strona główna

informacje

archiwum informacji

Solidarność Wielkopolska

uroczystości

władze regionalne

dokumenty

Zarząd Regionu

WZD

biura ZR

dział organizacyjny

dział rozwoju związku

dział szkoleń

dział informacji

bkn

radcy prawni

struktury terenowe

sekcje

galeria

w sprzedaży

kontakt

linki

Gorące lato 1980

    Latem 1980 r. wobec pogarszającej się sytuacji w Polsce narastało niezadowolenie społeczeństwa, które objawiało się wybuchającymi w różnych miejscach strajkami.

    Bezpośrednią ich przyczyną było wprowadzenie od 1 lipca cen komercyjnych na mięso i jego przetwory. Zaczęło się od Lublina, wkrótce dołączył Ursus i inne miasta. W Wielkopolsce przerwano pracę w filii Ursusa w Ostrowie Wielkopolskim, Odlewni Żeliwa w Śremie i kilku wydziałach Cegielskiego.

    Gdy fala niepokojów społecznych zaczęła opadać, 14 sierpnia wybuchł strajk okupacyjny w gdańskiej Stoczni im. Lenina. Żądano przywrócenia do pracy działaczy Wolnych Związków Zawodowych, Anny Walentynowicz i Lecha Wałęsy, podwyżki płac i zgody na postawienie pomnika ku czci stoczniowców poległych w 1970 r. Władza nie wyraziła zgody na ostatnie żądanie.

    17 sierpnia Komitet Strajkowy sformułował 21 postulatów, z których najważniejsze było żądanie akceptacji przez rząd niezależnych związków zawodowych. Domagano się ponadto m.in. prawa do strajku i wolności słowa, a także sformułowano szereg postulatów ekonomicznych.
Strajk trwał i rozlewał się coraz szerszą falą. Przyłączały się do niego wciąż nowe zakłady pracy z całego kraju.

    22 sierpnia członkowie Studenckiego Komitetu Solidarności z Poznania, Jacek Kubiak i Lech Dymarski, zawieźli do Gdańska list poznańskich opozycjonistów wyrażający solidarność ze strajkującymi na Wybrzeżu.
W Poznaniu 28-31 sierpnia z inicjatywy motorniczego Bonifacego Wysockiego stanęły tramwaje i autobusy MPK. Aktorzy Teatru Ósmego Dnia Ewa Wójciak i Marcin Kęszycki wykupili z kiosków Ruchu papierowe biało-czerwone chorągiewki i utykali na przystankach. Pojechali też do Gdańska, aby wystąpić dla strajkujących Stoczniowców.

    28 sierpnia w Jarocińskich Zakładach Przemysłu Maszynowego Leśnictwa pojawiły się transparenty popierające strajkujących stoczniowców. Od 29 do 31 sierpnia ok. 2 tys. pracowników Poznańskiej Fabryki Maszyn Żniwnych podjęło solidarnościowy strajk okupacyjny. 24-godzinny strajk przeprowadzili 29 sierpnia Cegielszczacy.

    Trudne rozmowy MKS z przedstawicielami rządu trwały do końca miesiąca.

    30 sierpnia podpisano porozumienie w Szczecinie.

    31 sierpnia w Stoczni Gdańskiej Lech Wałęsa i wicepremier Mieczysław Jagielski podpisali Porozumienie Sierpniowe kończące blisko trzytygodniowe strajki. MKS przekształcił się w Międzyzakładowy Komitet Założycielski nowych niezależnych związków zawodowych.

    1 września, bezpośrednio w Gdańsku, został zarejestrowany pod nr 12 Międzyzakładowy Komitet Założycielski z Jarocina.

    Tego samego dnia w mieszkaniu Sabiny i Feliksa Kubiaków zaczął działać pierwszy w Poznaniu punkt informacyjny Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego.

    4 września powstawały pierwsze koła i komitety założycielskie nowego związku: w Jarocinie w Jarkonie, Jafo i Jarocińskich Fabrykach Mebli, w Poznaniu na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza, Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych, MPK, Wiepofamie i Teletrze.

    11 września nad Maltą spotkali się przedstawiciele poznańskich zakładów pracy – powołany zostaje Międzyzakładowy Komitet Założycielski NSZZ.

    17 września delegaci komitetów założycielskich z całego kraju powołują w Gdańsku Krajową Komisję Koordynacyjną i przyjmują dla nowego związku nazwę “Solidarność”.

bn
 

  aktualności - galeria - kontakt