wtorek, 12 Gru 2017
Naszą witrynę przegląda teraz 248 gości 
Afiliacje
AFILIACJE W STRUKTURACH MIĘDZYNARODOWYCH

"Dialog - nie jest nakładaniem na siebie

monologów,

ale wymianą myśli w prawdzie i w wolności....."

- Jacques de Bourbont Busset-

 

Coraz częściej problemy pracowników wykraczają poza granice państw, a decyzje w naszych sprawach zapadają poza granicami Polski. Często sytuacja pracowników zależy od decyzji polityków w Brukseli, czy szefa międzynarodowego koncernu w Nowym Jorku. Warto mieć na nich wpływ, a przynajmniej wiedzieć co zamierzają.

 

Pracownicy organizują się w związki zawodowe na poziomie krajowym. Ponieważ wiele problemów pracowników wykracza poza granice państw, związki zawodowe tworzą międzynarodowe organizacje i współpracują ze sobą. Dzięki temu, na przykład pracownicy w Polsce mogą otrzymać pomoc swoich kolegów z innych krajów.

NSZZ „Solidarność” od lat współpracuje ze związkami na całym świecie. Jesteśmy członkami (afiliantami) międzynarodowych organizacji związkowych, które reprezentują miliony pracowników z całego świata. Największe z nich to Międzynarodowa Konfederacja Związków Zawodowych i Europejska Konferederacja Związków Zawodowych.

Afiliacja – to nawiązanie względnie trwałej współpracy pomiędzy zbiorowymi podmiotami, w tym wypadku związkami zawodowymi. Współpraca obejmuje realizację celów o podobnym bądź identycznym charakterze, przy zachowaniu samodzielności i niezależności organizacyjno-programowej. Afiliowane organizacje zobowiązują się do prowadzenia wspólnych działań w postaci konsultowania ważnych kwestii publicznych, forsowania określonych projektów aktów prawnych, itp.

 

 

Sekretariat Przemysłu Spożywczego rozwija współpracę międzynarodową, której podstawą jest dialog społeczny, podejmowany na rzecz członków związku.

W ramach tych działań, Sekretariat jest afiliantem organizacji : EFFAT oraz IUF.


 

EUROPEJSKA FEDERACJA ZWIĄZKÓW ZAWODOWYCH PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO, ROLNICTWA I TURYSTYKI

www.effat.org

Siedziba EFFAT mieści się w Brukseli.
Rue Fosse aux Loups 38
Boite 3
B-1000 Brussels (Belgia)
Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Sekretariat Przemysłu Spożywczego NSZZ "Solidarność" jest afiliantem EFFAT od 1997 roku.

Afiljujemy 7 000 członków.  EFFAT zrzesza 2,2 milionów członków.

Kongres w Wiedniu w dniach 20-21 listopada 2014 r. wybrał nowe władze :

Prezydent- Therese Gouvelin


 

Vice Prezydent - Ermando Bonaldo


 

Sekretarz Generalny -  Harald Wiedenhofer.


 

 

Wszystkie liczące się związki zawodowe przemysłu spożywczego, rolnictwa i turystyki z całej Europy są afiliowane w EFFAT.

Warunkiem afiliacji w EFFAT jest jednoczesne afiliowanie w IUF i płacenie składki na obie federacje.


 

MIĘDZYNARODOWA UNIA PRACOWNIKÓW
PRZEMYSŁU SPOŻYWCZEGO I GAŁĘZI POKREWNYCH


www.iuf.org

Siedziba IUF mieści się w Genewie:
Rampe du Pont-Rouge 8
CH-1213 Petit - Lancy
Geneva (Szwajcaria)



IUF jest organizacją o zasięgu światowym, zrzeszającą związki zawodowe reprezentujące pracowników zatrudnionych:
• przy produkcji i przetwarzaniu żywności i napojów
• na wszystkich etapach przetwarzania tytoniu
• w hotelach, restauracjach, stołówkach i w pozostałych usługach gastronomicznych.


Członkowstwo IUF otwarte jest dla wszystkich prawdziwych i demokratycznych związków zawodowych, niezależnie od ich profilu ideologicznego czy politycznego.


IUF powstała w 1920 roku po zjednoczeniu się międzynarodwych federacji pracowników piekarnictwa, przemysłu browarniczego i mięsnego i do dnia dzisiejszego zrzesza 254 związki z 96 krajów- w sumie 23 miliony członków.


Sekretarzem Generalnym IUF jest Ron Oswald.
Sekretariat jest członkiem IUF od 1997 roku.
Składka na IUF wynosi 2.50 CHF od członka.
Afiliowanych 7 000 członków Sekretariatu

 

 

 

STRESZCZENIE Z RAPORTU KOMITETU EKSPERTÓW DOTYCZĄCEGO WDRAŻANIA KONWENCJI 111



Konwencja 111 dot. dyskryminacji w zatrudnieniu i wykonywaniu pracy z 1958
(ratyfikowana w 1961)


1. Art. 1-3 Konwencji. Dyskryminacja z powodu płci. Molestowanie seksualne.


Komitet, bierze pod uwagę komunikat z 28.02.2006 przedłożony wspólnie przez NSZZ "S" i IUF. Komunikat ten został przesłany Rządowi 15.03.2006.


2. Komitet uznaje, że "S" i IUF odpowiedziały na sprawę seksualnego napastowania, w przedsiębiorstwie zatrudniającym 100 kobiet pracujących na nocnej zmianie pod nadzorem 3 mężczyzn. Zgodnie z komunikatem osiem kobiet, zostało albo zwolnionych z pracy, albo zmuszonych do rezygnacji, ponieważ złożyły skargę na molestowanie seksualne lub też poparły ją. Prokuratura zainicjowała postępowanie karne, przeciwko oskarżonemu przełożonemu, który będąc zawieszonym w pełnieniu obowiązków, otrzymuje w dalszym ciągu wynagrodzenie od pracodawcy, jak również pomoc prawną. Z drugiej strony, kobiety straciły miejsca pracy, co spowodowało cierpienia moralne i finansowe, a sprawy o rekompensatę wniesione do Sądu Pracy pozostają wciąż nierozstrzygnięte. Komunikat stanowi, że te fakty stanowią pogwałcenie Konwencji, ponieważ choć przepisy karne są w zgodzie z międzynarodowymi standardami, publiczne instytucje prawa pracy, faktycznie zapewniają niewystarczającą ochronę przed molestowaniem seksualnym. Stwierdza się, ze Rząd nie podjął wystarczających kroków w odniesieniu do napastowania seksualnego.


3. Komitet zauważa, że "S" i IUF opracowują kroki, które mogą być podjęte w celu przygotowania skutecznej polityki, na szczeblu krajowym dot. molestowania seksualnego i oferują swoją współpracę w tym temacie. Związki proponują, aby administracyjne i prawne mechanizmy oraz procedury, odnoszące się do molestowania seksualnego, zostały uproszczone i przyspieszone. Powinny, zostać wprowadzone specjalne środki, mające na celu ochronę ofiar przed dalszymi krzywdami. Następnie, związki proponują inicjatywę trójstronną, w celu opracownia polityki krajowej, mającej zapobiegać i zajmować się sprawami molestowania seksualnego w przedsiębiorstwach, zarówno prywatnych jak i państwowych. Inspekcja Pracy, powinna odgrywać kluczową rolę w monitorowaniu, wdrażaniu przyszłej polityki krajowej dotyczącej molestowania.


4. Komitet stwierdza, że Rząd nie przedłożył swojej opinii w tych sprawach, chociaż jego raport zawiera ogólne informacje, dotyczące molestowania seksualnego, w odpowiedzi na poprzednie komentarze Komitetu. Komitet zauważa, że z 55 skarg dotyczących nierównego traktowania, otrzymanych przez PIP, jedynie dwie odnoszą się do molestowania. Rząd stwierdza, że choć Inspektorzy mogą zażądać, aby badane przedsiębiorstwa wyeliminowały odnotowane nieprawidłowości, to najbardziej odpowiednią procedurą w przypadku dyskrymiacji jest proces sądowy. Jedynie Sąd może zadecydować, czy ma miejsce zjawisko dyskryminacji i przyznać odpowiednią rekompensatę. Jednak Inspektorzy Pracy, mogą podnieść wśród pracowników świadomość swoich praw oraz możliwości ich dochodzenia w Sądzie.


5. Komitet zwraca uwagę, że molestowanie seksualne jest szczególnie ostrą formą dyskryminacji ze względu na płeć, która ma poważne konsekwencje dla ofiar, ale również dla całego środowiska pracy. Komitet przypomina, że Konwencja jest elastyczna, jeśli chodzi o dobór środków wdrażających politykę krajową, przedstawioną w art. 2 Konwencji. Środki te, powinny być odpowiednie do osiągnięcia pozytywnych rezultatów na drodze wyeliminowania dyskryminacji w prawie i praktyce. Chociaż Komitet zauważa, że Rząd podjął pewne kroki zabraniające molestowania seksualnego, to jednak wymaga od Rządu poszerzenia współpracy organizacji pracowników i pracodawców oraz innych właściwych ciał w celu promowania przyjęcia i przestrzegania polityki krajowej. Wymaga, aby Rząd kontynuował proces informowania, na temat praktycznego wdrażania i wzmacniania zapisów prawnych, dotyczących molestowania, włączając w to wynik wszelkich spraw administracyjnych i sądowych, jak również informacje o szczególnych działaniach podejmowanych przez Inspektorów Pracy w celu poszerzenia wiedzy z zakresu molestowania seksualnego. Na koniec, Komitet wyraża nadzieję, że Rząd i Partnerzy społeczni rozważą drogi i środki zapewniające ofiarom molestowania pomoc.


INFORMACJA Z KONGRESU IUF W GENEWIE 19-22.03.2007



25 Kongres IUF-Światowej Unii Przemysłu Spożywczego w Genewie, odbył się pod hasłem "Silni poprzez organizowanie". Polskę reprezentowali Przewodniczący Sekretariatu Przemysłu Spożywczego Mirosław Nowicki i Przedstawiciel KK Działu Zagranicznego Andrzej Matla.W Kongresie wzięło udział 576 Delegatów ze 180 krajów. Kongres otworzył Sekretarz Generalny IUF-Ron Osfald, poprowadził go Prezydent - Paul Andela. Pierwszego dnia celebrowano XXV jubileusz Kongresu. Pozdrowienia napływały od władz politycznych, z wszystkich stron świata, również od miasta Genewy. Kongres podjął 27 rezolucji, w szczególności dotyczących swobody zrzeszania się w związki.


Rozpatrywano się między innymi:
• sytuację naruszania praw związkowych w Columbii,
• możliwość stworzenia wolnych związków Białorusi,
• sprawy związane z bezpieczeństwem,
• kwestię równouprawnienia kobiet,
• sprawę reprezentatywności kobiet we władzach IUF,
• kwestię zatrudniania emigrantów w Wielkiej Brytanii, a także rozmawiano o konieczności ochrony ich praw, a także o ich trudnej sytuacji.

Ponadto, uczestnicy Kongresu skupili się na omawianiu roli dialogu społecznego, szczególnie w koncernach międzynarodowych. Delegaci omawiali sytuację wyzysku pracowników, wskazywali na liczbę 500 tyś. pracowników zarabiających dziennie 2-3 $ dziennie. W czasie Kongresu dokonano także, wyboru władz IUF, Sekretarzem Generalnym został ponownie Ron Osfald. Podczas Kongresu, Prewodniczący Sekretariatu Mirosław Nowicki odbył wiele spotkań roboczych. Jedno z nich dotyczyło ekspansji Grupy Smithfield w Europie. Przybyli na nie, przedstawiciele różnych krajów, w których Grupa działa: USA, Anglii, Francji, Japonii, Hiszpanii, Belgii, Kanady oraz Rosji. Przedstawiciele dokonali małego podsumowania działalności Grupy w ich rodzimych krajach.
Rumunia wskazała na kluczową sprawę, jaką jest uznanie Europejskiej Rady Zakładowej oraz na konieczność wzmacniania roli związków zawodowych w zakładach produkcyjnych Smithfield, bez względu na to gdzie dany zakład się znajduje. Próbowano opracować wspólną strategię dalszego działania, obejmującą powołanie Europejskiej Rady Zakładowej skupiającej Polskę i Rumunię.

Sytuację Grupy Smithfield w USA i Europie w szczególny sposób opisał Mark Laurensen. Wskazał na trudną sytuację w Rumunii, gdzie występuje swobodny dostęp do gruntów oraz taniej siły roboczej (zarabiającej 1-2 Euro za godzinę).

Simon Cox, pełniący funkcję Koordynatora EFFAT d/s Europejskiej Rady Zakładowej, trafnie wskazał na wypowiedź 1 z Dyrektorów Grupy oceniającą, że" zachód ma jeszcze produkcję mięsa, tylko dlatego, że Europa Wschodnia nie nadąża z produkcją u siebie i jej eksportem na Zachód". Podążając za tą myślą, wskazano na konieczność zjednoczenia europejskich związków zawodowych, w walce o prawo do reprezentacji w Europejskiej Radzie Zakładowej. Proces ten, wydaje się być słusznym rozwiązaniem, ze względu na to, że Grupa chciałaby rozwijać się na terenie Polski i Rumunii, ale bez reprezentacji pracowniczej tych krajów.
Warto przy omawianiu sytuacji Smithfield-u wspomnieć o tym, że 26.04.2007 odbędzie się robocze spotkanie dotyczące tej tematyki. Wezmą w nim udział Rafael Niedzyński, Mark Cox i Bob Sharp. Według Rafael-a Niedzyńskiego we Francji działają 4 fabryki Smithfild-a, w każdej z nich istnieją związki zawodowe. Francuskie związki zawodowe, nie zgadzają się na propozycję Zarządu Smithfield, sprowadzającą się do powołania 2 rad (polskiej i rumuńskiej) oraz starej UE.
Sytuacja Sarra Lee w Belgii nie jest jeszcze wyklarowana. Smithfield prowadzi tam swoją działalność (kawa, mięso, owoce), ale najprawdopodobniej jej efekty będą widoczne dopiero w długiej perspektywie.

Hiszpańskie związki zawodowe wskazały na swoją bezradność w przedmiotowej sprawie, główną jej przyczyną jest niski poziom uzwiązkowienia w tym kraju. Campofrio ma w Hiszpanii 5 fabryk, Smithfield zamierza zakupić 29 % udziałów Campofrio. Warto przy tym przypomnieć, że w Polsce Smithfield kupił od Campofrio Morliny.
Campofrio jest również obecne w Rosji (od 1990). Obecnie posiada tam 2 fabryki. Istnieją plany na wybudowanie nowej fabryki, z całym procesem od hodowli do uboju. Ma ona powstać pod Moskwą.
Podsumowując, uczestnicy spotkania zobowiązali się do stałego informowania się o wszelkich zmianach, w sytuacji Grupy Smithfield. Z polskimi związkowcami będą w tym zakresie, współpracować Daria Cibrario z IUF oraz Simon Cox z EFFAT-u.

Daria Cibrario - Koordynator z Międzynarodowego Sekretariatu IUF

 



Przewodniczący Sekretariatu Przemysłu Spożywczego - Mirosław Nowicki, uczestniczył również w spotkaniu Europy Wschodniej i Środkowej z Wolfgangiem Wainz (obecnie region nosi nazwę Północno-Południowa i Centralna Europa). W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele z: Łotwy, Estonii, Litwy, Polski, Słowacji, Czech, Węgier, Chorwacji, Słowenii, Serbii, Macedonii, Rumunii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny. Region, do którego zaliczamy nasz kraj liczy 60 209 członków. Uczestnicy, wskazali na potrzebę zwiększania liczby członków, tak aby każda organizacja liczyła minimalnie 6 000 członków, wtedy będzie ona mogła mieć 2 delegatów na Kongres. Obecnie jest 5 000 członków i na jedną organizację przypada 1 delegat na Kongres. Rada wykonawcza Regionu spotyka się 1 raz w roku na 3 dni, wiosną. Nasz Region nominował do Rady Wykonawczej IUF na Członka - Josip-a Pawić, na I – Zastępcę - Slawko Wlasirovicz, na II-Zastępcę-Danewski Żiwko. W odniesieniu do kobiet wybrano, jako Członka-Laben Karmen, jako I-Zastępcę Grazina Grizdiene, jako II-Zastępcę Svietla Walsikowa.

Przewodniczący Sekretariatu Spożywczego, odbył także spotkanie z Delegacją z Wielkiej Brytanii-Związek BFAWU i jej Sekretarzem Generalnym - Joe Marino. Omówione zostały przy tym kwestie, związane z podwójnym członkowstwem pracowników, którzy emigrują do Anglii i Irlandii. Ustalono, że pomocą dla polskich pracowników, znajdujących się w Anglii zajmie się Marcin Hinz. Organizacja BFAWU zwyczajowo, pomaga w negocjacjach z pracodawcą dotyczących: wynagrodzeń, zapłaty za okres choroby, urlopu, wypadku itd. Strona angielska, zobowiązała się do informowania nas na bieżąco, o swojej działalności, Z kolei strona polska, obiecała wspomóc jej przedsięwzięcia.

Przewodniczący - Mirosław Nowicki ponadto, spotkał się z Sekretarzem Generalnym EFFAT Heraldem Wiedenhoferem, rozmawiano o formach dialogu społecznego w sektorze mięsa i cukru. Harald Wiedenhofer szczególnie namawiał, do dialogu branżowego na poziomie kraju. Zwracał przy tym uwagę, na ustalenia pochodzące z Konferencji mięsa z 2005 w Warszawie, pytał czy doszło do spotkania z pracodawcami, jakie są postępy w tej materii, zapewniał, że on i jego koledzy z Europy Zachodniej są gotowi do udzielenia wszelkiej pomocy, w promowaniu dialogu. Mirosław Nowicki pytał, czy EFFAT planuje dla Sektora mleczarskiego, prowadzić seminaria oraz szkolenia. Harald Wiedenhof odpowiedział, że ten Sektor w istocie jest zaniedbywany, przyznał, że kolega z Holandii zrezygnował z koordynacji pracy w EFFAT dla tego Sektora. Obiecał przy tym, że w II półroczu 2007 postara się zrobić coś dla tej branży, na terenie polski i w krajach ościennych (wspólna konferencja).
Przewodniczący Sekretariatu Przemysłu Spożywczego, zwrócił uwagę na niezwykle miłe wystąpienie Marka Lauritsen-a z USA. Dziękował on, naszemu Sekretariatowi oraz członkom związku polskich zakładów Smithfield, za akcję solidarnościową i udzielenie pomocy amerykańskim zakładom Tarchel (lipiec 2006). Szczególnie gorąco, pozdrowił powstałą organizację NSZZ „Solidarność” w Constar Starachowice. Jednocześnie zachęcał do dalszej walki o prawa pracowników Grupy Smithfield na całym świecie, a szczególnie w Rumunii.

Na temat Smithfield-u, Mark Lauritsen powiedział między innymi:

Smithfield narusza prawa człowieka w USA i my pracujemy nad tym, żeby się upewnić czy oni nie eksportują tego modelu relacji pracowniczych na cały świat, ponieważ rozrastają się na Europę, Rumunię, Polskę, Francję i na inne kraje.Ta firma funkcjonująca w USA ma plany, które aktywnie i szkodliwie działają przeciwko pracownikom próbującym się organizować w związki zawodowe. Naruszają prawo w USA. Apele wnoszone do systemu sądownictwa, wsparte na wierze w naszą sprawiedliwość, pozwalają mi na reprezentowanie Karoliny od lat.Tak jak oni, pracujemy na tej samej pozycji. Działamy z europejskimi współpracownikami, żeby upewnić się że ten model nie rozszerzy się na cały świat. Proszę także zauważyć, że związkowcy z trzech grup pracowali, żeby upewnić się, że Smithfield nie łamie europejskiego prawa i jak zmusić go do jego przestrzegania, szczególnie w USA. Wiecie, w firmie ważne są: nie tylko wysiłki pracowników do wyrażania sprzeciwu, ale także sprzeciw całego środowiska, w którym działają, efekt sprzeciwu od lokalnego rynku, zamknięcie rynku dla takich form współpracy. Więc, co jest istotne, żeby pracownicy z całego świata powstali i powiedzieli,że Smithfield nie ma pozwolenia na łamanie praw.(1)

Genewa 18-22.03.2007

1) Wywiad z Markiem Lauritsenem w języku angielskim można obejrzeć na stronieIUF www.iuf.org za pośrednictwem You Tube.

 

 


 

 

REZOLUCJA

Sektor cukrowy

Kolej na Komisję Europejską żeby dotrzymać słowa

1. W 2005 r. Rada UE i Parlament Europejski przyjęły główną reformę dotyczącą wspólnej organizacji rynku cukru. Wyznaczono cel zmniejszenia kwot produkcji cukru w UE o 6 mln ton aby radykalnie ograniczyć eksport E.U. i stworzyć na rynku wspólnotowym miejsce dla wzrastającego importu z najmniej rozwiniętych krajów. Przewidziana na cztery lata redukcja produkcji cukru stanowiła trzecią część wspólnotowej produkcji cukru podlegającej kwotom. Zgodnie z ostatnimi dostępnymi danymi, restrykcje w sektorze cukrowym umożliwiły zlikwidowanie 5,64 mln ton kwot cukru w przeciągu trzech lat, co stanowi 94% wyznaczonego celu. Aby ostateczny cel został osiągnięty, konieczne jest wycofanie z rynku dodatkowych 360.000 ton.

2. W ciągu trzech lat, w trakcie przeprowadzania restrukturyzacji produkcji cukru w UE zamknięto 75 fabryk co spowodowało utratę 10.000 bezpośrednich i około 50.000 pośrednich miejsc pracy. Trzy kraje, a mianowicie Irlandia, Łotwa i Słowenia zakończyły nawet całkowicie produkcję cukru. Z bycia liderem na rynku światowym w eksporcie białego cukru, począwszy od 2009 r., Unia Europejska będzie drugim po Rosji największym importerem cukru.

3. Pomimo że sektor cukrowy daje sobie radę z uciążliwym procesem restrukturyzacyjnym, wydaje się, że ciężkie czasy dla pracowników cukrowych jeszcze nie minęły. Import cukru z krajów trzecich zaczyna być nowym zagrożeniem i dodatkowo stwarza niebezpieczeństwo dla samej reformy ograniczenia produkcji cukru. Trwają negocjacje Unii Europejskiej odnośnie porozumień politycznych obejmujących umowy o wolnym handlu z określonymi regionami czy krajami objętymi umowami EPA oraz multilateralne porozumienie handlowe WTO.

4. W negocjacjach z państwami regionu Afryki, Karaibów i Pacyfiku - kraje EPA - Komisja i kraje trzecie mogą osiągnąć porozumienie na docelowe 3,5 mln ton importu z krajów EPA, co oznaczałoby przekroczenie potrzeb UE o około 50%. Ryzyko tak ogromnego importu jest szczególnie ostre obecnie w kontekście negocjacji prowadzonych w WTO. Jeżeli obecne propozycje zostałyby ratyfikowane, to cała reforma ograniczenia produkcji cukru zostałaby zredukowana do zera, ponieważ rynek wewnętrzny krajów UE nie byłby w stanie wchłonąć uzgodnionej wielkości importu a to spowodowałoby dalsze cięcia kwot produkcji.

5. EFFAT zwraca uwagę instytucjom unijnym na niezgodność warunków proponowanych w multilateralnym porozumieniu handlowym WTO z kryteriami reformy wspólnej organizacji rynku cukru CMO. Udziałowcy sektora cukrowego dotrzymali wstępnych zobowiązań. Teraz kolej na Komisję i decydentów z Rady i Parlamentu aby dotrzymali słowa i uwzględnili zreformowany rynek cukru UE w multilateralnych i bilateralnych negocjacjach handlowych i przede wszystkim żeby go nie zniszczyli. EFFAT wzywa jednocześnie wszystkie organizacje członkowskie żeby porozumiały się ze swoimi rządami i przedstawiły im swoje żądania:
· przejrzystości i jednoznaczności dla producentów cukru i pracowników przemysłu cukrowego w rozmowach toczących się w ramach WTO - runda Doha, dotyczących liberalizacji handlu światowego;
· poparcia dla aktualnych planów inwestycyjnych w przemyśle cukrowym będących odpowiedzią na reformę przemysłu cukrowego UE;
· utrzymania stosowania specjalnej klauzuli ochronnej (SSG – „Special Safe Guard Caluse”) dla cukru w celu ochrony przemysłu cukrowego przed zmiennym rynkiem światowym;
· zagwarantowania stosownych zysków handlowych dla najmniej rozwiniętych państw świata i krajów objętych Protokołem w sprawie cukru - ACP.

6. Ponadto, biorąc pod uwagę ogromne wysiłki podejmowane przez partnerów socjalnych na poziomie przedsiębiorstw i regionów, na poziomie narodowym i unijnym, które mają na celu przewidywanie zmian i zarządzanie procesem restrukturyzacyjnym w sposób społecznie odpowiedzialny, EFFAT żąda aby Komisja Europejska zobowiązała się do niezależnej oceny porozumień zawartych w chwili kiedy producenci cukru zamknęli swoje cukrownie. Taka ocena powinna być przeprowadzona w porozumieniu zunijnymi partnerami socjalnymi i powinna co najmniej uwzględniać następujące punkty:
· ogólną implementację reformy przemysłu cukrowego;
· skutki społeczne dla osób zatrudnionych w przemyśle cukrowym, dla rolników krajów unijnych i krajów objętych Protokołem w sprawie cukru - ACP.
· korzystanie z funduszu restrukturyzacyjnego;
· różnorodność podejmowanych środków.

7. Pomimo, że więcej niż jedna trzecia zakładów cukrowniczych została już zamknięta, w najbliższej przyszłości nastąpią kolejne zamknięcia. Dlatego przypominamy naszym członkom, że fundusz restrukturyzacyjny przeznaczony jest również na realizację planu zabezpieczeń socjalnych łącznie z przemieszczaniem pracowników. W międzyczasie, partnerzy socjalni Unii zgadzają się na zastanowienie się nad problemem lepszego sposobu zatrudniania pracowników. Zakłada się, że pierwsze kroki skierowane będą na zdefiniowanie kwestii zatrudniania i zbadanie najlepszych działań.

8. Pierwsze wyniki takich badań mają pomóc instytucjom unijnym w lepszym zrozumieniu rzeczywistych następstw ekonomicznych i społecznych wynikających z reform polityk unijnych. Następnie, zebrane informacje powinny posłużyć do rozwinięcia słabo jak na dzień dzisiejszy rozpoznanej tematyki społecznej, z której musimy sobie dobrze zdawać sprawę jeszcze przed zwróceniem się z propozycjami do Komisji.

9. Na koniec EFFAT zwraca się do Komisji aby zrobiła wszystko co w jej mocy w celu inwestowania w odnawialne, nie naruszające równowagi ekologicznej źródła energii, szczególnie przez propagowanie różnych źródeł energii a nie koncentrowanie się tylko na jednym rodzaju. W Europie pracują już fabryki bioetanolu z miejscami pracy głównie na obszarach rolniczych gdzie możliwości zatrudnienia są niewielkie, niestety obecny typ bioetanolu nie zawsze nie narusza równowagi ekologicznej: obecna produkcja powoduje szkody dla rolnictwa i środowiska naturalnego w krajach trzeciego świata co odbija się na rosnących cenach żywności i prowadzi do niepokojów społecznych na całym świecie oraz zagraża światowym zasobom żywności. Dlatego, pilnie potrzebujemy racjonalnych kryteriów w skali światowej w celu stosowania wszystkich rodzajów odnawialnych źródeł energii.

 

 

 

 


 


KONFERENCJA EFFAT WSCHODNIA I POŁUDNIOWO-WSCHODNIA EUROPA - 19.10.2009 Berlin


WNIOSKI



Solidarność ze Związkami na wschodzie i płd.-wschodzie Europy

Uczestnicy Konferencji podkreślili, że współpraca z / i pomiędzy Organizacjami w centralnej, wschodniej i płd.-wschodniej Europie musi być politycznym priorytetem dla EFFAT.

Społeczny rozwój w tych regionach nie jest możliwy bez silnych Związków. Zauważono potrzebę rozwijania zdolności organizacyjnych i rozwijania właściwej reprezentacji pracowniczej w Związkach. Organizowanie nowych Członków i wzmacnianie struktur Z.Z. ma nadrzędne znaczenie.

Z.Z. w Europie dzisiaj mówią jednym głosem. Podkreślono, że w tym celu funkcjonuje instytucja EFFAT. Wyrażono wolę, aby  wszystkie demokratyczne Z.Z. w różnych Sektorach były Członkami EFFAT.

Związki są na tyle silne na ile są silne w miejscu pracy. Silne krajowe Związki oznaczają silne siedziby krajowe. Silne krajowe Związki zakotwiczone w dobre praktyki operacyjne muszą być drogą przyszłości.

Fundusze strajkowe i fundusze edukacyjne w wystarczającej sile są podstawowymi narzędziami niezbędnymi do realizacji siły Związków Zawodowych.

Zauważalna obecna fragmentacja Organizacji Związków Zawodowych i Konfederacji w wielu krajach regionu to problem. Dlatego EFFAT wspiera trend połączeń i wzrostu współpracy pomiędzy tymi Związkami i rekomenduje fakt, zakładania komitetów negocjacyjnych w celu obserwowania potencjalnie ważnych koncentracji Związków.

EFFAT odrzuca krok podejmowany przez rządy, aby podzielić siłę pracowniczą przy użyciu „NGO” lub „Żółtych Związków”. Z drugiej strony domaga się, aby tylko krajowo-funkcjonujące, reprezentatywne Związki Zawodowe i Konfederacje, akceptowane w Europie oraz międzynarodowe Organizacje były rozpoznane przez rządy i wykorzystane jako zasób dla budowania sprawiedliwego społeczeństwa.

Pod słusznymi warunkami, takimi jak -  tworzenie silnych i niezależnych Związków Zawodowych, system trójpartyjny może być tylko pomocą. Reprezentanci EFFAT zwracają uwagę na niebezpieczeństwo, że  system może stać się substytutem dla działań Związków Zawodowych lub tworzyć ich zły obraz.

Dialog społeczny i negocjacje zbiorowe są kluczowe dla Związków Zawodowych. Tutaj widzimy najjaśniejszy dowód na to, że silne Związki istnieją. EFFAT musi i będzie prowadził pomoc dla wspomagania postępów i wymiany najlepszych praktyk w tym obszarze. Ustanowienie dwupartyjnych komitetów z miejscami równo podzielonymi pomiędzy Reprezentantów Organizacji Pracodawców i Związków Zawodowych, może okazać się wielkim zyskiem.

EFFAT Nawołuje krajowe rządy do ofiarowania Związkom i partnerom społecznym niezbędnych umiejętności i zdolności wymaganych dla osiągnięcia społecznego postępu w tych krajach. Przyjmuje możliwości oferowane przez programy europejskie, służące budowaniu  zdolności Związków Zawodowych w regionie.

Uznano, że korupcja jest plagą która przeszkodziła społecznemu rozwojowi w naszych krajach. Stwierdzono, że należy użyć narzędzi rozwiniętych w UE żeby ją zwalczyć i odrzucić ciche przyzwolenie rządów w tym zakresie.

Międzynarodowe firmy zapewniają możliwości i ryzyka - którymi muszą zajmować się / i na które muszą reagować szybko - zaangażowane Związki. W przypadku problemów Związek Zawodowy musi być zdolny do tego, aby polegać na solidarności EFFAT.

Niewybredna prywatyzacja doprowadziła do redukcji produkcji rolniczej i zniszczyła miejsca pracy.  Prywatyzacja musi być rozpatrzona i przeprowadzona z ludźmi /a nie przeciwko ludziom, których dotyka. Wiele zasobów, takich jak lasy i ziemia niskiej klasy nie powinny być w zasadzie prywatyzowane. Wzrastający trend w wielu krajach, żeby oddzielić produkcję rolniczą i przetwórstwo powinien być zatrzymany natychmiast.

Specjalne zainteresowanie regionu powinno być skierowane w stronę zreformowanej Wspólnej Polityki Rolniczej. Rolnicy posiadający małe gospodarstwa powinni być zorganizowani w Związki (w zależności od sytuacji krajowej).

Związki zawodowe regionu nie powinny być zniechęcane przez niepowodzenia. One są jedyną nadzieją dla wszystkich pracowników, którzy mogliby w przeciwnym wypadku być tylko ofiarami modernizacji, zamiast beneficientami.


Pragnę poinformować wszystkie Komisje Zakładowe, że podczas pobytu na Kongresie w Genewie (19-22.03.br), odbyłem robocze spotkanie z Sekretarzem Generalnym B.F.A.W.U. (Bakers Food and Allied Workers Union) – Joe Marino.
Ze względu na rosnący odsetek naszych rodaków emigrujących do Wielkiej Brytanii, uznaliśmy za konieczne wzmocnienie naszej dwustronnej współpracy, w tym zakresie. Joe Marino, zgodził się na reprezentowanie interesów polskich pracowników za granicą, za pośrednictwem ich rodzimego związku zawodowego. Pocztą elektroniczną przesłaliśmy do wiadomości KZ ulotkę informacyjną, objaśniającą co należy zrobić, żeby przystąpić do związku oraz jakie korzyści zyskujemy dzięki przynależności do niego.


Zwracam się z gorącą prośbą, jeśli tylko to możliwe, aby umieścić ją na tablicach informacyjnych w Państwa zakładach pracy. Apeluję także o to, żeby rozmawiać z innymi pracownikami na ten temat i informować ich o możliwości przystąpienia do B.F.A.W.U. Możecie także, umieścić ją w miarę możliwości na własnej stronie KZ lub Sekcji, oczywiście w przypadku jeśli strona www istnieje. Jest również opcja, aby wyrzucić ulotkę do kosza (ale chyba zbyt radykalna).
Poniżej, prezentujemy również cytaty z materiałów informacyjnych dotyczących niniejszej tematyki. Oryginalny tekst źródłowy, znajduje się na stronie internetowej B.F.A.W.U. (w języku polskim) http://www.bfawu.org/.


dokument nr 1 "Dlaczego warto wstąpić do związku?


B.F.A.W.U. (Związek Piekarzy i Pracowników Przemysłu Spożywczego) może Ciebie reprezentować w sprawach:
• Wynagrodzenia i warunków pracy
• Programu wynagrodzenia podczas urlopu i zwolnienia chorobowego
• Nieuzasadnionego zwolnienia
• Roszczeń wypadkowych
• Praw macierzyńskich
• Bezpłatnej opieki prawnej w razie wypadków w drodze do lub z pracy, jak również podczas wykonywania pracy
• Negocjacji z pracodawcą w sprawie wynagrodzenia, godzin pracy oraz urlopu.
• Problemów z pracodawcą.


Wybór należy do Ciebie; prawo jest po Twojej stronie, dlaczego więc nie podejmiesz pierwszego kroku i nie poszukasz pomocy w Związku Zawodowym ?"


dokument nr 2 Odpowiedź na proste pytania:


Czy posiadasz umowę zatrudnienia?
Czy znasz swoje prawa w pracy?
Czy znasz swoje prawa dotyczące Bezpieczeństwa i Higieny Pracy?


Jeśli Twoja odpowiedź na te pytania brzmi „NIE”, to zadaj sobie pytanie „Dlaczego?”.


Warunki pracy oraz wynagrodzenie w fabrykach, które zorganizowane są przez Bakers Food and Allied Workers Union (Związek Piekarzy i Pracowników Przemysłu Spożywczego) są często znacznie lepsze niż w miejscach, w których nie mamy swojego wkładu. Obecnie trwa proces angażowania pracowników w organizację warunków w zakładach pracy. Jeśli chciałbyś zaangażować się w poprawę swoich warunków pracy; zacznij już dzisiaj. Przyłącz się do nas razem ze swoimi kolegami z pracy, którzy są wystarczająco odważni, aby rozpocząć działać.


Zaangażuj się oraz zorganizuj się. Już teraz wstąp do Związku Piekarzy.


dokument nr 3 10 Powodów, dla których warto być członkiem B.F.A.W.U.



Masz 10 sekund, aby podać dobry powód, dla którego nie jesteś członkiem BFAWU (Związku Piekarzy i Pracowników Przemysłu Spożywczego). Jeżeli nic nie przychodzi Tobie na myśl, oto 10 powodów, dla których powinieneś być jego członkiem:

1. NEGOCJACJE ZBIOROWE,
2. PEWNOŚĆ PRACY,
3. PROFESJONALNE WSPARCIE,
4. PORADY I POMOC PRAWNĄ,
5. ZAPEWNIENIE BEZPIECZEŃSTWA I HIGIENY PRACY,
6. SPECJALNE ZNIŻKI NA ZAKUPY,
7. KORZYSTNE USŁUGI FINANSOWE,
8. SPECJALNE OFERTY KLUBU PODRÓŻY,
9. SZKOLENIE I EDUKACJA,
10.OSOBISTA REPREZENTACJA.


Do B.F.A.W.U. można przystąpić, po wypełnieniu formularza zgłoszeniowego, który znajduje się w biurze naszego Sekretariatu. Niniejszy formularz jest także, dostępny na stronie internetowej Organizacji http://www.bfawu.org/.


Podczas Konferencji sektora Hotelarskiego, która odbyła się w Krakowie, w dniu 17 października w obecności uczestników z polski oraz gości zagranicznych podpisano porozumienie o współpracy międzyzwiązkowej pomiędzy Sekretariatem Przemysłu Spożywczego NSZZ „S” i FGTA-FO.


Ze strony Sekretariatu umowę podpisał Przewodniczący Mirosław Nowicki a ze strony FGTA-FO podpis złożył Rafael Nedzynski.

Tekst umowy poniżej, reszta zdjęć w zakładce Galeria.

 

 

 



 

Sekretariat Przemysłu Spożywczego

Porozumienie

Współpraca pomiędzy Sekretariatem Przemysłu Spożywczego NSZZ „Solidarność” a FGTA-FO


1.SPS NSZZ „Solidarność” i FGTA-FO będą się wzajemnie informowały o swoich działaniach.

2.Organizacje będą pracowały na rzecz wspólnego poszerzania wiedzy na temat swoich prac, porozumień i legislacji związanych ze światem pracy.

3.Celem współpracy jest wymiana delegacji między organizacjami członkowskimi SPS NSZZ „Solidarność” i FGTA-FO celem lepszego zrozumienia działań.

4.W czasie spotkań, warsztatów lub innych odnośnych działań współpraca będzie ukierunkowana na przedsiębiorstwa w Polsce będące częściową i całkowitą własnością firm francuskich.

5.Zarówno SPS NSZZ „Solidarność” jak i FGTA-FO zobowiązują się, że w trakcie trwania umowy do obustronnej, ponad-granicznej reprezentacji interesów swoich członków, a tym samym do udzielania wzajemnej, solidarnej pomocy i usług związkowych członkom związku NSZZ „Solidarność” i FGTA-FO na terenie Francji i Polski.

6.Porozumienie o współpracy jest ważne przez cztery lata licząc od listopada 2006 roku.

7.Organy zarządzające SPS NSZZ „Solidarność” i FGTA-FO mogą uzupełniać porozumienie w trakcie jego trwania.


Za FGTA-FO Za SPS NSZZ „Solidarność”

Rafael Nedzynski        Mirosław Nowicki