belgia

Dekret z 9 czerwca 1945 r. nadał status prawny komitetom wspólnym i ustanowił ich struktury i nadał im moc prawną. Odtąd były upoważnione do zawierania układów zbiorowych dotyczących warunków pracy i płac. Ustawa z grudnia 1945 r. pozwalała komitetom wspólnym mającym osobowość prawną utworzyć fundusz bezpieczeństwa w celu finansowania dodatkowych programów zabezpieczenia społecznego, szkoleń zawodowych dla pracowników i młodzieży i ochronę zdrowia i bezpieczeństwo pracowników.

Ustawa z 5 XII 1968 r. definiuje pojęcie układów zbiorowych, stanowi jakie osoby i/lub organizacje mogą być stroną w takich układach i daje im pełnomocnictwa by mogły działać.

Jeśli chodzi o pracodawców to stroną w układach może być jeden lub kilku pracodawców i /lub jedna lub kilka reprezentatywnych organizacji pracodawców. Jeśli chodzi o związki to może to być jedna lub kilka reprezentatywnych organizacji związkowych.

Reprezentatywność to cecha tych organizacji, które istnieją na poziomie krajowym i są reprezentowane w Krajowej Radzie Pracy. Co do organizacji pracowników dodatkowym warunkiem reprezentatywności jest posiadanie co najmniej 50 000 członków. Reprezentatywne są również te związki lub organizacje branżowe pracodawców afiliowane do wcześniej wymienionych krajowych organizacji i również do branżowych organizacji pracodawców uznanych za reprezentatywne przez Króla zgodnie z opinią Krajowej Rady Pracy i branżowej lub krajowej organizacji pracodawców i zatwierdzone w ramach oficjalnej organizacji dla samozatrudnionych.

Układy zbiorowe mogą być zawarte w łonie ciała wspólnego (Komitet wspólny lub Krajowa Rada Pracy) lub niezależnie od wszelkich instytucjonalnych ram. Mogą być zawierane na różnych poziomach: krajowym, regionalnym, lokalnym, międzybranżowym, przemysłowym, na poziomie przedsiębiorstwa.

Tylko układy zbiorowe zawarte w ramach ciała wspólnego mogą być uznane za obowiązujące na podstawie dekretu królewskiego, i do tego we wszystkich miejscach pracy w kraju lub we wszystkich miejscach pracy sektorów gospodarki objętych układami zbiorowymi lub dla których komisja wspólna, o której mowa jest kompetentna.
Skutek obowiązkowego charakteru układów zbiorowych jest dwojaki: nieprzestrzeganie ich jest związane z sankcjami karnymi podczas gdy warunki umowy, klauzule mogą nie być włączone do umowy o pracę z zamiarem zrezygnowania z nich.

Układy zbiorowe zawarte w ciałach wspólnych, ale nie uznanych za obowiązujące przez dekret królewski i układy zbiorowe zawarte poza instytucjonalnymi ramami są wiążące:

W zasadzie beneficjentami są wszyscy pracownicy, zrzeszeni i nie. Chociaż, w praktyce partnerzy społeczni zarezerwowali jakieś prawa wyłącznie dla członków związków. Np. bonus związkowy wypłacany w wielu sektorach przemysłu i usług lub dodatek dla bezrobotnych, przyznawany w sektorze tekstylnym.

O kapitalnym znaczeniu są układy zbiorowe krajowe międzybranżowe. Zazwyczaj obejmują one okres dwóch lat i niektóre ich punkty uprawomocniają się stopniowo w tym okresie.

Porozumienia te zawsze były zawierane poza komisjami wspólnymi, od uprawomocnienia się pewnych punktów zwłaszcza tych dotyczących zabezpieczenia społecznego podlegają rządowi lub prawodawcy. Ze względu na dwoistą naturę tematyki objętej tymi układami zbiorowymi, partnerzy społeczni wyrazili życzenie by rząd uwzględnił i respektował międzybranżowe porozumienia. Te krajowe międzybranżowe układy umożliwiły by korzyści osiągnięte w "silnych" sektorach zostały rozpowszechnione dla dobra pracowników we wszystkich sektorach. Obejmują one takie sprawy jak: czas trwania urlopu, premia urlopowa, urlopy, czas pracy, szkolenia związkowe, ustalanie minimalnej miesięcznej płacy i gwarantowanego miesięcznego dochodu w przypadku choroby lub wypadku.

Inne krajowe porozumienia obejmujące kilka sektorów zostały bezpośrednio wynegocjowane w Krajowej Radzie pracy.

Na poziomie krajowym lub regionalnym w przemyśle układy zbiorowe są normalnie negocjowane i zawierane we Wspólnym Komitecie. Te układy odnoszą się do płac i innych warunków zatrudnienia. Kilka komitetów założyło polubowne komitety (pojednawcze) i zredagowało przepisy (zasady) na wypadek strajku lub lock-out.

Jeśli chodzi o układy na poziomie przedsiębiorstwa międzybranżowe układy zawarte w Krajowej Radzie Pracy 24 V 1971 r. przedstawiają w ogólnym zarysie zasady na których opiera się status delegacji związkowej w miejscu pracy.

Jeśli chodzi o Belgię, to należy podkreślić, że nie ma w tym kraju prawodawstwa dotyczącego strajków i stąd nie są określone prawne granice akcji strajkowych.

W okresie objętym układami zbiorowymi partnerzy społeczni gwarantują, że nie wplączą się w akcję strajkową .To zobowiązanie jest na ogół zapisane w samych porozumieniach. Jeżeli w okresie objętym układami zbiorowymi pojawiają się trudności strony mogą kierować swoje zażalenia i skargi do komitetu pojednawczego usytuowanego przy każdym wspólnym komitecie.

Ten komitet pojednawczy jest to również ciało, do którego zwracają się negocjatorzy w wypadku niepowodzenia negocjacji mających na celu zawarcie nowych układów. Jeżeli w komitecie pojednawczym nie dojdzie do porozumienia strony mogą odwołać się do ministra pracy, który może wysłać swojego społecznego negocjatora by przerwał impas i doprowadził do porozumienia. Jeżeli po tych wszystkich próbach nie można osiągnąć porozumienia związki zawodowe przystępują do akcji. Jedną z form akcji jest strajk i w tej dziedzinie związki mają pełną swobodę.

Uzwiązkowienie

Uzwiązkowienie w Belgii jest b. wysokie. W 1985 r. obejmowało ono 75% zatrudnionej populacji. Obecnie podaje się 74,9% (w tym również pracownicy którzy nie są czynni zawodowo). Uzwiązkowienie pracowników czynnych zawodowo wynosi 53,9%. Uzwiązkowienie bezrobotnych 87%.

Liczba członków wszystkich trzech central związkowych belgijskich wynosi: 2.695.813. W tym członkowie CSC stanowią 53,8%, a członkowie FGTB - 39.0% ogólnej liczby zrzeszonych

HISTORIA RUCHU ZWIĄZKOWEGO

Nieludzkie warunki pracy i bytowania zmusiły robotników do zorganizowania się. Była to reakcja na to co Leon XIII określił w Encyklice "Rerum Novarum" jako "niezasłużona nędza robotników". Zaczynają organizować się w cechy, stowarzyszenia, związki czeladników. Tworzą wzajemne ubezpieczenia grup zawodowych i stowarzyszenia na rzecz utrzymania cen i obrony płac. W tym tkwią korzenie obecnych związków zawodowych.

W 1838 r. Filantropijny Związek Kapeluszników brukselskich przekształca się w stowarzyszenie na rzecz utrzymania cen aby bronić płac robotników. Powstają inne związki zawodowe w Brukseli. Aby zachować jedność związkową, w czasie spotkań zabrania się mówić o polityce.

W latach 1850 - 1855 Gandawa staje się ważnym ośrodkiem związkowym. W 1856 r. stowarzyszenia tkaczy, przędzalników i hutników tworzą po raz pierwszy w Belgii federację związkową pod nazwą Federacja Związków Gandawy. Wszelkie tego rodzaju stowarzyszenia powstawały aby bronić słusznej sprawy ale trzeba przypomnieć, że w owym czasie organizowanie się w związki było zabronione.

Wszelkie tego typu stowarzyszenia były zwalczane przez właścicieli i w większości przypadków niszczone w zarodku. Członkowie tych stowarzyszeń byli to w większości praktykujący chrześcijanie mało dbający o doktryny polityczne. Ale sytuacja miała się zmienić po wprowadzeniu idei socjalistycznych do neutralnych związków ale w rzeczywistości chrześcijańskich. Reakcją na to było powstanie związków chrześcijańskich w 1886 r.

Pierwsza Międzynarodówka robotnicza Karola Marksa założona w 1864 r. miała swoich zwolenników w Belgii. Manifest Marksa i Engelsa z 1847 r. był rozpowszechniony w ośrodkach robotniczych. Powstało kilka związków socjalistycznych pomiędzy 1867 i 1870 r. Niektóre zniknęły natychmiast.

Aż do 1885r. Fraternia tkaczy gandawskich mogła zachować swój chrześcijański charakter. Na jej sztandarze widniała dewiza: BÓG i PRAWO. Jednakże socjaliści coraz bardziej zyskiwali na znaczeniu w tym stowarzyszeniu i w 1885 r. zdobyli większość a Fraternia zdecydowała się przystąpić do Belgijskiej Partii Robotniczej, która właśnie została utworzona, co wywołało niezadowolenie robotników chrześcijańskich, członków tego związku.

Pierwszą reakcją na to było utworzenie liczącego około stu członków związku zawodowego tkaczy niezadowolonych z wpływów socjalistów. Ale prawdziwy związek chrześcijański powstał 18 XII 1886 r. w kabarecie "Den Duitsch", którego dewizą było: "Prawo i Obowiązek". Związek ten był przeciwko nadużyciom systemu i socjalistom którzy zawładnęli jedynym neutralnym związkiem.

Za przykładem Gandawy powstają w całym kraju maleńkie związki, których członkowie płacą drobne składki. Ich istnienie wymaga od ich członków dużej odwagi, wytrwałości a może nawet heroizmu.

Począwszy od 1903 r. następuje etap budowania solidnych podwalin. A to za sprawą dominikanina Ojca Rutten któremu powierzono utworzenie związków chrześcijańskich. Powstał sekretariat który skupiał federacje branżowe i federacje regionalne. Misja powiodła się i w 1909 r. została ustanowiona Konfederacja Związków Chrześcijańskich.

Członkostwo w związkach zawodowych

Każda z reprezentatywnych konfederacji zrzesza wszystkie kategorie pracowników, pracowników z sektora publicznego i prywatnego, pracowników fizycznych, białe kołnierzyki i kadry. Ponadto, emeryci i bezrobotni mogą zachować członkostwo w związku.

Podczas gdy CSC i FGTB organizują pracowników w branżach, to CGSLB, które nie ma związków, organizuje się w struktury międzybranżowe.

Istnieje Krajowy Związek Niezależnych Związków Zawodowych, który zrzesza sporo autonomicznych związków zawodowych reprezentujących specyficzne kategorie (Krajowa Konfederacja Kadr). Jedyny Związek Zawodowy personelu Ministerstwa Finansów, Krajowy Związek Zawodowy Policji Belgijskiej. Chociaż jego znaczenie na poziomie krajowym jest nikłe.

Struktury związków zawodowych

Strukturę każdej organizacji określa jej statut. Warto nadmienić, że Sekretariat Krajowy FGTB jest wybierany na okres pomiędzy dwoma kongresami, podczas gdy w CSC jest on wybierany na czas nieokreślony. Działalność FGTB jest głównie skoncentrowana w miejscu pracy, podczas gdy CSC kładzie nacisk na działania w lokalnych międzybranżowych sekretariatach.

Relacje związków zawodowych z innymi związkami

FGTB opowiada się za jednością związkową, niezwykle ważną w momencie konfrontacji z pracodawcami. CSC i CGSLB są zwolennikami pluralizmu związkowego, który oni uważają za najlepszą gwarancję tego, że będą bronione interesy pracowników. Ta podstawowa różnica, co do opinii nie przeszkadza dwóm największym związkom belgijskim tworzyć wspólny front w pewnych sytuacjach i na wszystkich poziomach od wczesnych lat 60 XX w. Np. wspólne platformy żądań, wspólne deklaracje i wspólne akcje przy poszanowaniu indywidualnego charakteru i organicznej niezależności każdego ze związków. Co do CGSLB to trzeba powiedzieć, że codzienna praca wymusza współpracę delegatów związkowych CGSLB z delegatami dwóch największych central.

Relacje związków zawodowych z partiami politycznymi

Wszystkie te związki są niezależne od partii politycznych, co nie znaczy, że postawa wobec partii jest neutralna. Każda z organizacji związkowych zabiega o to by jej program i opinie przebiły się, zaistniały na forum publicznym, w parlamencie itd., ale oczywiście tylko pośrednio i poprzez wybrane partie. CSC czyni to poprzez MOC, czyli Chrześcijański Ruch Robotniczy, którego część stanowi. Nie wolno łączyć stanowisk w związku i w partiach politycznych a przynajmniej na pewnym poziomie. Jedno jest pewne: szanujące się związki zawodowe belgijskie nie wikłają się w politykę.

Związki zawodowe

FEDERATION GENERALE DU TRAVAIL DE BELGIQUE - FGTB
Powszechna Federacja Pracy Belgi

Adres 42 rue Haute
B-1000 Brussels, Belgium
Telefon 32-2 506 83 55
Faks 32-2 506 82 67
E-mail info@fgtb.be
WWW www.fgtb.be
Sekretarz Generalny Andre Mordant
Data założenia 1904
Członkostwo 1,2 mln
Afiliacje międzynarodowe: MKWZZ, EKZZ

Historia

FGTB ma swoje korzenie W Komitecie Związkowym utworzonym w 1898 r. przez Belgijską Partię Robotniczą. Jednym z zadań tego komitetu było utworzenie związków zawodowych i zorganizowanie federacji. Sytuacja podległości Partii zmieniła się, gdy w 1904 r. związek zawodowy uzyskał prawo wyboru członków biura Komitetu Związkowego. Jednocześnie powstała możliwość by związki zawodowe nie afiliowane w Belgijskiej Partii Robotniczej mogły pozostawać w Komitecie Związkowym.

W tym celu komitet zmienił swoją nazwę w 1907 r. i stał się Komitetem Związkowym Belgijskiej Partii Robotniczej i Niezależnych Związków Zawodowych. Do pierwszej wojny światowej Komitet popierał krajowe federacje i starał się je wzmocnić. Po pierwszej wojnie Światowej Komitet rozwinął się bardziej Wszystkie związki zawodowe zrzeszyły się i powstało 31 zawodowych branżowych federacji na poziomie krajowym, a w 1946 r. ich liczba została zredukowana do 16. Krajowe federacje cieszyły się wysokim stopniem niezależności od Komitetu.

W 1937 r. Komitet Związkowy przekształcił się w Belgijską Konfederację. Utworzenie krajowego funduszu strajkowego wzmocniło nową organizację. Podczas gdy poprzednio decyzje o strajku mogły być podejmowane tylko przez federacje odtąd Belgijska Konfederacja Związkowa miała prawo organizowania generalnego strajku.

Na Kongresie w 1945 r. powstała Powszechna Federacja Pracy Belgii. Na tym Kongresie kilka różnych związków zawodowych włączając Belgijską Konfederację Związkową (sektor prywatny), związki zawodowe sektora publicznego połączyły się. Wezwania o jedność skierowane do CSC i CGSLB pozostały bez echa. W czasie Kongresu przyjęto deklarację o zasadach mówiącą o tym, że FGTB jest całkowicie niezależna od wszystkich partii politycznych. Jednocześnie podjęto decyzję o rozwoju struktur związkowych na poziomie regionalnym.

W 1954r. Komitet Krajowy FGTB przyjął zasady dotyczące Krajowego Funduszu Strajkowego Fundusz ten pozostawał do dyspozycji aż do końca roku 1960. Od 1961r. poszczególne związki zarządzają niezależnie swoim własnym funduszem.

Od 1968r. FGTB ma oprócz swoich krajowych regionalnych, branżowych i zakładowych struktur zorganizowaną sieć międzyregionalną. Jednakże te nowe międzyregionalne struktury nie należały oficjalnie do FGTB aż do 1978 r. Wtedy Statut wprowadził struktury: Flamandzką międzyregionalną; Walońską międzyregionalną i Brukselską Międzyregionalną

Cele i zadania

Uznaje za swój cel doprowadzenie do społeczeństwa bezklasowego. Samo FGTB narodziło się w wyniku walki klasowej, która przerodziła się w walkę pracowników przeciwko oligarchii finansowej i monopolom. W duchu całkowitej niezależności od wszystkich partii politycznych i w duchu poszanowania wszystkich politycznych i filozoficznych opinii i pragnie dążyć do tych celów własnymi środkami i poprzez wezwanie do działania wszystkich pracowników.

Socjalistyczny ruch związkowy chce osiągnąć sprawiedliwość społeczną poprzez zagwarantowanie każdemu sprawiedliwego podziału bogactwa proporcjonalnie do pracy i potrzeb. Aby do tego doprowadzić jest rzeczą konieczną by społeczna i ekonomiczna demokracja szła w parze z demokracją polityczną. W związku z tym FGTB uważa, że jest rzeczą niezbędną upaństwowienie największych banków i trustów i uregulowanie handlu zagranicznego. Odrzuca ideę państwowego i biurokratycznego zarządzania i opowiada się za zarządzaniem upaństwowionych przedsiębiorstw przez robotników i konsumentów.

FGTB pragnie osiągać te cele we współpracy z tymi międzynarodowymi związkami zawodowymi, które funkcjonują zgodnie z demokratycznymi zasadami. Zarówno strukturalne reformy i przekształcanie kapitalistycznego społeczeństwa, jak i bezpośrednia obrona żądań robotników są jej celem.

Struktura

FGTB składa się z 12 związków o zasięgu krajowym, tzn. 12 federacji przemysłowych. Utworzyła też 24 sekcje regionalne (regionalne struktury międzybranżowe), do których są afiliowane regionalne branże. Regionalne sekcje FGTB są zgrupowane w trzech międzyregionalnych organizacjach (struktury związkowe odpowiadają trzem regionom: Flandrii, Walonii i Brukseli. W skład regionalnych związków branżowych wchodzą lokalne branże.

Władze

Komitet - składa się z członków Biura, delegatów afiliowanych związków i delegatów z interregionalnych organizacji (50% delegatów z indywidualnych związków). Funkcjonuje pomiędzy dwoma statutowymi zjazdami. Zapewnia ciągłość między zjazdami.

Biuro - Składa się z równej liczby przedstawicieli federacji i organizacji interregionalnych. Zajmuje się zarządzaniem organizacją na c odzień i realizuje decyzje podejmowane przez Kongres i Komitet; ustala siatkę płac i warunki pracy personelu FGTB.

Sekretariat - Składa się z Przewodniczącego, Sekretarza Generalnego i 5 Sekretarzy krajowych.

Aparat administracyjny Konfederacji składa się z działów. Najważniejsze to: dział przewodniczącego i sekretarza, biuro badawcze, biuro eksperckie, dział młodzieżowy, Sekcja Kobiet, Serwis dla imigrantów, dla bezrobotnych, emerytów i rencistów, dział prasowy i dział szkoleń.

Finanse

FGTB jest finansowana prawie wyłącznie ze składek swoich członków. Jednakże szkolenia związkowe są finansowane po części z subsydiów pochodzących od rządu i lokalnych władz. Udział w finansowaniu szkoleń biorą również pracodawcy, a wysokość tego wkładu jest określana przez układy zbiorowe. Wysokość składki zależy od takich kryteriów jak, wiek, płeć, status pracownika (aktywny, bezrobotny, emeryt, "wczesny" emeryt,) a dla białych kołnierzyków w zależności od płacy Poziom składki jest trochę wyższy dla pracowników prywatnego sektora niż dla tych z sektora publicznego; jest też wyższy dla pracowników fizycznych niż białych kołnierzyków. Składka jest bezpośrednio pobierana przez związek. Zgodnie ze statutem Biuro FGTB jest odpowiedzialne za zarządzanie środkami finansowymi związku. Komitet rewidentów księgowych sprawdza wszystkie księgi i konta przynajmniej raz na kwartał. FGTB jako konfederacja nie ma funduszu strajkowego tylko fundusz solidarnościowy. Zgodnie ze statutem każdy ze związków ma własny fundusz strajkowy. Kongres decyduje o minimalnej składce, jaka ma być płacona na fundusz strajkowy różnych związków i na fundusz strajkowo reasekuracyjny. W praktyce jest to Komitet FGTB ,który o tym decyduje. Również Komitet lub Biuro są odpowiedzialne za decyzje dotyczące strajków. Krajowy Fundusz Solidarnościowy został utworzony w celu pokrywania kosztów akcji na poziomie krajowym międzybranżowym (np. w przypadku demonstracji), z wykluczeniem zapłaty za strajk, i jako wynik tych działań (np. ofiary strajku). Biuro FGTB jest odpowiedzialne za zarządzanie tym funduszem.

Program i polityka

Wprowadzenie demokracji ekonomicznej i społecznej w przedsiębiorstwach jest nierozerwalnie związane z utrzymaniem i rozwojem swobód związkowych: walka o lepszy status pracownika, walka z wszelkimi przejawami dyskryminacji, upowszechnienie systemu bezpieczeństwa egzystencjalnego, wydłużenie czasu wypowiedzenia, waloryzacja na poziomie płacy, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, opanowanie tzw. flexibilite, czyli elastyczności, czyli umowa o pracę na czas nieokreślony powinna stać się normą. W walce z elastycznością FGTB proponuje dwojaką strategię; defensywną, która odmawia pewnych form elastyczności z jednej strony i strategię ofensywną poprzez aktywne negocjowanie form elastyczności wybranych przez pracownika. Ta opcja zakłada,że FGTB wymusi negocjacje zbiorowe na wszystkich poziomach a zwłaszcza na poziomie przedsiębiorstwa, co pociągnie za sobą konieczność intensyfikacji szkoleń związkowych. FGTB domaga się więcej miejsc pracy z położeniem akcentu na ich jakość. Konfederacja domaga się sprawiedliwego systemu podatkowego, równości szans mężczyzn i kobiet, demokracji ekonomicznej i społecznej (co stanowi przeciwwagę związkową), skrócenia czasu pracy. Dostępu wszystkich do społeczeństwa opartego na wiedzy. FGTB domaga się Europy społecznej. We współpracy z EKZZ i organizacjami branżowymi podejmie wszelką inicjatywę, która może przyczynić się do rozwoju Europy społecznej. Opowiada się za promocją systemu ochrony socjalnej na poziomie europejskim, opartego na ubezpieczeniach i na solidarności, i za prawem do zabezpieczenia społecznego bez względu na charakter umowy o pracę.

ALGEMEEN CHRISTELIJK VAKVERBOND - CONFÉDÉRATION DES SYNDICATS CHRÉTIENS ACV-CSC
Konfederacja Chrześcijańskich Związków Zawodowych

Adres Chaussee de Haecht 579, Boite Postale 10
B-1031 Brussels, Belgium
Telefon +32-2 246 31 11
Faks +32-2 246 30 10
E-mail: acv@acv-csc.be
WWW www.acv-csc.be
Przewodniczący Luc Cortebeeck
Data założenia 1909
Członkostwo 1,4 mln
Afiliacje międzynarodowe: ŚKP, EKZZ

Historia

W 1904r. powstał Generalny Sekretariat Chrześcijańskich Związków Zawodowych w Belgii. Ten Sekretariat odgrywa taką samą rolę jak Komitet Związkowy utworzony kilka lat wcześniej przez Belgijską Partię Robotniczą. Pod jego wpływem powstały liczne związkowe federacje. W 1905 r. zrzeszyli się w nich pracownicy przemysłu tekstylnego, metalowcy, pracownicy budowlani, drukarze, a od 1906r. powstały federacje robotnicy produkujący obuwie, cygara,, piekarze, malarze i dokerzy. W 1909 r. doszło do utworzenia Unii Chrześcijańskich Stowarzyszeń Związkowych, do której dołączyło 16 federacji flamandzkich i jedna z Walonii. W 1909 r. została utworzona również Powszechna Konfederacja Chrześcijańskich i wolnych Związków Zawodowych dla prowincji walońskich.

Na Kongresie założycielskim Krajowej Konfederacji Chrześcijańskich i wolnych związków w 1912 r. zawodowych flamandzkie i walońskie organizacje połączyły się. Ostatecznie na Kongresie w Antwerpii w 1923r. przyjęto nazwę Chrześcijańska Konfederacja Związków Zawodowych. W 1926 r. CSC utworzyła centralny fundusz strajkowy W 1947 r. Kongres zrewidował statut i związał silniej regionalne federacje z konfederacją. W 1968 r. 24 Kongres przyjął raport zatytułowany: "CSC odpowiedzialna za przyszłość" zawierający zasady, na których do dzisiaj opiera się działalność CSC.

W 1974 r. struktury CSC zostały przystosowane do nowej struktury państwa belgijskiego i Biuro Konfederalne ustanowiło zasady zgodnie, z którymi CSC miałoby działać w oparciu o to, co jest artykułowane się poziomie regionalnym. Ta akcja w dalszym ciągu była kontynuowana pod auspicjami krajowych struktur aż do 1978 r., kiedy to Biuro CSC zdecydowało się utworzyć trzy regionalne komitety w łonie konfederacji, dla Flandrii, Walonii i Brukseli. Te komitety stały się odpowiedzialne za te wszystkie sprawy, które z poziomu krajowego zostały przekazane do regionów.

Cele i zadania

Celem CSC jest rozwój chrześcijańskich związków zawodowych w Belgii, a te powinny popierać, pobudzać gospodarczą i pracowniczą działalność i takie formy społeczeństwa, które są zgodne z chrześcijańskimi zasadami. Działalność CSC opiera się na światopoglądzie koncepcji życia, która postrzega osobę ludzką i społeczeństwo w ich najgłębszej istocie. Dla CSC Ewangelia i społeczne nauczanie Kościoła stanowią istotne źródło inspiracji i moralnej siły. Krótko mówiąc związek jest oparty na wartościach. CSC zgłasza chęć współpracy z innymi związkami dla dobra wszystkich pracowników. CSC wpisuje się również w zbiór zasad ŚKP (1968) i bliskie jest jej przesłanie ideowe Chrześcijańskiego Ruchu Robotniczego (MOC). MOC zrzesza różne organizacje chrześcijańskiego ruchu społecznego takie jak CSC, chrześcijańskie Kasy Wzajemnych ubezpieczeń i inne organizacje o podobnych tendencjach. CSC jest niezależna.Ma własny program i środki na jego realizację

Struktura

Struktury CSC to Kongres zwoływany co 4 lata, (z zastrzeżeniem, że CSC może zorganizować zwykły jednodniowy zjazd corocznie), Rada Główna, Komitet Krajowy, Biuro Krajowe, Biuro Codzienne. To ostatnie składa się z Przewodniczącego, Sekretarza Generalnego, sześciu sekretarzy krajowych i kapelana. Jest odpowiedzialne za zarządzanie związkiem zgodnie z wytycznym wyższych instancji. Później są to Komitety Regionalne (Komitet Regionalny Walonii, Brukseli i Flandrii) a następnie Komitety Wspólnot (francuskojęzycznej, niderlandzkojęzycznej i niemieckojęzycznej).

Są dwa filary: branżowy i międzybranżowy. Co do branż to najpierw jest sekcja związkowa na poziomie przedsiębiorstwa. Później jest podregion i na tym szczeblu łączą się sekcje zakładowe tego samego sektora działalności i są to tzw. federacje branżowe regionalne, które łączą się w centrale branżowe na poziomie kraju.

Drugi sektor to sektor geograficzny, międzybranżowy. Sektory międzybranżowe łączą się w łonie federacji regionalnych, które koordynują i kierują akcjami tych sektorów i które organizują akcje międzybranżowe. Każda federacja regionalna organizuje usługi dla członków, dla działaczy i organizacji branżowych, szkolenia zawodowe, serwis prawny, wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych, premie związkowe, pobieranie składek, księgowość, administracja itp. Każda taka federacja zapewnia współpracę pomiędzy federacjami branżowymi i sektorami międzybranżowymi oraz reprezentuje wszystkich pracowników danego regionu afiliowanych w CSC.

Finanse

Podstawą egzystencji CSC są składki członkowskie. Ale tak jak FGTB otrzymuje od pracodawców - zgodnie z układami zbiorowymi - fundusze na szkolenia. Otrzymuje też na ten cel subsydia państwowe. Rada Główna CSC ustala wysokość składek. Poziom składki zależy od sektora i kategorii zawodowej pracowników. Są jeszcze inne kryteria takie jak wiek, płeć itp. Poza nielicznymi wyjątkami to związek pobiera składki. Za administrowanie finansami jest odpowiedzialne Biuro Dzienne konfederacji, ale przed podjęciem ważnych decyzji musi być konsultowane Biuro Krajowe. Biuro Dzienne kontroluje zarządzanie i finanse wszystkich organizacji członkowskich. Biuro również zarządza centralnym funduszem strajkowym, podczas gdy roczny budżet konfederacji i raporty muszą być zaaprobowane przez Radę Główną.
Centralny Fundusz Strajkowy został utworzony przez CSC, by móc stawić opór w razie potrzeby (strajk, lock-out). Rada główna ustala wysokość składek na fundusz strajkowy Funduszem tym zarządza Biuro Krajowe CSC.

Program i polityka

CSC zwraca uwagę, że jest związkiem zawodowym opartym na wartościach. Te wartości to:

Widzi swoją rolę jako partnera społecznego, który gwarantuje i wzmacnia demokrację na wszystkich poziomach, umacnia solidarność, broni interesów pracowników i interweniuje na poziomie społecznym i ekonomicznym. Ciągła walka o demokrację to wciąż bardzo ważne zadanie. Stawia na emancypację, pracę dla wszystkich, jako czynnik integracji społecznej i optymalnego dostępu do wspólnego dobra.

CENTRALE GENERALE DES SYNDICATS LIBERAUX DE BELGIQUE - CGSLB
Powszechna Centrala Liberalnych Związków Zawodowych

Adres Koning Albertlaan 95 CGSLB (H04)
B-9000 Gent, Belgium
Telefon +32-9 222 57 51
Faks +32-9 221 01 74
E-mail cgslb@cgslb.be
WWW www.cgslb.be
Sekretarz Generalny Marc Willame
Data założenia 1930
Afiliacje międzynarodowe: MKWZZ, EKZZ

Historia

W 1920 r. liberalny związek zawodowy utworzył centralny fundusz strajkowy, który był wyrazem skrajnie centralistycznego podejścia przyjętego przez liberalny ruch związkowy w Belgii. W 1927 r. Liberalny Związek Zawodowy Służb Publicznych i Pracowników Kolei dołączył do związku krajowego.

Krajowa Centrala Związków Zawodowych Liberalnych Belgii powstała w 1930 r. wraz ze scentralizowanym funduszem strajkowym i funduszem dla bezrobotnych. Po wyzwoleniu konfederacja liberalna działa pod oficjalnym szyldem Powszechnej Centrali Liberalnych Związków Zawodowych Belgii. W 1946 r. CGSLB zostało oficjalnie uznane jako reprezentatywny związek zawodowy.

Cele i zadania

CGSLB określa się jako ruch, którego celem jest emancypacja osoby ludzkiej i jako nowoczesna manifestacja humanizmu. Jej podstawowym celem jest osiągnięcie liberalnego porządku społecznego.

Program i polityka

Wzywa do międzynarodowej solidarności pracowników, zwłaszcza firm międzynarodowych. Domaga się demokratyzacji struktur spółki, zastąpienia rady pracowniczej przez radę pracowników. Komitet spółki złożony z członków wyznaczonych przez zarząd i wyznaczonych przez radę pracowników, w równej liczbie, mógłby kierować spółką.

STOSUNKI PRACY

Układy zbiorowe

Uzwiązkowienie

HISTORIA RUCHU ZWIĄZKOWEGO

Członkostwo w związkach zawodowych

Struktury związków zawodowych

Relacje związków zawodowych z innymi związkami

Relacje związków zawodowych z partiami politycznymi

Związki zawodowe

Historia

Cele i zadania

Struktura

Władze

Finanse

Program i polityka

Historia

Cele i zadania

Struktura

Finanse

Program i polityka

Historia

Cele i zadania

Program i polityka