Czasem jest tak, że tematy poruszone podczas debat Zarządu Regionu wywołują szersze reakcje, niż przeciętnie. Sprawa relacji pomiędzy dwoma inowrocławskimi firmami: Qemetica (dawniej CIECH Soda Polska) i IKS Solino  choć ma wymiar typowo biznesowo-gospodarczy; dość niespodziewanie przeniosła się także na poziom między… komisjami zakładowymi naszego związku. Przy czym nie mamy tu do czynienia, ze „skakaniem sobie do oczu”, a raczej z nakłonieniem szefostwa obu firm do „bardziej konstruktywnych” negocjacji biznesowych, których rezultat uwzględniłby dobro zatrudnionych w obu podmiotach.

Do spotkania szefów obydwu komisji zakładowych: Daniela Sendora i Jerzego Gawędy doszło wczoraj na spotkaniu Rady Oddziału Inowrocław, zwołanej z inicjatywy przewodniczącego Oddziału Mariusza Kawczyńskiego i w siedzibie Oddziału.

-Ze względu na delikatną materię, jeszcze nie można ujawnić szczegółów – twierdzi Kawczyński – to jednak z wczorajszych rozmów jestem zadowolony, ponieważ kilka istotnych spraw i sposobów działania udało nam się wypracować. Jest bardzo możliwe, że postawa naszych związkowców z obydwu zakładów pracy wspomoże dobre dla pracowników decyzje gospodarcze.

Przypomnę, że Qemetica (dawniej CIECH Soda Polska) i IKS Solino (Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino”, obecnie część Grupy Orlen) to dwie największe firmy przemysłowe w Inowrocławiu, ale bezpośrednia, szeroko nagłaśniana współpraca między nimi nie jest publicznie mocno eksponowana w ostatnich latach.

Obie firmy są technologicznie i surowcowo mocno powiązane od wielu dekad:

• Solino wydobywa solankę (roztwór soli) z odwiertów.
• Qemetica wykorzystuje tę solankę jako kluczowy surowiec do produkcji sody kalcynowanej (metoda Solvaya) i soli warzonej (odparowywanej).
• To klasyczny model „kopalnia → zakład sodowy”, który funkcjonuje w Inowrocławiu od ponad 100 lat.

• W 2024–2025 pojawiały się publiczne dyskusje i zarzuty (głównie na Facebooku i w lokalnych mediach), że:

  • Solino sprzedaje solankę Qemetice „za grosze”,
  • Qemetica nie chce sprzedawać soli przemysłowej z powrotem do Solino (np. do produkcji tabletek solnych lub innych celów),
  • Brak nowej umowy między firmami komplikuje sytuację.

  Te kwestie podnosiła m.in. Solidarność w Solino oraz niektórzy radni i mieszkańcy.

Złoża soli w rejonie Inowrocławia się wyczerpują → obie firmy muszą w najbliższych latach szukać nowych rozwiązań (nowe odwierty, inne źródła solanki, ewentualna zmiana technologii). To powoduje, że ich relacje surowcowe są strategicznym tematem dla całego regionu. Współpraca istnieje, ale ma charakter klasyczny, surowcowo-produkcyjny (solanka → soda + sól warzona) i trwa od pokoleń, choć nie ma na razie widocznych nowych, spektakularnych projektów łączących obie firmy, zaś relacje bywają napięte (spory o ceny solanki i wzajemne dostawy soli).

Redaktor

fot z końca posiedzenia – będzie Ok!