Menu

Belgia

FEDERATION GENERALE DU TRAVAIL DE BELGIQUE - FGTB - Powszechna Federacja Pracy Belgii


42 rue Haute
B-1000 Brussels, Belgium
Telefon 32-2 506 83 55
Faks 32-2 506 82 67
nfo@fgtb.be
www.fgtb.be

Sekretarz Generalny Andre Mordant
Data założenia 1904
Członkostwo 1,2 mln
Afiliacje międzynarodowe: MKWZZ, EKZZ

Historia
FGTB ma swoje korzenie w Komitecie Związkowym utworzonym w 1898 r. przez Belgijską Partię Robotniczą. Jednym z zadań tego komitetu było utworzenie związków zawodowych i zorganizowanie federacji. Sytuacja podległości Partii zmieniła się, gdy w 1904 r. związek zawodowy uzyskał prawo wyboru członków biura Komitetu Związkowego. Jednocześnie powstała możliwość by związki zawodowe nie afiliowane w Belgijskiej Partii Robotniczej mogły pozostawać w Komitecie Związkowym.
W tym celu komitet zmienił swoją nazwę w 1907 r. i stał się Komitetem Związkowym Belgijskiej Partii Robotniczej i Niezależnych Związków Zawodowych. Do pierwszej wojny światowej Komitet popierał krajowe federacje i starał się je wzmocnić. Po pierwszej wojnie światowej związki zawodowe zrzeszyły się i powstało 31 zawodowych branżowych federacji na poziomie krajowym, a w 1946 r. ich liczba została zredukowana do 16. Krajowe federacje cieszyły się wysokim stopniem niezależności od Komitetu.
W 1937 r. Komitet Związkowy przekształcił się w Belgijską Konfederację. Utworzenie krajowego funduszu strajkowego wzmocniło nową organizację. Podczas gdy poprzednio decyzje o strajku mogły być podejmowane tylko przez federacje, odtąd Belgijska Konfederacja Związkowa miała prawo organizowania generalnego strajku.
Na Kongresie w 1945 r. powstała Powszechna Federacja Pracy Belgii. Na tym Kongresie kilka różnych związków zawodowych włączając Belgijską Konfederację Związkową (sektor prywatny), związki zawodowe sektora publicznego połączyły się. Wezwania o jedność skierowane do CSC i CGSLB pozostały bez echa. W czasie Kongresu przyjęto deklarację o zasadach mówiącą o tym, że FGTB jest całkowicie niezależna od wszystkich partii politycznych. Jednocześnie podjęto decyzję o rozwoju struktur związkowych na poziomie regionalnym.
W 1954r. Komitet Krajowy FGTB przyjął zasady dotyczące Krajowego Funduszu Strajkowego. Fundusz ten pozostawał do dyspozycji aż do końca roku 1960. Od 1961r. poszczególne związki zarządzają niezależnie swoim własnym funduszem.
Od 1968r. FGTB ma oprócz swoich krajowych, regionalnych, branżowych i zakładowych struktur zorganizowaną sieć międzyregionalną. Jednakże te nowe międzyregionalne struktury nie należały oficjalnie do FGTB aż do 1978 r. Wtedy Statut wprowadził struktury: Flamandzką międzyregionalną; Walońską międzyregionalną i Brukselską Międzyregionalną

Cele i zadania
Uznaje za swój cel doprowadzenie do społeczeństwa bezklasowego. Samo FGTB narodziło się w wyniku walki klasowej, która przerodziła się w walkę pracowników przeciwko oligarchii finansowej i monopolom. W duchu całkowitej niezależności od wszystkich partii politycznych i w duchu poszanowania wszystkich politycznych i filozoficznych opinii i pragnie dążyć do tych celów własnymi środkami i poprzez wezwanie do działania wszystkich pracowników.
Socjalistyczny ruch związkowy chce osiągnąć sprawiedliwość społeczną poprzez zagwarantowanie każdemu sprawiedliwego podziału bogactwa proporcjonalnie do pracy i potrzeb. Aby do tego doprowadzić jest rzeczą konieczną by społeczna i ekonomiczna demokracja szła w parze z demokracją polityczną. W związku z tym FGTB uważa, że jest rzeczą niezbędną upaństwowienie największych banków i trustów i uregulowanie handlu zagranicznego. Odrzuca ideę państwowego i biurokratycznego zarządzania i opowiada się za zarządzaniem upaństwowionych przedsiębiorstw przez robotników i konsumentów.
FGTB pragnie osiągać te cele we współpracy z tymi międzynarodowymi związkami zawodowymi, które funkcjonują zgodnie z demokratycznymi zasadami. Zarówno strukturalne reformy i przekształcanie kapitalistycznego społeczeństwa, jak i bezpośrednia obrona żądań robotników są jej celem.

Struktura
FGTB składa się z 12 związków o zasięgu krajowym, tzn. 12 federacji przemysłowych. Utworzyła też 24 sekcje regionalne (regionalne struktury międzybranżowe), do których są afiliowane regionalne branże. Regionalne sekcje FGTB są zgrupowane w trzech międzyregionalnych organizacjach (struktury związkowe odpowiadają trzem regionom: Flandrii, Walonii i Brukseli. W skład regionalnych związków branżowych wchodzą lokalne branże.

Władze
Kongres - najwyższy organ, który zbiera się co trzy lata.
Komitet - składa się z członków Biura, delegatów afiliowanych związków i delegatów z interregionalnych organizacji (50% delegatów z indywidualnych związków). Funkcjonuje pomiędzy dwoma statutowymi zjazdami. Zapewnia ciągłość między zjazdami.
Biuro - Składa się z równej liczby przedstawicieli federacji i organizacji interregionalnych. Zajmuje się zarządzaniem organizacją na c odzień i realizuje decyzje podejmowane przez Kongres i Komitet; ustala siatkę płac i warunki pracy personelu FGTB.
Sekretariat - Składa się z Przewodniczącego, Sekretarza Generalnego i 5 Sekretarzy krajowych.
Komitet Rewizyjny.
Aparat administracyjny Konfederacji składa się z działów. Najważniejsze to: dział przewodniczącego i sekretarza, biuro badawcze, biuro eksperckie, dział młodzieżowy, Sekcja Kobiet, Serwis dla imigrantów, dla bezrobotnych, emerytów i rencistów, dział prasowy i dział szkoleń.

Finanse
FGTB jest finansowana prawie wyłącznie ze składek swoich członków. Jednakże szkolenia związkowe są finansowane po części z subsydiów pochodzących od rządu i lokalnych władz. Udział w finansowaniu szkoleń biorą również pracodawcy, a wysokość wkładu jest określana przez układy zbiorowe. Wysokość składki zależy od takich kryteriów takich jak: wiek, płeć, status pracownika (aktywny, bezrobotny, emeryt, "wczesny" emeryt,) a dla białych kołnierzyków w zależności od płacy. Poziom składki jest trochę wyższy dla pracowników prywatnego sektora niż dla tych z sektora publicznego; jest też wyższy dla pracowników fizycznych niż białych kołnierzyków. Składka jest pobierana bezpośrednio przez związek. Zgodnie ze statutem Biuro FGTB jest odpowiedzialne za zarządzanie środkami finansowymi związku. Komitet rewidentów księgowych sprawdza wszystkie księgi i konta przynajmniej raz na kwartał. FGTB jako konfederacja nie ma funduszu strajkowego tylko fundusz solidarnościowy. Zgodnie ze statutem każdy ze związków ma własny fundusz strajkowy. Kongres decyduje o minimalnej składce, jaka ma być płacona na fundusz strajkowy różnych związków i na fundusz strajkowo reasekuracyjny. W praktyce jest to Komitet FGTB, który o tym decyduje. Również Komitet lub Biuro są odpowiedzialne za decyzje dotyczące strajków. Krajowy Fundusz Solidarnościowy został utworzony w celu pokrywania kosztów akcji na poziomie krajowym międzybranżowym (np. w przypadku demonstracji), z wykluczeniem zapłaty za strajk i jako wynik tych działań (np. ofiary strajku). Biuro FGTB jest odpowiedzialne za zarządzanie tym funduszem.

Program i polityka
Wprowadzenie demokracji ekonomicznej i społecznej w przedsiębiorstwach jest nierozerwalnie związane z utrzymaniem i rozwojem swobód związkowych: walka o lepszy status pracownika, walka z wszelkimi przejawami dyskryminacji, upowszechnienie systemu bezpieczeństwa egzystencjalnego, wydłużenie czasu wypowiedzenia, waloryzacja na poziomie płacy, kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, opanowanie tzw. flexibilite, czyli elastyczności, czyli umowa o pracę na czas nieokreślony powinna stać się normą. W walce z elastycznością FGTB proponuje dwojaką strategię; defensywną, która odmawia pewnych form elastyczności z jednej strony i strategię ofensywną poprzez aktywne negocjowanie form elastyczności wybranych przez pracownika. Ta opcja zakłada,że FGTB wymusi negocjacje zbiorowe na wszystkich poziomach a zwłaszcza na poziomie przedsiębiorstwa, co pociągnie za sobą konieczność intensyfikacji szkoleń związkowych. FGTB domaga się więcej miejsc pracy z położeniem akcentu na ich jakość. Konfederacja domaga się sprawiedliwego systemu podatkowego, równości szans mężczyzn i kobiet, demokracji ekonomicznej i społecznej (co stanowi przeciwwagę związkową), skrócenia czasu pracy. Dostępu wszystkich do społeczeństwa opartego na wiedzy. FGTB domaga się Europy społecznej. We współpracy z EKZZ i organizacjami branżowymi podejmie wszelką inicjatywę, która może przyczynić się do rozwoju Europy społecznej. Opowiada się za promocją systemu ochrony socjalnej na poziomie europejskim, opartego na ubezpieczeniach i na solidarności, i za prawem do zabezpieczenia społecznego bez względu na charakter umowy o pracę.

ALGEMEEN CHRISTELIJK VAKVERBOND - CONFÉDÉRATION DES SYNDICATS CHRÉTIENS ACV-CSC - Konfederacja Chrześcijańskich Związków Zawodowych

Adres Chaussee de Haecht 579, Boite Postale 10
B-1031 Brussels, Belgium
Telefon +32-2 246 31 11
Faks +32-2 246 30 10, acv@acv-csc.be
www.acv-csc.be

Przewodniczący Luc Cortebeeck

Historia
W 1904r. powstał Generalny Sekretariat Chrześcijańskich Związków Zawodowych w Belgii. Sekretariat odgrywa taką samą rolę jak Komitet Związkowy utworzony kilka lat wcześniej przez Belgijską Partię Robotniczą. Pod jego wpływem powstały liczne związkowe federacje. W 1905 r. zrzeszyli się w nich pracownicy przemysłu tekstylnego, metalowcy, pracownicy budowlani, drukarze, a od 1906r. powstały federacje robotnicy produkujący obuwie, cygara, piekarze, malarze i dokerzy. W 1909 r. doszło do utworzenia Unii Chrześcijańskich Stowarzyszeń Związkowych, do której dołączyło 16 federacji flamandzkich i jedna z Walonii. W 1909 r. została utworzona również Powszechna Konfederacja Chrześcijańskich i wolnych Związków Zawodowych dla prowincji walońskich. Na Kongresie założycielskim Krajowej Konfederacji Chrześcijańskich i wolnych związków w 1912 r. zawodowych flamandzkie i walońskie organizacje połączyły się. Ostatecznie na Kongresie w Antwerpii w 1923r. przyjęto nazwę Chrześcijańska Konfederacja Związków Zawodowych. W 1926 r. CSC utworzyła centralny fundusz strajkowy W 1947 r. Kongres zrewidował statut i związał silniej regionalne federacje z konfederacją. W 1968 r. 24 Kongres przyjął raport zatytułowany: "CSC odpowiedzialna za przyszłość" zawierający zasady, na których do dzisiaj opiera się działalność CSC. W 1974 r. struktury CSC zostały przystosowane do nowej struktury państwa belgijskiego i Biuro Konfederalne ustanowiło zasady zgodnie z którymi CSC miałoby działać w oparciu o to, co jest artykułowane się poziomie regionalnym. Ta akcja w dalszym ciągu była kontynuowana pod auspicjami krajowych struktur aż do 1978 r., kiedy to Biuro CSC zdecydowało się utworzyć trzy regionalne komitety w łonie konfederacji, dla Flandrii, Walonii i Brukseli. Te komitety stały się odpowiedzialne za wszystkie sprawy, które z poziomu krajowego zostały przekazane do regionów.

Cele i zadania
Celem CSC jest rozwój chrześcijańskich związków zawodowych w Belgii, a te powinny popierać, pobudzać gospodarczą i pracowniczą działalność i takie formy społeczeństwa, które są zgodne z chrześcijańskimi zasadami. Działalność CSC opiera się na światopoglądzie koncepcji życia, która postrzega osobę ludzką i społeczeństwo w ich najgłębszej istocie. Dla CSC Ewangelia i społeczne nauczanie Kościoła stanowią istotne źródło inspiracji i moralnej siły. Krótko mówiąc związek jest oparty na wartościach. CSC zgłasza chęć współpracy z innymi związkami dla dobra wszystkich pracowników. CSC wpisuje się również w zbiór zasad ŚKP (1968) i bliskie jest jej przesłanie ideowe Chrześcijańskiego Ruchu Robotniczego (MOC). MOC zrzesza różne organizacje chrześcijańskiego ruchu społecznego takie jak CSC, chrześcijańskie Kasy Wzajemnych ubezpieczeń i inne organizacje o podobnych tendencjach. CSC jest niezależna. Ma własny program i środki na jego realizację

Struktura
Struktury CSC to Kongres zwoływany co 4 lata, (z zastrzeżeniem, że CSC może zorganizować zwykły jednodniowy zjazd corocznie), Rada Główna, Komitet Krajowy, Biuro Krajowe, Biuro Codzienne. To ostatnie składa się z Przewodniczącego, Sekretarza Generalnego, sześciu sekretarzy krajowych i kapelana. Jest odpowiedzialne za zarządzanie związkiem zgodnie z wytycznymi wyższych instancji. Później są to Komitety Regionalne (Komitet Regionalny Walonii, Brukseli i Flandrii) a następnie Komitety Wspólnot (francuskojęzycznej, niderlandzkojęzycznej i niemieckojęzycznej). Są dwa filary: branżowy i międzybranżowy. Co do branż to najpierw jest sekcja związkowa na poziomie przedsiębiorstwa. Później jest podregion i na tym szczeblu łączą się sekcje zakładowe tego samego sektora działalności i są to tzw. federacje branżowe regionalne, które łączą się w centrale branżowe na poziomie kraju.
Drugi sektor to sektor geograficzny, międzybranżowy. Sektory międzybranżowe łączą się w łonie federacji regionalnych, które koordynują i kierują akcjami tych sektorów i które organizują akcje międzybranżowe. Każda federacja regionalna organizuje usługi dla członków, dla działaczy i organizacji branżowych, szkolenia zawodowe, serwis prawny, wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych, premie związkowe, pobieranie składek, księgowość, administracja itp. Każda taka federacja zapewnia współpracę pomiędzy federacjami branżowymi i sektorami międzybranżowymi oraz reprezentuje wszystkich pracowników danego regionu afiliowanych w CSC.

Finanse
Podstawą egzystencji CSC są składki członkowskie. Ale tak jak FGTB otrzymuje od pracodawców - zgodnie z układami zbiorowymi - fundusze na szkolenia. Otrzymuje też na ten cel subsydia państwowe. Rada Główna CSC ustala wysokość składek. Poziom składki zależy od sektora i kategorii zawodowej pracowników. Są jeszcze inne kryteria takie jak wiek, płeć itp. Poza nielicznymi wyjątkami to związek pobiera składki. Za administrowanie finansami jest odpowiedzialne Biuro Dzienne konfederacji, ale przed podjęciem ważnych decyzji musi być konsultowane Biuro Krajowe. Biuro Dzienne kontroluje zarządzanie i finanse wszystkich organizacji członkowskich. Biuro również zarządza centralnym funduszem strajkowym, podczas gdy roczny budżet konfederacji i raporty muszą być zaaprobowane przez Radę Główną.
Centralny Fundusz Strajkowy został utworzony przez CSC, by móc stawić opór w razie potrzeby (strajk, lock-out). Rada główna ustala wysokość składek na fundusz strajkowy. Funduszem tym zarządza Biuro Krajowe CSC.

CENTRALE GENERALE DES SYNDICATS LIBERAUX DE BELGIQUE - CGSLB - Powszechna Centrala Liberalnych Związków Zawodowych

Adres Koning Albertlaan 95 CGSLB (H04)
B-9000 Gent, Belgium
Telefon +32-9 222 57 51
Faks +32-9 221 01 74, cgslb@cgslb.be
www.cgslb.be

Sekretarz Generalny Marc Willame

Afiliacje międzynarodowe: MKZZ, EKZZ

Historia
W 1920 r. liberalny związek zawodowy utworzył centralny fundusz strajkowy, który był wyrazem skrajnie centralistycznego podejścia przyjętego przez liberalny ruch związkowy w Belgii. W 1927 r. Liberalny Związek Zawodowy Służb Publicznych i Pracowników Kolei dołączył do związku krajowego.
Krajowa Centrala Związków Zawodowych Liberalnych Belgii powstała w 1930 r. wraz ze scentralizowanym funduszem strajkowym i funduszem dla bezrobotnych. Po wyzwoleniu konfederacja liberalna działa pod oficjalnym szyldem Powszechnej Centrali Liberalnych Związków Zawodowych Belgii. W 1946 r. CGSLB zostało oficjalnie uznane jako reprezentatywny związek zawodowy.

Cele i zadania
Według tego związku koncepcja społeczeństwa opiera się na trzech zasadach:
1. prymat jednostki i tego, co indywidualne;
2.równość wszystkich istot ludzkich;
3. popieranie indywidualnej wolności.
CGSLB określa się jako ruch, którego celem jest emancypacja osoby ludzkiej i jako nowoczesna manifestacja humanizmu. Jej podstawowym celem jest osiągnięcie liberalnego porządku społecznego.
Program i polityka
Wzywa do międzynarodowej solidarności pracowników, zwłaszcza firm międzynarodowych. Domaga się demokratyzacji struktur spółki, zastąpienia rady pracowniczej przez radę pracowników. Komitet spółki złożony z członków wyznaczonych przez zarząd i wyznaczonych przez radę pracowników, w równej liczbie, mógłby kierować spółką.

 

 


 

Powrót na górę

Komisja Krajowa NSZZ "Solidarność" wykorzystuje na swoich stronach pliki cookie. Jeżeli nie zmienisz domyślnych ustawień swojej przeglądarki będą one zapisywane w pamięci urządzenia. Więcej informacji.