Przygotowania do \u015bwi\u0105t Narodzenia Pa\u0144skiego powoli dobiegaj\u0105 ju\u017c ko\u0144ca, a \u015bwi\u0105teczna atmosfera wype\u0142nia rado\u015bci\u0105 nasze serca. Zanim zasi\u0105dziemy do wigilijnej wieczerzy, a ustrojone w naszej \u015bwi\u0105tyni choinki i \u017c\u0142\u00f3bek rozb\u0142ysn\u0105 pe\u0142nym blaskiem, pochylmy si\u0119 nad S\u0142owem, kt\u00f3re kieruje do nas B\u00f3g.<\/p>\n
W Ksi\u0119dze Samuela czytamy pytanie skierowane do kr\u00f3la Dawida: – Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?<\/em> W tym pytaniu zawiera si\u0119 istota tego, na co przygotowywali\u015bmy si\u0119 przez ca\u0142y Adwent: Jezus Chrystus, Syn Bo\u017cy, jako cz\u0142owiek zamieszka w\u015br\u00f3d nas. On jednak nie chce narodzi\u0107 si\u0119 tylko w ubogiej stajence, ale przede wszyst\u00adkim chce narodzi\u0107 si\u0119 w naszych sercach, naszych rodzinach, by\u0107 obecny w naszym \u017cyciu.<\/p>\n Dlatego tu\u017c przed \u015bwi\u0119tami – jakby po raz ostatni – zadaje ka\u017cdemu z nas w\u0142a\u015bnie to pytanie: – Czy ty zbudujesz Mi dom?<\/em> O jaki dom tu chodzi? Odpowied\u017a jest prosta: to nasze serce. Za\u00adstan\u00f3wmy si\u0119 zatem, czy nasze serce jest przygotowane na przyj\u0119cie tego najwa\u017cniejszego Go\u015bcia? Dla Niego niewa\u017cna jest \u015bwi\u0105teczna dekoracja, pi\u0119kna choinka, prezenty czy suto zastawiony st\u00f3\u0142, ale przede wszystkim my sami. On przychodzi do nas i rodzi si\u0119 dla nas. On chce czuwa\u0107 i kierowa\u0107 naszym \u017cyciem tak, jak to czyni\u0142 w historii Izraela.<\/p>\n On nigdy o nas nie zapomni, nie odwr\u00f3ci si\u0119 ani nie zrezygnuje, bo jak m\u00f3wi \u015bw. Jan w swoim pierwszym li\u015bcie: – B\u00f3g jest mi\u0142o\u015bci\u0105<\/em>. I w\u0142a\u015bnie ta mi\u0142o\u015b\u0107 ka\u017ce Mu nieustannie pochyla\u0107 si\u0119 z trosk\u0105 nad ka\u017cdym z nas oraz dawa\u0107 nam prawdziwe szcz\u0119\u015bcie i rado\u015b\u0107, kt\u00f3rych tak cz\u0119sto szukamy w tym, co ma\u0142e, ulotne i nietrwa\u0142e; co tylko jest namiastk\u0105 tego, co w pe\u0142ni mo\u017ce da\u0107 tylko B\u00f3g.<\/p>\n On m\u00f3wi dzisiaj do nas to, co przed wiekami wypowiedzia\u0142 do Dawida: – Ja b\u0119d\u0119 mu Ojcem, a on b\u0119dzie Mi synem<\/em>. Czy mo\u017ce by\u0107 wi\u0119ksze szcz\u0119\u015bcie, rado\u015b\u0107 i zaszczyt dla nas? B\u00f3g, Wszechmocny Pan, Stw\u00f3rca nieba i ziemi jest naszym Ojcem! Czy\u017c to wszystko nie jest powodem, aby\u015bmy ca\u0142ym naszym \u017cyciem z g\u0142\u0119bi serca uwielbiali Pana, wys\u0142awiali Go i g\u0142osili Jego dobro\u0107 przez wszystkie pokolenia.<\/p>\n Ta postawa by\u0142a zapewne charakterystyczna dla Maryi, kt\u00f3r\u0105 spotyka\u00admy dzi\u015b w scenie Zwiastowania. Ona te\u017c nie rozumia\u0142a tego, co Pan B\u00f3g dla niej przeznaczy\u0142. Jednak nie zadawa\u0142a zb\u0119dnych pyta\u0144, ale w pokorze i ufno\u015bci przyjmowa\u0142a to wszystko, co B\u00f3g wzgl\u0119dem Niej zaplanowa\u0142. R\u00f3wnie\u017c i my, podobnie jak Matka naszego Pana, stajemy wobec wielu niewiadomych: co przyniesie jutro, jaki b\u0119dzie nowy rok. By\u0107 mo\u017ce kto\u015b prze\u017cywa trudne momenty choroby, cierpienia – w\u0142asne lub najbli\u017cszych. Mo\u017ce przy wigilijnym stole zabraknie ukochanej matki, zatroskanego m\u0119\u017ca, roze\u015bmianego syna, rozkrzyczanych wnuk\u00f3w. Niech wtedy pociech\u0105 stan\u0105 si\u0119 te s\u0142owa wypowiedziane do Maryi przez Anio\u0142a: – Nie b\u00f3j si\u0119! Pan jest z Tob\u0105! <\/em>Spr\u00f3bujmy odnale\u017a\u0107 i poczu\u0107 Jego obecno\u015b\u0107 w naszym \u017cyciu w\u0142a\u015bnie w tych momentach, bo \u0142atwo jest dzi\u0119\u00adkowa\u0107 i \u015bpiewa\u0107 na cze\u015b\u0107 Pana, gdy w \u017cyciu wszystko uk\u0142ada si\u0119 dobrze i pomy\u015blnie, ale nasz Ojciec Niebieski jest obok nas tak\u017ce wtedy, a mo\u017ce w\u0142a\u015bnie szczeg\u00f3lnie wtedy, gdy jest nam \u017ale, trudno, gdy czujemy si\u0119 sa\u00admotni, zapomniani przez wszystkich, mo\u017ce nawet przez samego Boga. On przecie\u017c jest Emmanuelem, czyli Bogiem z nami.<\/p>\n Nie b\u00f3jmy si\u0119 odda\u0107 Jemu to pierwsze i najwa\u017cniejsze miejsce, niech On b\u0119dzie w centrum. Niech On nas prowadzi po kr\u0119tych \u015bcie\u017ckach \u017cycia. On niczego nam nie zabierze, wr\u0119cz przeciwnie, obdarzy nas swoim pokojem, kt\u00f3rego tak cz\u0119sto brakuje w otaczaj\u0105cym nas \u015bwiecie, a mo\u017ce i w nas samych. Je\u017celi wi\u0119c zdecydujemy si\u0119 otworzy\u0107 si\u0119 dla Jezusa, to cho\u0107 nasze \u017cycie nie stanie si\u0119 nagle wolne od wszelkich codziennych trosk, to mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce wszystko, z czym przyjdzie si\u0119 nam zmierzy\u0107, b\u0119dzie \u0142atwiejsze do uniesienia.<\/p>\n Za\u015b same \u015awi\u0119ta Bo\u017cego Narodzenia \u015bwi\u0119tujmy tak, by zawsze pami\u0119ta\u0107, \u017ce ich istota polega na wzajemnym przebaczeniu i o\u017cywieniu wsp\u00f3lnoty rodzinnej oraz naszych \u015brodowisk pracy i codziennego \u017cycia.<\/p>\n Ks. Zbigniew Powada<\/em><\/strong><\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przygotowania do \u015bwi\u0105t Narodzenia Pa\u0144skiego powoli dobiegaj\u0105 ju\u017c ko\u0144ca, a \u015bwi\u0105teczna atmosfera wype\u0142nia rado\u015bci\u0105 nasze serca. Zanim zasi\u0105dziemy do wigilijnej wieczerzy, a ustrojone w naszej \u015bwi\u0105tyni choinki i \u017c\u0142\u00f3bek rozb\u0142ysn\u0105 pe\u0142nym blaskiem, pochylmy si\u0119 nad S\u0142owem, kt\u00f3re kieruje do nas B\u00f3g.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[42,44,46,41,47,45],"tags":[463,570,569],"yoast_head":"\n