Nic nie usprawiedliwia otwarcia ognia do bezbronnych ludzi idących na wezwanie władz do pracy.
 Przelana krew w roku ’56 i ’70 nie powstrzymała gen. Jaruzelskiego przed ponownym użyciem wojska i rozlewem krwi w roku 1981. On i inni sprawcy nie tylko nie wyrażają skruchy, lecz udowadniają słowem i czynem, że byliby gotowi zabijać ponownie.
Głosy o pozostawienie tych zdarzeń wyrokom historii to ciąg dalszy matactw i zacierania śladów obliczonych na ludzką niepamięć i ucieczkę od odpowiedzialności.
 Historia wydała już swój wyrok, odsyłając zbrodniczy totalitarny system i komunistyczną ideologię na stronice hańby i niebytu.
 To wymiar sprawiedliwości wydaje się niezdolny do spełnienia swego podstawowego obowiązku: osądzenia sprawców i wydania wyroku. W odruchu niezgody na wytrwałe próby manipulowania historią i świadomością społeczną, nie akceptując bezradności polskich sądów postanawiamy:

1. Nie ustawać w żądaniu osądzenia oraz piętnowania sprawców zbrodni ku ludzkiej pamięci i wiecznej niesławie;
2. Przełamywać stereotyp, jakoby w Grudniu 1970 roku zabito tylko robotników – dorosłych, odpowiedzialnych za siebie ludzi. W tym celu upowszechniać będziemy z listy ofiar biogramy dzieci i młodzieży, promując pomysł nadawania ich imienia np. szkołom. Przypominać będziemy o obecności kobiet na listach wielu setek rannych

Stanowisko KK nr 43/2001 ws. 20. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego

Dwadzieścia lat temu, 13 grudnia 1981 roku, władze komunistyczne wprowadziły w Polsce stan wojenny. W jego wyniku aresztowano tysiące członków „Solidarności”. Łamiąc nawet ówczesne prawo, twórca stanu wojennego gen. Wojciech Jaruzelski po raz trzeci w historii PRL wyprowadził na ulice miast wojsko, w tym odziały pancerne, wypowiadając narodowi wojnę.
Tragedia w kopalni „Wujek”, krwawe pacyfikacje wielu zakładów pracy i szkół wyższych, obozy internowania, skrytobójcze mordy – to tylko część zbrodniczego dzieła. Jego sprawcy, korzystając z ochrony ułomnego prawa, do dziś pozostają na wolności i fałszywie oskarżają ofiary tamtych wydarzeń.
W latach osiemdziesiątych zginęło wielu reprezentantów wszystkich warstw narodu, w tym robotnicy, duchowni, studenci. Stan wojenny był nie tylko działaniem przeciw prawom człowieka, nosił także znamiona zbrodni przeciwko ludzkości.
NSZZ „Solidarność” będzie dochodzić aż do skutku sprawiedliwości dla ofiar i ich rodzin. Jeśli polskie prawo nie dokona oceny stanu wojennego i jego twórców, Związek odwoła się do trybunałów międzynarodowych.

UCHWAŁA KK nr 75/2001 ws. przyczyn utraty mandatu delegata lub członkostwa we władzach Związku.

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” działając na mocy § 51 ust. 1 Statutu NSZZ „Solidarność” postanawia, co następuje.
§ 1
Utrata członkostwa we władzach Związku, mandatu delegata na Zjazd, zebranie lub kongres, następuje z poniższych przyczyn:
1) zakończenia członkostwa w Związku;
2) złożenia pisemnej rezygnacji z mandatu delegata lub członkostwa we władzach Związku;
3) stwierdzenia nieważności dokonanego wyboru;
4) odwołania przez wyborców zgodnie z postanowieniami § 9 ust. 1 pkt 8 Statutu NSZZ „Solidarność”;
5) utraty prawa wybieralności, to znaczy zaistnienia, podczas pełnienia funkcji we władzach Związku dowolnego szczebla, sprzeczności z właściwymi postanowieniami Statutu NSZZ „Solidarność”, dotyczącymi ograniczeń w sprawowaniu tych funkcji oraz z wydanymi, na podstawie Statutu NSZZ „Solidarność”, uchwałami interpretacyjnymi – uchwałą KK nr 57/2001, zmienioną uchwałą KK nr 71/2001.
§ 2
1. Fakt utraty ważności mandatu z powodów wymienionych w § 1 pkt 1 i 2 stwierdza, przez protokolarne przyjęcie do wiadomości, podczas posiedzenia odpowiednio:
a) komisja zakładowa lub komisja międzyzakładowa – we władzach podstawowej jednostki organizacyjnej Związku ,
b) właściwy zarząd regionu –  we władzach struktury regionalnej,  z wyjątkiem władz regionalnych struktur branżowych,
c) rada sekcji lub sekretariatu – we władzach struktury branżowej,
d) Komisja Krajowa – we władzach krajowych Związku, z wyjątkiem władz krajowych struktur branżowych.
2. Fakt utraty ważności mandatu z powodów wymienionych w § 1 pkt 3 i 4 stwierdza odpowiednio regionalna komisja wyborcza lub Krajowa Komisja Wyborcza.
3. W przypadku utraty prawa wybieralności, o którym mowa w § 1 pkt 5, fakt zaistnienia sprzeczności zostaje stwierdzony według zasad określonych w punkcie 1. Od przyjęcia stwierdzenia o zaistnieniu sprzeczności, o której mowa wyżej, zainteresowanemu służy prawo wniesienia w terminie 7 dni odwołania odpowiednio:
a) do zarządu regionu – od przyjęcia stwierdzenia przez komisję zakładową lub międzyzakładową,
b) do Komisji Krajowej – od przyjęcia stwierdzenia przez zarząd regionu, radę sekcji lub sekretariatu.
Utrzymanie w mocy stwierdzenia faktu zaistnienia sprzeczności przez ww. podmioty jest ostateczne.
4. W przypadku stwierdzenia faktu utraty ważności mandatu przez członka komisji rewizyjnej, władza stwierdzająca ten fakt przekazuje niezwłocznie informację o tym do właściwej komisji rewizyjnej.
§ 3
1. Utrata prawa wybieralności, o której mowa w § 1 pkt 5, następuje po upływie 30 dni od chwili zaistnienia okoliczności skutkującej utratą tego prawa.
2. Rezygnacja, o której mowa w § 1 pkt 2, musi być złożona w formie pisemnej do właściwej władzy związkowej, wskazanej w § 2, przy czym po stwierdzeniu faktu utraty ważności mandatu delegata lub członkostwa we władzach Związku, oświadczenie o rezygnacji jest już nieodwołalne.
§ 4
Po stwierdzeniu utraty ważności mandatu, w celu uzupełnienia wakatu, stosuje się odpowiednie przepisy Ordynacji Wyborczej. W przypadku utraty ważności mandatu przez przewodniczącego danej władzy, do czasu uzupełnienia wakatu, bieżącą działalnością kieruje członek danej władzy związkowej wskazany przez nią odpowiednią uchwałą. 
§ 5
1. Tracą moc uchwały Komisji Krajowej nr 205/92 i 493/95.
2. Uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia.

UCHWAŁA KK nr 70/2001 ws. zasad ubiegania się o przyznanie środków z Funduszu wspierania statutowych zadań Związku
§ 1
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, działając na podstawie ust. 1 uchwały KK nr 40/2001 oraz § 6 ust. 3 Regulaminu Funduszu wspierania statutowych zadań NSZZ „Solidarność” przyjętego uchwałą nr 40/2001, ustala zasady ubiegania się o przyznanie środków z Funduszu wspierania statutowych zadań Związku (zwanego dalej Funduszem).

1. Warunki dla regionów.
1) warunek wstępny – brak zaległości w płaceniu składek na rzecz Komisji Krajowej oraz krajowego funduszu strajkowego. Średnie wielkości składek na rzecz Komisji Krajowej i krajowego funduszu strajkowego nie mogą być niższe od wielkości tychże składek obliczonych na podstawie najniższej płacy krajowej;
2) wniosek musi być potwierdzony uchwałą zarządu regionu;
3) we wniosku należy:
a) podać konkretny cel, w ramach danego obszaru (§ 6 pkt 2 Regulaminu Funduszu), na który będą wykorzystane środki,
b) podać imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu,
c) opisać sposób osiągnięcia celu (działania prowadzące do realizacji celu);
4) do wniosku musi być załączony planowany kosztorys przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego.
2. Warunki dla krajowych sekretariatów branżowych i Krajowego Sekretariatu Emerytów i Rencistów:
1) wniosek musi być potwierdzony uchwałą rady sekretariatu;
2) we wniosku należy podać:
a) liczbę członków zrzeszonych w strukturze branżowej potwierdzoną przez Dział Branżowy KK,
b) określenie konkretnego celu, w ramach danego obszaru (§ 6 pkt 2 Regulaminu Funduszu), na który będą wykorzystane środki,
c) imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za realizację tego celu,
d) opis sposobu osiągnięcia celu (działania prowadzące do realizacji celu);
3) do wniosku musi być załączony kosztorys przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przewidywanego udziału własnego.
3. Warunki dla dofinansowania przedsięwzięć dokonywanych przez Komisję Krajową:
1) wniosek musi być potwierdzony decyzją Prezydium Komisji Krajowej;
 2)   we wniosku należy:
a) podać konkretny cel, w ramach danego obszaru (§ 6 pkt 2 Regulaminu Funduszu),
b) podać nazwisko i imię osoby odpowiedzialnej za realizację celu,
c) opisać sposób osiągnięcia celu (działania prowadzące do realizacji celu),
3) do wniosku należy dołączyć kosztorys.

§ 2
Prezydium Komisji Krajowej w uzgodnieniu z Zespołem ds. Funduszu wspierania statutowych zadań Związku ustala ostateczny termin składania przez zarządy regionów, krajowe sekretariaty branżowe i Krajowy Sekretariat Emerytów i Rencistów wniosków
o przyznanie środków z Funduszu.

§ 3
1. Zespół ds. Funduszu wspierania statutowych zadań Związku rozpatruje wnioski złożone przez zarządy regionów, krajowe sekretariaty branżowe i Krajowy Sekretariat Emerytów i Rencistów, opiniuje je i przedstawia Prezydium Komisji Krajowej do decyzji, określając jednocześnie proponowaną wielkość przyznanych środków.
2. Od decyzji Prezydium Komisji Krajowej przysługuje odwołanie do Komisji Krajowej w terminie 2 tygodni. Decyzja Komisji Krajowej jest ostateczna.

§ 4
Komisja Krajowa może dokonać kontroli realizacji zadań objętych wnioskiem, który został rozpatrzony pozytywnie. Niewykonanie zadeklarowanych we wniosku zadań może powodować konieczność zwrotu przekazanych środków oraz nierozpatrywanie kolejnych wniosków o przekazanie środków z Funduszu.

UCHWAŁA KK nr 71/2001 ws. realizacji uchwały nr 7 XIV KZD
 
Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność”, realizując uchwałę nr 7 XIV KZD wprowadza następujące zmiany w § 4 uchwały KK nr 57/2001:
1.   skreśla się dotychczasowy ust. 1 oraz wprowadza się w to miejsce nowy tekst:
„1.  Funkcji związkowych, o których mowa w § 9 ust. 2 Statutu nie można łączyć z kierowniczymi funkcjami w organach organizacji politycznych.”
2.    skreśla się ust. 4.
Uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia.

UCHWAŁA KK nr 72/2001 ws. zatwierdzenia składu delegacji NSZZ „Solidarność” do Trójstronnej Komisji

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” zatwierdza zgłoszoną przez Prezydium Komisji Krajowej reprezentację NSZZ „Solidarność” do pierwszego składu Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych.

UCHWAŁA KK nr 73/2001 ws. dokumentu „Organizowanie pracowników”

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przyjmuje dokument: Organizowanie pracowników (Element strategii NSZZ „Solidarność”).

Organizowanie pracowników (Element strategii NSZZ „Solidarność”)

Budowanie Silniejszego Związku – Zobowiązania NSZZ „Solidarność”

Organizowanie pracowników w NSZZ „Solidarność”
Rozwój NSZZ „Solidarność” związany jest z powstawaniem związkowych organizacji zakładowych w nowych przedsiębiorstwach i branżach oraz pozyskiwaniem nowych członków przez istniejące już organizacje. Organizowanie pracowników nie jest jednak kwestią czysto techniczną. W warunkach wolnego rynku i konkurencji oraz swobód politycznych i obywatelskich nie wystarczy odwoływanie się do tradycji NSZZ „Solidarność” oraz autorytetu moralnego i idei, na których został zbudowany Związek. Konieczne jest uświadomienie pracownikom ich potrzeb oraz korzyści, jakie przynosi im przynależność do Związku – niezależnego reprezentanta ich interesów, profesjonalnego obrońcy praw, organizacji, która daje im poczucie siły i bezpieczeństwa. Związkowcy i potencjalni członkowie Związku muszą mieć pewność, że NSZZ „Solidarność” reprezentuje ich interesy ekonomiczne, prawne, obywatelskie, zarówno na poziomie zakładu w kontaktach z pracodawcą, jak i na poziomie regionu, branży czy państwa w walce o rozwiązania systemowe.

Nie tylko słowa – całkowicie nowy sposób działania
Nowe wyzwania wymagają od nas zupełnie nowego sposobu myślenia, działania i zachowania się.
• Opracowanie nowych technik i nowych sposobów działania w celu zorganizowania jak największej liczby pracowników. Plan w tym zakresie obejmuje tworzenie profesjonalnych, merytorycznie i materialnie dobrze przygotowanych grup organizatorów związkowych, powoływanie regionalnych i branżowych działów rozwoju Związku oraz dofinansowanie już istniejących (w tym Działu Rozwoju KK), prowadzenie szkoleń z zakresu pozyskiwania, skierowanych do różnych odbiorców oraz stosowanie nowoczesnych metod analizy skuteczności wprowadzania projektów i ich koordynowania.
• Przejście od modelu związku usługowego do modelu związku organizującego. Liderzy związkowi na wszystkich szczeblach Związku, chcąc dobrze wypełnić swoje obowiązki, starali się rozwiązywać problemy za samych zainteresowanych. Tymczasem kluczem do sukcesu Związku jest zaangażowanie członków zarówno w akcje związkowe, jak i w decyzje, które ich dotyczą, niezależnie od tego, czy chodzi o negocjacje układu zbiorowego pracy, pozyskiwanie nowych członków, rozwiązywanie problemów, czy pilnowanie przestrzegania prawa pracy przez pracodawcę.
• Uznanie, że profesjonalne zarządzanie ma ogromne znaczenie dla działań organizacyjnych Związku. Musieliśmy zwrócić więcej uwagi na strategiczne zarządzanie naszą organizacją i rekrutacją na każdym poziomie Związku, począwszy od płaszczyzny ogólnokrajowej, przez regionalną i branżową, aż po działalność na poziomie zakładu pracy.
• Uznanie, że niektóre rzeczy robimy dobrze, przy jednoczesnej akceptacji faktu, że możemy się jeszcze nauczyć czegoś nowego. Możemy z pewnością poszczycić się wieloma sukcesami. NSZZ „Solidarność”  jest chyba najsławniejszym związkiem
na świecie. Niemniej, nowoczesna działalność związkowa oznacza stałe patrzenie w przyszłość i uczenie się na doświadczeniach dostępnych wewnątrz związku, w innych krajowych związkach, a także na doświadczeniach zagranicznych organizacji związkowych.
• Uznanie, że wszystko zależy od nas samych. Szybko stało się dla nas jasne, że żaden rząd ani żaden pracodawca w XXI wieku nie będą namawiali pracowników do zorganizowania się w związek. To, jakim będziemy związkiem zawodowym i czy pracownicy nam zaufają, zależy tylko i wyłącznie od nas samych.

Główne etapy… i to, co przed nami
Związek w ciągu ostatnich lat przechodzi wewnętrzną transformację. Związkowcy, działacze i pracownicy etatowi związku mają prócz organizowania pracowników wiele innych zadań pochłaniających dużo czasu i energii, ale naczelnym zadaniem związku jest jednak organizowanie pracowników.
Rozpoczęliśmy pracę nad rozwojem Związku, powołaliśmy Krajowego Koordynatora ds. rozwoju, koordynatorów regionalnych, stworzyliśmy w Komisji Krajowej Dział Rozwoju Związku i zatrudniliśmy wielu organizatorów związkowych. Współpracując ze sobą, wyznaczamy sobie cele, opracowujemy strategie dla całego kraju, dla swojego regionu lub dla określonego zakładu pracy.
 Aby móc skutecznie działać, musimy:
• zrozumieć, skąd pochodzimy i jakie są silne oraz słabe strony naszego związku zawodowego;
• rozpoznać aktualne wyzwania;
• ocenić dokonany postęp i dotychczasowe osiągnięcia;
• określić program prac mających na celu dalszy rozwój Związku.

Poniższe rozdziały opisują kolejno każdy z tych tematów.

Związek w nowym tysiącleciu

Od ruchu społecznego do związku zawodowego
NSZZ „Solidarność” powstał w 1980 roku jako związek zawodowy, a jednocześnie wielki ruch społeczny, którego jednym z celów było wywalczenie demokracji. Był narzędziem walki milionów Polaków z wąską elitą ówczesnej władzy broniącej ustrojowego status quo.
Dziś „Solidarność” jako związek zawodowy przede wszystkim służy pracownikom. Pomaga im zorganizować się, tak by mieli poczucie siły, byli partnerami dla pracodawcy i potrafili uporać się z problemami, z którymi borykają się w swoich miejscach pracy

Uznanie dokonań
Nie zawsze byliśmy skuteczni na miarę oczekiwań. Trzeba jednak pamiętać o naszych dokonaniach.
• Budujemy dialog pomiędzy pracownikami i pracodawcami. Promowany przez nas wizerunek pracowników jako osób posiadających swoją godność znajduje wreszcie zrozumienie. Coraz częściej pracodawcy słuchają głosu pracowników za pośrednictwem związków zawodowych i deklarują chęć współpracy.
• Pojawiają się nowe porozumienia, które regulują wiele spraw pracowniczych. Pomagamy pracownikom w szybko rozwijających się branżach, takich jak usługi, handel, motoryzacja, stworzyć dialog pomiędzy nimi i ich pracodawcami. Z niektórymi zarządami nowych  firm  ponadnarodowych udało  nam  się  podpisać partnerskie porozumienia. W ciągu ostatnich 10 miesięcy Związek przeprowadził wiele rzeczowych dyskusji
i podpisał wiele porozumień z pracodawcami.
• Członkowie Związku są poważniej traktowani niż pracownicy pozostający poza Związkiem. Nie tylko my tak myślimy. Tego samego zdania są coraz częściej sami zainteresowani pracownicy. Związkowcy mówią, że dzięki zorganizowaniu się w nasz Związek pracodawca zaczął liczyć się z ich zdaniem.
Staraliśmy się zmienić niekorzystny klimat, jaki wytworzył się w ostatnich latach wokół „Solidarności” i zaczęliśmy zastanawiać się nad własnymi błędami.  Mamy więc prawo do optymizmu, niemniej z całą stanowczością musimy analizować wyzwania, jakie ciągle jeszcze stoją przed nami. 
 
Potrzeba realizmu
Często i chętnie mówimy o zorganizowanych pracownikach jako o sile całego Związku. Niestety, w ostatnich latach straciliśmy bardzo wielu członków. Musimy brać pod uwagę zjawiska niekorzystne dla działalności związkowej.
• Poziom uzwiązkowienia ostatnio stale spada. Od 1989 roku straciliśmy bardzo wielu członków.
• Zwykłe przeliczenie pracowników mówi nam, że istnieją setki tysięcy osób, do których nigdy nie dotarliśmy i które nadal nie należą do żadnego związku. Według przeprowadzonego przez CBOS w lipcu 2001 sondażu tylko 8% ogółu zatrudnionych należy do jednej z organizacji związkowych, w tym 3% do NSZZ „Solidarność”, 2% do któregoś ze związków zrzeszonych w OPZZ, a 3% do innych związków.
• Mimo że mamy na papierze znaczące umowy i gwarancje, w rzeczywistości nasze prawa mogą być ograniczone. Wrogi dyrektor zakładu pracy może utrudnić życie nawet najlepszym i najbardziej zdeterminowanym organizatorom związkowym.
• Nawet jeśli ustalenia układowe i warunki są korzystne, czasami musimy walczyć, aby je optymalnie wykorzystywać. Organizowanie wymaga bardzo rozległych umiejętności. Zbyt długo nie docenialiśmy ich i nie finansowaliśmy należycie.
Wskaźniki dotyczące liczebności  pokazują nam, jak daleko nam jeszcze do zadowalającej sytuacji. Dane na temat uzwiązkowienia są bardzo ważne, ale stanowią jedynie część większego obrazu. Wszyscy chcemy zyskiwać nowych członków, ale chcemy też, aby byli oni aktywni, i aby z nami pozostali.

Świat się zmienia, a wraz z nim zmieniają się wyzwania

 Nasze wartości pozostają te same ale świat się zmienia
Dążenie do sprawiedliwości, uczciwości i godnego traktowania pracowników zawsze będzie sednem pracy związkowej, ale sposób, w jaki ją wykonujemy, musimy dopasować do zmieniającego się świata.
• Istniejące prawo daje duże możliwości działania. Jednak nasza przyszłość leży przede wszystkim w naszych rękach. Pracodawcy z pewnością nie ofiarują nam niczego gotowego na talerzu.
• Członkowie nie napłyną do nas sami i bez wyraźnej przyczyny nie pozostaną z nami na zawsze. Trudno jest spotykać się z pracownikami, jeszcze trudniej ich zachęcić do członkostwa w Związku. Nie wstąpią oni do Związku tylko dlatego, że tak robili ich ojcowie i nie będą wysłuchiwali wykładów o naszej historii i o tym, co jest dla nich najlepsze. Nasze organizowanie będzie miało szanse powodzenia jedynie wtedy, kiedy będziemy dostępni dla naszych członków i będziemy właściwie reagować na ich zmieniające się potrzeby.

I my zmieniamy się wraz ze światem
W latach dziewięćdziesiątych nauczyliśmy się, że najlepszym sposobem zabezpieczenia własnych interesów jest wpływanie na dokonujące zmiany, a nie sprzeciwianie się im. Więcej zyskamy pomagając pracownikom w negocjacjach z pracodawcą niż strasząc pracodawcę przepisami prawnymi. Wielokrotnie mogliśmy się przekonać o tym, że zarządy firm, rozsądni i rozumni pracodawcy nie lekceważą siły i odwagi działaczy naszego Związku, którzy dążą do dialogu i partnerskiej współpracy.

Rozpoczęliśmy proces zmian – i musimy mieć do nich przekonanie

Kadencja 1998-2002
W kadencję 1998 – 2002 NSZZ „Solidarność” wchodził w szczególnej sytuacji zewnętrznej, wynikającej ze zwycięstwa wyborczego AWS i funkcjonowania rządu opartego o koalicję AWS – UW oraz wewnętrznej, charakteryzującej się spadkiem liczby członków Związku i zmniejszeniem obszaru, na którym działają związki. Przykładem może być mała reprezentacja związków zawodowych w zakładach prywatnych.
Niezbędne było wiec podjęcie działań prowadzących do odwrócenia tendencji spadkowej i zachęcenia pracowników do zapisywania się do Związku oraz utrzymania nowych członków. Przeznaczenie większych środków na tradycyjne sposoby organizowania się pracowników nie wystarczyło. Należało przełamać dotychczasowe sposoby rekrutacji, która nie zapewniała nawet utrzymania poziomu uzwiązkowienia.  

W nowych okolicznościach Komisja Krajowa uznaje za priorytet organizowanie pracowników w NSZZ „Solidarność”, traktując je jako integralną
i zasadniczą funkcję Związku.
Bazując na naszych doświadczeniach i osiągnięciach w ciągu ostatnich dwóch dziesięcioleci, stawiamy przed sobą aktualne zadania:
• musimy w dalszym ciągu wywierać wpływ na rząd jako na architekta środowiska przyjaznego dla związków i dla pracowników;
• musimy bliżej współpracować z pracodawcami, starając się kształtować warunki życia i pracy korzystne dla naszych członków i ich rodzin; m
• Musimy docierać do członków i potencjalnych członków, uznając potrzebę reagowania na ich zmieniające się potrzeby.

Program organizowania pracowników w naszym Związku

Zwiększone nakłady na rekrutację i organizowanie
W roku 1994 Komisja Krajowa powołała zespół ds. promocji Związku, później nazwany zespołem ds. rozwoju Związku. W jego skład weszły osoby mające różne doświadczenia, przeważnie wynikające z kontaktów z zachodnimi związkami zawodowymi. Szczególnie aktywna była grupa szkolona przez amerykański związek pracowników służb publicznych SEIU należący do AFL-CIO. Zespół ten opracował program rozwoju NSZZ „Solidarność”, który zakładał między innymi:
• stałe przekonywanie jak największej liczby działaczy do ważności pozyskiwania członków;
• powołanie koordynatorów makroregionalnych w sześciu regionach;
• powołanie koordynatorów regionalnych we wszystkich regionach.
W sierpniu 1995 roku powołano koordynatora krajowego i sześciu koordynatorów makroregionalnych. W następnych latach powołano koordynatorów regionalnych we wszystkich regionach. W 1999 roku decyzją Prezydium Komisji Krajowej powstał Dział Rozwoju Związku kierowany przez Krajowego Koordynatora ds. rozwoju związku. Pół roku później do działu zostało przyjętych dwóch pełnoetatowych organizatorów związkowych. Program pracy Działu Rozwoju Związku obejmuje między innymi:
a. bezpośredni udział w organizowaniu pracowników w Związek poprzez:
• zespoły organizatorów związkowych,
• wspieranie regionów;
b. szkolenia – przy współpracy z Działem Szkoleń Komisji Krajowej:
• dla organizatorów związkowych czynnie zaangażowanych w pozyskiwanie członków,
• dla działaczy różnych szczebli (przede wszystkim nowych organizacji zakładowych);
c. ewidencję członków:
• statystykę,
• monitorowanie,
• badanie trendów.
Związek mocno inwestuje w nowych specjalistów ds. rozwoju i organizowania, którzy mają być w pełni zaangażowani w sprawy budowania uzwiązkowienia, tworzenia nowych organizacji zakładowych i powiększanie już istniejących.
12 lipca 2001 Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” przyjęła uchwałę dotyczącą standardów funkcjonowania regionów i krajowych sekretariatów branżowych (Uchwała nr 58/2001). 
Zgodnie z tą uchwałą, w każdej strukturze regionalnej będzie w przyszłości funkcjonował dział rozwoju związku, w którym co najmniej 1,5 etatu ma być przeznaczone dla organizatorów związkowych.
Obecnie koordynatorzy regionalni ds. rozwoju związku działają w 33 regionach. Już 12 regionów może pochwalić się stałym zatrudnianiem organizatora związkowego. Wszyscy regionalni koordynatorzy i organizatorzy zostali przeszkoleni w kwestii zasad i praktyk organizowania. Organizowanie nie jest jednak umiejętnością, której można się nauczyć na wykładzie albo z książki. Polega ono na utrzymaniu właściwych relacji między ludźmi i na zdolności realizowania zadań. Najlepiej można się tego nauczyć w praktyce. Organizatorzy związkowi przechodzą, w zależności od potrzeb, uaktualnione szkolenia merytoryczne, np. na temat nowego ustawodawstwa związanego z reprezentacją związkową, tak aby w możliwie największym zakresie mogli wspierać naszych przedstawicieli w zakładach pracy.
Dzięki tak stworzonej strukturze ludzi odpowiedzialnych, koordynujących i bezpośrednio zaangażowanych w organizowanie pracowników, w przeciągu krótkiego czasu nasz Związek zaczął osiągać pozytywne rezultaty. Udało nam się zorganizować pracowników niektórych dużych przedsiębiorstwach założonych od podstaw przez kapitał prywatny. 

Podręcznik i szkolenie „Organizowanie pracowników”
Członkowie Zespołu ds. rozwoju Związku napisali i wydali w 2000 roku podręcznik „Organizowanie pracowników” skierowany głównie do etatowych organizatorów związkowych. W trakcie tworzenia jest natomiast drugi podręcznik dotyczący tego samego problemu, ale adresowany do działaczy w komisjach zakładowych.  Dział Rozwoju Związku wspólnie z Działem Szkoleń opracował również program szkolenia związkowego pod tym samym tytułem: „Organizowanie pracowników”.
Chcemy, aby wszystkie pomysły, doświadczenia i modele działania przekazywane były dalej.
Podręczniki i szkolenia związkowe zostały tak pomyślane, aby wszyscy działacze związkowi, zakładowi i etatowi, którzy będą się angażowali w pomaganie pracownikom w organizowaniu się, otrzymali odpowiednie wsparcie merytoryczne oraz tak, by pomogły zrozumieć, że bez zorganizowanych pracowników nie ma silnego związku zawodowego.    

Docieranie do pracodawców
Związek gotów jest do działań innowacyjnych i do szukania nowych dróg do sukcesu. Zawsze istnieje niebezpieczeństwo działania według utartych schematów postępowania, co w konsekwencji powoduje, że świat nas przegania.
Rolą Działu Rozwoju Związku jest również promowanie NSZZ „Solidarność”, akcentowanie profilu naszego Związku i zapewnienie naszej obecności u kluczowych pracodawców. 
Praca Działu Rozwoju Związku zaczęła już w wyraźny sposób przynosić konkretne korzyści w postaci  utworzenia organizacji zakładowych w dużych firmach ponadnarodowych, takich jak m.in: real,-, Geant, Tesco, Carrefour.
Skoordynowane i ukierunkowane działania, których celem jest zorganizowanie pracowników, połączone z  profesjonalną reprezentacją i dyskusjami z zarządami przedsiębiorstw na najwyższym szczeblu, zaowocowały partnerskimi umowami o współpracy i setkami nowych członków.
W ciągu ostatnich kilku miesięcy Dział Rozwoju Związku wprowadził własną stronę internetową (www.solidarnosc.org.pl/~drz), która skierowana jest do członków i potencjalnych członków NSZZ „Solidarność” . Na stronie tej dostępne są informacje dotyczące aktualnej działalności Działu, decyzji Prezydium Komisji Krajowej i uchwał Komisji Krajowej mających wpływ na lepszą koordynację pracy związanej z organizowaniem nowo powstałych organizacji zakładowych i negocjacji z zarządami firm. Planujemy wydanie  gazety związkowej, która koncentrowałaby się konkretnie na działaniach naszych członków
i na sprawach mających dla nich znaczenie.

Organizowanie
Będziemy w dalszym ciągu inwestować środki, angażować czas i ludzi w umiejętne organizowanie poprzez:
• finansowanie wyspecjalizowanych etatowych organizatorów związkowych;
• szkolenie zakładowych działaczy i wspieranie ich podczas działań na terenie zakładu pracy;
• budowanie nowych i rozwijanie już istniejących relacji z pracodawcami, zawieranie porozumień o współpracy z zarządami firm;
• współpracę i dzielenie się doświadczeniami w dziedzinie organizowania pracowników pomiędzy etatowymi działaczami Związku, pracownikami struktur regionalnych i branżowych oraz działaczami w zakładach.
Efektywne działania organizacyjne nie biorą się same z siebie. Niezależnie od tego, jak umiejętni i profesjonalni staną się nasi zakładowi działacze, wszelkie działania muszą  być zaplanowane, zarządzane i podporządkowane ogólnej strategii, jeśli mają odnieść rzeczywisty skutek w dłuższej perspektywie. Dlatego musimy:
• wyznaczyć jasne i realistyczne cele, a także monitorować i oceniać stopień ich realizacji;
• zidentyfikować nasze silne i słabe strony, rozbudowując te pierwsze i eliminując te drugie;
• pilnie, a wręcz radykalnie, zmienić tam, gdzie to niezbędne, ustalone sposoby działania i struktury, które się nie sprawdzają.

UCHWAŁA KK nr 74/2001 ws. strategii NSZZ „Solidarność” na lata 2002/2006

Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” zobowiązuje Prezydium KK do analizy projektu strategii działania NSZZ „Solidarność” na lata 2000/2002 w celu dostosowania go do  aktualnej rzeczywistości i do przedstawienia na posiedzeniu KK w lutym 2002 r. projektu jednolitego tekstu „Strategii działania NSZZ „Solidarność” na lata 2002/2006” oraz procedury jego przyjęcia przez Komisję Krajową.
Komisja Krajowa postanawia zwołać w styczniu 2002 r. dwudniowe posiedzenie KK w celu przeprowadzenia dyskusji na temat strategii działania Związku.