Opiniowany projekt rozporz\u0105dzenia zmieniaj\u0105cego rozporz\u0105dzenie w sprawie \u015bwiadectwa pracy ma na celu dostosowanie przepis\u00f3w rozporz\u0105dzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Spo\u0142ecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie \u015bwiadectwa pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1862) do zmian wprowadzanych ustaw\u0105 z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy \u2013 Kodeks pracy oraz niekt\u00f3rych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. , poz. 240) oraz ustaw\u0105 z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy \u2013 Kodeks pracy oraz niekt\u00f3rych innych ustaw (Dz.U.2023 r., poz.641).
\nProponowane zmiany polegaj\u0105 na zamieszczeniu w \u015bwiadectwie pracy informacji dotycz\u0105cych wykorzystania nowych regulacji wprowadzonych do Kodeksu pracy \u2013 zwolnienia od pracy, o kt\u00f3rym mowa w art. 148 1 k.p., urlopu opieku\u0144czego, o kt\u00f3rym mowa w art. 1731 k.p. oraz okazjonalnej pracy zdalnej, o kt\u00f3rej mowa w art. 6733\u00a7 1 k.p. Dodatkowo projekt zawiera propozycj\u0119 zmiany wzoru \u015bwiadectwa pracy, stanowi\u0105cego za\u0142\u0105cznik do rozporz\u0105dzenia.
\nPrezydium Komisji Krajowej NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d przedstawia nast\u0119puj\u0105ce uwagi do projektu z dnia 23 marca 2023 r. rozporz\u0105dzenia Ministra Rodziny i Polityki Spo\u0142ecznej zmieniaj\u0105cego rozporz\u0105dzenie w sprawie \u015bwiadectwa pracy:
\n1. W \u00a7 1 pkt. 1 lit a) projektu zawarte jest odniesienie do art. 1481 k.p., podobnie w \u00a7 1 pkt. 1 lit c) projektu zawarte jest odniesienie do art. 6733 k.p. Przepis art. 1481 k.p. oraz przepis art. 6733 k.p sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z kilku jednostek redakcyjnych tekstu (\u00a7\u00a7), przy czym okres zwolnienia od pracy oraz okres wykonywania okazjonalnej pracy zdalnej uregulowany jest tylko w jednej jednostce redakcyjnej tekstu – \u00a7 1. Tym samym zgodnie z zasadami poprawno\u015bci legislacyjnej \u00a7 1 pkt. 1) projektu powinien mie\u0107 nast\u0119puj\u0105ce brzmienie:
\n\u201e1) w \u00a7 2 w ust. 1:
\na) po pkt. 5 dodaje si\u0119 pkt 5a w brzmieniu:<\/p>\n
\u201e5a) zwolnienia od pracy przewidzianego w art. 1481\u00a7 1 Kodeksu pracy, wykorzystanego w roku kalendarzowym, w kt\u00f3rym usta\u0142 stosunek pracy;\u201d,
\nb) po pkt. 6 dodaje si\u0119 pkt 6a w brzmieniu:
\n\u201e6a) urlopu opieku\u0144czego wykorzystanego w roku kalendarzowym, w kt\u00f3rym usta\u0142 stosunek pracy;\u201d,
\nc) po pkt. 12 dodaje si\u0119 pkt 12a w brzmieniu:
\n\u201e12a) okresu pracy zdalnej, przewidzianej w art. 6733 \u00a7 1 Kodeksu pracy, wykonywanej w roku kalendarzowym, w kt\u00f3rym usta\u0142 stosunek pracy;\u201d;\u201d
\n2. Zgodnie z Uchwa\u0142\u0105 Programow\u0105 XXIX Krajowego Zjazdu Delegat\u00f3w NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107 (str. 4) na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 o zwi\u0105zkach zawodowych (jt. Dz.U. 2022 r., poz. 854) NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d wnosi o podj\u0119cie inicjatywy legislacyjnej, kt\u00f3rej skutkiem b\u0119dzie usuni\u0119cie ze \u015bwiadectwa pracy informacji o trybie rozwi\u0105zania stosunku pracy, tj. \u00a7 2 ust. 1 pkt. 4 rozporz\u0105dzenia w sprawie \u015bwiadectwa pracy.
\nRealizacja powy\u017cszego wymaga\u0107 b\u0119dzie zmiany art. 97 \u00a7 2 k.p oraz dodania \u00a7 22. Przepisy te powinny przyj\u0105\u0107 nast\u0119puj\u0105ce brzmienie:
\n\u201e\u00a7 2. W \u015bwiadectwie pracy nale\u017cy poda\u0107 informacje dotycz\u0105ce okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, a tak\u017ce inne informacje niezb\u0119dne do ustalenia uprawnie\u0144 pracowniczych i uprawnie\u0144 z ubezpieczenia spo\u0142ecznego. Ponadto w \u015bwiadectwie pracy zamieszcza si\u0119 wzmiank\u0119 o zaj\u0119ciu wynagrodzenia za prac\u0119 w my\u015bl przepis\u00f3w o post\u0119powaniu egzekucyjnym. Na \u017c\u0105danie pracownika w \u015bwiadectwie pracy nale\u017cy poda\u0107 tak\u017ce informacj\u0119 o wysoko\u015bci i sk\u0142adnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach.\u201d
\n\u201e\u00a7 22. Pracownik mo\u017ce w ci\u0105gu 7 dni od otrzymania \u015bwiadectwa pracy wyst\u0105pi\u0107 z wnioskiem do pracodawcy o wydanie za\u015bwiadczenia o trybie rozwi\u0105zania lub okoliczno\u015bciach wyga\u015bni\u0119cia stosunku pracy. Pracodawca jest obowi\u0105zany wyda\u0107 pracownikowi za\u015bwiadczenie w ci\u0105gu 7 dni od dnia z\u0142o\u017cenia wniosku. Art. 99 \u00a7 1 stosuje si\u0119 odpowiednio.\u201d
\nZdaniem Prezydium KK NSZZ \u201eSolidarno\u015b\u0107\u201d przepis art. 97 \u00a7 2 kodeksu pracy w zakresie, w jakim przewiduje obowi\u0105zek zamieszczenia w tre\u015bci \u015bwiadectwa pracy informacji o trybie rozwi\u0105zania stosunku pracy, w tym zw\u0142aszcza bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 \u00a7 1 pkt. 1 k.p. jest niezgodny z art.: art. 30 i art. 47 Konstytucji RP, w cz\u0119\u015bci dotycz\u0105cej prawa do ochrony prawnej \u017cycia prywatnego, czci i dobrego imienia oraz z przepisami prawa mi\u0119dzynarodowego.
\nWa\u017cny jest r\u00f3wnie\u017c kontekst praktyczny przedmiotowego problemu. \u015awiadectwo pracy jest dokumentem prywatnym (por. wyrok S\u0105du Najwy\u017cszego z dnia 20 lutego 1991 r., I PR 422\/90). Zawiera jedynie o\u015bwiadczenie wiedzy osoby, kt\u00f3ra podpisa\u0142a dokument. Niemniej dla pracownika jest dokumentem niezwykle istotnym. Dla wykazania swojego sta\u017cu pracy, nabytego do\u015bwiadczenia itp. w interesie pracownika jest okazanie takiego \u015bwiadectwa w procesie rekrutacji, a w szczeg\u00f3lno\u015bci po nawi\u0105zaniu stosunku pracy. Od sta\u017cu pracy zale\u017c\u0105 bowiem r\u00f3\u017cne prawa pracownicze przewidziane w przepisach powszechnego i autonomicznego prawa pracy, na przyk\u0142ad prawo do dodatku sta\u017cowego, nagrody jubileuszowej, itp. W wielu sytuacjach bez przedstawienia \u015bwiadectwa pracy pracownik nie mo\u017ce przyst\u0105pi\u0107 do procesu rekrutacji, na przyk\u0142ad w\u00f3wczas gdy warunkiem zatrudnienia jest wykazanie pracy na okre\u015blonym stanowisku (np. kierowniczym).
\nWystawienie pracownikowi \u015bwiadectwa pracy z informacj\u0105 o rozwi\u0105zaniu przez pracodawc\u0119 stosunku pracy z winy pracownika (tzw. zwolnienie dyscyplinarne) istotnie utrudnia, a cz\u0119sto uniemo\u017cliwia znalezienie nowej pracy. Warto przy tym wskaza\u0107, \u017ce pomimo \u017ce w kodeksie pracy u\u017cyto sformu\u0142owania \u201etrybu\u201d rozwi\u0105zania stosunku pracy, w praktyce pracodawcy umieszczaj\u0105 w \u015bwiadectwach pracy zar\u00f3wno przepis art. 52 \u00a7 1 pkt. 1 k.p. (podstawa, tryb), jak i informacje, \u017ce stosunek pracy usta\u0142 bez wypowiedzenia z winy pracownika (podstawa). W tym uj\u0119ciu \u015bwiadectwo pracy, w kt\u00f3rym znajduje si\u0119 informacja o zako\u0144czeniu stosunku pracy na podstawie art. 52 \u00a7 1 pkt. 1 k.p. jest o wiele dotkliwsze dla pracownika ani\u017celi informacja z krajowego rejestru karnego, albowiem ka\u017cda kara ulega zatarciu. Tymczasem tre\u015b\u0107 \u015bwiadectwa pracy po jej wystawieniu nie mo\u017ce ulec zmianie, z wyj\u0105tkiem obowi\u0105zku na\u0142o\u017conego na pracodawc\u0119 w wyroku s\u0105du czy te\u017c wynikaj\u0105cym z ugody zawartej pomi\u0119dzy stronami stosunku pracy. Pracownik jest zatem w gorszej sytuacji prawnej, ani\u017celi osoba skazana za pope\u0142nienie przest\u0119pstwa. Niejednokrotnie zdarza si\u0119, i\u017c umieszczona w tre\u015bci \u015bwiadectwa pracy przedmiotowa informacja jest nieprawdziwa. Jedynym sposobem na zmian\u0119 tre\u015bci takiego \u015bwiadectwa pozostaje proces s\u0105dowy, kt\u00f3ry mo\u017ce trwa\u0107 nawet kilka lat. Zako\u0144czenie nawet pomy\u015blne takiego procesu oznacza, \u017ce przez okres trwania post\u0119powania s\u0105dowego pracownik dysponuje \u015bwiadectwem o tre\u015bci niezgodnej z prawd\u0105. Kodeks pracy przewiduje w takiej sytuacji mo\u017cliwo\u015b\u0107 dochodzenia odszkodowania na podstawie art. 99 \u00a7 1 k.p. limitowanego do wysoko\u015bci sze\u015bciotygodniowego wynagrodzenia pracownika, ale nie za\u0142atwia to praktycznego problemu braku mo\u017cliwo\u015bci podj\u0119cia zatrudnienia przez pracownika w czasie trwania procesu s\u0105dowego.
\nDodatkowo za usuni\u0119ciem z tre\u015bci \u015bwiadectwa pracy informacji dotycz\u0105cej trybu rozwi\u0105zania albo okoliczno\u015bci wyga\u015bni\u0119cia stosunku pracy przemawiaj\u0105 argumenty wynikaj\u0105ce z ustawy zasadniczej oraz z prawa mi\u0119dzynarodowego, a mianowicie z art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Cz\u0142owieka i Podstawowych Wolno\u015bci w zakresie dotycz\u0105cym prawa do poszanowania \u017cycia prywatnego oraz z art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zakresie dotycz\u0105cym prawa do poszanowania \u017cycia prywatnego.
\nPrawo do ochrony \u017cycia prywatnego jest obecnie przedmiotem wielu uregulowa\u0144 zawartych w aktach prawa mi\u0119dzynarodowego, w tym Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Cz\u0142owieka i Podstawowych Wolno\u015bci, Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej czy Mi\u0119dzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych.
\nZgodnie z art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Cz\u0142owieka (dalej \u201eKonwencji\u201d) ka\u017cdy ma prawo do poszanowania swojego \u017cycia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.
\nNiemal identycznie uj\u0119to to prawo w art. 7 Karty Praw Podstawowych UE, zgodnie z kt\u00f3rym ka\u017cdy ma prawo do poszanowania \u017cycia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania si\u0119.
\nPrawo to wymienione jest tak\u017ce w Powszechnej Deklaracji Praw Cz\u0142owieka.
\nJako odr\u0119bne prawo podmiotowe zosta\u0142o wyodr\u0119bnione w polskim systemie prawnym dopiero w Konstytucji z 1997 r. , cho\u0107 ju\u017c przed jej wej\u015bciem w \u017cycie Trybuna\u0142 Konstytucyjny uznawa\u0142, \u017ce takie prawo mo\u017cna wyr\u00f3\u017cni\u0107 (por. wyrok TK w sprawie 21\/96). Obecnie przyjmuje si\u0119, \u017ce jest to prawo o charakterze osobistym, niezbywalne i podlegaj\u0105ce tylko takim ograniczeniom, jakie wprost przewiduje Konstytucja. Jego \u017ar\u00f3d\u0142em jest godno\u015b\u0107 cz\u0142owieka, za\u015b swoje umocowanie ma w autonomii jednostki.
\nBrak jest powszechnie przyjmowanej definicji prawa do prywatno\u015bci. Najcz\u0119\u015bciej okre\u015bla si\u0119 je jako prawo do bycia pozostawionym w spokoju, aby \u017cy\u0107 w\u0142asnym \u017cyciem.
\nPrawo to ma chroni\u0107 jednostk\u0119 przed arbitraln\u0105 interwencj\u0105 w\u0142adz publicznych (por. wyrok ETPC w sprawie Kroon i inni v. Holandia z dnia 27 pa\u017adziernika 1994 r., A. 297-C, \u00a7 31), ale tak\u017ce przed spo\u0142eczno\u015bci\u0105 i innymi jednostkami (szerzej na temat pr\u00f3b definiowania w r\u00f3\u017cnych systemach prawnych prawa do prywatno\u015bci zob. J. Braciak, Prawo do prywatno\u015bci, Warszawa 2004, s. 28 i nast. oraz M. Wujczyk, Prawo pracownika do ochrony prywatno\u015bci, Warszawa 2012, s. 69 i nast.). Poj\u0119cie \u017cycia prywatnego najcz\u0119\u015bciej obejmuje integralno\u015b\u0107 fizyczn\u0105 i psychiczn\u0105 cz\u0142owieka (por. wyrok ETPC w sprawie Wyrok X. i Y. v. Holandia, \u00a7 22) oraz prawo do osobistego rozwoju i autonomii (zob. wyrok ETPC z 6 lutego 2001 r.
\nw sprawie Bensaid v. Wielka Brytania, skarga nr 44599\/98).
\nW\u0142adze publiczne maj\u0105 w \u015bwietle art. 8 Konwencji oraz art. 47 Konstytucji RP obowi\u0105zek poszanowania \u017cycia prywatnego, co oznacza m.in. tak\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 legislacyjn\u0105, kt\u00f3ra zapewnia brak niepotrzebnej ingerencji w ramach ustawodawstwa zwyk\u0142ego w \u017cycie prywatne jednostek.
\nNale\u017cy podkre\u015bli\u0107, \u017ce od samego pocz\u0105tku bada\u0144 nad przedmiotem i definicj\u0105 prawa do prywatno\u015bci przyjmowano, \u017ce obejmuje ono r\u00f3wnie\u017c \u017cycie zawodowe. Problematyka \u017cycia zawodowego by\u0142a ujmowana w sferze prawa do prywatno\u015bci ju\u017c na pocz\u0105tku XX w. w pracach niemieckiego prawnika H. Gieskera (1904). Takie stanowisko zajmuje obecnie Europejski Trybuna\u0142 Praw Cz\u0142owieka (por. orzeczenie z 25 marca 1992 r. w sprawie B. v Francja. A 232-C; podobnie decyzja McFeeley i inni v. Wielka Brytania, 15 maja 1980 r. skarga 8317\/78, DR 20\/44, s. 91; za M. Nowicki, Europejska Konwencja Praw Cz\u0142owieka. Wyb\u00f3r Orzecznictwa, Warszawa 1998, s. 253).
\n\u017bycia zawodowego nie da si\u0119 cz\u0119sto oddzieli\u0107 od \u017cycia \u015bci\u015ble prywatnego albowiem aspekty jednego i drugiego nawzajem si\u0119 przenikaj\u0105 (por. wyroki ETPC dotycz\u0105ce \u017cycia zawodowego jako obejmuj\u0105cego \u017cycie prywatne: z 16 grudnia 1992 r. w sprawie Niemietz v Niemcy, A. 251-B, \u00a7 29; czy te\u017c wyrok z 28 maja 2009 r. w sprawie Bigaeva v. Grecja, skarga nr 26713\/05, \u00a7 23; Oleksandr Volkov v. Ukraina z 9 stycznia 2013 r., Izba (Sekcja V), skarga nr 21722\/11, \u00a7 165\u2013167; z 12 czerwca 2014 r. w sprawie Fern\u00e1ndez Mart\u00ednez v. Hiszpania, skarga nr 56030\/07, \u00a7 110).
\nOgraniczenia prawa do prywatno\u015bci w ustawodawstwie zwyk\u0142ym musz\u0105 mie\u0107 swoje oparcie w klauzulach ograniczaj\u0105cych zawartych w Konstytucji oraz w tych aktach prawa mi\u0119dzynarodowego, kt\u00f3re s\u0105 wi\u0105\u017c\u0105ce. Zgodnie z art. 8 ust. 2 EKPC niedopuszczalna jest ingerencja w\u0142adzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyj\u0105tkiem przypadk\u00f3w przewidzianych przez ustaw\u0119 i koniecznych w demokratycznym spo\u0142ecze\u0144stwie z uwagi na bezpiecze\u0144stwo pa\u0144stwowe, bezpiecze\u0144stwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochron\u0119 porz\u0105dku i zapobieganie przest\u0119pstwom, ochron\u0119 zdrowia i moralno\u015bci lub ochron\u0119 praw i wolno\u015bci innych os\u00f3b.
\nAnaliza tre\u015bci art. 8 ust. 2 EKPC prowadzi do jednoznacznego wniosku, \u017ce umieszczanie w \u015bwiadectwie pracy informacji o trybie rozwi\u0105zania stosunku pracy (w szczeg\u00f3lno\u015bci bez wypowiedzenia z winy pracownika) nie odnosi si\u0119 do kt\u00f3rejkolwiek klauzuli zawartej w art. 8 ust. 2 EKPC, w szczeg\u00f3lno\u015bci bezpiecze\u0144stwa pa\u0144stwowego, bezpiecze\u0144stwa publicznego, dobrobytu gospodarczego kraju, porz\u0105dku i zapobiegania przest\u0119pstwom, ochrony zdrowia i moralno\u015bci. Nie mo\u017cna wi\u0119c wykaza\u0107, aby Konwencja wyr\u00f3\u017cnia\u0142a jakie\u015b prawo do informacji o sposobie zako\u0144czenia stosunku pracy pracownika, w szczeg\u00f3lno\u015bci nie wyr\u00f3\u017cnia takiego prawa pracodawcy wobec kandydat\u00f3w do pracy. Podobnie brak jest wolno\u015bci wyr\u00f3\u017cnionej w Konwencji, kt\u00f3ra mia\u0142aby by\u0107 usprawiedliwieniem przedmiotowego obowi\u0105zku. Tak wi\u0119c, prawa i wolno\u015bci innych os\u00f3b nie s\u0105 usprawiedliwieniem dla tre\u015bci art. 97 \u00a7 2 k.p. w przedmiotowym zakresie.
\nProwadzi to do wniosku o braku kolizji prawa do prywatno\u015bci w przedmiotowym zakresie z jakimi\u015b prawami lub wolno\u015bciami innych os\u00f3b. Trudno te\u017c wskaza\u0107 jakie warto\u015bci konstytucyjne ma chroni\u0107 przedmiotowe prawo. Przedmiotowa regulacja nie spe\u0142nia zatem wymogu proporcjonalno\u015bci. Nie pozostaje bowiem w odpowiedniej i racjonalnej proporcji do cel\u00f3w, kt\u00f3rych ochrona uzasadnia dane ograniczenie.
\nZgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolno\u015bci i praw mog\u0105 by\u0107 ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy s\u0105 konieczne w demokratycznym pa\u0144stwie dla jego bezpiecze\u0144stwa lub porz\u0105dku publicznego, b\u0105d\u017a dla ochrony \u015brodowiska, zdrowia i moralno\u015bci publicznej, albo wolno\u015bci i praw innych os\u00f3b. Ograniczenia te nie mog\u0105 narusza\u0107 istoty wolno\u015bci i praw.
\nJedyne odniesienie, co do kt\u00f3rego mo\u017cna by rozwa\u017cy\u0107 istnienie jakiego\u015b celu, dla kt\u00f3rego umieszcza si\u0119 w \u015bwiadectwie pracy informacj\u0119 o podstawie ustania stosunku pracy jakie znajduje si\u0119 w polskim systemie prawa w art. 75 ust. 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 645). Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 tej ustawy prawo do zasi\u0142ku nie przys\u0142uguje bezrobotnemu, kt\u00f3ry w okresie 6 miesi\u0119cy przed zarejestrowaniem si\u0119 w powiatowym urz\u0119dzie pracy spowodowa\u0142 rozwi\u0105zanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku s\u0142u\u017cbowego bez wypowiedzenia.
\nNie wydaje si\u0119 jednak, \u017ceby tre\u015b\u0107 tego przepisu by\u0142a wystarczaj\u0105c\u0105 podstaw\u0105 do naruszenia przedmiotowego prawa do prywatno\u015bci. Po pierwsze trudno zaliczy\u0107 cel wynikaj\u0105cy z tego przepisu do kt\u00f3rejkolwiek klauzuli z art. 31 ust. Konstytucji, czy art. 8 ust. 2 konwencji.
\nZamierzony przez ustawodawc\u0119 cel mo\u017cna z \u0142atwo\u015bci\u0105 osi\u0105gn\u0105\u0107 w inny spos\u00f3b. Na przyk\u0142ad poprzez spos\u00f3b proponowany w niniejszej autopoprawce, czyli na\u0142o\u017ceniu na pracodawc\u0119 obowi\u0105zku niezw\u0142ocznego wydania pracownikowi za\u015bwiadczenia zawieraj\u0105cego informacj\u0119 o trybie rozwi\u0105zania albo okoliczno\u015bciach wyga\u015bni\u0119cia stosunku pracy w zwi\u0105zku z rozwi\u0105zaniem lub wyga\u015bni\u0119ciem stosunku pracy.
\nPrawo do ochrony czci i dobrego imienia jest szczeg\u00f3lnie istotne z punktu widzenia \u017cycia zawodowego cz\u0142owieka. To w\u0142a\u015bnie w tym obszarze dobre imi\u0119 ma niezwykle istotne znaczenie dla kariery zawodowej pracownika. Utrata dobrego imienia i czci mo\u017ce skutkowa\u0107 istotnym os\u0142abieniem pozycji rynkowej pracownika poprzez utrat\u0119 opinii co do rzetelno\u015bci i uczciwo\u015bci pracownika. Przepis art. 97 \u00a7 2 k.p. w obecnym brzmieniu narusza prawo do ochrony czci i dobrego imienia i nie znajduje usprawiedliwienia w \u015bwietle klauzul ograniczaj\u0105cych zawartych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto narusza zakaz takiej dzia\u0142alno\u015bci ustawodawczej, kt\u00f3ra nadmiernie ingeruje w sfer\u0119 wolno\u015bci i praw cz\u0142owieka .<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Opiniowany projekt rozporz\u0105dzenia zmieniaj\u0105cego rozporz\u0105dzenie w sprawie \u015bwiadectwa pracy ma na celu dostosowanie przepis\u00f3w rozporz\u0105dzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Spo\u0142ecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie \u015bwiadectwa pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1862) do zmian wprowadzanych ustaw\u0105 z dnia 1 grudnia 2022 r. o zmianie ustawy \u2013 Kodeks pracy oraz […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[2626,3249,61,536,534],"class_list":["post-10510","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-2023prezydium","tag-2626","tag-48-23","tag-decyzja","tag-decyzja-prezydium","tag-prezydium"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10510","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10510"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10510\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10512,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10510\/revisions\/10512"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10510"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10510"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.solidarnosc.org.pl\/dok\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10510"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}