Koniec roku służy podsumowaniom. Kiedy spojrzymy na to, co wydarzyło się w polskiej edukacji w 2008 roku, nasuwa się wiele nie najlepszych refleksji. Te złe oceny pogłębia świadomość, że część z tegorocznych decyzji będzie aktualna w następnym roku i najprawdopodobniej w przyszłych latach.

           W kampanii wyborczej w 2007 roku dużo mówiono o dobrze zarabiającym nauczycielu. Rzeczywistość okazała się mniej wesoła.

W dobie rosnącej inflacji i kryzysu rządowy plan wzrostu płac od1 stycznia i od 1 września 2009 roku po 5% (czyli łącznie o 6,75%, i to ze zwiększeniem czasu pracy, a nie jak się nam wmawia – o 10%!), to nie podwyżka, a co najwyżej waloryzacja rosnących kosztów utrzymania. Rząd spełnił postulat „S”, aby podnieść kwotę bazową z 82 do 100%, tyle że uczynił to kosztem głównie nauczycieli dyplomowanych i mianowanych. Koalicja PO-PSL nie uwzględniła naszej propozycji, aby w ciągu najbliższych 2-3 lat przynajmniej podnieść relację płacy stażysty do dyplomowanego, jeżeli już nie do dotychczasowych 125%, to przynajmniej do 100% (obniżono do 84%). I znowu rząd robi swoje, pozorując DIALOG, prowadząc tzw. rozmowy niedokończone.

        Przez cały rok uporczywie zabiegaliśmy o utrzymanie dotychczasowych zasad przejścia na tzw. emerytury nauczycielskie, zgodnie z art. 88 Karty Nauczyciela. Gdy okazało się to niemożliwe, podejmowaliśmy starania, między innymi w Komisji Trójstronnej, aby nauczyciele znaleźli się w grupie zawodów objętych tzw. emeryturami pomostowymi. Aby wzmocnić te starania NSZZ „S” współpracował z OPZZ i Forum Związków Zawodowych.

       Niestety, ostatnie decyzje rządu odbieramy jako swoiste wbicie noża w plecy, zaś aktywne wsparcie tych decyzji przez liderów ZNP – za zdradę wspólnych działań związków zawodowych.

      Zarzuca się „S” upolitycznienie działań. A nie stawia się tego zarzutu ZNP, który godzi się na jałmużnę dla nauczycieli. Czy ostatnie wydarzenia pozwolą przejrzeć na oczy naszym krytykom?

       MEN zamiast skupić się na problemach oświaty, które należy mądrze, spokojnie rozwiązywać, proponuje zmiany w różnych obszarach. Zamiast dobrze przygotować bardzo skomplikowaną operację przesunięcia obowiązku szkolnego na szósty rok życia (co wcale nie musi być priorytetem), wychodzi z projektami pełzającej prywatyzacji i odebrania kompetencji nadzorowi państwowemu. Proponuje reformę programową, która przypomina czeski film – szczególnie dla nauczycieli I klas szkół podstawowych i gimnazjów. Mają ją zacząć wdrażać już za kilka miesięcy, a tu ani rozporządzenia, ani podręczników, programów, planów nauczania…

       Dlatego też domagamy się między innymi:

1. Określenia jasnych standardów (w tym maksymalnej ilości uczniów w klasach), jakie będą obowiązywały we wszystkich szkołach.

2. Rzeczywistego wyliczenia i zabezpieczenia finansów na operację przeniesienia sześciolatków do szkół.

3. Dbałości o nauczycieli nauczania zintegrowanego – nie można ich straszyć utratą etatów.

4. Koncentracji na zapewnieniu jak najlepszego wychowania przedszkolnego.

5. Odejścia od mówienia o obniżeniu wieku produkcyjnego uczniów (na rynek pracy trafią niepełnoletni-młodociani), a raczej dołożenia semestru do LO i techników w celu lepszego przygotowania do matury i egzaminów zawodowych.

       Plany zmian, jak napisaliśmy w stanowisku z września br., grożą segregacją edukacyjną i społeczną uczniów, pogorszeniem warunków nauki i bezpieczeństwa w szkołach i placówkach (chociażby dowóz dzieci sześcioletnich). Zmiany budzą sprzeciw nie tylko naszego Związku, ale często także rodziców i stowarzyszeń działających na rzecz dziecka i edukacji.

List w sprawach Oświaty nr 27/2OO8

Sekcja Krajowa Oświaty i Wychowania 80-855 Gdańsk, ul. Wały Piastowskie 24; tel. (058) 308 44 59, fax 308 42 77; www.oswiata.solidarnosc.org.p/oswiata; e-mail: edukacja@asolidarnosc.org.pl

ISBN 83-89340-06-2