Borowski Edward

W 1980 roku był jednym z założycieli NSZZ „Solidarność" w Gorzowie Wlkp. Jako przedstawiciel „Solidarności" przy gorzow­skiej Elektrociepłowni uczestniczył od początku w jej tworzeniu - tj. od 13 września 1980 roku. 25 kwietnia 1981 roku otwierał obrady I Walnego Zebrania Delegatów NSZZ „Solidarność" naszego regionu. I WZD obradowało w dniach 25-26 kwietnia 1981 roku. Edward Borowski został wybrany w skład Zarządu Regionu, a następnie na Przewodniczącego Zarządu Regionalnego NSZZ „Solidarność". Pod­czas kolejnej tury WZD (w sierpniu 1981 r.) wybrano Go również w skład 12-to osobowej grupy delegatów Regionu Gorzowskiego na I Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Soli­darność". Wszedł w skład Komisji Krajowej Związku. W nocy z 12/13 grudnia 1981 r. został aresztowany wraz z innymi członkami „krajówki" i internowany w Strzebielinku. Następnie przebywał w zakładzie karnym w Wawrowie pod Gorzowem, a potem w wię­zieniu w Ostrowie Wlkp. Brał udział w kilku protestach, m.in. w 14-dniowej głodówce, mających na celu poszanowania praw więź­niów politycznych. Służba Bezpieczeństwa starała się wymusić na nim tzw. „deklarację lojalności". Był szantażowany na różne sposoby, ale jak się okazało nieskutecznie. Z internowania powrócił 16 czerwca 1982 r. 27 lutego 1984 r. został aresztowany i osadzony w areszcie śledczym w Szczecinie. Zły stan Jego zdrowia (dwa zawały) był powodem licznych interwencji w prokura­turze wojewódzkiej i generalnej, zarówno ze strony adwokatów jak i Prymasowskiego Komitetu Pomocy. W więzieniu Borowski przebywał aż do sierpnia 1984 roku. Został zwolniony na podstawie ogłoszonej przez władze PRL amnestii.
W czerwcu 1985 r. ukazał się jubile­uszowy setny numer „Feniksa", w którym zamieszczono tekst „Do członków naszego Związku", podpisany przez Edwarda Borow­skiego. Edward Borowski zmarł 4 sierpnia 1987 roku na kolejny zawał serca.
Pogrzeb odbył się 8 sierpnia i miał charakter uroczystości patriotyczno-religijnej, w której uczestni­czyło kilka tysięcy osób.