PZL-Świdnik ma zamiar produkować nowe Polskie Śmigłowce Wielozadaniowe. Dziś w świdnickich zakładach odbyła się prezentacja nowego helikoptera. Jednym z zaproszonych gości był przewodniczący KK NSZZ "Solidarność" Piotr Duda.

- Produkcja takich śmigłowców to z jednej strony szansa, by w polskim wojsku pojawiła się znów maszyna, która jest produkowana w Polsce. Z drugiej - szansa dla niemal 3000 osób zatrudnionych w zakładzie na pracę na następne dziesięciolecia - przekonuje Andrzej Kuchta, przewodniczący "Solidarności" w PZL-Świdnik.

Brak woli dialogu ze strony pracodawcy powoduje, że sytuacja pracowników przedsiębiorstwa Państwowe Gospodarstwo Wodne „Wody Polskie” jest coraz trudniejsza, a wiara związkowców  w to, że możliwe jest porozumienie z kierownictwem firmy i Ministerstwem Infrastruktury, które nadzoruje ten podmiot, zmalała niemal do zera.

Od marca 2018r. firma funkcjonuje w procedurze sporu zbiorowego, który został po roku trwania, zawieszony jedynie na okres kilku miesięcy ze względu na pandemię.

„Zawieszenie sporu zbiorowego odbyło się bez osiągnięcia choćby częściowego porozumienia. Nie podpisano nawet protokołu rozbieżności ponieważ pracodawca odmówił jego parafowania” – mówi Jan Śniadek, przewodniczący „Solidarności” w Wodach Polskich.

Aby dobrze zrozumieć rozgoryczenie i determinację pracowników, należy cofnąć się do stycznia 2018r., kiedy, na bazie Regionalnych Zarządów Gospodarki Wodnej, powstała struktura PGW „Wody Polskie”. W związku z tymi zmianami, przestał obowiązywać ponadzakładowy układ zbiorowy pracy, który obejmował pracowników uprzednio funkcjonujących podmiotów. Pracownicy otrzymali obietnicę, że jego zapisy będą podstawą do stworzenia nowego układu zbiorowego pracy, tym razem już zakładowego w „Wodach Polskich”. Niestety obietnica nie została dotrzymana. Dodatkowo wynegocjowane podwyżki dla pracowników rozwiązanych podmiotów, nie zostały uwzględnione w tabelach płac nowego przedsiębiorstwa. Co gorsza, wraz z podpisywaniem nowych umów o pracę, po dokonaniu tzw. „przeglądu płac”, części pracowników obniżono wynagrodzenia. Nie zrekompensowały tego symboliczne podwyżki przyznawane pracownikom od 2019r., wedle zasad mało czytelnych dla strony społecznej.

Spadek realnej siły nabywczej wynagrodzeń to niejedyna bolączka z jaką muszą zmagać się pracownicy „Wód Polskich”.
„Problemem są również braki kadrowe w firmie – mówi Arkadiusz Kubiaczyk, przewodniczący Krajowej Sekcji Pracowników Gospodarki Wodnej NSZZ „Solidarność”.  Po stworzeniu nowej struktury, jaką jest Państwowe Gospodarstwo Wodne, aby sprostać nowemu zakresowi działań, pracownicy mają więcej obowiązków, a de facto mniejsze pensje. Z rozmów z kierownictwem wynika, że pracodawca ma świadomość tych niedoborów i szacuje je na około 1000 etatów, przy 6,5 tys. osób zatrudnionych. Efektem tego stanu rzeczy jest nagminne przekraczanie przez pracowników 8 -godzinnego czas pracy. Również proces decyzyjny, silnie scentralizowany, budzi duże wątpliwości co do jego efektywności. Na decyzje co do elementarnych kwestii dotyczących poszczególnych oddziałów firmy, trzeba czekać długo, ponieważ podejmowane są w centrali. Ja porównuję to do sytuacji gdy w lesie, którym się opiekuję, wybucha pożar, a obok lasu jest sklep z gaśnicami. Zamiast kupić gaśnicę i ratować las, muszę uruchamiać procedury na zakup gaśnic, a w międzyczasie las zdąży spłonąć, więc po rozstrzygnięciu przetargu mogę co najwyżej dogasić pogorzelisko.  Dodatkowo problemem jest brak przejrzystych zasad tworzenia kategorii zaszeregowania pracowników. Czy normalnym jest aby pracownicy, mający ten sam zakres obowiązków, byli inaczej klasyfikowani choćby pod względem pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub dodatków za pracę np. w dni świąteczne? Absurdy, które obecnie funkcjonują można mnożyć” – kończy Arkadiusz Kubiaczyk

Jaka jest zatem perspektywa dla pracowników „Wód Polskich”?
„Po tylu latach i składanych obietnicach, chyba mało kto wierzy, że usiądziemy do stołu i stworzymy nowe regulacje, które uporządkują i kwestie wynagrodzeń i organizacji pracy w naszej firmie. Obecnie obserwuję falę rezygnacji z pracy w „Wodach Polskich”, szczególnie wśród ambitnych fachowców – ponownie mówi Jan Śniadek.  Dlatego na dzisiaj jesteśmy na etapie referendum strajkowego. Jednocześnie Sekretariat Zasobów Naturalnych, Ochrony Środowiska i Leśnictwa NSZZ „S”, jako związkowa struktura branżowa, wystosował apel do ministra infrastruktury o przedstawienie planu wyjścia z obecnego kryzysu. Zobaczymy jaki będzie tego efekt.”

Czy znów pracodawca i rząd chce rozmawiać na ulicy?
Sytuacja jest poważna, zdaniem związkowców z „Solidarności”, przy obecnej polityce pracodawcy, w perspektywie najbliższych kilku lub kilkunastu kwartałów, PGW „Wodom Polskim” grozi zapaść. Czy do tego dojdzie? Na dzisiaj to pytanie otwarte. Do tematu będziemy wracać.

pp

W ramach akcji charytatywnej „Sierpień Miesiącem Honorowego Krwiodawstwa NSZZ Solidarność” w 2021 roku 1163 dawców i związkowców oddało aż 523 litry krwi.

Region Rzeszowski NSZZ „Solidarność” nieprzerwanie od 2006 r. w dowód pamięci i szacunku dla Ojca Świętego Jana Pawła II organizuje w sierpniu akcję honorowego krwiodawstwa, która z roku na rok cieszy się co raz większym zainteresowaniem.

Na apel rzeszowskiej „Solidarności” co roku odpowiadają nasi członkowie i sympatycy związku oraz krwiodawcy i mieszkańcy powiatów naszego regionu.

Pomimo trudnego czasu pandemii w 2021 roku osiągnęliśmy rekord oddanej krwi. Dzięki zaangażowaniu i czynnym udziale 1163 dawców i związkowców, którzy podzielili się drogocennym lekiem, Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Rzeszowie wzbogaciło się o 523 litry krwi.

Region Rzeszowski NSZZ „Solidarność” organizuje akcję dzięki współpracy z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Rzeszowie oraz z firmami: Zarząd Transportu Miejskiego w Rzeszowie, Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Rzeszowie, Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Rzeszowie i Leżajsku, Miejska Komunikacja Samochodowa w Mielcu oraz Marcel. Dzięki ich uprzejmości mamy możliwość promowania akcji w środkach transportu publicznego, docierając do coraz większej ilości mieszkańców.

W tym roku, dzięki współpracy z OSP Czudec i OSP Harta, Fundacją na Rzecz Kultury Fizycznej i Sportu w Kolbuszowej i Domem Kultury „Sokół” w Strzyżowie oraz wolontariuszką Joanną Procak dodatkowo zapraszaliśmy na akcję oddawania krwi w krwiobusach RCKiK.

W imieniu potrzebujących, bardzo dziękujemy Krwiodawcom. Wszyscy, którzy włączają się w akcję charytatywną „Sierpień Miesiącem Honorowego Krwiodawstwa NSZZ Solidarność” budują wspaniały pomnik naszego rodaka Jana Pawła II, wypełniając Jego testament zawarty w słowach: „Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi”.

Szczegółowe podsumowanie akcji 2021 r.:

RCKiK w Rzeszów – 527 osób

Terenowy Oddział Mielec – 81 osób

Terenowy Oddział Leżajsk – 307 osób

Strzyżów – 23 osoby

Harta – 52 osoby

Czudec – 33 osoby

Kolbuszowa – 40 osób

Pozostałe ekipy – 100 osób

RAZEM: 1163 osoby oddało krew ok. 523 l

Region Rzeszowski

2 września zapadł wyrok w tzw. sprawie EPSU (sprawa C- 928/19P). Przedmiotem rozstrzygnięcia była kwestia, czy w sytuacji, gdy europejscy partnerzy społeczni zawrą  porozumienie (w oparciu o art. 155 TFUE)  i złożą wspólny wniosek o jego przekształcenie w dyrektywę, Komisja Europejska jest związana takim wnioskiem i musi przekazać porozumienie do Rady. Sąd orzekł, że taki obowiązek na Komisji nie spoczywa.

Wyrok jest wynikiem apelacji jakie złożyła Europejska Federacja Związków Zawodowych Służb Publicznych EPSU od wcześniejszego wyroku z października 2019 (T-310/ 18). Pisaliśmy o nim tutaj.Skarga przeciwko Komisji została złożona przez EPSU, która jest sygnatariuszem porozumienia podpisanego w styczniu 2016 r. z unijną reprezentacją krajowych pracodawców rządowych tego sektora i dotyczącego wprowadzenia ogólnych raminformowania i przeprowadzania konsultacji dla urzędników służby cywilnej i pracowników centralnej administracji rządowej. Obie strony oczekiwały, że zgodnie z zapisami traktatowymi, ich wspólna prośba o przekształcenie porozumienia w dyrektywę unijną zostanie skierowana do Rady UE, co umożliwi rozpoczęcie ustaleń politycznych dotyczących zapewnienia prawa do informacji i konsultacji dla wszystkich zainteresowanych. Tak się jednak nie stało. Komisja najpierw przez ponad 2 lata analizowała zawartość porozumienia, by wreszcie oznajmić, że nie podejmie dalszych kroków w tej sprawie i nie jest do tego zobowiązana. Ponieważ sprawy zaczęły przybierać obrót znany nam z polskiej klasyki filmowej („Nie mamy pańskiego płaszcza i co pan nam zrobi?”) EPSU zdecydowała się na drogę sądową. Bez sukcesu. Wyrokując w ostatniej instancji TSUE stwierdził, że art. 155 Traktatu nie nakłada na Komisję obowiązku nadania mocy prawnej wnioskowi partnerów społecznych, którzy dążą do wdrożenia na szczeblu UE zawartego przez nich porozumienia. W ocenie sądu nie można bowiem faworyzować interesów związków zawodowych i organizacji pracodawców kosztem podstawowego obowiązku Komisji jakim jest dbanie o ogólny interes UE.

– Pamiętajmy, że przedmiotem sporu nie był fakt, że gdyby Komisja Europejska przekazała porozumienie do Rady w celu przekształcenia go w dyrektywę, kwestia ta podlegałaby uzgodnieniom między państwami członkowskimi i wymagałaby, zależnie od zagadnienia którego dotyczy porozumienie, większości głosów lub jednomyślności. Tak więc w żadnym wypadku partnerzy społeczni nie mogliby „zmusić” państw członkowskich. Przykładowo Polska, która miała negatywny stosunek do przekształcenia porozumienia w akt wiążący mogłaby głosować przeciwko. Przedmiotem sporu było czysto techniczne zagadnienie, czy Komisja Europejska jest zobowiązana przedstawić takie porozumienie Radzie czy może je samodzielnie zablokować – komentuje Barbara Surdykowska z Biura Eksperckiego KK NSZZ „Solidarność”.

Europejskie związki zawodowe przyjęły ten wyrok z rozgoryczeniem, gdyż de facto uniemożliwia on zapewnienie prawie dziesięciu milionom urzędników służby cywilnej i pracowników administracji publicznej takiej samej ochrony prawnej UE w zakresie prawa do informacji i konsultacji, jaką mają inni pracownicy. Za tym orzeczeniem kryje się jednak coś więcej.

– Art. 155 Traktatu był zawsze prezentowany jako silny filar europejskiego modelu społecznego, bazującego w dużej mierze na znaczeniu i roli partnerów społecznych. Teraz okazuje się, że konstrukcja ta, patrząc z prawnego punktu widzenia, rozpada się jak domek z kart. Tak niestety trzeba interpretować orzeczenie, które nadaje ciału pochodzącemu z nominacji jakim jest Komisja Europejska, szerokie prawo do  ingerowania w autonomię partnerów społecznych – zwraca uwagę Sławomir Adamczyk, przedstawiciel polskich organizacji pracowniczych w komitecie dialogu społecznego UE.

bs

Treść porozumienia można znaleźć (także w języku polskim) na stronie EPSU.