Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Katolickiego Gimnazjum bł. ks. Jerzego Popiełuszki, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na plakacie konkursowym II Ogólnopolskiego Konkursu poświęconego bł. ks. Jerzemu Popiełuszce.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” na potrzeby Kalendarza Pomorskiego na rok 2016, który ma być bezpłatnym materiałem promującym region.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza Krzysztofa Rowińskiego
do prac w „ Grupie roboczej ds. równości szans i niedyskryminacji, w tym dostępności dla osób z niepełnosprawnościami”.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 25 czerwca 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wystawianego przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, sposobu dokumentowania orzeczonej niezdolności do pracy oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim oraz przekazywania ubezpieczonemu i płatnikowi składek informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony błąd i wydruku nowego zaświadczenia lekarskiego.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” negatywnie ocenia proponowaną przez Komisję Europejską w komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady „Sprawiedliwy i skuteczny system opodatkowania przedsiębiorstw w Unii Europejskiej: pięć głównych obszarów działania”, koncepcję wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania (Common Consolidated Corporate Tax Base – zwaną dalej CCCTB), która stanowi próbę harmonizacji podatku dochodowego od osób prawnych (CIT).
Podatki bezpośrednie, do których należy podatek dochodowy od osób prawnych (CIT), są bardzo istotne z punktu widzenia prowadzenia polityki gospodarczej, a przede wszystkim fiskalnej. Wprowadzenie w życie koncepcji CCCTB doprowadziłoby do całkowitej utraty możliwości prowadzenia aktywnej polityki fiskalnej na poziomie państwa członkowskiego. Wszelkie decyzje w tym zakresie podejmowane byłyby na poziomie unijnym. Biorąc pod uwagę, że państwa UE nie mają jednakowych cykli koniunkturalnych
i znajdują się na różnych poziomach rozwoju, istnieje zagrożenie, że decyzje fiskalne podejmowane na poziomie unijnym byłyby niedostosowane do potrzeb danego państwa członkowskiego. Skutkowałoby to pogorszeniem lub utrwaleniem sytuacji dekoniunkturalnych. W naszej ocenie, obecna niestabilność makroekonomiczna w Unii Europejskiej nie pozwala na tak daleko idące działania konsolidacyjne.
Dla sprawnego funkcjonowania CCCTB należałoby utworzyć specjalny „urząd podatkowy” na poziomie europejskim, który rozstrzygałby spory i wydawał niezbędne interpretacje podatkowe. Z całą pewnością wydłużyłoby to czas rozstrzygania wątpliwości podatkowych przedsiębiorców oraz wpłynęłoby na zwiększenie biurokracji, co jest charakterystyczne dla tak skomplikowanych struktur ponadnarodowych.
CCCTB daje korporacjom ponadnarodowym możliwość ustalenia zagregowanej straty, co spowoduje obniżenie płaconego przez te korporacje podatku lub brak konieczności jego płacenia w ogóle. Takie rozwiązanie nie wydaje się właściwe, ponieważ mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której korporacje ponadnarodowe nie płacąc podatku w ogóle, nie przyczyniałyby się tym samym do rozwoju poszczególnych krajów, w których prowadzą działalność gospodarczą.
Kolejne kontrowersje wywołuje zagadnienie sposobu przyporządkowania dochodu do poszczególnych państw. Problemem kluczowym jest sposób podziału obliczonego na poziomie unijnym podatku, bo to on determinuje wielkość wpływów budżetowych każdego państwa. Istnieje zagrożenie, że państwa członkowskie będą zmierzały do manipulacji klucza podziału tak, aby osiągnąć z tego tytułu jak największe korzyści finansowe.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia próbę dokonania zmiany w polskim systemie podatkowym, tak by ten był bardziej „przyjazny” osobom żyjącym na poziomie minimum egzystencji.
Dokonując szczegółowej oceny poselskiego projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Prezydium przedstawia następujące uwagi.
Zaproponowane zmiany w zakresie kwoty wolnej od podatku nie niwelują niesprawiedliwości systemu podatkowego. Jak trafnie zauważają autorzy projektu, kwoty wolne w poszczególnych krajach europejskich są znacznie wyższe, przy czym tamtejsza progresja podatkowa jest o wiele bardziej wyraźna. Polski system podatkowy premiuje osoby najlepiej zarabiające. Zgodnie z danymi Ministerstwa Finansów podatek w I przedziale podatkowym w 2013 roku zapłaciło 97,53% podatników. Wynika z tego, że nie tylko podatek CIT, ale również PIT jest w zasadzie podatkiem liniowym. W związku z tym uważamy,
że należy rozpocząć zmiany w polskim systemie podatkowym tak, by ten stał się bardziej sprawiedliwy.
W naszym przekonaniu, podwyższenie kwoty wolnej jest działaniem ważnym, ale
w obecnej sytuacji nie priorytetowym. Należy skupić uwagę na progresywności stawek podatkowych. Wydaje się koniecznym wprowadzenie niższej stawki PIT dla najmniej zarabiających i wprowadzenie wyższej dla osób pobierających najwyższe wynagrodzenia. Obniżenie stawki będzie rzeczywistą ulgą dla osób z najniższymi dochodami,
a wprowadzenie dodatkowego wyższego progu pozwoli zbilansować ubytek dochodów budżetu państwa. Dopiero po dokonaniu tej istotnej zmiany możliwe będą zmiany innych instrumentów systemu podatkowego w Polsce, a więc kwoty wolnej od podatku, oraz zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu, które mają charakter kwotowy i nie przyczyniają się do realizacji zasady sprawiedliwości społecznej. Ponadto, stoimy na stanowisku, że kwota wolna od podatku powinna mieć charakter degresywny, tak by stanowiła wsparcie dla najmniej zamożnych Polaków.
Tak zdecydowane zwiększenie kwoty wolnej wiąże się w krótkim okresie ze znacznym kosztem dla budżetu państwa. Cieszy fakt, że projektodawca uwzględnia fakt, iż część środków wróci do budżetu w formie podatków i wywoła efekt mnożnikowy. Jest to podejście nietypowe dla debaty nt. kwoty wolnej, w której mówi się jedynie o koszcie dla budżetu państwa. Mimo to, analiza konsekwencji musi być zdecydowanie bardziej szczegółowa i długookresowa.
Wiele uwagi w projekcie poświęca się osobom zarabiającym minimalne wynagrodzenie. Jednak według danych GUS takie wynagrodzenie otrzymuje 1,3 mln osób, co stanowi 13 % ogółu zatrudnionych. Należy zaznaczyć, że emeryturę nie wyższą niż 1750 zł otrzymuje 2,1 mln osób, a rentę – 732,7 tys. osób. W sumie daje to szacunkową liczbę osób, którym realnie możliwa jest pomoc poprzez zmianę kwoty wolnej około 4,1 mln osób. Oznacza to, że w przybliżeniu wyższa kwota wolna będzie stanowiła wsparcie dla jedynie około 13% Polaków, którzy otrzymują wynagrodzenie, emeryturę lub rentę. Powyższy wynik można interpretować również w inny sposób – 87% skutków tego rozwiązania, trafi do podatników innych niż ci których wskazano w uzasadnieniu projektu. W związku z tym, skuteczność tego instrumentu wydaje się wątpliwa i należy rozważyć inne warianty wsparcia dla mniej zamożnych.
Nie zgadzamy się ze stwierdzeniem, że podwyższenie kwoty wolnej od podatku nie będzie miało wpływu na stan finansów NFZ. Z naszych analiz wynika, że wpływy do NFZ zmniejszyłyby się. Ma to związek z tym, że przy niskich zarobkach, poniżej 2260 zł brutto, zaliczka na podatek dochodowy do pobrania będzie zbyt niska by pokryć wysokość składki zdrowotnej (biorąc już pod uwagę zaproponowaną przez projektodawcę kwotę wolną wynoszącą 12 000 zł rocznie). Im niższe zarobki tym niższa składka wpłynie do NFZ. Nasze analizy znajdują odzwierciedlenie również w raporcie CENEA: „Przedwyborcze miliardy: jak je wydać, skąd je wziąć” z dnia 28 maja 2015, gdzie wskazano, że podwojenie kwoty wolnej obniży dochody NFZ o około 1,5 mld zł.
W związku z powyższym, mając na uwadze dobro pacjentów oraz finansów publicznych, uważamy że reforma systemu podatkowego powinna skupić się na zwiększeniu progresji podatkowej. Etapem następnym może stać się zmiana wysokości kwoty wolnej od podatku (jak już wspomniano wyżej, proponujemy rozpoczęcie debaty nad wprowadzeniem degresywnej kwoty wolnej od podatku), oraz waloryzacji zryczałtowanych kosztów uzyskania przychodu. Naszym zdaniem musi to być reforma rzetelna i nie może być przeprowadzona w sposób gwałtowny. Odwrócenie kolejności może w konsekwencji oznaczać pogorszenie stanu finansów publicznych i dalszy brak realizacji zasady sprawiedliwości społecznej.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ Solidarność zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw.
Idea dokonania zmian w ustawie o emeryturach i rentach z FUS bliska jest NSZZ „Solidarność”, o czym świadczy zaangażowanie w działania na rzecz przeprowadzenia referendum dotyczącego wieku emerytalnego. Niemalże 2 miliony podpisów zebranych pod wnioskiem referendalnym pokazuje skalę niezadowolenia Polaków z obecnie obowiązujących regulacji.
Zmiany powinny mieć jednak charakter kompleksowy, a nie wybiórczy. Przedstawiony projekt tego nie gwarantuje. Wątpliwości budzi jednocześnie zgodność zaproponowanych w nim rozwiązań prawnych z konstytucyjną zasadą równości. Artykuł 32 Konstytucji stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Obok normy konstytucyjnej należy podkreślić, że art. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje, że ustawa stoi na gruncie równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, stan cywilny oraz stan rodzinny.
Takie wątpliwości budzi w szczególności uzależnienie prawa do emerytury od spełnienia warunku osiągnięcia wyłącznie okresu składkowego wynoszącego co najmniej 40 lat. Wliczanie do okresu od którego zależy prawo do emerytury bez względu na wiek wyłącznie okresu składkowego spowoduje, że rozwiązanie to znajdzie zastosowanie wyłącznie do relatywnie nielicznej grupy osób, które w stosunkowo młodym wieku rozpoczęły wykonywanie pracy i za które wcześnie zaczęto opłacać składki na ubezpieczenie społeczne, a które następnie w sposób nieprzerwany kontynuowały zatrudnienie aż do osiągnięcia wymaganego okresu składkowego. W tej grupie znajdą się również osoby,
o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS tj. osoby, którym do stażu składkowego wlicza się okresy ubezpieczenia społecznego rolników, okresy prowadzenia gospodarstwa rolnego lub pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia. Z proponowanego rozwiązania nie będą mogły skorzystać osoby, które z uwagi na naukę w szkole ponadpodstawowej, ponagimnazjalnej lub studia wyższe zostały objęte ubezpieczeniem społecznym później, a także osoby, które w okresie swojej kariery zawodowej przed dniem 1 stycznia 1999 r. korzystały z urlopu wychowawczego. Okresy nauki w szkole wyższej jak również okresy urlopu wychowawczego przypadające przed dniem 1 stycznia 1999 r. są bowiem traktowane przez ustawodawcę jako okresy nieskładkowe. Z proponowanego rozwiązania nie będą mogły skorzystać również osoby, które w okresie swojej aktywności zawodowej z uwagi na okresowe trudności ze znalezieniem nowej pracy czasowo pozostawały bez pracy albo świadczyły pracę na podstawie tytułu nie rodzącego obowiązku ubezpieczenia społecznego (np. umów o dzieło). Powyższy problem dotyczy zwłaszcza młodszych uczestników polskiego rynku pracy. Przytoczone argumenty dają podstawę do sformułowania pod adresem rozwiązania zawartego w art. 1 pkt 1 projektu opiniowanej ustawy nowelizacyjnej zarzutu dyskryminacji ze względu na wiek, płeć, stan rodzinny, datę urodzenia czy wykształcenie. Zarzutu tego można by uniknąć, gdyby prawo do emerytury bez względu na wiek zostało uzależnione od osiągnięcia przez ubezpieczonego stażu ubezpieczeniowego, do którego byłyby wliczane zarówno okresy składkowe jak i nieskładkowe.
Nie do zaakceptowania jest także propozycja, aby do stażu ubezpieczeniowego, od którego zależy nabycie prawa do emerytury bez względu na wiek były wliczane wyłącznie okresy opłacania składki na ubezpieczenie emerytalne od podstawy wymiaru nie niższej od kwoty minimalnego wynagrodzenia pracowników. Do okresu składkowego uprawniającego do emerytury bez względu na wiek nie będą zatem wliczane okresy ubezpieczenia, w trakcie których zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych składka na ubezpieczenie emerytalne odprowadzana była od podstawy wymiaru niższej niż minimalne wynagrodzenie np. w trakcie okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych albo sprawowania opieki nad dzieckiem na podstawie art. art. 18 b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” zwraca także uwagę na niedociągnięcia
w uzasadnieniu projektu polegające na braku szacunków obciążenia budżetu konsekwencjami normy projektowanej w art. 1 ust. 6 i 7, gdzie proponuje się podnoszenie wysokości emerytury do emerytury minimalnej ze środków budżetu państwa.
Prezydium KK wskazuje na potrzebę kompleksowego rozwiązania, które prawo do emerytury będzie łączyć zarówno z latami składkowymi jak i nieskładkowymi oraz odwoływać się do wieku osoby ubezpieczonej.
Prezydium KK NSZZ „Solidarność” widzi potrzebę włączenia w system zabezpieczenia emerytalnego możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę. Musi być to jednak regulacja która uwzględni faktyczne zróżnicowanie sytuacji ubezpieczonych przed 1999 rokiem i po wejściu w życie reformy emerytalnej. Widzimy także potrzebę debaty nad problemem drastycznego spadku wysokości emerytur obliczanych zgodnie z zasadą zdefiniowanej składki przy braku efektywnych zachęt (podatkowych i ubezpieczeniowych) do samodzielnego oszczędzania na starość. Drastyczny spadek świadczeń powiązany
z niedostatecznym rozwojem pracowniczych programów emerytalnych stanowi poważne zagrożenie dla spójności społecznej i popytu wewnętrznego w nadchodzących latach.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dn. 30 czerwca 2015 r. w sprawie zakresu informacji o okolicznościach mających wpływ na prawo do zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa lub ich wysokości oraz dokumentów niezbędnych do przyznania i wypłaty zasiłków.
Decyzja do użytku służbowego
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Burmistrza Miasta Grajewo, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” w związku z nadaniem parkowi miejskiemu nazwy „Park Solidarności”.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, na wniosek Wydawnictwa Volumen, wyraża zgodę na użycie nazwy i znaku graficznego NSZZ „Solidarność” oraz logo 35-lecia powstania NSZZ „Solidarność” na potrzeby, przygotowywanego przez wydawnictwo, albumu.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia udzielić poparcia projektowi „Supporting industrial relations in the field of workplace adaptation to enable the employemnt of older and disabled populations” (z ang.: „Wsparcie dla relacji przemysłowych w dziedzinie adaptacji miejsc pracy poprawiające zatrudnienie osób starszych i nie w pełni sprawnych”)
i przystąpić do projektu jako partner – organizacja stowarzyszona. Wniosek projektowy zostanie złożony przez Lidera w odpowiedzi na konkurs VP/2015/004 „Wzmocnienie ekspertyzy w obszarze relacji przemysłowych” ogłoszony przez KE.
Celem projektu badawczego będzie podniesienie wiedzy partnerów społecznych nt. sposobów adaptacji miejsc pracy wspierających zatrudnienie osób starszych i niepełnosprawnych.
Zaangażowanie NSZZ „Solidarność” będzie polegało na:
– Uczestniczeniu w seminariach, w ramach których będzie diagnozowana sytuacja osób starszych i niepełnosprawnych w kontekście warunków pracy oraz zaproponowane zostaną rekomendacje poprawienia tych warunków. W seminariach będą także uczestniczyć przedstawiciele pracodawców.
– Upowszechnianiu efektów projektu poprzez stronę internetową oraz struktury NSZZ „Solidarność”.
Planowani partnerzy projektu to: jako współ-aplikanci: Instytut Spraw Publicznych, Uniwersytet Cardiff, Policy Agenda (think-tank z Węgier).
Planowany okres realizacji projektu: XII. 2015 – XII.2017
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia udzielić poparcia projektowi składanemu przez MSZOSZ pt.”Flexicurity – elastyczność a biedni pracujący”
i przystąpić do projektu jako organizacja stowarzyszona.. Wniosek projektowy zostanie złożony przez Lidera (MSZOSZ) w odpowiedzi na konkurs VP/2015/004 „Wzmocnienie ekspertyzy w obszarze relacji przemysłowych” ogłoszony przez KE. Celem projektu jest analiza doświadczeń poszczególnych krajów związanych z podejmowanymi przez nie działaniami antykryzysowymi, szczególnie w zakresie uelastyczniania ryku pracy, wzrostu zasiłków socjalnych oraz wzmacniania aktywnych i pasywnych form wsparcia dla zatrudnienia. Szczegółowej analizie poddana będzie rola partnerów społecznych
w kształtowaniu polityk flexicurity w państwach regionu, a także zależności pomiędzy uelastycznianiem rynku pracy a nasilaniem się zjawiska biednych pracujących.
Zaangażowanie NSZZ „Solidarność” będzie polegało na:
– uczestniczeniu w seminariach i konferencji końcowej,
– rozpowszechnianiu rezultatów projektu poprzez stronę www i struktury Związku.
Osoba odpowiedzialna za współpracę w ramach tego projektu: Katarzyna Bartkiewicz.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” postanawia udzielić poparcia projektowi składanemu przez Fondazione Bruno Vincentini, poświęconemu badaniu możliwości restrukturyzacji polityk przemysłowych, tak aby pobudzić wzrost gospodarczy
i zatrudnienie i przystąpić do projektu jako organizacja stowarzyszona. Wniosek projektowy zostanie złożony przez Lidera w odpowiedzi na konkurs VP/2015/004 „Wzmocnienie ekspertyzy w obszarze relacji przemysłowych” ogłoszony przez KE. Roboczy tytuł projektu „ESGIR Project Network”.
Planowany okres realizacji projektu: grudzień 2015 – maj 2017
Zaangażowanie NSZZ „Solidarność” będzie polegało na:
– Udziale w seminariach międzynarodowych (5)
– Pomocy w zbieraniu danych krajowych
– Konsultacji zawartości dokumentów projektowych
– Rozpowszechnianiu rezultatów projektu.
Planowani inni partnerzy projektu to: uniwersytet Politecnica delle Marche (Włochy), związki zawodowe: UIL (Włochy), CGSLB (Belgia), MSZOSZ ( Węgry), organizacje pracodawców: Unidustria, Confidustria Brindisi ( Włochy) oraz Związkowy Instytut Badań Ekonomicznych i Społecznych z Węgier.
Osoba odpowiedzialna za współpracę: Sławomir Adamczyk.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Rady Ministrówzmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu prac szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla kobiet.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 czerwca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie rodzajów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych zlecanych fundacjom oraz organizacjom pozarządowym.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” nie wnosi uwag do projektu rozporządzenia Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 czerwca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie refundacji składek na ubezpieczenia społeczne osób niepełnosprawnych.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” wnosi następujące uwagi do Strategicznego Raportu Społecznego 2015 przedłożonego przez Ministerstwo Pracy i Spraw Społecznych.
Po raz kolejny NSZZ „Solidarność” zauważa, że prezentowane w Raporcie osiągnięcie celu krajowego Strategii Europa 2020 tzn. zmniejszenie liczby osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, nie jest wynikiem ogólnego spodku skumulowanej od 2008 roku liczby osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym o 1,7 mln lecz wynikiem zamrożenia progów dochodowych uprawniających do wsparcia, a co za tym idzie obniżenia ustawowej linii ubóstwa do poziomu poniżej minimum egzystencji. Zaniżone kryteria w pomocy społecznej obowiązujące przez okres 6 lat (1.10.2006 – 30.09.2012) spowodowały, że poniżej tzw. ustawowej granicy ubóstwa żyło w Polsce w 2012 r. 7% obywateli.
Wartość wskaźnika zagrożenia ubóstwem została obliczona z uwzględnieniem dwóch obowiązujących w 2012 r. progów interwencji socjalnej przyjmowanych za granicę ubóstwa ustawowego – niższego progu (351/477 zł) obowiązującego w pierwszych trzech kwartałach 2012 r. oraz progu zwaloryzowanego po 6 latach (456/542 zł), który stanowi kryterium przyznania pomocy społecznej od 1.10.2012r. W przypadku, gdyby stopa ubóstwa ustawowego dla całego roku 2012 liczona była według progu wprowadzonego w IV kwartale, odsetek osób w gospodarstwach domowych o wydatkach poniżej ustawowej granicy ubóstwa wyniósłby nie 7%, a ok. 13%. (dane IPiSS).
Brak waloryzacji kryteriów dochodowych w pomocy społecznej ma nie tylko wpływ na ograniczenie dostępności do tych świadczeń, ale również wpływa na pomiar samego zjawiska. W roku 2013 już w 3 typach rodzin z dziećmi próg interwencji socjalnej był niższy niż minimum egzystencji, a w roku 2014 aż w 5 typach rodzin.
Zatem dostrzec można bardzo niepokojące zjawisko jakim jest pogłębianie i utrwalanie sfery ubóstwa zwłaszcza wśród dzieci.
Ponadto z raportu wynika, iż wzrost wskaźnika zatrudnienia jest konsekwencją wzrostu zatrudnienia pracowników najemnych, gdzie w Polsce w przeważającej mierze mamy do czynienia z pracą usługową (57,4% pracujących) – niewpływającą korzystnie na wzrost kapitału ludzkiego oraz poprawę sytuacji materialnej pracowników. Jak wynika z danych GUS w roku 2014, aż 12 334 tys. osób w Polsce utrzymywało się z pracy najemnej, co stanowi 78,5% ogółu pracujących. Dlatego w tym zakresie struktura zatrudnienia jest zachwiana.
Obszar integracji społecznej i inwestycji społecznych
Większe wsparcie dla osób niepełnosprawnych
Raport wskazuje na większe wsparcie dla osób niepełnosprawnych, poprzezzwiększenie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, przede wszystkim na uczestnictwo w turnusach rehabilitacyjnych, zwiększenie dofinansowania na sprzęt rehabilitacyjny i techniczny oraz likwidacji barier architektonicznych. NSZZ „Solidarność” pragnie jednak podkreślić, że obowiązujące w Polsce ustawodawstwo antydyskryminacyjne i praktyka jego stosowania, wciąż nie zapewniają osobom niepełnosprawnym pełnej ochrony przed dyskryminacją.
Poza sferą zatrudnienia, brakuje przepisów gwarantujących skuteczną ochronę osób
z niepełnosprawnościami przed dyskryminacją. Istniejące przepisy nie zakazują nierównego traktowania ze względu na niepełnosprawność m.in. w dostępie do zabezpieczenia społecznego, opieki zdrowotnej, oświaty i szkolnictwa wyższego.
Wyższe świadczenia rodzinne z pomocy społecznej
Planowane w 2015 r. podniesienie kryteriów dochodowych uprawniających do pomocy społecznej oraz świadczeń społecznych zgodnie z ustawą o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 roku następuje w uzgodnieniu z partnerami społecznymi. W dniu 3 czerwca 2015 roku we wspólnym stanowisku trzy reprezentatywne centrale związkowe przedstawiły propozycje wysokości progów dochodowych oraz świadczeń z pomocy społecznej oraz rodzinnych. Zaproponowane przez stronę związkową kwoty uwzględniają poziom Progów Interwencji Socjalnej oszacowanej według cen z roku 2013 przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych oraz indeksację tych progów, tak aby w 2018 roku nie były one niższe od wartości minimum egzystencji we wszystkich typach rodzin.
Wspieranie osób wchodzących na rynek pracy
W odniesieniu do zmian w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy powołanych w raporcie należy wskazać, iż pozytywna ocena wprowadzonych rozwiązań jest przedwczesna, gdyż ustawa obowiązuje zaledwie od roku i nie usunęła dysfunkcji związanych z zasadami przyznawania pomocy (tzn. brak priorytetu przy przeciwdziałaniu bezrobociu długotrwałemu, udzielanie pomocy głównie tym osobom, które zapewnią pełne zabezpieczenie zwrotu udzielonej pomocy, nadzór MF nad FP). Potwierdzeniem mogą być dane GUS oraz MPiPS, zgodnie z którymi w okresie pierwszych
9 miesięcy roku 2014 z aktywnych programów rynku pracy skorzystało 399,4 tys. osób, tj. o 0,9% mniej niż rok wcześniej.
Ochrona zdrowia
NSZZ „Solidarność” wskazuje, że 7 lipca 2015 r. rząd ma podjąć decyzję
o przyjęciu projektu ustawy o zdrowiu publicznym, która w założeniu ma podnieść rangę profilaktyki, a co za tym idzie, zdrowia całego społeczeństwa. Prezydium KK NSZZ „Solidarność” przedstawiło na etapie konsultacji społecznych opinię do projektu ustawy
(w załączeniu).
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” pozytywnie ocenia projekt ustawy
o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, jednocześnie wnosi poniższe uwagi.
Projekt ustawy powstał na podstawie założeń, które były przedmiotem konsultacji w 2014 roku. Niestety projekt założeń nie został przesłany w ramach konsultacji do NSZZ „Solidarność”, chociaż porusza istotne kwestie społeczne. Zmiany dotyczą dostępu do informacji o wiarygodności przedsiębiorców, co ma znaczenie również na rynku pracy oraz dla oceny wiarygodności przedsiębiorcy, jako przyszłego pracodawcy. Dodatkowo Ministerstwo Gospodarki przesyłając projekt ustawy, skróciło czas na przedstawienie opinii bez podania przyczyny.
Zdaniem NSZZ „Solidarność” należy dążyć do stworzenia systemu z jak najpełniejszą informacją o wiarygodności płatniczej przedsiębiorców oraz konsumentów. Spowoduje to podniesienie pewności obrotu gospodarczego, co ma istotne znaczenie dla jakości zatrudnienia pracowników oraz kosztów prowadzenia działalności gospodarczej uczciwych przedsiębiorców. To właśnie niepewność i ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej jest często podawane jako przyczyna szerokiego stosowania umów śmieciowych oraz zaniżania wynagrodzeń pracowników. Z tego względu proponujemy powrót do rozwiązania zaproponowanego na etapie założeń do ustawy, które nie znalazło się w projekcie, polegającego na możliwości przekazywania do biur informacji gospodarczej danych dotyczących wierzytelności o charakterze publicznoprawnym. W naszej ocenie należy piętnować firmy, które nie płacą składek na ubezpieczenie społeczne bądź nie odprowadzają podatków. Informacja ta powinna być bezpłatna i dostępna dla wszystkich tak, aby nie tylko kontrahenci, ale również obecni i przyszli pracownicy mogli sprawdzać wiarygodność firmy. Możliwość przekazywania przez organy publiczne do biur informacji gospodarczej informacji
o przysługujących im wierzytelnościach umożliwiłaby naszym zdaniem znacznie skuteczniejszą windykację należności na rzecz Skarbu Państwa, co leży w interesie budżetu państwa i ograniczy również koszty prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Należałoby również uzupełnić możliwość przekazywania informacji do biur
o przekazywanie danych z Państwowej Inspekcji Pracy o niewypłacanych wynagrodzeniach. Informacja ta jest, w naszej ocenie, istotna w określaniu wiarygodności przedsiębiorców. Wprowadzenie takiej możliwości byłoby czynnikiem mobilizującym, a przede wszystkim piętnującym nieuczciwą konkurencję.
NSZZ „Solidarność” proponuje rozszerzyć możliwość przekazywania do biur informacji gospodarczej informacji o bezskutecznych egzekucjach komorniczych
o przekazywanie danych o konsumentach. Projekt ustawy przewiduje takie rozwiązanie jedynie dla dłużników-przedsiębiorców. Informacja o tym, że dany konsument jest niewypłacalny, a egzekucje innych podmiotów wobec niego okazały się bezskuteczne, ma kluczowe znaczenie dla przedsiębiorstwa, a w szczególności dla banku, czy instytucji finansowej, która rozważa udzielenie pożyczki czy kredytu. Nie ma zatem uzasadnienia by przedsiębiorcy nie mieli dostępu do tego rodzaju informacji. Wręcz przeciwnie, ich brak może spowodować, że dany konsument dostanie np. kolejny kredyt konsumencki, którego nie będzie w stanie spłacić, co będzie ze szkodą dla niego samego jak i dla podmiotu udzielającego kredytu konsumenckiego, który nie odzyska swoich pieniędzy. Ponadto koszty tego typu zachowań ponoszą wszyscy, którzy w terminie regulują swoje zobowiązania, bowiem instytucje kredytowe przerzucają koszty niespłaconych zobowiązań na pozostałych konsumentów.
Pozytywnie oceniamy wprowadzenie obowiązku przekazywania danych pomiędzy rejestrami oraz zakwalifikowanie nierzetelnego wpisu jako czynu nieuczciwej konkurencji, co wychodzi naprzeciw potrzebie dostępu do pełnej i rzetelnej informacji o wiarygodności płatniczej konsumentów i przedsiębiorców.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zgłasza następujące uwagi do poselskiego projektuustawy (przedstawiciel wnioskodawców: Dariusz Cezar Dziadzio) o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W dniu 27 maja 2014 roku do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadzono szereg obszernych zmian mających na celu poprawienie efektywności działania publicznych służb zatrudnienia oraz dialogu społecznego. Nadto wprowadzono nowe instrumenty aktywizacyjne, których zadaniem jest pomoc osobom do 30 roku życia w uzyskaniu szybkiego zatrudnienia na dobrych warunkach.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż obecnie nie ma potrzeby wprowadzania nowego instrumentu bez dogłębnej oceny skutków wprowadzonej nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z 2014 r. Wnioskodawcy sami w uzasadnieniu wskazują, że brak jest danych dotyczących sytuacji bezrobotnych do 30 roku życia. Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” dostrzega problem bezrobocia wśród młodych, ale dedykowana pomoc powinna mieć raczej charakter kaskadowy: wprowadzanie nowego instrumentu na bazie oceny efektywności dotychczas wprowadzonych rozwiązań.
Niezależnie od powyższego projekt nowego art. 60e zawiera następujące błędy merytoryczne:
– przewiduje refundację pracodawcy kosztów ubezpieczenia społecznego osoby do 30 roku życia, podczas gdy rozwiązanie to już istnieje w obowiązującej ustawie i jest uregulowane w art. 60c.
– przewiduje przyznanie dofinansowania również w zakresie nagród przyznawanych pracownikowi, podczas gdy udzielana pomoc powinna z natury rzeczy dotyczyć wyłącznie podstawowych składników wynagrodzenia,
– w zakresie ustalenia wysokości refundacji przewiduje się, że maksymalna pomoc nie może przekroczyć „iloczynu liczby zatrudnionych w miesiącu” oraz minimalnego wynagrodzenia za pracę i składek na ubezpieczenia społeczne, przy czym z przepisu tego nie wynika, co rozumie się pod pojęciem „liczby zatrudnionych w miesiącu”.
– powyższa uwaga dotyczy również zwrotu „część wynagrodzenia”- w tym zakresie powstaje wątpliwość co do możliwości refundowania w ramach omawianego rozwiązania całego wynagrodzenia, jak również jaka ma to być część, tzn. w jakim stosunku pracodawca ma partycypować w ponoszeniu kosztów zatrudnienia.
Ostatecznie odnieść należy się do skutków finansowych przedstawionej przez posłów propozycji. Z pewnością – skoro instrument ten jest bezwzględnie dedykowany bezrobotnym do 30 roku życia – trudno a priori oszacować ile osób skorzysta z tego instrumentu. Sami wnioskodawcy przyznają w uzasadnieniu, że nie ma obecnie badań dotyczących skali bezrobocia osób do 30 roku życia, a pomimo to szacują, że należy zabezpieczyć w planie finansowym Funduszu Pracy około 3 mld zł. W ocenie wnioskodawców pozwoli to na uzyskanie zatrudnienia przez około 100 tys. osób do 30 roku życia. Jednocześnie brak jest mechanizmu działania w przypadku, gdy liczba ubiegających się o finansowanie znacznie przekroczy zakładane 100 tys. osób. Na marginesie należy zauważyć, iż do obliczeń
w uzasadnieniu projektu ustawy przyjęto wysokości minimalnego wynagrodzenia na poziomie 1800 zł podczas gdy z pisma Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 czerwca 2015 r. wynika, że będzie ono wyższe i od 1 stycznia 2016 r. wynosić będzie co najmniej 1850 zł.
Prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” zwraca uwagę, iż sytuacja na rynku pracy może ulec poprawie wyłącznie w przypadku podjęcia istotnych działań opierających się na zwiększeniu środków przeznaczonych na aktywizację osób bezrobotnych wraz z jednoczesnym podwyższeniem wysokości zasiłku dla bezrobotnych do wysokości zapewniających zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych w okresie poszukiwania pracy. Wobec powyższego wprowadzanie nowych instrumentów bez badania obecnie obowiązujących nie przyniesie oczekiwanych rezultatów.