Poznański Czerwiec ‘56 – pierwsze powstanie przeciwko komunistycznej dyktaturze.
„Nie bez powodu okres lat 1948-1956 w najnowszych dziejach Polski określa się niekiedy mianem podboju społeczeństwa przez ówczesne władze komunistyczne, czyli czasem powszechnego terroru. Strajk kilku tysięcy robotników „Cegielskiego”, tej ogromnej fabryki o dziewiętnastowiecznym rodowodzie, dojrzewał od dłuższego czasu. Protesty robotnicze nasilały się co najmniej od marca 1956 r. Pracownicy przez długie miesiące upominali się u przedstawicieli władz o swe należne prawa. Coraz bardziej zdesperowani ludzie przeciwstawiali się oczywistemu wyzyskowi, zawyżanym normom pracy, sukcesywnie podwyższanym podatkom, samowolnemu zwalnianiu z pracy robotników niewygodnych dla dyrekcji zakładów. Prominenci PZPR stosowali metodę zwodzenia robotników kolejnymi obietnicami oraz nawoływania do „budowy socjalistycznego ładu pracy”. Faktyczne potrzeby i roszczenia robotników ignorowano, co stopniowo potęgowało frustrację, rodziło poczucie bezradności i upokorzenia …”