Najniższe wynagrodzenia w ochronie zdrowia mają pracownicy z 30-letnim doświadczeniem. Młodzi za 1700 zł netto nie przyjdą do pracy – mówiła w RDS szefowa Sekretariatu Zdrowia NSZZ Solidarność Maria Ochman.

Maria Ochman uprzedzała, że jedynym sposobem powstrzymanie niepokojów społecznych jest przyjęcie ustawy uwzględniającej wynegocjowane podwyżki dla pracowników ochrony zdrowia i wskazanie dalszych kroków. 

Jak zaznaczyła, pracownicy ochrony zdrowia to najbardziej wrażliwa społecznie grupa zawodowa i nie ma już czasu na odwlekanie nowelizacji ustawy o minimalnym wynagrodzeniu dla jej przedstawicieli. Po przyjęciu ustawy można będzie zastanawiać się, dyskutować o dalszych krokach. Ale musi być pewność, że one nastąpią. 

Tydzień na decyzję rządu
„Kolejny raz zostaliśmy przez resort zdrowia oszukani. Już nie godzimy się na grę na czas” – mówiła przedstawicielka Solidarności. Przedstawiła postulat związku, by w ciągu tygodnia została podjęta decyzja, czy rząd zajmie się nowelizacją ustawy o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia. „W zależności od tego podejmiemy konkretne decyzje co do dalszych kroków. Mam do takiego stwierdzenie pełnomocnictwo kierownictwa Solidarności” – zaznaczyła Maria Ochman. 

Związek cały czas postuluje objęcie ustawą o minimalnym wynagrodzeniu w ochronie zdrowia także pracowników niemedycznych, ale których praca jest związana z opieką nad pacjentem. Chodzi również o zwiększenie mnożnika, co podwyższy wynagrodzenia w poszczególnych grupach zawodowych. Solidarność sprzeciwia się dzieleniu środowiska medycznego na tych, którym udało się wywalczyć podwyżki, oraz pozostałych, którzy tyle szczęścia nie mieli. 

„Rezydenci pokazali, jak skutecznie i szybko walczyć o podwyżki. Inne zawody też mogą pójść tą drogą” – zaznaczyła Maria Ochman. 

Może zacząć od nowa?
Wiceminister zdrowia Józefa Szczurek-Żelazko wyjaśniała na posiedzeniu zespołu RDS ds. usług publicznych, że zmieniło się podejście resortu do problemów ochrony zdrowia i jej pracowników. Jak mówiła, minister spotyka się z przedstawicielami poszczególnych zawodów, zauważa uciążliwość prac przy opiece nad pacjentem, widzi potrzebę wprowadzenia nowych zawodów medycznych, jak np. sekretarki medycznej. Rozważane są kwestie dodatkowych urlopów. 

„Te działania mają zachęcić absolwentów kierunków medycznych do pozostawania w systemie. Chodzi o przedstawianie im propozycji, także finansowych, związanych z ich dodatkowymi kompetencjami. Kwestia minimalnego wynagrodzenia jest jednym z elementów tego procesu” – argumentowała wiceminister. Dodała, że warto zastanowić się, czy zasadne jest, by dalej procedować zmiany dotychczasowej ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, czy przygotować nowe rozwiązania. Jak poinformowała wiceminister Szczurek-Żelazko, Ministerstwo Finansów nie dało na razie zgody na propozycje przedstawione przez partnerów społecznych, gdyż rodzą one wielomiliardowe skutki finansowe dla budżetu. 

Chodzi o płace, nie o urlopy
„Przedmiotem dyskusji jest ustawa o ustaleniu najniższego zasadniczego wynagrodzenia w ochronie zdrowia, a nie: urlopy, kwalifikacje, dodatkowe gratyfikacje. Propozycja resortu dla Solidarności jest nie do przyjęcia. To krok wstecz” – odpowiadała Maria Ochman. Przypomniała, że ustalenie minimalnych wynagrodzeń w ochronie zdrowia dla wszystkich jej pracowników zajmujących się pacjentem jest zgodna ze stanowiskiem premiera Mateusza Morawieckiego. „I nic mi nie wiadomo, żeby stanowisko to się zmieniło” – zaznaczyła. Dodała, że „przed końcem maja musi być zakończona ta dyskusja. W przeciwnym razie rząd musi się liczy z tym, że tak nabrzmiałe nastroje społeczne muszą znaleźć upust”...

Cały artykuł w najnowszym Tygodniku Solidarność

Z najnowszego raportu Europejskiego Instytutu Związkowego ETUI wynika, że w większości państw UE wciąż spada zasięg rokowań zbiorowych. W najlepszej sytuacji są kraje skandynawskie, z wysokim poziomem uzwiązkowienia oraz państwa ze sprawnym mechanizmem generalizacji (rozszerzenia) układów zbiorowych.

Jak pokazują dane z poniższej tabeli skala pracowników objętych układami zbiorowymi pracy w poszczególnych państwach członkowskich jest bardzo zróżnicowana.

Najniższa w takich państwach Europy Centralnej jak Polska, w których rokowania odbywają się wyłącznie na poziomie zakładowym (innymi słowy nie występuje poziom branżowy),  rokowania mają charakter całkowicie nie skoordynowany, a instytucja generalizacji układu zbiorowego nie znajduje zastosowania w żadnym zakresie.
 

Źródło: ETUI, Benchmarking Working Europe 2018

Wysoki poziom objęcia układami zbiorowymi jest osiągany w Europie na dwa sposoby: albo siłą członkostwa związków zawodowych – państwa skandynawskie i wówczas instytucja generalizacji stosowana jest w ograniczonym zakresie (np. Norwegia) albo w ogóle nie jest potrzebna (np. Szwecja) lub też przez szerokie wykorzystanie instrumentu generalizacji układów czego najlepszymi przykładami są Belgia czy Francja.

– Musimy pamiętać, że same dane o stopniu objęcia układami zbiorowymi to informacja cenna, ale bardzo niepełna – nie wynika z niej wartość dodana układu dla pracowników. Z informacji tej nie wynika jaka jest wartość układów i jakich zagadnień dotyczą, w tym czy dotyczą takich zagadnień jak podnoszenie kwalifikacji, godzenie życia osobistego z zawodowym czy wsparcie pracowników w obowiązkach opiekuńczych. Te nowe obszary negocjacyjne są wciąż relatywnie słabo rozwinięte – wskazuje Barbara Surdykowska z Biura Eksperckiego KK NSZZ Solidarność.

– Z danych ETUI wynika, że sytuacja w Polsce jest katastrofalna. Jednakże nie tylko dlatego, że pracodawcy nie chcą zawierać układów zbiorowych, a dla kolejnych rządów jest to kwestia całkowicie obojętna. Problem tkwi w tym, że nie ma skutecznych mechanizmów prawnych egzekwowania od pracodawców by ci podejmowali rokowania – podkreśla Sławomir Adamczyk, szef Działu Branżowo-Konsultacyjnego KK.

– Ten stan rzeczy mogłyby poprawić propozycje zawarte w projekcie nowego zbiorowego kodeksu pracy, obligujące pracodawców do corocznego inicjowania rokowań układowych w odniesieniu do płac i warunków pracy. Ponieważ wątpliwe jest by w najbliższym czasie ten projekt był przyjęty, naszą nadzieję na obudzenie rządzących upatrujemy w tym, że zasięg rokowań zbiorowych może zostać – zgodnie z postulatami EKZZ, zaakceptowany na poziomie UE jako jeden z tzw. wskaźników socjalnych (social scoreboard) których realizacja przez państwa członkowskie byłaby oceniana w ramach Semestru Europejskiego na równi ze wskaźnikami makroekonomicznymi – dodaje ekspert.

Raport ETUI dostępny jest tutaj.

bs

Przeciętny Polak marnuje ok. 235 kg żywności na rok, czyli codziennie wyrzuca ponad 600 gram jedzenia! Daje to nam niechlubne 5 miejsce w statystykach Unijnych. Średnio każdy Europejczyk marnuje ok. 179 kg żywności.

Z raportu przygotowywanego na zlecenie Federacji Banków Żywności "Nie marnuj jedzenia 2017" wynika, iż aż co trzeci z nas przyznaje się do marnowania żywności. Wyrzucamy głównie produkty świeże: pieczywo (51%), wędliny (49%) czy owoce (32%). Jedną z głównych przyczyn marnowania żywności jest to, że kupujemy więcej, niż potrzebujemy.

Marnowanie żywności stanowi poważny i kosztowny problem w całej Unii Europejskiej, bo przecież ktoś tą żywność wytworzył i jej nie sprzedał, zużył energię, wodę, wyemitował gazy cieplarniane i wreszcie ktoś musi te pozostałości przetransportować i zutylizować. Koszty związane z marnowaniem żywności w Unii Europejskiej oszacowano na około 143 mld euro w 2012 roku. Unia Europejska dostrzegła ten problem już w 2012 roku poświęcając marnowaniu żywności rezolucję Parlamentu Europejskiego „Jak uniknąć marnotrawienia żywności: strategie na rzecz poprawy wydajności łańcucha żywnościowego w UE”. W rezolucji tej Parlament Europejski zwrócił się do Komisji Europejskiej o przyjęcie konkretnych środków zmierzających do zmniejszenia marnotrawstwa żywności o 50% do 2025 roku.

Pierwszą inicjatywę legislacyjną dotyczącą problemu marnowania żywności przedstawił właśnie Senator Antoni Szymański. W projekcie proponuje się wprowadzenie obowiązku zawarcia umowy przez sklepy wielkopowierzchniowe z organizacjami pozarządowymi zajmującymi się pomocą społeczną i wspieraniem rodzin na odbiór żywności, która została wycofana ze sprzedaży ze względu na wady wyglądu, czy opakowania bądź zbliżający się termin przydatności do spożycia. Co więcej przewiduje się również wprowadzenie specjalnej opłaty za marnowanie żywności, która będzie przeznaczona na koszty transportu i dystrybucji żywności. Ważne jest proponowane w projekcie zastrzeżenie, że jedynie 20% kwot wpłaconych przez sieci handlowe dla organizacji charytatywnych będzie mogło być zużyte na koszty administracyjne, co z pewnością ograniczy skalę nadużyć i zapobiegnie powstawaniu fałszywych organizacji nie zainteresowanych prawdziwą pomocą potrzebującym. Duże jednostki handlowe zostaną również zobligowane do przeprowadzenia raz do roku kampanii informacyjnej na temat kosztów i problemów związanych z marnowaniem żywności.

Jedna z sieci handlowych podała ostatnio dane na temat marnowania żywności. Ogłoszono, iż w roku finansowym wyrzuciła blisko 5 tysięcy ton żywności. Co daje nam 450 tysięcy opłaty rocznej według danych wyliczonych na podstawie projektu. Opłata ta w przypadku nie zawarcia umowy z organizacją charytatywną będzie przekazywana do Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, który otrzyma nowe obowiązki dotyczące edukacji konsumentów. Projekt przewiduje również kary za nie wywiązanie się z obowiązku zawarcia umowy z organizacją pozarządową.

Co istotne i jest bardzo dobrą praktyką projekt przewiduje przegląd funkcjonowania ustawy po 18 miesiącach. Pozwoli to na ewentualną poprawę całego systemu współpracy w zakresie zapobiegania marnowaniu żywności.

Jednak podstawową rzeczą, której my jako konsumenci musimy się nauczyć, to robienie przemyślanych zakupów i kupowanie rzeczy faktycznie niezbędnych. Banki żywności wyliczają, iż wyrzucana, marnowana żywność kosztuje nas nawet 200 zł miesięcznie!!!! Warto pomyśleć, warto przeliczyć!!!!

SSz

W XIX Ogólnopolskiej Pielgrzymce NSZZ „Solidarność” do Matki Bożej Licheńskiej uczestniczyło kilka tysięcy związkowców i kilkadziesiąt pocztów sztandarowych przybyłych na uroczystości z zakładów pracy z całego kraju. Przed mszą została poświęcona tablica Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” – Epitafium bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Po zakończonej Eucharystii zaproszeni goście i wierni udali się pod pomnik bł. ks. Jerzego Popiełuszki, gdzie przedstawiciele poszczególnych okręgów złożyli kwiaty. Uroczystości uświetniła Młodzieżowa Orkiestra Dęta z Zespołu Szkół Górniczo-Energetycznych w Koninie.

Wczoraj przed rozpoczęciem południowej Mszy św. w bazylice pw. Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej Piotr Duda, przewodniczący Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” w słowie skierowanym do uczestników pielgrzymki wyraził radość, że w roku, w którym przypada 100. rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości, wielka rodzina „Solidarności” może spotkać się i modlić w Licheniu.

Piotr Duda wyraził radość z przyjęcia ustawy, dzięki której wiele osób nie musi pracować w niedziele, a swój cenny czas mogą poświęcić rodzinie i najbliższym. Zaznaczył, że za patronem „Solidarności”, bł. ks. Jerzym Popiełuszko, człowieka i pracownika należy traktować podmiotowo, a nie przedmiotowo. Przewodniczący dodał, że jest jeszcze wiele kwestii, które potrzebują uwagi i naprawy, ale NSZZ „Solidarność” zawsze będzie dbał o interesy pracowników.

Eucharystii, która rozpoczęła się w samo południe, przewodniczył abp Andrzej Dzięga, metropolita szczecińsko-kamieński. „Wolność musi być rozumna jeśli ma być prawdziwie od Boga przyjęta. Jedynie wolność rozumna jest darem świętym samego Boga danym człowiekowi, ludzkiej duszy, ludzkiemu bytowi, ale także rodzinom i narodom” – powiedział w Licheniu abp Andrzej Dzięga

Biskup w słowie skierowanym do wiernych odniósł się do odzyskanej sto lat temu przez Polskę niepodległości wskazując, że należy o nią dbać, aby obecne i kolejne pokolenia Polaków mogły się nią cieszyć: „Całe pokolenie ludzi wielkiej modlitwy, pracy, nadziei, studiowania i walki, czuło, że stajemy u progu nowej szansy. Po stu latach mamy świadomość, że tej szansy musimy się ciągle uczyć. Okazuje się, że po stu latach wiemy jeszcze bardziej, nie tylko jak smakuje niepodległość, ale też jeszcze bardziej czujemy, jak nam na niej zależy, ile jesteśmy gotowi jej poświęcić i jak jesteśmy w stanie bronić drogi niepodległości.”

Kontynuując wątek wolności ks. abp wskazał, iż będąc daną ludziom przez Boga, winna być rozumna i wykorzystywana w sposób racjonalny: „Tutaj, u stóp Najświętszej Maryi Panny, w licheńskim Cudownym Obrazie trwającej niejako na warcie pośrodku bolesnych dziejów naszego narodu, stajemy wpatrzeni w Chrystusa i Nim zafascynowani. Ale stajemy też jako naród, bo uświadamiamy sobie w stulecie odzyskanej niepodległości, jak ważne są drogi wolności odpowiedzialnej, danej i zadanej, czyli wolności rozumnej.”

www.lichen.pl